شعر امام زمان (عج)

چنان نی روز و شب اندر نوایم
بدام ِ عشق دلبر مبتلایم
شدم دیروز به هجرانش دل افکار
بنا گه هاتفی داد این ندایم
بگوش جان من گفتا به صد شوق
که آید آن نگار با وفایم
خوشا آندم که آن فرخنده اقبال
گذارد پا به روی چشمانم
چه خوش باشد که آن سر و دل آرام
ز راه لطف بنماید صدایم
از آن میخانه ی صحبای وحدت
به صد عشرت کند جامی عطایم
بنوشم آن می و سرشار گردم
که تا زنگ ملال از دل زدایم
همی سوزم چنان شمع از فراقش
بجز خون جگر نبود غذایش
گهی مجنون صفت سر در بیابان
گهی رو سوی شهر و کوچه هایم

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 06:57
• نوشته شده توسط
• یحیی

آید آن صبح درخشانی که من می خواستم
روشنی بخش دل و جانی که من می خواستم
از نسیم جان فزای گلشن آل رسول
بشکفد گل های بستانی که من می خواستم
از بهارستان عشق و گلشن آل علی
آمد آن سرور خرامانی که من می خواستم
سالها در خلوت دل اشک حسرت ریختم
تا که آمد ماه کنعانی که من می خواستم
دیده یعقوب جان من از او شد پر فروغ
کآمد آن خورشید رخشانی که من می خواست
سر به زانوی ندامت می زنم در پای دوست
تا رسد دستم به دامانی که من می خواستم
چون امینی همت از پیر مغان کردم طلب
بافتم آن گوهر جانی که من می خواستم
شاعر:امینی

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:00
• نوشته شده توسط
• یحیی

غم مخور ای منتظر فارغ شوی از انتظار
منتظر آید مباش اینسان تو بی صبر و قرار
از فراقش روز و شب نالان و مجنون وار باش
هجرتش آید بسر آن یوسف نسرین عذار
گو به اغیار و رقیبان سرزنش را کم کنید
خواهد آمد مصلح دنیا شه ذوالأختیار
می نماید ملحدین را سر به سر بی دست و سر
عاقبت می آید آن قسمت نمای خلد و نار
ناصرا جاوید نبود این سرای حیله گر
لیک این چند بیت اشعار از تو ماند یادگار

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:03
• نوشته شده توسط
• یحیی

خسته گان عشق را ایام درمان خواهد آمد
غم مخور آخر طبیب دردمندان خواهد آمد
آنقدر از کردگار خویشتن امیدوارم
که شفا بخش دل امیدواران خواهد آمد
بلبل شوریده دل را از خزان برگو ننالد
باغ و صحرا سبزو این دنیا گلستان خواهد آمد
بوی پیراهن رسید و زین بشارت گشت معلوم
یوسف گمگشته سوی پیر کنعان خواهد آمد
دردمندان مستمندان بی پناهان را بگوئید
مصلح عالم پناه بی پناهان خواهد آمد
سخت آمد طول غیبت بر تو می دانم مخور غم
موقع افشای این اسرار پنهان خواهد آمد
تلخی هجران شود شیرین بروز وصل جانان
صبح صادق از پی شام غریبان خواهد آمد
کاخ های ظلم ویران می شود بر فرق ظالم
مهدی موعود غمخوار صعیفان خواهد آمد
نیست شک از عمر

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:06
• نوشته شده توسط
• یحیی

داد خواه دادگر امروز فردا خواهد آمد
عاقبت آن مرد روشنفکر بینا خواهد آمد
آنکه از هم بگسلد زنجیرهای برد گیرا
رهبر حریت و آزادی ما خواهد آمد
گرچه پامالیم از سم ستور زورمندان
دست نیرومند خلاق توانا خواهد آمد
ای ستمگر ناله ی مظلوم را بشنو که روزی
دستگیر مردم افتاده از پا خواهد آمد
روز روشن شد اگر ابر ستم ون شب یلدا
عاققبت آن آفتاب عالم آرا خواهد آمد
صبر کن مظلوم در چنگال خونین ستمگر
داد خواه و دادیار و داد فرما خواهد آمد
جان اگر دادی بریز پای زور زور مندان
مهدی عیسی نفس از بهر احیا خواهد آمد
داد مظلومان بگیرد از ستمکاران خود سر
آن که بستاند ز دشمن داد زهرا خواهد آمد

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:10
• نوشته شده توسط
• یحیی

مژده ای دل مشتاقان بسر خواهد رسید
وز پس این تیره شب تابان سحر خواهد رسید
ای زبان کم شکوه کن از تلخی ایام هجر
دوره ای شیرین تر از شهد و شکر خواهد رسید
دیگر ای چشم از اسف برما مکن طوفان نوح
کآرزوی دل امید جان ز در خواهد رسید
خویش را ای جان مسوزان در شرار اشتیاق
کان همایون شاهد دور از نظر خواهد رسید
دیگر ای یعقوب سیل اشک در دامن مریز
یوسف گم گشته خندان از سفر خواهد رسید
نا امید و خسته در صحرای مپوی ای کاروان
رهبر گم گشتگان در بدر خواهد رسید
بی کس و بی چاره را گو از تجاوز ها منال
داد خواه بی کسان خون جگر خواهد رسید
گر ز طغیان تم ها بر لب آمد جان چه باک
مصلح کل منجی نوع بشر خواهد رسید

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:13
• نوشته شده توسط
• یحیی

گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است
گفتا تو خود حجابی ور نه رخم عیان است
گفتم که از که پرسم جانا نشان کویت
گفتا نشان چه پرسی آن کوی بی نشان است
گفتم مرا غم تو خوش تر ز شادمانی
گفتا که در ره ما غم نیز شادمانی است
گفتم که سوخت جانم از آتش نهانم
گفت آن که سوخت او را کی نادی فغان است
گفتم فراق تا کی گفتا که تا تو هستی
گفتم نفس همین است ؟ گفتا سخن همان است
گفتم که حاجتی هست گفتا بخواه از من
گفتم غمم بیفزا گفتا که رایگان است
گفتم ز فیض بپذیر این نیم جان که دارد
گفتا نگاه دارش غم خانه ی تو جان است
شاعر:فیض کاشانی

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:16
• نوشته شده توسط
• یحیی

نیست ای دوست به جز مهر تو اندر دل ما
بسرشتند مگر مهر تو اندر دل ما
آرزویم همه آن است که در نیمه شبی
روشن از شمع جمال تو شود محفل ما
گرنه مائیم سمندر چو سمندر شب و روز
از چه در آتش عشق تو بود منزل ما
باز عشقت بدلم بس که گران شد تر سم
ناقه هنگام سواری نکشد محمل ما
کاشتم تخم وفا شوقی و در مزرع دل
هیچ غیر ازغم و اندوه نشد حاصل ما
شاعر:امام خمینی

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:18
• نوشته شده توسط
• یحیی

از نظرم چو می روی ای مه بی نظیر من
می روی و نمی رود نقش تو در ضمیر من
بی تو اگر بیفتد دست غمت ز پا مرا
کیست در آن فتادگی غید تو دستگیر من
مرغ دلم اسیر شد در قفس فراق تو
چند بود در این قفس مرغ دل اسیر من
هر بصری نمی توان دید جمال روی تو
ده بصری که بنگرد چشم و دل بصیر من
گفتمش از جفای تو بر دگری کنم نظر
گفت بناز فرصتا نیست کسی نظیر من
شاعر:فرصت

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:21
• نوشته شده توسط
• یحیی

از نظرم چو می روی ای مه بی نظیر من
می روی و نمی رود نقش تو در ضمیر من
بی تو اگر بیفتد دست غمت ز پا مرا
کیست در آن فتادگی غید تو دستگیر من
مرغ دلم اسیر شد در قفس فراق تو
چند بود در این قفس مرغ دل اسیر من
هر بصری نمی توان دید جمال روی تو
ده بصری که بنگرد چشم و دل بصیر من
گفتمش از جفای تو بر دگری کنم نظر
گفت بناز فرصتا نیست کسی نظیر من
شاعر:فرصت

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:23
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای کاروان آهسته رانم کآرام جانم می رود
وان دل که با خود داشتم با دل ستانم می رود
من مانده ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیستی دور از او در استخوانم می رود
محفل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم می رود
او می رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می رود
باز آی و بر چشمم نشین ای دل ستان نازنین
کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می رود
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:26
• نوشته شده توسط
• یحیی

گفتم شبی به مهدی از تو نگاه خواهم
گفتا که من هم از تو ترک گناه خواهم
گفتم شبی به مهدی بردی دلم ز دستم
من منتظر به راهت شب تا سحر نشستم
گفتم دلم ندارد دیگر قرار و آرام
من عقده ی دلم را امشب دگر گسستم
گفتم ببخش جرمم ای رحمت الهی
شرمنده تو بودم شرمنده تو هستم
گفتا حجاب وصلت باشد هوای نفست
گر نفس را شکستی دستت رسد به دستم
گفتا هزار نوبت از جرم تو گذشتم
پرونده تو دیدم چشمان خویش بستم
اما مباش نومید از خانه امیدم
من کی دل محب شرمنده را شکستم

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:28
• نوشته شده توسط
• یحیی

در مذهب عشاق به جز دوست کسی نیست
اندر دو جهان جز کرمش دادرسی نیست
در هر نفس اندر نفس عارف و عامی
جز از دم رحمان و رحمیش نفسی نیست
دادیم به سودای تو دین و دل و جان را
ای جان جهان غیر تو ما را هوسی نیست
از واقعه ی عشق تو دامان و کناری
نبود که ز آب مژه رود ارسی نیست
در طور مناجات دلت وادی ایمن
جز نور تو در دیده موسی قبسی نیست
باز است و عیان بر تو ره کعبه مقصود
لازم به نشان ره و بانگ جرسی نیست
جان طایر قدس است در این کلبه محنت
جز قید تن خسته مرا و را قفسی نیست
آنجای که جبرئیل امین بال فرو ریخت
در ساحت قدسش طیران مگسی نیست
در خرقه ی آلوده ی شیدا زدی آتش
هم خرمن هستیش بسوزان که کسی نیست
شاعر:شیدای ش

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:30
• نوشته شده توسط
• یحیی

از غم عشق تو خونین بصیری نیست که نیست
غیر کوی تو دگر رهگذری نیست که نیست
محرمی نیست که اسرار اناالحق شنود
ورنه این زمزمه در خشک و تری نیست که نیست
همه از عشق تو چون غنچه ی خونین جگرند
از غم عشق تو خونین جگری نیست که نیست
هر که با هر چه کند میل به تویی زان مقصود
زان که معشوق در عالم دگری نیست که نیست
در حقیقت همه جا عاشق و معشوق تویی
ز انکه از غیر تو هرگز خبری نیست که نیست
آنچه هست از اثر جلوه حسن رخ توست
چون که غیر از تو دگر جلوه گری نیست که نیست
نیست اسماء جلالت به جمال تو حجاب
ناظر روی تو صاحب نظری نیست که نیست
نی تویی عاشق سرگشته به دوران ناهید
این چه سود است که در هیج سری نیست که نیست
شاعر

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:33
• نوشته شده توسط
• یحیی

گفتم ز درس بندگی حرفی به من تعلیم کن
گفتا ز عالم بگذر و خود را به ما تسلیم کن
گفتم ز تن گفتا بنه گفتم که جان گفتا بده
گفتم که با دل چون کنم گفتا به ما تقدیم کن
گفتم به سر دارم هوا ، تا در هوایت جان دهم
گفتا هوای نفس را بر خویشتن تحریم کن
گفتم ز جنگ نفس دون دل را کنم آزاد چون
گفتا نفس گرمی کشی با ذکر ما تنظیم کن
گفتم بترسم از چه کس از پادشه یا از عسس
گفتا از آن کو جز خدا یاری ندارد بیم کن
گفتم به شکر دانشم باشد چه ذکری خوبتر
گفت آنچه را فهمیده ای بر دیگران تفهیم کن
گفتم همه توحید را با من به یک مصرع بگو
گفتا که درس خویش را اول به خود تعلیم کن
گفتم که میثم را به دل تصمیم صبر است و رضا
گفتا زهی ت

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:36
• نوشته شده توسط
• یحیی

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید
گفتم ز مهر ورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز ماهرویان این کار کمتر آید
گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شبرو است او از راه دیگر آید
گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید
گفتم خوشا هوایی کز باغ صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید
گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کاو بنده پرور آید
گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد
گفتا مگوی با کس تا وقت آن در آید
گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سرآید
شاعر:حافظ

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:38
• نوشته شده توسط
• یحیی

شهر به شهر کو به کو در طلبت شتافتم
خانه به خانه در به در جسمت و نیافتم
آه ، که تار و پود آن رفت به باد عاشقی
جامه ی تقوا که من در همه عمر بافتم
بر دل من ز بس که جا تنگ شد از جداییت
بی تو به دست خویشتن سینه ی خود شکافتم
از تف آتش غمم صد ره اگر چه تافتی
آیینه سان به هیچ سو ، روز ِ تو بر نتافتم
یک ره از و نشد مرا کار دل حزین روا
هاتف اگر چه عمرها در ره او شتافتم
شاعر:هاتف

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:41
• نوشته شده توسط
• یحیی

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن بر آید
بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآید
بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید
جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش
نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید
از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم
خود کام تنگدستان کی از دهن برآید
بر بوی آن که روزی یابد گلی چو رویت
آید نسیم و هر دم گرد چمن برآید
گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان
هر جا که نام حافظ در انجمن برآید

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:44
• نوشته شده توسط
• یحیی

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود
یا رب اندر کنف سایه آن سرو بلند
گر من سوخته یک دم بنشینم چه شود
آخر ای خاتم جمشید همایون آثار
گر فتد عکس تو بر لعل نگینم چه شود
صرف شد عمر گرانمایه به معشوقی و می
تا از آنم چه به پیش آید از اینم چه شود
خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفت
حافظ ار نیز بداند که چنینم چه شود
شاعر:حافظ

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 07:48
• نوشته شده توسط
• یحیی

غم مخور ایام هجران رو به پایان می رود
این خماری از سرما می گساران می رود
پرده را از روی ماه خویش بالا می زند
غمزه را سر می دهد غم از دل و جان می رود
بلبل اندر شاخسار گل هویدا می شود
زاغ با صد شرمساری از گلستان می رود
محفل از نور رخ او نور افشان می شود
هر چه غیر از ذکر یار از یاد رندان می رود
وعده ی دیدار نزدیک است یاران مژده باد
روز وصلش می رسد ایام هجران می رود
شاعر:امام خمینی

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 08:22
• نوشته شده توسط
• یحیی

به جان مشتاق دیدار تو هستم
که از روز ازل دل بر تو بستم
نه از شامم نه امروز و نه دیروز
که از مشتاق صحرای الستم
ز خان نعمت تو ای دریغا
نمک خوردم نمکدان را شکستم
تو خورشید همه خورشیدهایی
ولی من ذره ای ناچیز و پستم
تو عطر ناب گلهای بهشتی
ولی من خار بی مقدار هستم
فقیرم دردمندم مستمندم
چه گویم بیش ازین اینم که هستم

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 08:29
• نوشته شده توسط
• یحیی

دارم از هجر رخت حال پریشا که مپرس
خون دل می چکد از دیده ی گریان که مپرس
همچو پروانه پر سوخته ی سرگردان
گشتم آواره ز هر منزل و سامان که مپرس
بهر دیدار گل روی تو ای گلشن حسن
شده ام خوار تو چون خار گلستان که مپرس
خرمن عمر مرا هجر رخت آتش زد
سوختم شمع صفت از غمت آن سان که مپرس
بس که از ماتم هجران رخت نالیدم
عافبت ناله ز دستم شده نالان که مپرس
هاشمی گفت به امید وصالت هر شب
خون می چکد از گوشه چشمان که مپرس

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 08:31
• نوشته شده توسط
• یحیی

از غم هجران روی تو پریشانم هنوز
شمع سان می سوزم و سر در گریبانم هنوز
همچو مجنون در پی وصل جمالت مهدیا
روز و شب آواره ی کوه و بیابانم هنوز
میزبان عالم هستی عزیز فاطمه
هر کجا باشم سرخوان تو مهمانم هنوز
تو کریمی و ز اولاد کریمانی و من
بر سر کوی تو از خیل گدایانم هنوز
تا که نوشیدم یکی جرعه ز مینای غمت
در میان جمع عشاقت زمستانم هنوز
دستگیر و مهربان و دلنوازی مهدیا
بر در احسان تو از بینوایانم هنوز
هاشمی گفتا به چشم خو صبوری پیشه کن
گفت ازهجران مولای تو گریانم هنوز

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 08:34
• نوشته شده توسط
• یحیی

داغ دل من که دیدنی نیست
سوز جگرم شنیدنی نیست
دانم که به دامن بلندت
دست طلبم رسیدنی نیست
مرغ دل من ببه بام کویت
بنشست و دگر پریدنی نیست
آن صورت دلربای زیبا
با دیده ی من که دیدنی نیست
آمد بخرد غم تو را عقل
گفت عشق برو خریدنی نیست
با ناله زار هاشمی گفت
مهرت ز دلم بریدنی نیست
شاعر:هاشمی

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 08:37
• نوشته شده توسط
• یحیی

تا به کی دل را ز هجران تو دلداری دهم
تا به کی با ناله قلب خسته را یاری دهم
تا به کی با اشک سوزان و نوایی سوخته
این دل بیمار شیدا را پرستاری دهم
محرم اسرار من راضی مشو نزد کسان
باز گردد عقده ام شرح گرفتاری دهم
ای امید ناامیدان مهدی زهرا بیا
تا به عشاق جهان درس وفاداری دهم
دیده ام یعقوب و از هجران رویت شد سفید
یوسف من بس که او را رنج بیداری دهم
بندهی بی ارزش عاصی مجنون را به جز
تا به کی دل را به عیاران بازاری دهم
هاشمی در نیمه شب گفت با اشک روان
تا به کی چشمان خود را به شوق دیداری دهم

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 08:41
• نوشته شده توسط
• یحیی

دل هیچ غمی جز غم دلدار ندارد
ای وای بر آن دل که غم یار ندارد
بیمار غم عشق تو ای یوسف زهرا
جز اشک شفق رنگ پرستار ندارد
منصور سردار ندا داد به دلدار
هجران تو وصلی به جز از دار ندارد
بس داغ فراوان به دل از هجر تو دارم
سو زندگی ناله ی من نار ندارد
هر حلقه زلف تو بود دام شکاری
این سلسله یک رشته ی بیمار ندارد
از باده ی چم تو دلم مست و خراب است
این لذت مستی دل هشیار ندارد
در طوق دو ابروی تو صد خنجر پنهان
خونریزی ابروی تو پیکار ندارد
ای جان جهان جان دو عالم به فدایت
جان در بر تو ارزش و مقدار ندارد
بر هاشمی خشته دل از مهر نگاهی
کاندر دو جهان جز تو هوادار ندارد

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 08:45
• نوشته شده توسط
• یحیی

تا شمع خبر از سحر خویش ندارد
پروانه ز پر سوختم اندیش ندارد
پروانه که در محفل معشوق دهد جان
اندیشه ز جان باختن خویش ندارد
پروانه ی پر سوخته می نالد از این غم
کاو زین دو پر سوخته پری بیش ندارد
ای شمع فروزان ولایت نظری کن
پروانه ی تو جز جگر ریش ندارد
بس نیش زبان ب ردل مجروح رسیده
خون گشته و تاب سخن نیش ندارد
بر آه دل سوخته ای شاه نگاهی
جز آه دل سوخته درویش ندارد
بر هاشمی سوخته جان لطف و عطایی
کاو غیر ثنایی تو دگر کیش ندارد
شاعر:هاشمی

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 09:02
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای رشک قمر یوسف مه پاره کجایی ؟
وی قبله گه ثابت و سیار کجایی ؟
بر خرمن جان آتش هجران تو ای یار زد
شعله و سوزم من بیچاره کجایی ؟
مجنون صفت اندر طلبت واله و حیران
از خویش شدم بی خود و آواره کجایی ؟
دوشین ز وصالت خبرم داد
منادی بر بود مرا صبر به یکباره کجایی ؟
هم صحبت من بی تو در این دشت خطر بار
گه باد بهار است و گه استاره کجایی ؟
سر مست من از باده ی عشقت ز الستم
ز آندم که شدم وارد گهواره کجایی ؟
ناصر سر راه تو نشسته است دل افکار
با خیل محبان پی نظاره کجایی ؟
شاعر:ناصر منوچهر آبادی

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 09:06
• نوشته شده توسط
• یحیی

یا رب آن رشک قمر یوسف فرزانه کجاست
مایه آب حیات آن در یکدانه کجاست ؟
ساغر عشق مرا داد یکی روز ولی
در شگفتم که همان ساقی و پیمانه کجاست ؟
آن که در فرقت شمع رخ او روز و شبان
جمله عشاق بسوزند چو پروانه کجاست ؟
راحت جان جهانی را جان است
عالم ما ز فراقش شده غم خانه کجاست ؟
دل ربایی که دل غمزده ی زار مرا
بربود است به یک غمزه مستانه کجاست ؟
آن که بنمود مرا جغد صفت در طلبش
دل پریشان و غمین ساکن ویرانه کجاست ؟

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 09:08
• نوشته شده توسط
• یحیی

سخت است که دور از رخ دلدار بمیرم
از حسرت گل در صف گلزار بمیرم
دریاب مرا کز غم هجران تو دلبر
باشی تو طبیب و من ِ بیمار بمیرم
ای یوسف زهرا بنما گوشه چشمی
یک بار تو را ببینم و صد بار بمیرم
مپسند که بی فیض حضور تو به عالم
از سرزنش و طعنه اغیار بمیرم
ای منتقم محسن شش ماهه ی زهرا
ترسم که به یاد در و دیوار بمیرم
ژولیده منم من که بگویم ز فراقت
سخت است که دور از رخ دلدار بمیرم

• شنبه
• 12
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 09:10
• نوشته شده توسط
• یحیی