چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
تو ماه دل آرایی
ارباب دو دنیایی
ما مجنون تو لیلایی
به به به چه اسمی داری
****
تو حیدر تو زهرایی
تو مولا تو آقایی
ما تشنه تو دریایی
به به به چه اسمی داری
دانلود سبک
عجالتاً به سرم زد هوای حضرت عشق
درست در شب جمعه شب زیارت عشق
خدا کند که مرا اربعین حرم ببرند
برای دیدن قد قامت قیامت عشق
دوای درد دلم را نوشته است طبیب
دو قطره اشک به همراه گَرد تربت عشق
رسیده روزی ما از مسیر روضه ی یار
چقدر زحمت مارا کشیده رحمت عشق
دلیل زندگی ما محرّم و صفر است
هوای دل شده غرق هوای دولت عشق
قسم به عشق ندارم هراسی از مردن
به داد من همه جا می رسد شفاعت عشق
به حرمت نفس "حا" و"سین"و"یا" و "نون"
خدا کند که شود قسمتم شهادت عشق
مرا حبیب؛مرا حرّ ؛ مرا زُهیرم کن
بیا و آخر سر عاقبت به خیرم کن
شاعر : اسماعیل شبرنگ
مدیون حرم شاهم
مجنون کرم شاهم
حیرون علم شاهم علم شاهم علم شاهم
داروندار زندگیم همه فدای بچه هاش
هستیمو می ریزم به پاش تا که بیام تو(روضه هاش)4
دینم حسین شورم حسین
ذکرم حسین نورم حسین
از غم تو دلآشوبم
پیش پا ی تو آرومم
من بدم تو ولی هستی آقای خوبم، آقای خوبم
لحظه ی مرگم اسم تو، باعث شادی حالمه
هرکی فدای تو بشه، سرور کل عالمه عالمه عالمه
ذکرم حسین شورم حسین
دینم حسین نورم حسین
حرکته علمت، عشقه
مرگه توو حرمت عشقه
رو چشام قدمت عشقه،قدمت عشقه، قدمت عشقه
پل می زنم از کربلا،تا دم درعرش خدا
راه خدا نزدیکتره، وقتی که هستم با شما با شما با شما
ذکرم حسین شورم حسین
دینم حسین نورم حسین
از ما دل،می بره ا
،
وقتی تمام جان و خرد . می شود حسین
از حد و مرز و فاصله رد می شود حسین
یا مستعان بگو و رها کن ، حجاب تن
از پشت پرده آنچه رسد می شود حسین
اسرار جان جان جهان ... می کند عیان
تا شرح روح روح جسد می شود حسین
فرقی میان یا صمد و یا حسین نیست
وقتی فدای ذات احد می شود حسین
کمتر ز موست فاصله ی عرش و قتلگه
قصد ودود کن که مدد می شود حسین
تا می شکست آینه ی وحدت وجود
یک بود( یک در آینه صد)می شود حسین
مهر علی .. به شکل حسن جلوه می کند
قهر علی اراده شود ... می شود حسین
شمر و یزید و حرمله از یاد می روند
تاریخ از ازل به ابد می شود حسین
از یازده که جمع صد وبیست وهشت شد
یک از دهء صد و ده عدد می شود حسین
منم کمترین بنده ی تو تو شاهی
خدا خونمو پات بریزه الهی
کسی رو به غیرِ تو آقا ندارم
دلم رو آوردم بگم با تو هستم
به پات سر میزارم
من درد تو درمون
من خشک تو بارون
جان آقا ای جان آقا
محاله که من از مسیر جدا شم
تو هر جا که باشی محاله نباشم
از اون شب که قران سر نیزه خوندی
دل من نه تنها همه عالم و پای عشقت نشوندی
من قاری تو قران
من ای وای تو ای جان
جان آقا ای جان آقا
نفس هام فدای مسیر عبورت
تازه زندم میخونم تو دستگاه نورت
تو اونی که خورشید ازت نور میگیره
من اونم که عمری به عشقت اسیره
از این عشق میمیره
من بنده تو مولا
من تشنه تو دریا
جان آقا ای جان آقا
جونا رسیدند حریمت به یاری
نذاشتند بگن ک
خواهم بغل بگیرمت اما نمیشود
یک لحظه شمر از بدنت پا نمیشود
با این هزارو نهصدو پنجاه زخم تیغ
تیری دگر به پیکر تو جا نمیشود
ابن زیاد از این که حضرت زینب،در آن جمع،این سخنان را به او گفت خشمگین شد و خواست او را مجازات کند اما عمروبن حدیث به او گفت:او یک زن است و می خواهی به خاطر گفتن چند جمله او را مجازات کنی،کسی،زن را به خاطر حرف ها و پرگویی هایش کیفر نمی دهد.
ابن زیاد نگاهی به حضرت کرد و گفت:از این که خانواده نافرمانت کشته شده اند، خدا دلم را خنک کرد.
زینب از این سخن برافروخت و فرمود:
"به جان خودم سوگند،تو بزرگ و سرورِ مرا کشتی،خانواده ام را انگشت نمایِ خلق کردی،شاخه شجره ی وجودم را بُریدی و ریشه ام را کَندی،حال اگر این سخنان دلت را خنک می کند،باشد".
ابن زیاد آن گاه رو کرد به حضرت سجاد (ع) و گفت:نامت چیست؟
فرمود:"
از روی دلسوزی دهاتی های اطراف
تاصبح دور پیکر تو گریه کردند
همراه حیوانات صحرا دور گودال
باگریه های مادر تو گریه کردند
از تکه های چادری بر خاک پیداست
بازور خواهر را جدا کردند از تو
تا وقت بوده پیکرت را جمع کرده
بر جای دست خواهر تو گریه کردند
پیرِ قبیله گفت کی؟سر را بریده
در مکتب ما ذبح کردن حکم دارد
چون گیسوی آشفته گشته وضع رگها
بر حال و روز حنجر تو گریه کردند
دربین پیکرها دوتایش فرق دارد
یک پیکری پامال قدری قد کشیده
آن دیگری پیچیده بین یک عبا بود
بر اربا اربا اکبر تو گریه کردند
نزدیک نخلستان صدا آمد بیایید
یک پیکر بی دست اینجا بر زمین است
پای فرات و باصدای موج دریا
بر ساقی آب آور تو گریه کردند
سر حسین که در طشتی از شراب افتاد
گمان کنم که به جانِ جهان عذاب افتاد
سری که از روی نیزه زِ کربلا تا شام
هزار مرتبه بر خاک، با شتاب افتاد
سری که دامنِ زهرا همیشه مَهدش بود
به زیر نعلِ سوارانِ بَد رکاب افتاد
تنور و دِیر و سرِ نیزه و کُنون هم طشت
چه رنگ ها که به رخسارِ آفتاب افتاد
به بوسه گاهِ نبی چوبِ خیزران می خورد
به سرزنان به زمین دختِ بوتراب افتاد
توان نداشت که گوید مرا بلند کنید
دگر برای همیشه زِ پا رُباب افتاد
مُخدّرات زِ بس چنگ می زدند به رخ
کسی ندید! ولی از همه نقاب افتاد
رقیّه دید که صَد رشته شد لبِ بابا
که نیمه شب به خرابه دگر زِ تاب افتاد
خدا رو شکر چشام خیسه و با این دل بی تابم اومدم
با اذن مادرم فاطمه تو روضه ی اربابم اومدم
اومدم تا که عزادار باشم
یوسف فاطمه رو یار باشم
بردارم علم علمدار باشم
شور دلم
ای جانم حسین
جانانم حسین
درمانم حسین
حی علی الحرم الحسین که فاطمه چشم انتظارته
حی علی الحرم الحسین وقتی که خدا خریدارته
بازم کن اراده ی کربلا
می برن ز باده ی کربلا
سال راهی شو تو جاده ی کربلا
با نغمه ی
ای جانم حسین
جانانم حسین
درمانم حسین
عزت زیاد، آه، کجا میروی حسین
تا مکه، یا به کرب و بلا میروی حسین
این وقتِ شب! شبانه چرا بار بسته ای
با اهلبیتِ آل عبا میروی حسین
با کودکان و پردگیان و معاشران
گویا به پیشگاه خدا میروی حسین
اینگونه که تو غرقِ وداعِ پیمبری
داری به مقتل شهدا میروی حسین
شش ماهه میبری و جوان میبری و پیر
عباس میبری، به خَفا میروی حسین
صاحب حرم! چرا ز حرم میزنی برون
با سوز و اشک و حال بکا میروی حسین
با هیبتِ پیمبر اکرم زدی براه
با ذکر مادرت، به نوا میروی حسین
«اُخرج إلیَ العراق» شنیدی ز جدِّ خود؟
آیا به کوی درد و بلا میروی حسین
زینب اسیر میشود و تو شهیدِ عشق
داری بسوی اهل جفا میروی حسین
حج را بَدل به عمره کنی ای امامِ حج
تا قتلگاه، جای منا میروی حسین
زیر سُم ستور، تنَت لِه شود غریب
در زیر تیغِ کین ز قفا میروی حسین
در پیش چشم فاطمه با جسم بی کفن
بر عهد خویش کرده وفا میروی حسین
از کربلا به کوفه و از کوفه تا به شام
بر نیزه ها به رأس جدا میروی حسین
بعد از تو کوفه، رحم به زینب نمیکند
در شامِ غم به طشتِ طلا میروی حسین
والله بالله انت عزیز الله
به روح به دم لبیک ثارلله
دستای خالیه منو پُر کن
آقای من اَبا عبدالله
باتو عاقبت بخیر میشم
یه روزی مثِ(مثل) بُرِیر میشم
به اسمت قسم که قول میدم
نگاهم کنی زُهیر میشم
حسین اباعبدالله دل و دین و دنیامی
حسین اباعبدالله میدونم که تو باهامی
حسین اباعبدالله چشمای من رو تَر کن
حسین اباعبدالله تا قیامت آقامی
یا اباعبدالله یا اباعبدالله....
..............................
بند دوم
شکرُ لِلله غلامت هستم
به تار زلف تو دل بستم
فدای این همه لطف تو
ممنونم که گرفتی دستم
خاک پای زائرات میشم
شالِ دوشِ نوکرات میشم
اگه تو قبول کنی من رو
چایی ریزِ روضه هات میشم
حسین اباعبدالله جان سنه قوربان آقا
حسین اباعبدالله گوزلره قوربان آقا
حسین اباعبدالله دردیمه درمان اِیله
حسین اباعبدالله باشلَره قوربان آقا
یا اباعبدالله یا اباعبدالله...
خاطره دارم
چقده توی کربلات
بین تموم زائرات
تو شلوغی پایین پات
خاطره دارم
با چایی های روضه هات
با شال مشکیه عزات
صدای طبل دسته هات
ای دوای دردم دورت بگردم
ای عزیز زهرا هواتو کردم
السلام ای شاه خوبان ای رفیق صمیمی
السلام ای عشق یزدان که نعیمو رحیمی
السلام ای نوحه های آذری و قدیمی
ای منی آوارگویان ابوالفضل
گلمیشم امداد اویان ابوالفضل
................
آرزو دارم
شب جمعه حرم باشم
بشه با مادرم باشم
با شه با کرم باشم
آرزو دارم
اربابمو صداش کنم
یه دل سیر نگاش کنم
تا جونمو فداش کنم
ای یارالی آقام با لب تشنه
ای تنتو عریان به زیر دشنه
السلام ای اون سری که روی نیزه نشسته
السلام ای دختری که از غمت شده خسته
السلام ای روضه های پهلوی شکسته
یارالی حسین
عاشقان زائر گلزار ولایم خدا خواهداگر
میهـمان حرم ثارخدایم خدا خواهداگر
بادلی شاد ولی دیده ی پراشک کنون
همره قافله کرب وبلایم خداخواهداگر
میـرم تاکه شود سـُرمه چشمـان ترم
خاک اقلیم شه قالوبلایم خداخواهداگر
میرم چون نی بشکسته به صحرای بلا
درحریم حرمش عقده گشایم خداخواهد اگر
برمراد دل خود گشته ام اینسان نائل
رخ برآن قبله عشاق بسایم خداخواهداگر
همچــوحجـاج شوم محرم میقــات ولا
تاشودبین حرم مروه صفایم خداخواهداگر
بادلـی غمـزده اینگــونه (جـوانی)گـوید
کن کرم با رفقا تاکه بیایم خداخواهداگر
از کراماتِ تو این بس نوکری داری چو من
وز عنایاتِ تو این بس..قنبری داری چو من
خوب های درگهت خیلی فراوانند حسین
بینِ آنها..مبتلای کمتری داری چو من
درد سازم برای محضرِ شاهانه ات..
روسیاهم..روسیاهِ دیگری داری چو من
ای قتیلِ گریه ها!..رخصت بده گریان شوم
در میانِ گریه کُن ها..ساغری داری چو من
می شوم طوفانی و در روضه ها سر می روم
در محافل ای عجب چشمِ تری داری چو من
مطمئنی آخرش حُر می شوم در این حریم؟
با نگاهِ توست که خاکِ دری داری چو من
حال و هوای کربلا دارم
ارباب حسین و خیلی دوست دارم
اگه نیارم اسم ارباب و خدایی که یه بیمارم
دیوونه ی گنبد طلاتم من
کبوتره صحن وسراتم من
تشنه ی یک جرعه اب از اون
شریعه ی فراتم من
هوای شهرچقدر نفس گیره
دلم په پای کربلا گیره
منم بخر بی تو می میره
پرازسکوتم و پر از دردم
ازین زمونه خیلی دلسردم
کاشکی بیام دورت بگردم
میمیرم برای صدای اذونه حریمت
میمیرم برای مقامه بزرگ و کریمت
میمیرم برای گل یاسوعطرشمیمت
میمیرم برای دودست بزرگوعظیمت
میمیرم برای ضریح جدید وقدیمت
میمیرم برای رقیه ساله یتیمت
حسین و نعم الامیری حسین جان
بنددوم
برای تو هوایی میشم من
دوباره کربلایی میشم من
ندیده عاشقت شدم دل روبه هیشکی نمیدم من
چه حس خوبیه توی هیات
سجده ی شکرمون روی تربت
لذتی داره که نمیدم من این
لذت رو به جنت
دیگه شدم یه کربلا لازم
وقتشه که دیگه بشم عازم
بمونم وبشم یه خادم
فلک زدی ببین چه زنجیرم
زمونه میزنی عجب تیرم
دیگه داری میکنی پیرم
اقا جون
بیادت همیشه عاشورامیخونم
اقا جون
نگوکه بدون شمامن بمونم
اقا جون
بدون تو من یه بی نام ونشونم
اقا جون
همه دردای دختر تو به جونم
اقا جون
باتومن بهارم که بی تو خزونم
اقا جون
نگوکربلا نمیدی ببین من جوونم
حسین جان امیری حسین و نعم الامیری
در اربعین مولا آتش به جان جانست
بلبل فتاده بیهوش هر لاله ای خزانست
امشب دو دست عباس خونابه می دهد باز
دردا که آن گل یاس در خاک غم نهانست
اینک رباب بر سر ریزد تراب اصغر
کای سر فراز و سرور خون آب این لبانست
از ناله های زینب لرزد چو عرش داور
هم در غم اسارت سرو قدش کمانست
اینک اسیر گشته آن بانوی دلاور
از فرقت رقیه آتش به جان جانست
از رو ، دارالعماره حرفم اینه
ای کاش ، برگردی باز سمت مدینه
کوفه ، منتظرت هستن همه با
اهل و ، عیالشون با بغض و کینه
شرمنده ام از
علی و زهرا ، مادرت
حلالیت می خوام آقا
از تو و زینب خواهرت
کاشکی بمیرم
نبینمت یه روز میون غربت
تنها بذارنت یه مشت بی غیرت
ثارالله اباعبدالله
ای کاش ، نیاد یه روز خم روی ابروت
کاشکی ، یوقت نشه کم تاری از موت
می خوای ، دور بشه از تو چشم کوفی
حرز ، امام حسن ببند رو بازوت
دارم می بینم
می زنندت واسه ثواب
علی اصغر رو می کشن
جلوی چشمای رباب
کاشکی بمیرم
نبینمت یه روز میون گودال
نشه تن مطهر تو پامال
ثارالله اباعبدالله
در سرانجامِ قیام
حجّ را بگذاشت مردی ناتمام
سنگ را برداشت امّا برد سوی کربلا
زد به قلبِ نفسِ شیطانی مرام
شد قیامش مستدام
دادا بیلوردی
از راه اومد ماه حسین
راه شیعه راه حسین
در سر داریم شور حسین
در دل داریم نور حسین
حسین حسین مولا حسین حسین
«حسین جان، حسین جان
حسین یا مولا، حسین»
از هیأت با شور و نوا
راهی میشم به نینوا
میگردم دور خیمهها
قبلهم میشه کرببلا
حسین حسین مولا حسین حسین
«حسین جان، حسین جان
حسین یا مولا، حسین»
گوداله غرق همهمه
بیتابن آل فاطمه
میشه ذکر لب همه
سقا برگرد از علقمه
حسین حسین تنها حسین حسین
«حسین وای، حسین وای
حسین واویلا، حسین»
انگار محشر شده بهپا
میلرزه خاک کربلا
خیمه غرق اشک و عزا
خورشیده روی نیزهها
حسین حسین مظلوم حسین حسین
«حسین وای، حسین وای
حسین واویلا، حسین»
شاعر: جمعی_از_شاعران
نغمهپرداز: سیدعلیاکبر_حسینپور
کوفیان ز آتش بجان شیخ و شاب انداختند
تا که طرح کین بآل بوتراب انداختند
ظلم بین کاندر لب آب فرات از تشنگی
آتشی سوزان بدلهای کباب انداختند
ناخدای زورق دین را بگرداب الم
کشتی ایجاد را در اضطراب انداختند
شد بخون آغشته گیسوئی که بهرش حوریان
شانه وقت شانه کردن در گلاب انداخته
تاختند اسب الم بر پیکر سلطان دین
جسم صد چاکش میان آفتاب انداختند
تشنه لب کشتند اکبر را و از چشم رسول
در بسیط خاک بس درّ خوشاب انداختند
آه و ویلا که اندر پیش چشم عابدین
کوفیان در گردن زینب طناب انداختند
رأس شاه دین میان طشت در بزم یزید
سفرة شطرنج در بزم شراب انداختند
ز اشک چشم و آتش دل جودی غمدیده را
گاهی اندر آ
Two stars fall from the sky they fall to the ground
Two shining stars on Ashura as martyrs will be crowned
From the heavens Ali and Jaffar in anger will look down
Oh what calamity befalls them
Two flowers in blood are drowned
یا حسین (ع)
پدر و مادر و جانم به فدای اسلام
با غمت دور شدم از بدی و از اوهام
چه شود بال دهی تا به حرم پر گیرم
و بخوانند مرا مرغ مهاجر بر بام
ما که مردیم ... ندیدیم حرم را آقا
روی قبرم بنویسید جوان ناکام
دوست دارم که در ایام جوانی مولا
جذب عشق تو شوم همچو شهیدی گمنام
سروده جعفر ابوالفتحی
Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
بنا نبود کسی پیکر تو را ببرد
عبای کهنه ی پیغمبر تو را ببرد
بنا نبود کسی نیزه بی هوا بزند
بنا نبود که بال و پر تو را ببرد
بنا نبود که در روز آخر عمرت
اجل بیاید علی اکبر تو را ببرد
بنا نبود برای دو قطره آب فرات
سه شعبه حنجره ی اصغر تو را ببرد
بنا نبود اگر در غروب کشتندت
شبانه جانب کوفه سر تو را ببرد
تمام جسم تو گیرم مقطع الاعضا
بنا نبود که انگشتر تو را ببرد
ز روی نیزه صدا می زدی که ای خواهر
بنا نبود کسی معجر تو را ببرد
شاعر:مهدی صفی یاری
منبع:سایت حسینیه
در پردۀ غم مانده آوای گلویم
زخمی شده زیر و بم نای گلویم
هرچه نَفَس از سینه رفته برنگشته
بسته شده از بغض، مجرای گلویم
معلوم شد از این نفس های بریده
یحیی شده روح مسیحای گلویم
خون شفق می جوشد از هُرم صدایم
خورشید می سوزد ز گرمای گلویم
حالا سه روز است اینكه من لب تر نكردم
از تشنگی خشكیده رگ های گلویم
از تارهای صوتیم چیزی نمانده است
غارت شده انگار اجزای گلویم
معراج آماده است میبینم كه قاتل
سر نیزه را آورده تا پای گلویم
امشب كه مهمان تنور كوفهام پس
تا كوچه گردی های فردای گلویم
شاعر:مصطفی متولی
منبع:سایت شیعتی
ای کاش این غزل و غمش ابتدا نداشت
جغرافیای درد زمین کربلا نداشت
این شعر داغ زد به دلم تا نوشته شد
این بیت ها مرا به چه رنجی که وا نداشت
فرمان رسیده بود کماندار را و بعد
تیر از کمان رها شد و طفلی که نا نداشت...
قصد پسر نمود و به قلب پدر نشست
تیری که قدر یک سر سوزن خطا نداشت
تنها حسین بود که دیگر به پیکرش
جایی برای بوسه ی شمشیرها نداشت
بر سینه اش نشست و خنجر کشید و ... نه!!!
دیگر غزل تحمل این صحنه را نداشت
این جنگ و سرنوشت غریبش چه آشناست
قرآن دوباره جز به سر نیزه جا نداشت
تنها سه سال آه سه سال عمر کرده بود
اما کسی به سن کمش اعتنا نداشت
با چشم های کوچک خود دید آن چه را
گرگ درنده
