چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
مثل قديم
جارو بدست مي شوي و كار مي كني
داري براي خانه غذا بار مي كني
شكر خدا كه پا شده اي راه مي روي
مثل قديم با همه رفتار مي كني
فضه براي تو اينجاست فاطمه
تقسيم كار با تن بيمار مي كني
لبخند مي زني دلم آرام تر شود
يا سقف خانه بر سرم آوار مي كني
وقتي سوال مي كنم امروز بهتري
جارو بدست مي شوي و كار مي كني
حسين رستمي
سرسنگين
غصه ات اي ملك سوخته پر سنگين است
گريه ام روز و شب و شام و سحر سنگين است
كس زمن بعدِ تو بر صبر توقع نكند
بشكند چون كه كمر، درد كمر سنگين است
بانويم، هست يقينم كه ترا چشم زدند
وضع و حال تو بگويد كه نظر سنگين است
با علي حرف بزن تا كه نگويند به هم
با علي مثل همه فاطمه سرسنگين است
رمقي نيست كه حركت بدهي جسمت را
نتواني بزني بال كه پر سنگين است
تك و تنها وسط راه رهايم نكني
راهزن پر شده و بار سفر سنگين است
همه با ديدن روي تو چنين مي گفتند
دست آنكس كه تو را زد چه قدر سنگين است.
غلامرضا حق پرست
كوثر عشق
فاطـــمه اي پاك بانوي بــهـشت
بر مـشام آيـد ز تـو بوي بــهـشت
تـــو خـــداي خويش را آئينهاي
مـصــطفي را مــحــرم ديـرينهاي
فاطمه اي شاهــكـار ذوالــجلال
كوثر عشقيّ و خـورشيد كمــــال
دست تو اين چرخ گردون را مدار
هر دو عالم از تو دارد افـــتــخار
عــصمت تو در زلال جان ماست
كوثر تو زمزم ايـــمـان مـــاست
اي ولاي تو به مـــا آب حــيات
مــيكند حُبّ تو تضمين نــجات
دل ز تصــويرت حـكايت ميكند
سوي تـو ما را هــدايت ميكــند
در ره عــشق تــو اي روح روان
طاير جان پر زند تا كـــهــكشان
راز گــفتن با تو شوق جـــبرئيل
تشنة بحر سخايت ســلســــبيل
پاي تا سر عـــصمت و تقوا توئ
اختیار ناله
اولین مظلوم عالم آه را گم کرده است
رهبر راه خدا همراه را گم کرده است
یک توقف پشت در صد بغض مانده در گلو
تا کنار قبر مخفی چاه را گم کرده است
هیچ فانوسی دگر در کوچه ها روشن نبود
نیمه شب خورشید یثرب ماه را گم کرده است
انتهای شب صدای زخمی اش آید بگوش
اختیار از ناله ی شبگاه را گم کرده است
تا اذان صبح از بس ناله زد خوابش گرفت
خواب دید آن شب حسینش راه را گم کرده است
ابرهای بی صدا از دیده اش دریا گرفت
رعد و برق نعره اش ناگاه را گم کرده است
یاد آن روزی که گفتا مجتبی نجوا کنان
گامهای مادرم درگاه را گم کرده است
درد تنهایی خود را با که گوید مرتضی
با که گوید شیعه ای آگاه را گم کر
زبانحال حضرت زهرا(س)
منكه از عشق علي چون شمع شيدا سوختم
صاحب جنت منم، اما در اينجا سوختم
سوختم تا يك سر مويي نسوزد از علي
تا بماند رهبرم من بي مهابا سوختم
بي گنه بودم ولي در آتشم انداختند
محسنم شد كشته، ناليدم كه بابا سوختم
زينبم مي ديد آتش زائر رويم شده
از پريشاني او در بين اعدا سوختم
صورت آتش گرفته تا زسيلي شد كبود
شكر كردم، بهر حفظ جان مولاسوختم
مثل چشم مجتبي مسمار يارب سرخ بود
من نمي گويم چه شد تنهاي تنها سوختم
هركه نان از سفره ي ما برده بود استاده بود
بسكه نامردي بود در اين تماشا سوختم
سوختم تا شعله ي عشقت بماند جاودان
پاي تا سر يا علي با اين تمنا سوختم
(برگرفته از كتاب به
آب و نان
حیدر که هست پس تو چرا کار می کنی
جارو مکش که سرفه امانت نمی دهد
نانی بخور، عزیز دلم آب رفته ای
این کاسه های آب، توانت نمی دهد
دنبال رنگ چهره در آیینه ات مباش
آیینه شرم کرده نشانت نمی دهد
تابوت قوس دار و عجیبی که ساختم
شرحی زحجم جسم کمانت نمی دهد
دستاس!دست فاطمه ام پینه بسته است
از خواهش من است تکانت نمی دهد
سروده وحید قاسمی
وصیت مادر
كاش ديگه حرف وصيت نزني
نگي از روضه هاي بي كفني
هم مي گي داغ بابا رو مي بينم
مي گي از اون روزاي بي حسني
غصه ي در و ديوار برام كمه!
چرا داري مي گي از بي وطني
داري مي گي كه حسين و مي كشن
نمي مونه به تنش پيروهني
اين چه روزيه كه قلب و مي شكنه
كه مي گي به جام يه بوسه بزني
كوفه و شام بلا بگو كجان
كه من اونجا ندارم هم سخني
واي من به مجلس حراميان
كه باشه ميونشون همچو مني
مادرم تو رو خدا روضه بسه
كه داري قلبم و از جا مي كني
کمال مؤمنی
همدرد علي
دردم آرام نشد تا كه غمت را ديدم
سوختم تا به سحر از جگرم ناليدم
تو كه بودي يل خيبر شكن هاشميان
بارها بازوي تو زين سببت بوسيدم
سخني گو تو كه شايد دلم آرام شود
تا حياتم دهي و زنده شود اميدم
من اگر ناله كنم درد امانم بُرده
بارها از ستم جور بخود پيچيدم
اين همه سال به تو زهره تابان بودم
به اميدت همه شب بهر تو مي تابيدم
آن زمان خواست عدو آتش كين افروز
من زجان تو و طفلان خودم لرزيدم
دل لرزان تو را زير لگد حس كردم
من خودم هيچ براي دل تو لرزيدم
درد برده رمق و تاب و توان نيست مرا
ورنه مي شد به خدا بهر تو مي خنديدم
اين مصيبات كه آمد به سرم هيچ نبود
فقط از غربت و مظلومي تو رنجيد
حسرت زده
اي كاش كه بند دل او پاره نمي شد
حسرت زده ي ديدن گهواره نمي شد
اي كاش نمي گفت نبي ام ابيها
تا شعله ور از كيد ستمكاره نمي شد
گر عشق علي در دل او جاي نمي داشت
هرگز هدف كينه ي قدّاره نمي شد
مي ماند اگر پشت در خانه نمي رفت
دلخون زغم محسن مه پاره نمي شد
انگار كه زود است سخن گفتن از آن روز
در كربوبلا زينش آواره نمي شد
او پشت در خانه و دشمن به تماشا
جز صبر علي جان مگرت چاره نمي شد؟
گربود و نمي رفت زدنيا به غريبي
هر شب علي اش اين همه آواره نمي شد
فخر ملائک
یه روز و یه روزگاری، مادرم خیلی جوون بود
مایه فخر ملائک ، تو زمین و آسمون بود
آسمونی ها همیشه، مادرو نشون می دادن
که درخشش نمازش، تا شعاع کهکشون بود
نیمه شبها تو نمازش، دستشو بالا می آورد
تک تک همسایه هارو، یاد می کرد و یادشون بود
همه منت گدایی، درخونمونو داشتن
خاطر اونو می خواستن، بسکه خوب و مهربون بود
افتخار مادر ما ،تو بهار زندگانیش
پاکی و صفا به پیش، دشمنان بد زبون بود
تا یه روز یه عده نامرد آتیش و هیزم آوردن
خونشو آتیش کشیدن، تا دیدن تو آشیون بود
یه طرف صدای ناله، یه طرف صدای ضجه
خودمونو تا رسوندیم، مادرم غرقه ی خون بود
با تن مجروح و خونی، خودشو سپر قرار داد
تا ک
آخر یه روز
مادر یه روز مهدی میآد، برای یاری
میشه که روز فرجش، مارم بیاری
تکیه می ده به کعبه و ،با صوت اعلا
می گه انابن و حیدرو، انابن و زهرا
غصه نخور مهدی میآد، با شور و احساس
منتقمت با اون میشه، حضرت عباس
حسینی ها به عشق اون، می آن به یاری
دشمنای علی می شن، همه فراری
آخر یه روز گل می کنه، تو آسمونها
نغمه یا علی و با، ذکر یا زهرا
نشون می ده به شیعه ها، یه قبر خاکی
میگه که قبر مادره، اسوه پاکی
از توی قبر اون دوتا رو، بیرون میآره
توی آتیش هردوشونو، باهم میزاره
میگه چرا یه خونه رو شما سوزوندین
حرمت صاحب خونشو ، شما شکوندین
میگه گناه مادرم مگر چه بوده
که مزد یاری علی ، رخ کبو
گوهر عصمت
شهنشاه عدالت پرورى بود
كه او را در خزانه گوهرى بود
چنان در گيتى آن گوهر بها داشت
كه آن شه از بهايش فخرها داشت
به صبح و شام زيب محفلش بود
كه روشن زان گهر چشم دلش بود
زفر آن گهر جان شاد بودش
دل از قيد الم آزاد بودش
اگرچه سروران را سرور آمد
ز شاهان دو عالم برتر آمد
وز آن گهر كه بودش در خزانه
معزر بود آن شاه زمانه
فزون از آن گهر شد اعتبارش
كه شد چون روز روشن شامتارش
چو آن شه از بهايش با خبر بود
دلش روشن به مهر آن گهر بود
دل و جان شاد از آن در ثمين داشت
زبان در حمد گوهر آفرين داشت
بهاى زر بلى زرگر شناسد
گدا چون شاه، كى گوهر شناسد
ولى از كينه گوهر ناشناسان
همه گمراه و رهبر ناشنا
عصاره حق
شنيدم من حديثى آسمانى
ز ابن فهد حلى پر معانى
كه زهرا در دم راز و نيازش
برفتى چون به معراج نمازش
جهان بر روح او حقا قفس بود
تجلى خدا در هر نفس بود
ز بصرى جاى ديگر اين شنيدم
كه من عابدتر از زهرا نديم
زبس در طاعت آن ام الكرم بود
دو پاى نازينش پر ورم بود
گرفتم يك نتيجه زين دو مطلب
كه در اوج بلايا ام زينب
همان روزى كه آتش شعله افروخت
همان روزى كه باب اللَّه مىسوخت
ادا مىكرد در دهليز آن در
نماز عشق، آن هم عشق حيدر
نفسهايش شمار افتاده بود او
چوگل در رهگذار افتاده بود او
نماز عشق زهرا ديدنى بود
مصلّى و مصلّى ديدنى بود
على محو نماز ساده او
نمىاز خون دل سجاده او
نماز عشق را نورى
گل خوشبو
گواهي اي خدا زهراي خود را
با اشك ديده ام مي شويم امشب
براي آخرين بار اي خدايا
گل خوشبوي خود مي بويم امشب
مصيبت هاي پي در پي الهي
هجوم آورده از هرسويم امشب
هر آنچه ديده ام امشب ززهرا
خدايا با تو من مي گويم امشب
نمودم در ميان خاك تيره
بدست خود نهان بانويم امشب
بياد سينه سوزان زهرا
بريزد ژاله ها بر رويم امشب
زجا خواهم اگر خيزم من زار
بيفتد لرزه بر زانويم امشب
عزاي فاطمه هرجا كه باشد
من اي آرام دل مي پويم امشب
درآن صحراکه دلهامیشود خون
وآب دیدگان گردد چو جیحون
ندایی میرسد بهر شفاعت
زسوی حق که این الفاطمیون
خانه وحي
چه سبب گشته خدايا كه چنين
خانه وحي امين مي لرزد
گوئيا از غم فقدان نبي
همه اركان زمين مي لرزد
يا كه آتش بگرفته حرمش
كه چنين محور دين مي لرزد
از فشار لگد و ضربه ي در
قلب زهراي حزين مي لرزد
فاطمه دخت نبي ركن علي
دلش از سقط جنين مي لرزد
حنجر و سينه ناموس خدا
تا صف حشر، يقين مي لرزد
آه از آن صدمه سيلي عدو
پيكر و چشم و جبين مي لرزد
بهر مظلومي زهراي جوان
به خدا عرش برين مي لرزد
آري آرام دل از اين ماتم
بهر اسلام مبين مي لرزد
مرحوم حاج احمد آروني
رسم اهل عزا
اين سخن هست ز آل معصوم
بين اعراب بود اين مرسوم
تا كه يك مؤمنى از اهل عرب
رود از دار فنا جانب رب
چند روزى دگر از بيت عزا
نرود سوى سما دود غذا
گفت راوى كه پس از مرگ رسول
درعزاخانه زهراى بتول
ديدهام ديد به كاشانه او
دود بالا رود از خانه او
در تعجب بشدم از چه سبب
شده در خانه او ترك ادب
بدويدم به سوى اهل عزا
كه بپرسم سبب طبخ غذا
ناگهان چشم من از دور بديد
طعم آن دود غذا را بچشيد
راه آن كوچه كه مسدود شده
خانه وحى پر از دود شده
آتش از بس كه برافروخته بود
در و ديوار همه سوخته بود
آنچه ديدم به ظهور و به شهود
فاطمه بود در آن آتش و دود
هاتفى گفت على خانه نشست
پهلوى فاطمه از دربشكس
زیارتگاه بقیع
غُربت آبادِ ديار آشناييها، بقيع!
همدم ديرينه غم هاى ناپيدا بقيع!
در تو حتّى لحظه ها هم بى قرارى مى كنند
اى تمام واژه هاى درد را معنى، بقيع!
سنگ فرش كوچه هايت، داغ هاى سينه سوز
شمع فانوس نگاهت چشم خون پالا بقيع!
تو بلور روشنايى هاى شهر يثربى
چون نگينى مانده در انگشتر بطحا بقيع!
هم صدا با قرن ها مظلومى آل رسول
حنجرى كو تا در اين غربت كند آوا بقيع!
وسعت غم هاى تو، دل هاى ما را مى برد
تا خدا، تا عشق، تا تنهايى مولا بقيع!
قصّه مظلومى اش را با تو گفت آن شب كه داشت
در گلو بغض غريب ماتم زهرا بقيع!
در هجوم تيرگى ها در شب سردِ سكوت
حسرتى مى بُرد خورشيد جهان آرا بقيع!
اى به
گوهر يگانه
كمان كشيد غم و سينه را نشانه گرفت
چنان، كه آتش دل تا فلك زبانه گرفت!
خدا گُواست كه خورشيد از حرارت سوخت
از آتشى كه از آن سوىِ در به خانه گرفت!
در آن چمن كه دل باغبان چو شمع گداخت
چگونه بلبل دلخسته آشيانه گرفت؟!
شفق ز ديده دل خون گريست، چون زهرا
براى گيسوى زينب به دستْ شانه گرفت!
ز بس كه فاطمه رنجيده بود از امّت
دل از حيات خود آن گوهر يگانه گرفت
على چه كرد و چه گفت اى خدا در آن شب تار
كه زينب از غم بى مادرى، بهانه گرفت؟!
براى آن كه بماند نهان ز چشم رقيب
على، مراسم تدفين او شبانه گرفت!
حسين صالحى خمينى
بيا فاطمه (س) شد زمان وصال
پس از رحلت گل، رسول بهار
على ماند و زهرا و شبهاى تار
پدر رفت و او روزه غم گرفت
دل داغدارش، محرّم گرفت
پدر رفت و بيمار شد روح او
تو اى دل، ز بيمارى گل بگو
گل فاطمه از ستم خسته بود
به كنج قفس، مرغ پر بسته بود
در خانه را بسته بود و غريب
به اندوه مى خواند «امّن يجيب»
كه حق روح او را اجابت كند
نصيب دل او شهادت كند
قفس بشكند او پرستو شود
دلش مست آواز «هو هو» شود
به سوى خدا، بال و پر وا كند
جمال خدا را تماشا كند
به دل داشت آيينه يك آرزو
كه كى مى رسد وقت پرواز او؟
كه تا از خدا اين بشارت رسيد
كه زهرا زمان شهادت رسيد
سفير شهادت صلا مى زند
و روح تو را، حق
قبر تو مستور ماند
اى حرم خاص خداوندگار
دست خداوند، ترا پرده دار
اُمِّ اَب و، بضعه ى خير الانام
مادر دو رهبر صلح و قيام
خوانده خدا، عصمت كبرى ترا
گفته نبى، اُمِّ ابيها ترا
چيست حيا؟ ريشه ى دامان تو
كيست ادب؟ بنده ى فرمان تو
وقت خوشت، وقت مناجات توست
شاد، پيمبر ز ملاقات توست
كس نبرد راه به سامان تو
جز پدر و همسر و يزدان تو
هم ز پى عرض ادب، گاه گاه
يافته جبريل در آن خانه، راه
مكتب تو، مكتب صدق و صفا
خانه ى تو، گلشن مهر و وفا
نيست عجب گر به چنين مكتبى
تربيت آموخته، چون زينبى
اى پدرت رحمةُ للعالمين
مرحمتى كن به منِ دلْ غمين
منكه ز احسان تو شرمنده ام
دست به دامان تو افكنده ام
قدر تو يا ف
پا به پاى اشك
بر ديده ام، كه موج زند قطره هاى اشك
اى كاش بوده جلوه رويت به جاى اشك!
بعد از غروب ماه رخت، خانه ام پدر!
ماتم سراى دل شد و خلوت سراى اشك
دود دلم ز سينه برآيد به جاى آه
خون دلم ز ديده بريزد به جاى اشك
وقتى كه همرهان ز برم پا كشيده اند
اشكم انيس گشته، بنازم وفاى اشك
روز و شبم كه مى گذرد با هزار درد
پيوند مى زنند به هم دانه هاى اشك!
تا نخل سايبان مرا قطع كرده اند
هر روز مى روم به «اُحُد» پا به پاى اشك!
سید رضا مؤید
فاطمه سوخت
اى به طوفان بلا، يار على
همدم آه شرر بار على
مهر و قهرت، سبب ردّ و قبول
فاطمه! روح على! جان رسول
اى ز سيلى شده نيلى رويت
كشت آزردگى پهلويت
تا على را سوى مسجد بردند تا
نازنينْ قلب ترا، آزردند
رابط فيض خدا را كشتند
مادر زهد و ريا را، كشتند
آنكه نان و نمكش را خوردند
به تلافى، فدكش را بردند!
تا كه بيت الشرف فاطمه سوخت
عرش را ز آتش غم، قائمه سوخت
هستى شير خدا رفت ز دست
تا كه زهراى وى از پاى نشست
تقی براتی
ایام گل یاس
دیدی زده بالای دری پرچم زهرا
بی اذن مشو وارد بزم غم زهرا
ایام، تعلق به گل یاس گرفته
افراشته بنگر همه جا پرچم زهرا
بر سینه ی زخمی و شکسته پی تسکین
جز اشک محبان نبود مرهم زهرا
پیدا نکند لولو و مرجان بهشتی
هرکس نشود غرق مگر در یم زهرا
خواهی عرق شرم نریزی به قیامت
درنوکری اینجا مگذاری کم زهرا
کافی است به سنی و مسیحی چو یهودی
از چادر خاکی بخورد یک دم زهرا
ای رشته ای از چادر بی بی مددی کن
گردیم چو سلمان شما محرم زهرا
بردار زبانم ببرید و بنویسید
تو میثم تماری و من میثم زهرا
محسن افشار
یا فاطمه ! کشتی نجاتی بفرست
در این شب غم ، صبح حیاتی بفرست
از عرش عطوفت نفحاتی بفرست
چشمان امید شیعه تنها بر توست
یا فاطمه ! کشتی نجاتی بفرست
*
این آل خلیفه نسل بوسفیان است
اسلام نه این پیروی از شیطان است
آن خانه در سوخته شاهد باشد
مظلوم کشی برایشان آسان است
*
ای با تو خروش رود و دریا برگرد
ای وارث واقعی دنیا برگرد
سیراب شده زمین ز خون شیعه
ای صاحب ذوالفقار مولا برگرد
*
ای مونس هر ندبه و هر آه بیا
در این شب خون گرفته ای ماه بیا
بحرین شده ست کربلایی دیگر
ای صاحب شیعه! غیرت الله! بیا
شاعر : یوسف رحیمی
یا فاطمه اشفعی لنا عندالله
خدای متعال روز قیامت به حضرت فاطمه زهرا (س) میفرماید: یا حَبِیبَتِی وَ ابنَةَ حَبِیبِی سَلِینِی تُعطَی وَ اشفَعِی تُشَفَّعِی؛ اى حبیبه و فرزند رسول من از من بخواه تا عطا نمایم، شفاعت كن تا من بپذیرم ...
امالى صدوق، ص 25
هر دم به ضریح بی نشانت ای ماه
بسته ست دخیل قلب من با هر آه
عمری ست تپشهای دلم می گوید
یا فاطمه اشفعی لنا عندالله
***
... پس حضرت زهرا (س) عرضه می دارد:
إِلَهِی وَ سَیدِی ذُرِّیتِی وَ شِیعَتِی وَ شِیعَةُ ذُرِّیتِی وَ مُحِبِّی وَ مُحِبِّی ذُرِّیتِی؛ بار خدایا! فرزندان، شیعیان، دوستان، و دوستان دوستان فرزندان مرا به من ببخش!
امالى صدوق، ص 2
علی علی
امام باقر (ع) فرمود:
مَا عُبِدَ اللَّهُ بِشَیءٍ مِنَ التَّمجِیدِ أَفضَلَ مِن تَسبِیحِ فَاطِمَةَ وَ لَو كَانَ شَیءٌ أَفضَلَ مِنهُ لَنَحَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ فَاطِمَةَ؛ خداوند به ذكرى بهتر و بالاتر از تسبیح حضرت فاطمه(س) مورد تمجید و پرستش قرار نمىگیرد، زيرا اگر چیزى بالاتر از آن وجود داشت، رسول خدا (ص) آن را به دخترش فاطمه تعلیم مىداد.
كافى، ج 3 ص 343؛ تهذیب شیخ طوسى، ج 1 ص 164
هم صحبت ماست نوح تسبیحاتت
آرامش با شکوه تسبیحاتت
در زندگی شیعه تو یا زهرا
حاری ست همیشه روح تسبیحاتت
***
امام صادق (ع) فرمود:
أَنَّ فَاطِمَةَ كَانَت مَسبَحَتُهَا مِن خَیطِ صُوفٍ مُفَتَّلٍ مَعقُودٍ
هر سال فاطمیه دلم شور می زند
حرفي نداشت چشم ترم جز رثاي تو
جاريست بين هر غزلم رد پاي تو
هر سال فاطميه دلم شور مي زند
در کوچه هاي غربت و اشک و عزاي تو
بگذار ما به جای تو خون گريه مي کنيم
ديگر توان گريه نمانده براي تو
ديدم چقدر قلب تو بی صبر می شود
با شکوه های بی کسی مرتضای تو:
اينقدر رو گرفتنت از من براي چيست
حالا دگر غريبه شده آشناي تو
از گرية شبانه و نجواي كودكان
بايد به گوش من برسد ماجراي تو
بانو كمي به حال حسينت نظاره كن
حرفي بزن كه دق نكند مجتباي تو
حالا ببين که روضه گرفتند كودكان
در پشت درب خانه براي شفاي تو
برخيز و با نگاه ترت يا علی بگو
جان می دهد به قلب شکسته صدای تو
دنياي بعد تو
بابا چه بي وفا شده دنياي بعد تو
من ماندم و مصائب عظماي بعد تو
چشم انتظار رفتن تو بود امتت
شعله کشيد فتنه ز فرداي بعد تو
داغت براي فاطمه سنگين تمام شد
پشت مرا شکسته قضاياي بعد تو
اصحاب تو چه زود به ما پشت پا زدند
آري گواه فاطمه شبهاي بعد تو
دارد به قتل حجت حق حکم مي کند
اجماع اين سقيفه و فتواي بعد تو
در کوچه ها ادا شده اجر رسالتت
يعني شکست حرمت مولاي بعد تو
در تنگناي اين در و ديوار عاقبت
از دست رفت ام ابيهاي بعد تو
آتش ، هجوم ، کوچه ، قباله ، فدک ! ببين
چيزي نمانده از تن زهراي بعد تو
قنفذ معاف مي شود از ماليات ها !
سيلي به دخترت شده سرمايه بعد تو
ديگر ببر مرا که
سخت است ...
اين روضه ها امروز و فردا کردنش سخت است
بايد بگويم گرچه معنا کردنش سخت است
لکنت گرفته پلک تو در بين آن کوچه
اين راز سربسته ست افشا کردنش سخت است
چشمي که دست سنگي آن بي حيا بسته
مقداد مي دانست که وا کردنش سخت است
دستي که بين کوچه ها از پا تو را انداخت
فهميد قدّ حيدري تا کردنش سخت است
حالا که داري خواهشي تابوت مي خواهي؟
اسباب مرگ تو !؟ مهيّا کردنش سخت است
با غسل زير پيرهن فکر علي بودي
زخم نود روزه تماشا کردنش سخت است
داغ کبود کوچه ها آنقدر روشن بود
فهميد دست فتنه ، حاشا کردنش سخت است
یوسف رحیمی
