چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
از این که دل آزار شوم، می ترسم
یا بهر شما عار شوم، می ترسم
از این که خدا نکرده با اعمالم
در چشم شما خار شوم، می ترسم
***
دین همه دنیا شده...اُف بر دنیا
زشت آمده زیبا شده...اُف بر دنیا
سخت است ببینی که میان مردم
مولای تو تنها شده...اُف بر دنیا
شاعر:سید مجتبی شجاع
گر چه بر میخانه ی یارم رسیدم ای دریغ
چهره ی زیبای ساقی را ندیدم ای دریغ
در تجارت خانه ی دنیا زیان ها دیده ام
عمر خود دادم تباهی را خریدم ای دریغ
درد من این است در کنج دل آشفته ام
دیگر از درمان دردم نا امیدم ای دریغ!
کاش با یک غمزه ی آن نرگس مستانه ات
طعم عشق کربلا را می چشیدم ای دریغ!
کاش همچون کودکی با سادگی و شور و عشق
در پی خیل حسینی می دویدم ای دریغ!
من نمی دانم بهای اشک و آه و سوز دل
بس که بر دل پرده ی ظلمت کشیدم ای دریغ
ای خوش آن روزی که با تو رمز و رازی داشتم
کاش آوای تو را من می شنیدم ای دریغ!
آن زمانی که پر و بال الهی داشتم
جلد تو بودم به سویت می پریدم ای دریغ
شاعر:جواد حیدری
چقدر پنجره را بی بهار بگذاری؟
و یا نیایی و چشم انتظار بگذاری
مگر قرار نشد شیشه ای از آن می ناب
برای روز مبادا کنار بگذاری؟
بیا که روز مبادای ما رسید از راه
که گفته است که ما را خمار بگذاری؟
درین مسیر و بیابانِ بی سوار خوشا
به یادگار خطی از غبار بگذاری
گمان کنم تو هم ای گل بدت نمی آید
همیشه سر به سر روزگار بگذاری
نیایی و همه ی سر رسیدهامان را
مدام چشم به راه بهار بگذاری
جواب منتظران را بگو چه خواهی داد
همین بس است که چشم انتظار بگذاری؟
به پای بوس تو خون دانه می کنیم و رواست
که نام دیگر ما را انار بگذاری
گمان کنم وسط کوچه ی دوازدهم
قرار بود که با ما قرار بگذاری
چراغ بر کف و روشن بیا، مگر داغی
به
پروانه سوخت تا نفسی محرمت شود
بس نكته هست تا كه كسی محرمت شود
عمری گذشت و فاصله نگذاشت تا دلم
حتی به وسعت نفسی محرمت شود
جایی كه مرغ های هوایی نگشته اند
كی مرغ بی پر قفسی محرمت شود
مجرم ترین اگر تو بخواهیش محرم است
با حذف و وصل و پیش و پسی محرمت شود
هر سفره ای كه لایق همراهی تو نیست
شاید پیاله ای عدسی محرمت شود
شاعر:حامد اهور
روزگاری رفته و از یار دور افتاده ام
من از آن گل بس که هستم خوار دور افتاده ام
کاش مانند دلم ساکن به کویش میشدم
هم ز دل هم از شه دلدار دور افتاده ام
چشم بیمارش فقط منزل به بیماران دهد
من ز بیدردی ز چشم یار دور افتاده ام
بارها آغوش او میشد پذیرایم ولی
گول نعمت خوردم و هر بار دور افتاده ام
گر تواضع پیشه سازم خاک پایش میشوم
خودپرستی کرده ام بسیار دور افتاده ام
غم، دل بشکسته و چشم پر آبم میدهد
غم ندارم من از آن غمخوار دور افتاده ام
او که استغفار بهر هر گناهم میکند
وای اگر بینم از این رفتار دور افتاده ام
من جوانی را نکردم خرج مولای دلم
بر گنه کردم ز بس اصرار دور افتاده ام
شاعر:جواد حیدری
دوباره جمعه شد و کوچه ای پر از حسرت
وَ عابری که پریشان به جمکران می رفت
دوباره جمعه شد و عاشقی که تا سهله
به شوق دیدن مولای انس و جان می رفت
دوباره جمعه شد و انتظار یاری که
توقّع فرجش از دم اذان می رفت
دوباره جمعه شد و ندبه های پی در پی
که از زمین به بلندای آسمان می رفت
دوباره جمعه شد و یک مدینه از اندوه
درون سینه مولای بی نشان می رفت
دوباره جمعه شد و با کتیبه ای از غم
غزل به سوی فراقش دوان دوان می رفت
خدا کند که همین جمعه بشنود کعبه
صدای زنگ ظهورش به گوش جان می رفت
***
شاعر:محمد مهدی عبدالهی
جمعه ها را همه از بس که شمردم بی تو
بغض خود را وسط سینه فشردم بی تو
بس که هر جمعه غروب آمد و دلگیرم کرد
دل به دریای غم و غصه سپردم بی تو
تا به این جا که به درد تو نخوردم آقا
هیچ وقت از ته دل غصه نخوردم بی تو
چاره ای کن، گره افتاده به کار دل من
راهی از کار دلم پیش نبردم بی تو
سال ها می شود از خویش سؤالی دارم
من اگر منتظرم از چه نمردم بی تو
با حساب دل خود هر چه نوشتم دیدم
من از این زندگیم سود نبردم بی تو
گذری کن به مزارم به خدا محتاجم
من اگر سر به دل خاک سپردم بی تو
شاعر:محمد جواد پرچمی
بازآ که مرا بی تو نه روز است و نه سال است
ای ماه مرا هفته ی بی دوست وبال است
یک مرحله از سیر جنون نیز خموشی است
بگذار بگویند که مجنون تو لال است
غم خورد دلم را و کسی معترضش نیست
در مشرب ما خوردن میخانه حلال است
منسوخ نشد چشم تو با دیده ی مردم
این فتنه ی شب خیز ز آیات قتال است
در قال شرر نیست چه دیروز چه فردا
پروانه ی ما سوختنش بسته به حال است
با طلعت مهمان نشود طالع ما جفت
رحم است بر آن میوۀ بدبخت که کال است
باید که سر از خویش به تقصیر بگیریم
با تیغ زند هر که سر خویش حلال است
زآن چشم که حق، حافظ او باد مرا دید
آیندۀ من بسته بدین قهوۀ فال است
در جلوت عشاق می افتید که کنکاش
در خلوت مردان کرامات
رضای یار را از دست دادیم
غم دلدار را از دست دادیم
پس اندازی به جز غفلت نداریم
حضور یار را از دست دادیم
به یا مهدی اگر انسی نداریم
به لب اذکار را از دست دادیم
به سر شوق شهادت نیست دیگر
چه شد ایثار را از دست دادیم
چو سربند از سر خود باز کردیم
دل بیدار را از دست دادیم
برای حاجت از زهرا گرفتن
دگر اصرار را از دست دادیم
دگر اشک فراوان پای دردِ
در و دیوار را از دست دادیم
شاعر:جواد حیدری
مهدی ای قائم موعود، سلام
پسر احمد و محمود سلام
من که باشم، تو عزیز همه ای
یوسف گمشدۀ فاطمه ای
جان چه باشد، که نثار تو کنم
تا نگاهی به عذار تو کنم
گل چه باشد که به پایت ریزم
مددی کن که ز جا برخیزم
سر چه باشد که ز پیکر برود
باید این دل پی دلبر برود
دل چه باشد که کنم تقدیمت
ملک از عرش کند تعظیمت
قابلیت نبود این همه را
تا ببینم پسر فاطمه را
با تو بارد به سر ما برکت
نیست بی تو ملکی را حرکت
رزق ما از برکات دم توست
دل من حیف که نامحرم توست
روسیاهم، تو سفیدم گردان
نائل حال امیدم گردان
جان من مرده و بی احساس است
دل بیچاره نمک نشناس است
می کند حرص و حسد نابودم
امتحانم کنی ار، مردودم
دل ناپاک مرا پاک نما
بس است شور تغزّل من خیالی را
پی سراب زدم پرسه در حوالی را
چگونه اشک نریزم؟ چگونه خوش باشم؟
به سینه ام نزدم سنگ بی خیالی را
مرا به زور نشاندند بین برزخ هجر
نشد که طی نکنم عالم مثالی را
کدام جمعه می آیی و جشن می گیریم
جواب عینی این جمله ی سؤالی را
دلا به جوشِ ظهورش، کسی که مؤمن نیست
ندیده چشمه ی آبی به این زلالی را
هنوز در عجبم از خیال نازک خویش
چگونه رفته مسیر به این محالی را؟
شاعر:حجت الاسلام رضا جعفری
در خانۀ قبر خود براتی بفرست
بر عفو گناهت حسناتی بفرست
گر منتظر یوسف زهرا هستی
از بهر ظهورش صلواتی بفرست
***
من تشنه لبم جرعۀ آبی بفرست
یک جمعه دعای مستجابی بفرست
با اشک دو دیده ام برایت ای دوست!
صد نامه نوشته ام جوابی بفرست
***
باید که به جز فرج دعایی نکنیم
جز در غم او آه و نوایی نکنیم
خوشنودی صاحب الزمان از امروز
تصمیم بگیریم، خطایی نکنیم
***
ای کاش شبی صدا کنی ما را هم
از غصه و غم رها کنی ما را هم
آیا شود ای یوسف زهرا، امشب
لطفی کنی و دعا کنی ما را هم
شب ما را سحر روی تو باشد
مسیحای دلم بوی تو باشد
لقاء الله را آری توان گفت
همان دیدار نیکوی تو باشد
مقام آخر عاشق همین است
سرش بر روی زانوی تو باشد
تویی سرچشمۀ عشق و محبت
که چشم عاشقت جوی تو باشد
کتاب عشق ما رخساره ی توست
که بسم الله اش ابروی تو باش
به چشمانت قسم چشم امیدم
به هر سو بنگرم سوی تو باشد
به هر که خوی تو دارد اسیرم
که آرام دلم خوی تو باشد
دل بشکسته را باید طلب کرد
که آن جا بهترین کوی تو باشد
شاعر:جواد حیدری
دگر ای دوست مرا در حرمت محرم کن
رفتم از دست نگاهی به دل ماهم کن
یا بیا جانب قبله بکشان پای مرا
یا بر احوال دلم فکر کمی مرهم کن
با نگاهی بده خاکستر عمرم بر باد
این جگر سوخته ، رسوای همه عالم کن
من زمین گیر شدم باز قدم پیش گذار
التفاتی کن و این فاصله ها را کم کن
گریه از اول خلقت شده ارثیه ی ما
فکر چشمان پر از اشک بنی آدم کن
دیگر این نوکر تو گریه کن سابق نیست
پای بر دیده نه و چشم مرا زمزم کن
می رسد بوی تو اما خبری نیست زتو
یوسفا چاره این شام پر از ماتم کن
کاش می شد که شبی خواب ترا می دیدم
دوستم داری اگر ، قلب مرا محکم کن
دست و پا می زنم از دور نگاهی بکنی
گوشه چشمی به من و ناله پر
مولای من کریم کریمان غلام تو
محتاج یک اشاره و لطف و سلام تو
غرق نیاز و حاجت و درخواست می شوند
تا می رسند مردم دنیا به نام تو
شاعر : محمد مهدی عظیمی
صبر کن مرد صبور آدم اگر میخواهی
چند روزیست که از آدمیت مهجورم
گرچه مجروح گناهم ولی در این جبهه
من به جنگیدن بر نفع شما ما مورم
با همین فقر که دارم به همه فخر کنم
چون مزین شده بر تحفه ی نیشابورم
رو سیاهم بخدا خوب خودم میدانم
عفو بی حد تو کرده است چنین مغرورم
روی سجاده ی من خاک نشسته آقا
چند روزیست که دنبال نشان از طورم
معصیت کردم وهر بار نشستم گفتم
علت این است که از فیض حضورت دورم
آنقدر تابع شیطان شدم انگار که من
بر چنین کار همیشه ، همه جا مجبورم
دار بر پا کن عزیزم که فقط با این کار
می توان دید که در حد خودم منصورم
شاعر : سید مهدی جلالی
اگر که پیچ و خم روزگار بگذارد
اگر که سختی این انتظار بگذارد
هنوز هست سَری تا که دستهایش را
به دست خاک قدم های یار بگذارد
خدا نصیب من بی قرار چشمی کن
که روی خویش به پای نگار بگذارد
مرا به حکم دل امکان ندارد این خورشید
میان ظلمت شبهای تار بگذارد
به من نمی رسد آن غمزه ای که وقتش را
کنار یک دل شب زنده دار بگذارد
اگر که خلق رهایم کنند حرفی نیست
مرا خدا نکند او کنار بگذارد
برای گریه به دست بریده سقّا
میان مجلس روضه قرار بگذارد
خدا کند که بیاید اگرچه بعد از ماl
برای فاطمه سنگ مزار بگذارد
شاعر : محمد علی بیابانی
چشمم کجا دنبال چشمانت بگردد
سوریه،مکه،کربلا یا اینکه مشهد
هر هفته چشمانم به سوی آسمان است
شاید بتابی بر دلم آقا تو شاید
در محفل عشقت کمی بال و پرم سوخت
آیا به من دَه می دهی یا می کنی رَد
آخر بیا پایان بده بر غصه هایم
این جمعه ها گشته شبیه خط ممتد
آقا دخیل دیدنت را بسته ام بَر
آن پنجره فولادیه زیبای مشهد
بُت ها گرفته جایتان را بین قلبم
ای بُت شکن برخیز و راهی شو به مَعبد
ای یوسف زهرا بیا با هم بسازیم
جمعه برای مادرت ایوان و گنبد
برگرد و از بالای کعبه نعره سر ده
گو جانشین حیدر کرار آمد
شاعر : علی حسینی
شب بود و آسمان تار ، قلبم پر از سیاهی
چشمان پر زدردم، لبریز از تباهی
ناگاه آمدی تو بر چشم من نشستی
بت های درد و غم را یک یک زدی شکستی
تو آمدی نگاهت ،تفسیر کرد شعرم
لبریز شد ترانه از لابه لای فکرم
معنای عشق و ایمان ،جایت عجیب خالیست
در این زمانه حتی یک تن چنان شما نیست
ای سجده بر تو واجب ، ای ایزد از تو خرسند
جان بر لب آمد ای عشق ،ناز نگاهتان چند
بیش از هزار و چندیست رو در نقاب کردی
چشم هزار عاشق چون من پر آب کردی
جادوی نام مهدی عقل از زمانه برده
از عشق روی ماهش خورشید جان سپرده
مهتاب از جمالش میل کسوف دارد
باران آل یاسین در غیبتش ببارد
زخمی ترین گل عشق بعد از غروب خورشید
لب تشنه میدهد جان در ا
تقدیم به صاحت امام عصر بقیه الله اعظم ارواحنا لمقدم ترابه الفدا
یوسف ثانی
الا ای یوسف ثانی، درآی زین شام ظلمانی
چرا رخ برنمی تابی، الا ای مه که پنهانی
فتادم در هوایِ تو، دو چشمم خاک پایِ تو
دل و جانم فدایِ تو، به لب دارم نوایِ تو
به راهت چشم به در دارم، به سر شوق سحر دارم
دو چشم از غصه تر دارم، هوای تو به سر دارم
خُمار از باده ی نابیم، اسیرِ باده و جامیم
به کی این غفلت و خامی، چو صیدِ خفته در دامیم
بیا گم کردگان راهیم، چو یوسف در ته چاهیم
اسیرِ نفس و دنیاییم، که تنهاتر زتنهاییم
تو آن ماهِ شبِ تاری، بیا جانا بیا آری
ببین کاز هجر تو گشته، سرشک از دیده ها جاری
الا ای ماه کنعانی، نما
زمین دامنم از ابر دیده مرطوب است
بیا که حاصل این کشتزار مرغوب است
مرا خلاص کن از سال های غیبت خود
مگر تحمل من مثل صبر ایوب است
اگر چه روی سیاهم، به کار می آیم
برای طیّ زمستان، زغال هم خوب است
اگر دروغ بگویم غذای گرگ شوم
مقام پیرهنت چشم های یعقوب است
عصای معجزه ها مار می شود با تو
کسی که بی تو نخشکد شقی تر از چوب است
همیشه ابر ز خورشید رنگ می گیرد
به هر کجا بروی این صحیفه زرکوب است
شاعر : حجه الاسلام رضا جعفری
شهری ز قمِ تو، جمکرانی تر نیست
وز شهرت شهر تو، جهانی تر نیست
آبی ست اگر چه رنگ دریا اما
از خاک ره تو آسمانی تر نیست
عالم همه دل باخته ی توست ولی
از فاطمه صاحب الزمانی تر نیست
گر تیر به چشم دشمنان خواهی زد
از قدّ خمیده ام کمانی تر نیست
نالید جرس که: مرد راهی گر هست
از کودک اشک، کاروانی تر نیست
ما با رصد ستاره ها فهمیدیم
کز دامن چشم، کهکشانی تر نیست
پاییزترین فصول را سنجیدیم
از فصل جدایی ات خزانی تر نیست
عشق است و عروج تا به اوج ملکوت
وز عقل من و تو نردبانی تر نیست
از سنگ بنای عشق در عالم خاک
دیرینه تری و باستانی تر نیست
ماناست اگر چه نقش ارژنگ ولی
از کِلک بدیع عشق، مانی تر نیست
سُکر غزل مرا اگر
تو نیستی دردم به اینجاها رسیده
کارم به شاید باید و امّا رسیده
اشک یتیمم سوخته دامانش... انگار
تنگ غروب روز عاشورا رسیده
می ترسم از روزی که بر قبرم بخوانند
برخیز از جا و ببین آقا رسیده
نامه بر خوبی نشد گنجشک اشکم
پیغام هایم دست تو آیا رسیده؟
من ، مِنّ و مِن کردم برای خدمت امّا
تا اسم حاجت برده ام در جا رسیده
خورشید فصل پنجم دنیا کجایی؟
بی تو قسم اینجا فقط سرما رسیده
یکبار دیگر جمعه ی با تو نیامد
یکبار دیگر شنبه های " نا رسیده "
شاعر : علیرضا لک
غروب جمعه رسیده است و باز تنهایی
غروب، این همه غربت، چرا نمیآیی؟
زمین به دور سرم چرخ میزند، پس کی
تمام میشود این روزهای یلدایی؟
کجاست جاذبهات آفتابِ من؟ خسته است
شهابِ کوچکت از این مدار پیمایی
کبوترانه دلم را کجا روانه کنم؟
کجاست گنبد آن چشمهای مینایی؟
تمام هفته دلم را به جمعه خوش کردم
غروب جمعه رسیده است و باز تنهایی
شاعر : پانته آ صفایی
پیدا تری ز خورشید، ای ماه بی نشانم!
تا از تو می سرایم، گُل می شود دهانم
معنای آدمیت، فهم شکفتن توست
اردیبهشت محزون! حوّای مهربانم!
فوّاره ی خروشی، ای آه سرمه ای رنگ!
با روزه ی سکوتت، آتش مزن به جانم
با ابرها بگویید، دستِ مرا بگیرند
از دودمانِ آهم، ماندن نمی توانم
بیرون شو ای همایون، از پشت پرده ی غیب
تا در سه گاهِ مستی، شوریده تر بخوانم
شاعر : علیرضا قزوه
اگر چه زود؛ می آید، اگر چه دیر؛ می آید
سوار سبز پوش ما به هر تقدیر می آید
همان خورشید موعودی که در روز طلوع او
حدیث صبح صادق می شود تفسیر، می آید
زمین آبی تر از این آسمان ها می شود وقتی
که آن آیینه ی سبز «خدا-تصویر» می آید
شکوه مهربانی که نگاه نافذش حتی
به روی سنگ ها هم می کند تأثیر، می آید
در اعماق نگاهش می توان خشمی مقدس دید
دلش لبریز از مهرست و با شمشیر می آید
چنان با ضربه های حیدری اعجاز خواهد کرد
که از دیوار هم گلْ نغمه ی تکبیر می آید
دقیقاً رأس آن ساعت که در نزد خدا ثبت است
نه قدری زودتر از آن، نه با تأخیر می آید
شاعر : سید محمد جواد شرافت
این جمعه زیر پای تو بودن غنیمت است
یک لحظه هم برای تو بودن غنیمت است
دست مرا بگیر و ببر در خیال خود
در حال و در هوای تو بودن غنیمت است
یک کم نگاه کن به دل آشنای من
وقتی که آشنای تو بودن غنیمت است
نام مرا میان دعایت نمی بری؟
در زمره ی دعای تو بودن غنیمت است
با اینکه شیعیان تو شاهان عالمند
من هم گدا، گدای تو بودن غنیمت است
قدری بخوان عبارت شیب الخضیب را
در اوج روضه های تو بودن غنیمت است
یک عمر از تو کرب و بلا را نخواستیم
یک روز کربلای تو بودن غنیمت است
شاعر : مجتبی حاذق
کولیان جنوب شیکاگو، نوجوانان شاخ آفریقا
دختران جوان اورشلیم، موبدان قلمرو بودا
همه در انتظار یک روزن، در دل برگ های تقویمند
چشم شان خیره مانده سوی افق، دل شان در امید فرداها
کودکان گرسنه ی هایتی، مادران اسیر بحرینی
بغض دارند...بغض دلتنگی، گله دارند از خدا حتی
بوی باروت می رسد از مصر... از یمن بوی تند خودسوزی
بچه های یتیم غزه هنوز نا امیدند از همه اما...
بیت پنجم رسید و تا این جا شش نفر از گرسنگی مردند
درد تو چیست جز یتیمی که بی غدا مانده آن سوی دنیا
ما هم این گوشه از جهان خوبیم، حالمان...ای... بدون تو بد نیست...
سامری ها فریبمان دادند...دور دیدیم چشم موسی را
شاعر : محمد جواد الهی پور
شکر خدا که باز برا مادر تو (مشکی پوشیدم) 2
شکر خدا به زیر خیمه عزا (بازم رسیدم) 2
فاطمیه غرق شوره و حاله سال ولایت خدایی امساله
یافاطمه ذکر تحویل ساله 2
بیا بیا یا اباصالح مولا 4
ایشالا روزی برای مادر تو (حرم می سازیم) 2
عاشقونه همه به اون صحن و سرا (آقا! می نازیم) 2
دلم میخواد با زیارت زهرا یه قافله راه بیفته از اونجا
به طرف کرببلا ایشالّا
بیا بیا یا اباصالح مولا 4
شاعر : رضا تاجیک
دانلود سبک
اسير مانده ايم در بهانه هاي پاپتي
و ميله هاي آهنين و عشق هاي ساعتي
حوالي نگاهمان دوباره صف کشيده است
صداي تيک تاک غم , شماره هاي صنعتي
امان از اشتباه هاي نا تماممان , همان
تفاخر هميشگي به هيچ هاي قيمتي !
ميان قرن حادثه کجاست اتفاق عشق
نمانده در تسلط همان هبوط لعنتي ؟!
کسي نيامد از تبار انتظارمان ببين
که مانده ايم سخت در هجوم بي لياقتي
