چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
نمی دانم که مهدی در کجا هست
ولی هر که باشد یار ما هست
خداوندا مرا اشک روان ده
به من هم روی مهدی را نشان ده
بیا مهدی گل باغ و بهارم
بیا مهدی توئی تنها قرارم
بیا مهدی تو هستی هستی من
تو ئی مولا همه دار و ندارم
بیا یا بن الحسن دورت بگردم
بیا تا دست خالی برنگردم
به جان مادرت زهرا نظر کن
تو درد جمله ما را دوا کن
تو ما را زائر کرببلا کن
ما پیروان مکتب قرآن سرمدیم
خرم دل از عنایت اولاد احمدیم
ما دل نداده ایم به هر خار و خس ولی
دلدادگان قائم آل محمدیم
ای گمشدگان دلیل خواهد آمد
بت های زمان خلیل خواهد آمد
از سامریان و فرعون چه باک
موسی و عصا و نیل خواهد آمد
جز درگه تو باب ندارم مهدی
از دوری تو خواب ندارم مهدی
تو نوکر بد چون من فراوان داری
من مثل تو ارباب ندارم مهدی
از دوری نو دلی پر از غم دارم
وز غصه تو هماره ماتم دارم
گر حق بدهد به من ملک وجود
گویم که گل روی تو را کم دارم
ای گل که ولای تو در جان من است
داغ غم دوری تو مهمان من است
یک لحظه بیا به جان زهرا سوگند
جای قدمت به روی چشمان من است
مهدی که جدا کننده نیک و بد است
دانای حقای
بی ارزشم و جـــز تو خریدار ندارم
گیــــــــــرم بخرندم به کسی کار ندارم
گر هر دو جهانم نپسندند، تو پسندی
من در دو جهان جز تو کسی یار ندارم
در باغ جنان هم به هوای تو کنم رو
مشتاق گلــــــــــــــم کار به گلزار ندارم
عزیز فاطمه دورت بـــــــــــــگردم
بیا تا دست خــــــــــــــــــــالی برنگردم
دوای دردمــــــــــــا، وصل تو باشد
بیا دردم دوا کن چــــــــــــــــــاره سازم
یابن الحسن، یابن الحسن 2
من کوی رحمان آمدم
یا بن الحسن راهم بده
در بـــــاغ ایمان آمدم
یا بن الحسن راهم بده
یا بن الحسن، یابن الحسن2
بر درگهت رو کرده ام
با لطف تو خو کرده ام
بر خوان احسان آمدم
یا بن الحسن راهم بده
یا بن الحسن، یابن الحسن2
کمتر ز مورم من ولی
دارم به دل مهر علی
سوی سلیمان آمدم
یا بن الحسن راهم بده
یا بن الحسن، یابن الحسن2
بار گناه آورده ام اینجا پناه آورده ام
از بهر غفران آمدم
یا بن الحسن راهم بده
یا بن الحسن، یابن الحسن2
از جرم افزون از هزار
باغ دلم شد شوره زار
دنبال باران آمدم
یابن الحسن، یابن الحسن
یا بن الحسن، یابن الحسن2
خستگان عشق را ایــــــام درمان خواهد آمد
غم مخور آخـــر طبیب دردمندان خواهد آمد
آنقدر از کردگار خویشتن امـــــــــــــــــیدوار
که شفا بخش دل امیـــــــــــدواران خواهد آمد
دردمندان، بی پنــــــاهان مستمندان را بگوئید
منجی عــــــــــــــالم پناه بی پناهان خواهد آمد
باغبانا سختی دی ماه سی روز اســــت و آخر
نو بهار و نغمۀ مرغ خوش الحـــان خواهد آمد
بلب شوریده دل را از خــــــــــزان بر گو ننالد
باغ و صحرا سبز و این دنیا گلستان خواهد آمد
صبر کــــــــن یا فاطمه ای بانوی پهلو شکسته
مهدیت بـــــــــــا شیشۀ دارو درمان خواهد آمد
اینقدر آخر منـــــــــــال از ضربت بازو و پهلو
مونس تو پادشاه دلنـــــ
همه شب بر آستانـــــــت شده کار من گدایی
به خدا که ایــــــــــن گدایی ندهم به پادشاهی
همه شب نهــاده ام سر چو سگان بر آستانت
کـــــــــــــه رقیـــــب در نیاید به بهانۀ گدایی
بــــــــــه طواف کعبه رفتم به حرم رهم نداند
که تو در برون چه کردی که درون کعبه آیی
ز دو دیده خــــون فشانم ز غمت شب جدائی
همه روز کـــارم این شد که بگویمت کجائی
بخـــــــــــــــدا دلم شکسته،سر راه تو نشسته
بــــــــه منِ غریب و خسته، بنما یک نگاهی
تو که یار بی کسانی، تو که صاحب الزمانی
بــــده بر گدا امانی، تو که خوب و مهربانی
بی نوایم نوا نمـــــــــــــی خواهم
دردمنـــــــدم دوا نمی خواهم
یوسف فاطمه بــــــــــه تو سوگند
از خدا جز تو را نمی خواهم
من غریبم در این زمان مــــهدی
غیر تو آشنـــــــــا نمی خواهم
ای صفا بخش روضه و رضوان
جنت با صفا نمــــــــی خواهم
ای شفــــــــــــــــا شفای تو دردم
من به جز تو شفا نمــی خواهم
در ره بلا وفـــــــــــــــــــــا باشد
عشق را بی بلا نمـــــی خواهم
ای عطا بخش هر کـــــریم و گدا
من گدایم عطا نمــــــی خواهم
گر عطا می کنی لقــــــــــا بر دل
از عطا جز نگاه نمـــی خواهم
ای امــــــــر مروه و صفا و منی
کعبــه و مروه را نمی خواهم
من خطا کـــــار و تو خطا پوشی
غیــــر عفوِ خطا نم
بیا سِرّ خدا مهدی، پریشانم بـــــیا مهدی
بیا مهدی بیا مهدی، پریشــــانم بیا مهدی
بیا افتاده ام از پا، فتـــــــــادم گوشۀ تنها
ندارم توشۀ تقوا، پــــــریشانم بیا مهدی
بیا جانم فدای تـــــــو، بلب دارم ثنای تو
فشانم جان بپـــای تو، پریشانم بیا مهدی
تو امید دل مائی، تو بر ما جمله مولائی
تــــــــــــــــــــو آقائی، پریشانم بیا مهدی
چه نامت دلربا باشد، قرار قلب مــا باشد
ما بگشا باشد، پریشانم بیـــــــــــا مهدی
تو گنج کبریا هستی، بتــو باشد بپا هستی
کجا هستی کجا هستی، پریشانم بیا مهدی
نگیرم یاور و یاری، ندارم با کسی کاری
مرا تنها تو غمخواری، پریشانم بیا مهدی
گدایم من فقیرم من، ضعیفم من حقیرم من
مُــــــــــردم بخدا از غم هجران جدایی
ای دلبر دور از نظرم پس تو کجائی
بر حال دل زار، تو خود خوب گواهی
جــز عشق تو ما را نبود هیچ گناهی
دلدار منـــــــــــــــــــــــی یا بن الزهرا
ســــــــــــــــــالار منی یا بن الزهرا
تـــــــــــــــــــــــو یار منی یا بن زهرا
هر کس به کسـی نازد و منهم بتو نازم
در خلوت شب با تو بود راز و نیازم
جــــــــــــــــــــانان جهان یا بن الزهرا
از دیــــــــــــــــــده نهان یابن الزهرا
صاحب الـــــــــــــــــزمان یا بن زهرا
ای مهدی موعود، خـــــدا پُشت پناهت
تـــــــــا کی بنشینم شها بر سر راهت
یـــــــــــــــــــــاسین منی یا بن الزهرا
آئـــــــــــــــین م
ما که خود تشنۀ دـیدار توئیم
همـه نادیده خریدار توئیم
نه خریدار گــــــرفتار توئیم
نه گرفتار که بیمار توئیم
همه گـــــوئیم بیا مهدی جان
بشنـــو نالۀ ما مهدی جان
اشک معصوم ترا می خواند
آه مظـــلوم ترا می خواند
همـــــه گوئیم بیا مهدی جان
بشنو نـــالۀ ما مهدی جان
روی خونین شه هر دو سرا
فرق بشـــــکافتۀ شیر خدا
ناله های شب تـــــــار زهرا
پرچم ســـــرخ شه کرببلا
همه گوئیم بیا مهـــــدی جان
بشنو نــــالۀ ما مهدی جان
ابــــــــا صالح دلم سامان ندارد
مــگر هجران تو پایان ندارد
ابـــــــــا صالح بیا دردم دوا کن
مـرا با دیدنت حاجت روا کن
ابـــــــــا صالح فقیرم من فقیرم
بــده دستی که دامانت بگیرم
ابا صالح چه خوش زیبنده باشد
که آن لعل لبت پر خنده باشد
ابــــــــــا صالح گدایم من گدایم
بــــه جان مادرت بنما نگاهم
بیا یا بـــن الحسن جانم فدایت
تمــــــام زندگی باشد برایت
بیا یا بـن الحسن دردم دوا کن
مرا با دیدنت حاجت روا کن
بیا یا بن الحسن دورت بگردم
بیا تــا دست خالی بر نگردم
اَبا صالح کجائی، امان از این جدائی 2
بیـــــــــــا دردم دوا کن 2
بیا حــــــــــــــــاجت روا کن
بیــــــــــــــــــا ای پور حیدر
ببـــــــینم روی تو یکبار دیگر
بیا دورت بگـــــــــــردم 2
بیا تا دست خالی بر نگردم2
اَبا صالح کجائی، امان از این جدائی 2
بیــــــــــــــا بگیر ز اعدا 2
تقاص خـــــــــــــــــــون زهرا
که پیش چشــــــــــــــــم مولا
کتــــــــــــــــک خورده ز اعدا
بیا دورت بگــــــــــــــردم 2
بیا تا دست خالی بر
من عاشق روی تـــوام
دل دادۀ کُوی تـــــــــــــوام
لطفی نما مولا بـــه من
یا بن الحسن، یا بن الحسن
عشق تو را دیوانـــه ام
از هر کسی بیگانـــــــه ام
شمع ترا پروانـــــــه ام
یا بن الحسن، یا بن الحسن
سوز و گداز مــن توئی
راز و نیاز مـــــــــن توئی
ای حجت ثـــــانی عَشَر
یا بن الحسن، یا بن الحسن
ما را ببیـــن در زمزمه
بر مـــــــــــــادر تو فاطمه
ای حــــجت ثانی عشر
یا بن الحسن، یا بن الحسن
بــعد از وفات مصطفی
زهـــــــرا صدا می زد ترا
در پشت آن دیوار و در
یا بن الحسن، یا بن الحسن
تا روی زهرا شد کبـــــود
مُزد رسالت این نــــــــــبود
از امت بیـــــــــــــــداد گر
یا بن الحسن، یــا بن الحسن
ب
بیا و زنگ غم از قلب مـــــا زادا مهدی
بجان مــــــــادر افسرده ات بیا مهدی
جلای هر دل نورانی از عنــــایت تُست
به قلب تیرۀ مـــــــا هم بده جلا مهدی
قیود نفس و هوا عامل فـــــــــــراق شده
ز شر نفس و هوا کن مرا رها مهدی
نشسته ام سر راه تـــــــــو چون گدایانت
نگاه مرحمتی کن به این گدای مهدی
همیشــــــــــه از تو تقاضایم این ود جانا
که لحظه ای نشوم از شما جدا مهدی
به هیچ کس نکنم عرض حاجت خود را
فقــط توئی که کنی حاجتم روا مهدی
تو از جرائم اعمال خلق محــــــــــزونی
مــــرا ببخش گر آزرده ام ترا مهدی
به جان مادر پهلو شکســـــــته ات زهرا
عنایتی بــــــــــــه من مبتلا نما مهدی
ای آئینه خــــــــــــــــــدا نشان ادرکنی
کـــوی تو پناه بی کسان ادرکنی
درد از منِ دردمــــــنـد و درمان از تو
یا مهدی صاحب الزمان ادرکنی
ای جـــــــــــــــــلوۀ آفتـــــــــاب مهدی
وی زاده بـــــــــــــوتراب مهدی
از تـــــــــــــــــو قدمی ز ما سرو جان
بردار ز رُخ نقــــــــــــاب مهدی
نیــــــــــــــلوفر عشق بی حضور است
دلهاست به پیچ و تــــــاب مهدی
بـــــــــا هجر جگر خراشت ای دوست
من ماندم و افتــــــــــراق مهدی
بر شهر دلــــــــــــم که بی فروغ است
ای نور خدا بتــــــــــــاب مهدی
جــــــــــــــان بی تو به لب رسید باز آ
قـــــــــامت ز غمت خمید باز آ
کیست مهدی کعبۀ جــــــــــــــ
پس از دوری من با تو، چرا آخر نمی آیی
بــــــده با یک نگاهت بر دل خونم تسلایی
همه عتتمر ادعا کردم غلام کوی تو هستم
چه گــردد ادعایم را کنی مولا تو امضایی
آگر آیی کشی دست نــــــــوازش بر سر مولا
بـــــــــه جان مــادرت دیگر ندارم من تمنائی
بیا ردم مـــــکن مهدی بده راهم تو یک لحظه
تو دانی غیر این خــــــــانه ندارم جا و مأوایی
دم بیمار و عصیان و شدم دور از ره طاعت
نمــــــــــــا بر درد بی درمان این بنده مداوایی
همه یــــاران من رفتند به کوی عشق تو خفتند
بیا دردم مـــــــــــــداوا کن امان از درد تنهایی
تمام عالم امکان همـــــــــــه ماتِ رُخت هستند
شود عالم فدای روی تــــــو بس که تو زیبایی
فد
در می زنم کــــه سائل این خانه ام کنی
دلبــــــــاخته ام که با همه بیگانه ام کنی
عمری بـــه دور شمع وجود تو گشته ام
تــــــــــا شعله ای ببخشی و ویرانه کنی
خـــــــود را تمام عمر، به دیوانگی زدم
تنهــــــــــا به این امید که دیوانه ام کنی
غلاده ام به گردن و زنجیر محکم است
در دست تُست تا سگ این خانه ام کنی
ای روشنی دیدۀ احرار کــــــــجائی
وی شمع فـــــــــروزان شب تار کجائی
ای دسته گل سر سبد بــــاغ رسالت
وی وارث پیغمبر مختــــــــــــار کجائی
بر مردم محروم و ستمدیده و رنجور
ای آنکه توئی مونس و غمـخوار کجائی
جانها به لب آمد ز فـراغ رخ ماهت
هستیـــــــــــــم همه طالب دیـدار کجائی
ای مهدی مــــــــــوعود بیا تا نمائیم
جان و سر خــــــود بهر تو ایثار کجائی
ای منـــــــــتقم خون شهیدان ره حق
بنیان کن بنیاد ستــــــــــــــمکار کجائی
گــلشن شود از مقدم تو صحنه گیتی
ای گلشن دین را گل بـــــی خار کجائی
شد حافظی از دوری روی تو دمادم
چون منتظران تو دل افکـــــــار کجائی
شاعر:محسن حافظی
مـــرا به غیر تو نبود پناه مهدی جان
که من گدایم و هستی تو شاه مهدی جان
در انتظار تو شاها گذشت عمر عزیز
نگــــشت حاصل من غیر آه مهدی جان
شهـا فقیرم و مسکین و بر سر راهت
نشستـــــــــه ام به امید نگاه مهدی جان
من عاشقــــــــــــم که به بینم جمال تو آیا
بُـوَد به سوی جناب تو راه مهدی جان
بحــــــــــق حرمت اجداد خود نما نظری
ز مرحمت به من رو سیاه مهدی جان
خمیده پشت من که از بار معصیت شاها
نمـــوده ام همه عمر اشتباه مهدی جان
بحق محسن در خــــــــــون طپیدۀ زهرا
طلب نمــــــا فرجت از اله مهدی جان
شاعر:طاهائی
ســــوختم ز آتش هجران تو ای یار بیا
تـــــــا نکُشته است مرا طعنۀ اغیار بیا
من همه عمر اتو را جستم و نا یافته ام
تــــو عنایت کن و یک لحظه پدیدار بیا
منکــــــه از کوی طبیبم نگرفتم خبری
تو که دانی چه گذشته است به بیمار بیا
همه جا گــشتم و دستم بوصالت نرسید
تــــــــــو بنه پای بچشم من و یکبار بیا
یوسف فـــاطمه عالم همه مشتاق تواند
رخ بــــــــرافراز دمی بر سر بازار بیا
با وجودی که همه مست تماشای تواند
لحظـــــــــه ای را بتماشای من زار بیا
چه شود جــلوه دهی خانه تاریک مرا
روز من شب شده اینک به شب تار بیا
بینوایم، نوای من، مهــــدیست
دردمــــندم، دوای من مهدیست
من غریبم در این زمــان، ولی
مـــونس و آشنای من، مهدیست
گر چه از داغ هجر می سوزم
راضیم چون شفای من مهدیست
گــه به یادش ز خواب برخیزم
نیمۀ شـــب دعای من، مهدیست
من نـــخواهم بهشت، بی مهدی
جنت بـــــا صفای من، مهدیست
در دم مــــــــــرگ با ولایت او
آخرین حرف نای من، مهدیست
چون قیامت ز خــــاک برخیزم
اندر آنجا نـــــدای من، مهدیست
آن که در روز حشـر می بخشد
از عنایت خطــای من، مهدیست
اگر بدیدۀ ظاهر تــــــــــــرا نمی بینم
ولی تـــرا ز دل و جان جدا نمی بینم
چنانکه شیفـــــــــــتۀ آن جمال زیبایم
به هر چه می نگرم جز ترا نمی بینم
بود جـــــــــــــمال تو آئینۀ خدا مهدی
که در جمال تو غیر از خدا نمی بینم
نمـــــی کنی ز مراعات حال ما غلفت
که ایـــــن سجیه به غیر از شما نبینم
بـــــــــلای عشق ترا من بلا نمی دانم
گــــــــدای کوی ترا من گدا نمی دانم
ز بسکه پردۀ عصیان گرفته چشمم را
تو در کــــــــنار منی من ترا نی بینم
دوست دارم نگاهت کنم یک بار تو دنیا مهدی جان
چــــــــــــــه می شه جمال تو کنم تماشا مهدی جان
بــــــــــــه خوبها سر می زنی مگر بدها دل ندارند
یک ســری به من بزن ای خوب خوبان مهدی جان
مگر چیـــــــــزی کم می شه یک رو سیاه نگا کند
با یک قطره کـــــــــم نمی شه آب دریا مهدی جان
آقا دوای دردم، آقــــــــــــــــــــا دورت بگردم2
آقا ماه منیرم، آقا بــــــــــــــــــــــــرات بمیرم 2
بــــه کسی جز توام ای دوست امیدی نَبُوَد
خــــــوشتر از وعده وصل تو نویدی نبود
جز نگاه تو که هر غمزده را تسکین است
شب حِــــــــــــــرمان مرا نور امیدی نبود
تا بکی بسته بود بــــــاب فرج مهدی جان
یر دست تو بر این قــــــــفل کلیدی نبود
با تو هر شام بود امت مــــــا را شب قدر
بی تو بر ملت ماتم زده عیـــــــــدی نبود
خود توئی شاهد حـــــال شهدا که آنها را
غیر نــــــــام تو بلب گفت و شنیدی نبود
خانه ای نیســت که ماتمزدۀ داغی نیست
کوچه ای نیســـــت که با نام شهیدی نبود
شاعر:سید رضا موید
رونــــق دلهــــــا، ابا صالح
قبـــــــــــــــلۀ دلها ابا صالح
شمع شــــــــب تا، ابا صالح
مونس و غمخوار، اباصالح
حامی احــــــرار، ابا صالح
قاتل کفــــــــــار، ابا صالح
منم گــــــــرفتار، ابا صالح
دوای بیمـــــــار، ابا صالح
محـــــــرم رازم، ابا صالح
بی تو چه سازم، ابا صالح
من به تو نـــازم، ابا صالح
ای گل نـــرگس، ابا صالح
به داد مـــا رس، ابا صالح
حامی مظــــلوم، ابا صالح
پـــناه مـــحروم، ابا صالح
باب نجــــــــاتم، ابا صالح
فُلــــک نجـــاتم، ابا صالح
دوای دردم، ابـــــــا صالح
دورت بگـــردم، اباصالح
منم گدایت، ابـــــــا صالح
من خاک پایت، ابا صالح
توئی پناهم، ابا صـــــالح
مـسـت تـــولای توام
یـــــــا ابــــا صـــالح
خــاک کف پای توام
یـــــــا ابــــا صـــالح
منم منم گــــــدای تو
یـــــــا ابــــا صـــالح
گدای بــــی نوای تو
یـــــــا ابــــا صـــالح
جان و دلــم فدای تو
یـــــــا ابــــا صـــالح
من بمیرم بـــرای تو
یـــــــا ابــــا صـــالح
قربان گـریه های تو
یـــــــا ابــــا صـــالح
مولا به جان مادرت
یـــــــا ابــــا صـــالح
آن مــادر غم پرورت
یـــــــا ابــــا صـــالح
ما را مرانی از درت
یـــــــا ابــــا صـــالح
ما را بـــبر به کربلا
یـــــــا ابــــا صـــالح
ما را ببر پیش حسین
یـــــــا ابــــا صـــالح
همه عبدیم و تو مولا بـــــــــابی انت و امی
بتو داریم تــــــــــــــــــولا، بابی انت و امی
تا به کی وصف ترا گفتن، و روی تو ندیدن
پـــــــــــرده بردار ز سیما، بابی انت و امی
بر وجــود تو جهان باقی و افسوس که باشد
جای تـــــــو دامن صحرا، بـابی انت و امی
ز غـــــــــــم اینک که بمیرم و نبینم جمالت
همه نــــــــــــــــالیم بشبها، بابی انت و امی
ی اثر بخش دعا، خود تو دعا کن که سر آید
دگر این غیبت کــــــــبری، بابی انت و امی
طعنۀ خصم ز یکسو، غــم روی تو ز یکسو
کرده خونین دل ما را، بی ابای انت و امی
دیدن روی تو و درک حــضورت چو مؤید
همـــــــــــه را، هست تمنا، بابی انت و امی
شاعر:سید رضا موید
عاشقم عــــــاشق روی مهدی
بسته ام بـــــسته بر موی مهدی
ای صبا از ســـر کوی مهدی
بر مشـــــامم رسان بوی مهدی
ای امید نـــا امیدان در کجائی
ای پناه بی پناهان در کجائی2
گـشته سر تا سر جسم و جانم
غـــــــرقِ عشق امام زمانه 2
عاشقی همچو من بی سرو پا
دیـــــــــــــــدۀ کس ندیده به دنیا
ای امید نـــا امیدان در کجائی
ای پناه بی پناهان در کجائی2
یا امام زمان یـــــــابن الزهرا
گشته ام از فراق تـــــــــــو شیدا
یکدم از روی مـاهت تو بردار
پرده را بهر این عــــــاشق زار
ای امید نــــا امیدان در کجائی
ای پناه بی پناهان در کجائی2
تا بکی بــــــار هجرت کشیدن
سینه از درد این غـــــــم دریدن
در رهت بــا سرو
چون که شود روز جمعه دل نگرانیم
منتظر مقدم امام زمانیم
جمع شویم و دعای ندبه بخوانیم
تا که شود آشکار آن شه خوبان
ما هم یعقوب وار دیده به راهت
منتظر دیدن جمال چو ماهت
این غم و افسردگی و رنج و نقاهت
گشته پدید از فراقت ای تابان
ای شب هجران مگر که بی سحر هستی
نوبه ما کی شود به ما برسی
نسبت مه دادنم به شه غلط هستی
ما کجا و جمال یوسف دوران
شمس و قمر شعله ای زمشعل رویش
ظلمت امکان سواد طرَه مویش
یوسف کنعان گلی زگلشن رویش
شاه حجازی بود نه برده کنعان
کافی مسکین زبهر دیدن رویت
گشته چو مجنون اسیر بر سر کویت
تشنه ی یک جام وصلت است ز جویت
جام وصالت رسان به کام گدایان
