شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)

مزار كعبه ى دلها كجاست؟

باز كن بر روى من آغوش جان را اى بقيع!
تا ببينم دوست دارى ميهمان را اى بقيع؟

خاكى، اما برتر از افلاك دارى جايگاه
در تو مى بينم شكوه آسمان را، اى بقيع!

پنج خورشيد جهان افروز در آغوش توست
كرده يى رشگ فلك اين خاكدان را، اى بقيع!

مى رسيم از گرد ره با كوله بار اشك و آه
بار ده اين كاروان خسته جان را اى بقيع!

بيت الاحزان بود و زهرا، هيچكس باور نداشت
تا كنند از او دريغ اين سايبان را اى بقيع!

عاقبت ار جور گلچين شاخه ى اين گل شكست!
در بهاران ديد تاراج خزان را اى بقيع!

گر چه باغ ياس او پر شد زگلهاى كبود!
با على هرگز نگفت اين داستان را اى بقي

سيلى گلچين چو گردد با رخ گل آشنا

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 17:17
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

ماجرای تلخ گل

باغ از يك سو در آتش، خرمن گل يك طرف
غنچه ى نشكفته يك سو، دامن گل يك طرف

مى زند آتش به جان بلبل حسر نصيب
غارت گلچين ز يك سو، چيدن گل يك طرف

شعله در باغ ولايت سر كشيها كرد و، سوخت
غنچه ى را پيراهن از يك سو، تن گل يك طرف

اى دريغا در ميان شعله هاى كينه سوخت
غنچه را تن يك طرف، پيراهن گل يك طرف

بلبل پر بسته را از باغ بيرون مى برند
خس ز يك سو، خار يك سو، دشمن گل يك طرف

مى زند اين تازيانه، مى زند آن با غلاف
قنفذ از يك سو، مغيره، دشمن گل، يك طرف

يك طرف، بيشرمى آتش بيار معركه
ماجراى تلخ سيلى خوردن گل، يك طرف

يك طرف، بر روى نازكترز گل سيلي زدن
ديدن بر روي خاك افتادن گل ، يك طرف

يك

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 17:18
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

مرو مادر مادر مادر مادر (3)
به غم غصه در به در شده ام
مثل مرغي شكسته پر شده ام
ديگه حيدر كه بعد قتل بتول
مرد جنگي بي سپر شده ام
مرو مادر مادر مادر (3)
شده خاموش اگر چه نور دو عين
دلبر فاتح نبرد حنين
اسمون گريه مي گنه شب غم
پشت تابوت مادر حسنين
مرو مادر مادر مادر مادر (3)
مرو مادر كه بي قرار توآم
روزها خانه در غمكده ام
شب به شب زائر مزار توام
مرو مادر مادر مادر مادر (3)

• پنج شنبه
• 11
• اسفند
• 1390
• ساعت
• 09:20
• نوشته شده توسط
• جواد

آتش کین

چنان در آتش كين سوخت گلچين، خرمن گل ر ا
كه از بلبل ربود آرام و، از دلها تحمّل را

مدينه! باغبان را گو به باغ گل چه مى آيى
كه مى بندند پيش ديده ى گل، بال بلبل را

در آغوش محبت غنچه ى نشكفته يى دارد
خدا را رحم كن گلچين و، مشكن شاخه ى گل را

مدينه! گو به بلبل آشيان از باغ بيرون بر
كه مى سوزند اينجا در كنار غنچه، سنبل را

مگر بلبل چه فيضى مى برد از صحبت اين گل
كه يكدم برنمى دارد از او چشم توسل را؟

مدينه! غنچه ى پرپر، گل خزان، گلزار در آتش
ببين بيرحمى گلچين و ميزان تطاول را

چرا امشب به سوى باغ گل، بلبل نمى آيد؟
مگر از ياد خود برده ست گلهاى قرنفل را؟

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 17:19
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

ياس كبود حيدرم
در بين ديوار و درم
اتيش گرفته گلپرم ،بادست گينه
آي شعيه ها از كي بگم،
از كدوم هتاكي بگم
از چادر خاكي بگم،يا زخم كينه
هر شهري يه رسمي داره،
رسم مدينه اينه
اجر نبي رو مي زارن
با ميخ داغ به سينه
يا فاطمه،يافاطمه(3)يا فاطمه جان
رد غلاف بر بازويم
جاي لگد بر پهلويم
نشون سيلي به رويم،قاتل من بود
نفس كه در شماره شد ،
حرفهام ديگه اشاره شد
چيزي كه پاره پاره شد،قلب حسن بود
گرد غبار پيري نيست،
كه روي موهام نشسته
خونه نشيني علي،كمرم و شكسته
يا فاطمه،يافاطمه(3)يا فاطمه جان

• پنج شنبه
• 11
• اسفند
• 1390
• ساعت
• 09:35
• نوشته شده توسط
• جواد

ماتم عظمی

خداوندا چرا دل‎ها گرفته
جهان را ماتمى عظمى گرفته

چرا سرها بود بر زانوى غم
سحاب تیره عالم را گرفته

چه غوغایى به یثرب گشته برپا
كه موج فتنه‏ها بالا گرفته

ز جور امت و هجران بابا
دل صدیقه كبرى گرفته

زدند آتش به درب مهبط وحى
كه دودش گنبد خضرا گرفته

امیرمؤمنان سردار اسلام
غم عالم به قلبش جا گرفته

فدك را از كف دخت پیمبر
ریاكاران بى‏پروا گرفته

چه رخ داده مگر از بهر زهرا
كه روى خویش از مولا گرفته

مه برج نبوت منخسف شد
كه قرص صورت زهرا گرفته

سیه كرده است قنفذ بازویش را
به دستورى كه زان رسوا گرفته

گلویش را فشار غصه و غم
ز دست ‏بى‏وفائی‎ها گرفته

امید از زندگى ببریده دیگر
ز دنیاى دنى د

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 17:20
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

خورشيد من غروب تو واي واي
به شام غم كشد مرا واي واي
اميد من مرو مرو واي واي
فراق تو كشد مرا واي واي
ديگر ميان كوچه ها واي واي
به ياري ام نمي دوي واي واي
به يك نگه به من بگو واي واي
ز پيش من نمي روي واي واي
اتش گرفته اي خدا واي واي
بهشت من بهار من واي واي
ديگر فتاده از نوا واي واي
حبيب من نگار من واي واي
افتاده زير دست وپا واي واي
دل علي دل علي واي واي
پر پر ز شوق اشقياء واي واي
گل علي گل علي واي واي
پهلو شكسته مرا واي واي
به تازيانه مي زدند واي واي
در خون نشسته مرا واي واي
چه ظالمانه مي زدند واي واي

• پنج شنبه
• 11
• اسفند
• 1390
• ساعت
• 10:00
• نوشته شده توسط
• جواد

آرزوی مرگ

نيلى بوَد ز سيلى بيگانه، روى من
داغ پدر، سپيد نموده ست موى من!

شبهاى درد و ناله و غم، تا سپيده دم
با پهلوى شكسته بود گفتگوى من!

تابى به تن نمانده و زينب ز روى مهر
وقت نماز آورَد آب وضوى من!

بيزارم از جفاى نفاق افكنانْ پدر!
جز مرگ در جهان نبوَد آرزوى من!

دخت تو از حريم ولايت دفاع كرد

چون بود آبروى على، آبروى من
رخت از جهان به سوى جنان مى كشيم ما
از كردگار خواهشم اينست: شوى من

تا ننگرد به بازوى آزرده و كبود
از زير پيرهن بدهد شتستشوى من

روز جزا پناه دهم (تائب) حزين
گر آيد از طريق محبت به سوى من

تائب

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 17:22
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

دل آتيش نا مهربونه

غنچه رو با گل مي سو زونه

در شعله ور ، گل بي سپر ، در پشت در بود

در پيش طفلان جان مادر در خطر بود

با كينه هاي بسيار ، ميون ظلم و آزار

نقش گل پيمبر ، مونده به روي ديوار

اي واي خدا ، اي واي خدا ، اي داد بيداد

در خون تپيده بود و به غم خو گرفته بود

آهسته فضه شانه بانو گرفته بود

آمد برون ز خانه پي ياري امام

مجروح بود و دست به پهلو گرفته بود

داغ پسر ، فراق پدر ، سوز ميخ در

راه نفس به سينه زهر سو گرفته بود

كارش ميان كوچه به نا محرم اوفتاد

از مرد كور ، بانويي كه رو گرفته بود

تنها ميان آن همه پيراهن علي

در دست خويش با همه نيرو گرفته بود

يك باغ سرخ زخم وشكوفا تر از همه

• پنج شنبه
• 11
• اسفند
• 1390
• ساعت
• 15:22
• نوشته شده توسط
• میلاد محمودی

روح آفتاب

ای روح آفتاب چرا پا نمی شوی
بانوی بو تراب چرا پا نمی شوی

پهلوی منهم از خبر رفتنت شکست
رکنم شده خراب چرا پا نمی شوی

با قطره قطره اشک سلامت نموده ام
زهرا بده جواب چرا پا نمی شوی

خورشید لطمه دیده حیدر بلند شو
بر جمع ما بتاب چرا پا نمی شوی

رفتی و روی صورت خود را کشیده ای
ای مادر حجاب چرا پا نمی شوی

بی تو تمام ثانیه ها دق نموده اند
رفته زمان بر آب چرا پا نمی شوی

روی کبود تو به نگاهم اشاره کرد
مردم از این خطاب چرا نمی شوی

می میرد از تنفس دلگیر کوچه ها
ای غنچه های ناب چرا پا نمی شوی

رحمان نوازنی

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 17:23
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

ما زنده به لطف و رحمت زهرائيم

مأمور براي خدمت زهرائيم

روزي كه تمام خلق حيران هستند

ما منتظر شفاعت زهرائيم

شاعر: جواد حیدری

• سه شنبه
• 16
• اسفند
• 1390
• ساعت
• 15:29
• نوشته شده توسط
• میلاد محمودی

پناه عالمى، درگاه زهراست
بشر حيران، ز قدر و جاه زهراست
صراط او، صراط المستقيم است
كه راه رستگارى، راه زهراست

تمام نور خورشيد نبوّت
نمايان از جمال ماه زهراست
على در شاهراه عشق و توحيد
هماره همدم و همراه زهراست
شرف، اين بس اميرالمؤمنين را
كه مهرش در دل آگاه زهراست
به هرجا، شمع دانش، مى دهد نور
ز نور علم دانشگاه زهراست
ز سوز گفته «عجل وفاتى»
نمايان غصّه جانكاه زهراست
ز جور ظالمان، اظهار نفرت
به صبح و شام، اشك و آه زهراست
اگر مخفى بُود، قبرش عجب نيست
كه رمز نام «سرّ اللّه» زهراست
صداى شيون از هر سو بلند است
كه ختم عمر بس كوتاه زهراست
بياييد اى گُنهكاران، بگرييم
جلاى دل، غم دلخواه زهراس
(حسانا) مى

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 20:23
• نوشته شده توسط
• سعيد رضايي

ضرت فاطمه (س) - دوبیتی - رباعی

بانک اشعار اهل بیت (ع)

پاییز غم در برگ ریز اطلسی ها

در انتهای کوچه ی دلواپسی ها

باد سیاهی آمد و بال و پرت ریخت

آغاز شد فصل جدید بی کسی ها

شاعر: یوسف رحیمی

• سه شنبه
• 16
• اسفند
• 1390
• ساعت
• 15:34
• نوشته شده توسط
• میلاد محمودی

چرا مادر نماز خويش را بنشسته مى خواند؟!
ز فضّه راز آن پرسيدم و گويا نمى داند!
نفَس از سينه اش آيد به سختى، گشته معلومم
كه بيش از چند روزى پيش ما، مادر نمى ماند!

به جان من، تو لب بگشا مرا پاسخ بده فضّه!
كه ديده مادرى از دختر خود رو بپوشاند؟!
الهى! مادرم بهر على جان داد، لطفى كن
كه جاى او، اجل جان مرا يكباره بستاند!
به چشم نيمْ باز خود، نگاهم مى كند گاهى
كند از چهره تا اشك غمم را پاك و نتواند!
دلم سوزد بر او، امّا نمى گريم كنار او
مبادا گريه من، بيشتر او را بگرياند!
كنار بسترش تا صبحدم او را دعا كردم
كه بنشيند، مرا هم در كنار خويش بنشاند
بسى آزار از همسايگانش ديد و، مى بينم
دعا درباره همسايگانش

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 20:23
• نوشته شده توسط
• سعيد رضايي

شایسته ی مدح تو به جز کوثر نیست

غیر از کلمات ناب پیغمبر نیست

در وصف شکوه تو همین بس بانو!

هم کفو تو در جهان به جز حیدر نیست

شاعر: یوسف رحیمی

• سه شنبه
• 16
• اسفند
• 1390
• ساعت
• 15:43
• نوشته شده توسط
• میلاد محمودی

امشب به رنگ فصل خزان گریه می کنیم

هم ناله با زمین و زمان گریه می کنیم

هر چند گفته اند که آرام گریه کن

اما بلند و ضجه زنان گریه می کنیم

امشب که خانه ی دلمان غم گرفته است

مانند ابرهای روان گریه می کنیم

هم پای کوچه های مدینه نشسته ایم

با روضه های تازه جوان گریه می کنیم

تازه جوان و قد کمانی تعجب است

از غصه های قد کمان گریه می کنیم

داریم پای روضهءتان پیر می شویم

اما هنوز از غمتان گریه می کنیم

این خانهء غمی است پر از غربت بقیع

از داغ قبر های نهان گریه می کنیم

آری دوباره بر سر سفره نشسته ایم

امشب برای مادرمان گریه می کنیم

www.habibalbakin.blogfa.com

• دوشنبه
• 15
• اسفند
• 1390
• ساعت
• 06:33
• نوشته شده توسط
• vahid

امشب به نخل آرزويم برگ پيداست
بر چهره زردم نشان مرگ پيداست
امشب مرا در بستر خود واگذاريد
بيمار بيت وحى را، تنها گذاريد

دوران هجرم رو به اتمامست امشب
خورشيد عمرم بر لب بامست امشب
چون روز آخر بود، كارِ خانه كردم
گيسوى فرزندان خود را شانه كردم
ديدى چه حالى در نمازم بود اَسْما؟!
اين آخرين راز و نيازم بود، اَسْما!
آخر نگاه خويش را، سويم بيفكن
مى خوابم اينك، پرده بر رويم بيفكن
ديدى اگر خامش به بستر خفته ام من
راحت شدم، پيش پيمبر رفته ام من!
شب ها برايم بزم اشك و غم بگيريد
در خانه آتش زده، ماتم بگيريد!
از من بگو با زينب آزاده من
برچيده نگذارد شود سجّاده من
من رفتم امّا، يادگارم ـ زينب ـ اين جاست
روح

• یکشنبه
• 28
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 20:23
• نوشته شده توسط
• سعيد رضايي

آیینه ام شکسته من از او شکسته تر

او خسته زمانه و من نیز خسته تر

بغضی نشسته در وسط سینه من و..

بغضی درون سینه زهرا شکسته تر

این روزها نفس زدنش با شماره است

اما نفس نفس زدن من گسسته تر

دست علی که بسته شود بسته می شود

دست زمین و پای زمان نیز بسته تر

از این به بعد خانه من فاطمیه است

پیدا نمی کنید مکانی خجسته تر

از لطف فاطمه است اگر هیئتی شدید!

در حلقه های سینه زنی دسته دسته تر

محسن ناصحی

• یکشنبه
• 6
• فروردین
• 1391
• ساعت
• 06:14
• نوشته شده توسط
• جواد

سوختم

منكه از عشق علي چون شمع شيدا سوختم

صاحب جنت منم، اما در اينجا سوختم

سوختم تا يك سر مويي نسوزد از علي

تا بماند رهبرم من بي مهابا سوختم

بي گنه بودم ولي در آتشم انداختند

محسنم شد كشته، ناليدم كه بابا سوختم

زينبم مي ديد آتش زائر رويم شده

از پريشاني او در بين اعدا سوختم

صورت آتش گرفته تا زسيلي شد كبود

شكر كردم، بهر حفظ جان مولاسوختم

مثل چشم مجتبي مسمار يارب سرخ بود

من نمي گويم چه شد تنهاي تنها سوختم

هركه نان از سفره ي ما برده بود استاده بود

بسكه نامردي بود در اين تماشا سوختم

سوختم تا شعله ي عشقت بماند جاودان

پاي تا سر يا علي با اين تمنا سوختم

جواد حيدري

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:18
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

نوحه زمینه و شور زبان حال

شهادت حضرت فاطمة الزهرا سلام الله علیها

بهمراه سبک

الســــــلامُ عـــَلــَیــکَ یـــا صِدیقةُ الطاهِرَۀ

دختر کوچک بابا یه نامه ای نوشته

نشونی نامه من به آدرس بهشته

نوشته ام بروی اون نامه محرمونه

هیچکس بجز جدم نبی حق نداره بخونه

نوشته ام بیاد کمک حال مادر خرابه

دل بابا علی من از دیدنش کبابه

نوشته ام همون که تو گفتی فدای هستش

داره می میره از جفا بالا نمیره دستش

نوشته ام دعا کنه مادرمون نمیره

دعا کنه که خوب بشه دست به کمر نگیره

نوشته ام که تو کوچه دست علی رو بستند

شاخه یاس و از کمر باسنگدلی شکستند

نوشته ام که مادرم به درد و غم اسیره

گفته ام از خدا بخواد

• پنج شنبه
• 3
• فروردین
• 1391
• ساعت
• 08:51
• نوشته شده توسط
• ایمان

به دلم افتاده

به دلم افتاده مادر دردتو دوا می گیره

خوب می شی مادر دوباره خونمون صفا می گیره

به دلم افتاده مادر دوری از اجل می گیری

زخم پهلوت می شه درمون باز منو بغل می گیری

باغبون رحمی به ما کن چشماتو دوباره وا کن

جون زینب تو برای خوب شدن فقط دعا کن

به دلم افتاده مادر ای که چشمات مهربونه

خوب می شه دست شکسته می زنی موهامو شونه

به دلم افتاده مادر بابای ما که امیره

از غریبی در میادو ذوالفقار به کف می گیره

به دلم افتاده مادر مثل دوره پیمبر

به زبونا باز می افته اسم باصفای حیدر

بعضی وقتا هم می ترسم سراغ از اجل بگیری

پیش چشمای تر ما تو نفس نفس بمیری

الهی زنده نباشم تا برات ماتم بگیرم

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:21
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

در فراق ياس

بايد از فقدان گل، خونجوش بود

در فراق ياس، مشكي پوش بود

ياس ما را رو به پاكي مي برد

رو به عشقي اشتراكي مي برد

ياس يك شب را گل ايوان ماست

ياس تنها يك سحر مهمان ماست

بعد روي صبح، پرپر مي شود

راهي شبهاي ديگر مي شود

ياس مثل عطر پاك نيّـت است

ياس استنشاق معصوميّـت است

ياس بوي حوض كوثر مي دهد

عطر اخلاق پيمبر مي دهد

حضرت زهرا دلش از ياس بود

دانه هاي اشكش از الماس بود

داغ عطر ياس زهرا زير ماه

مي چكانيد اشك حيدر را به چاه

عشق محزون علي ياس است و بس

چشم او يك چشمه الماس است و بس

اشك مي ريزد علي مانند رود

بر تن زهرا: گل ياس كبود

گريه كن زيرا كه دُخت آفتاب

بي خبر بايد بخوا

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:25
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

یاس کبود

عشق من! پاییز آمد مثل پار
باز هم، ما باز ماندیم از بهار

احتراق لاله را دیدیم ما
گُل دمید و خون نجوشیدیم ما

باید از فقدان گل، خونجوش بود
در فراق یاس، مشكى پوش بود

یاس بوى مهربانى مى‏دهد
عطر دوران جوانى مى‏دهد

یاس‎ها یادآور پروانه‏اند
یاس‎ها پیغمبران خانه‏اند

یاس ما را رو به پاكى مى‏برد
رو به عشقى اشتراكى مى‏برد

یاس در هر جا نوید آشتى‎ست
یاس دامان سپید آشتى‎ست

در شبان ما كه شد خورشید؟ یاس
بر لبان ما كه مى‏خندید؟ یاس

یاس یك شب را گُل ایوان ماست
یاس تنها یك سحر مهمان ماست

بعد روى صبح پرپر مى‏شود
راهى شب‎هاى دیگر مى‏شود

یاس مثل عطر پاك نیت است
یاس استنشاق معصومیت است

یاس را آیی

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:27
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

اين جا بقيع ست

اى راهيان شهر نور اين جا بقيع ست

اين خاك عنبربوى مشك آسا، بقيع ست

اين جا هزاران داستان ناگفته دارد

اين جا دوصد سرّ نهان بنهفته دارد

سوز جگرها بس در اين خاك بقيع ست

بيرون ز حدّ عقل ادراك بقيع ست

آيينه آيين حق را قبر اين جاست

خاكش عجين با زهر تلخ و صبر اين جاست

اين خاك تا عرش خدا ره توشه دارد

ركن و حطيم و كعبه در هر گوشه دارد

بيمار عشق سرمدى را تربت اين جاست

يك شهر نى، يك دهر حزن و غربت اين جاست

اين جا به «كرّمنا بنى آدم» طرازست

از اين زمين تا عرش رحمان راه، بازست

ايمان و عشق و سرّ حق را جوهر اين جاست

انهار نور و چشمه سار كوثر اين جاست

روح عروج «اِرجعى» پوياست اين

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:28
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

داغ لاله

فاطمیه قصه‎گوى رنج‎هاست
بهترین تفسیرسوز مرتضى است

فاطمیه شعر داغ لاله است
قصه زهراى هجده ساله است

فاطمیه آتش‎افروز دل است
احتجاجش یك كتاب كامل است

فاطمیه سینه‎چاك دردهاست
شاهد نامردى نامردهاست

فاطمیه سوز دل را ساز كرد
دفتر داغ على را باز كرد

فاطمیه ماه گل افشردن است
فتح باب تازیانه خوردن است

فاطمیه قفل غم را شد كلید
چون كه دارد هم شهیده، هم شهید

میرزا عباس مهدوى‏فرد

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:30
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

راز نهان

برگشا مهر خموشى از زبانت اى بقيع!
جاى زهرا بگو با زائرانت اى بقيع

ديده ى گريان ما را بنگر و، با ما بگو
در كجا خوابيده آن آرام جانت اى بقيع

لطف كن! گم كرده ى ما را نشان ما بده
بشكن اين مهر خموشى از زبانت اى بقيع

گر دهى بر من نشان از قبر زهرا، تا ابد
بر ندارم سر ز خاك آستانت اى بقيع! بر

گفت مولا: راز اين مطلب مگو با هيچكس
خوب بيرون آمدى از امتحانت اى بقيع!

گر ندارى اذن از مولا كه سازى بر ملا
لااقل با ما بگو از داستانت اى بقيع!

فاطمه با پهلوى بشكسته شد مهمان تو
ده خبر ما را ز حال ميهمانت اى بقيع!

آرزو دارد به دل (خسرو) كه تا صاحب زمان
بر ملا سازد مگر راز نهانت اى بقيع

محمد خسرو

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:31
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

باید که بر دیوار بگذارم سرم را
دنیا گرفت از من تمامِ باورم را

دستانِ لرزانم چگونه می تواند
تدفین نماید پاره های پیکرم را !؟

یک نیمه از قلبِ مرا " دیوار " له کرد
" در " می فشارد نیمه های دیگرم را

با آب باید جسمِ دریا را بشویم؟
یا زخمِ میخِ آیه های کوثرم را؟

می خوانم از چشمانِ خیس و سرد و ساکت
بغضِ شکسته در نگاهِ دخترم را

دیشب حسن تا صبح هی در خواب می گفت :
بابا! کسی در کوچه ها زد مادرم را

دارم خجالت می کشم از بچه هایت
پیشِ حسن بالا نمی گیرم سرم را

این غصه قلبِ خسته ام را می فشارد :
من بودم و نامرد می زد همسرم را

• چهارشنبه
• 18
• دی
• 1398
• ساعت
• 10:01
• نوشته شده توسط
• honar kade

زبانه آتش

از بــیـت آل طـاهـا آتـــش کــشــد زبـانــه
گــوئـی شــده قـــیـامـت بـر پـا درون خــانــه

برپاست شور محـشر از عـتـرت پـیـمبـر
خـلــقـنـد مـات و مـبـهـوت از گـردش زمانـه

اهریمنان نمودند خون قلب مـصـطفی را
در مـنـظـر خـلایـق بـی جــرم و بــی بـهــانـه

در پــشــت در فــتــاده ام‎الائـــمـــه از پـا
دارد فـغــان ز دشـمـن آن گـــوهــر یـگــانـه

زیـنـب بـه نـاله گـویـد کـشـتـند مــادرم را
ایـن یک ز ضـرب سـیـلی آن یک ز تـازیانه

در خون فتاده زهرا چون مرغ نیم بسمل
مـحـسـن فـتاده چـون گـل پرپر در آستانه

در پشت زانـوی غم پژمان نشسته حـیـدر
مانده حـسـیـن مظـلوم، حیران در آن میانه

از نقش

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:32
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد

بعد از پدرت مدینه رنگش را باخت
از باور کوچکش تو را جا انداخت
تاریخ پر از دلهره میشد وقتی
نجار برای خانه ات در می ساخت

شاعر : حسین طاهری

• یکشنبه
• 16
• شهریور
• 1393
• ساعت
• 02:45
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

يار غمگسار

خدا! ز سوز دلم آگهى، كه جانم سوخت

دلم ز فرقت ياران مهربانم سوخت

چو ديد دشمن ديرينه، انزواى مرا

ز كينه آتشى افروخت كآشيانم سوخت

هنوز داغ پيمبر به سينه بود مرا

كه مرگ فاطمه ناگاه جسم و جانم سوخت

اميد زندگى و، يار غمگسارم رفت

ز مرگ زودرسش قلب كودكانم سوخت

دمى كه گفت: على جان! دگر حلالم كن

به پيش ديده ز مظلوميَش، جهانم سوخت

به حال غربت من مى گريست در دم مرگ

ز مهربانى او، طاقت و توانم سوخت

گشود چشم و سفارش ز كودكانش كرد
نگاه عاطفه آميز او، روانم سوخت

چو خواست نيمه شب او را به خاك بسپارم

از اين وصيّت جانسوز، استخوانم سوخت

حسين فولادى

• دوشنبه
• 29
• فروردین
• 1390
• ساعت
• 11:32
• نوشته شده توسط
• مهدی نعمت نژاد