شهادت امام جعفر صادق

اشکم روان و آه شرربار من حزین
می سوزد از درون جگر از زهر آتشین
گاهی به خاک می کشم از درد پای خود
گه بر دهان بگیرم از این درد آستین
هرکس دمی کنار من آید فغان کند
گویا ز رنگ من کند از مرگ من یقین
رنگ محاسنم به خدا که سفید نیست
با رنگ لاله ی جگر من شده قرین
من پیر مرد و حرمت من را عدو شکست
باید که گفت: خصم ستمگر صد آفرین!!!
آتش زبانه زد ز در خانه ام شبی
از این ستم دوباره فرو ریخت رکن دین
سجّاده ی مرا کسی از زیر پا کشید
بر خاک حجره خوردم از این ظلم با جبین
با دست بسته برد مرا بین کوچه ها
از بین دود و آتش بیداد، آن لعین
گویا دوباره حیدر کرّار شد اسیر
گویا دوباره فاطمه می خورد بر زمین
موی سفید من که

• پنج شنبه
• 30
• آبان
• 1392
• ساعت
• 15:26
• نوشته شده توسط
• یحیی

شب جمعه به لب نوا دارد
نفسش بوي کربلا دارد
به روي سر در حسينيه اش
پرچم صاحب اللوا دارد
بارها گفته کربلا رفتن
پا برهنه عجب صفا دارد
روضه مي خوانَد اشک چشمانش
مگر اين روضه انتها دارد؟
هر کسي که دلش حسيني شد
سهمي از آن همه بلا دارد
نيمه شب شعله مي کشد آتش
از دري که حريم ها دارد
آمده اين کسي که دنبالش
از جسارت مگر اِبا دارد؟
پا برهنه، کشان کشان، مي بُرد
نه عمامه وَ نه عبا دارد
وسط کوچه دست بسته ي او
يک مدينه غم و عزا دارد
به رويش تيغ مي کشند اما
آهِ مظلوم ماجرا دارد
آمد اينجا پيمبر خاتم
آري اين مرد هم خدا دارد
او پي فرصتي ست تا هر دم
روضه ي کربلا به پا دارد
آتشش مي زند غمي جانسوز
ولي از گفتنش حيا

• پنج شنبه
• 30
• آبان
• 1392
• ساعت
• 15:27
• نوشته شده توسط
• یحیی

شب بود و سر گرم نماز آخرش بود
غرق مناجات و دعا با دلبرش بود
از زیر پایش جا نمازش را کشیده است
مَردَک نفهمید پیش چشم دخترش بود؟
وضع بدی شد ، سر برهنه ، پا برهنه...
اما نه... گویا بال جبریل بر سرش بود
در شعله ها می سوخت اما بیشتر از
تصویر مولایی که در چشم ترش بود
باید گریز ِ فاطمی زد بین روضه
آنقدر این آقا به فکر مادرش بود
آری شبیه چادر مادر عبایش
انگار پای دشمنی روی پرش بود
جبریل آمد بعد دفنش اندکی برد
از تربت پاکی که روی پیکرش بود

شاعر : ماشاءالله دهدشتی

• پنج شنبه
• 30
• آبان
• 1392
• ساعت
• 15:30
• نوشته شده توسط
• یحیی

ناگهان سجّاده را از زیر پایش می کِشند
مثل حیدر درمیان کوچه هایش می کشند
نامسلمانان به فکر سنّ وسالش نیستند
پابرهنه،بی عمامه ،بی عبایش می کشند
بی مروّت ها سوار مرکب ودنبال خود
(پیرمرد)ی را(پیاده)،(بی عصا)یش می کشند
با(طناب)و(دست بسته)،(سیلی) و آتش به در(ب)
لحظه لحظه عکس مادر را برایش می کشند
نای رفتن را ندارد در تنش اما به زور
درمیان کوچه زیر دست وپایش می کشند
روضه هارا در خیالش هی مجسم می کنند
از مدینه نا گهان تا کربلایش می کشند
***
((زینت دوش نبی))*افتاده (بی سر بر زمین)
وای بر من از کجاها تا کجایش می کشند**
شاه غیرت روی خاک افتاده وبی غیرتان
نقشه ی حمله به سوی خیمه هایش می کشند
چون نمی برّید

• پنج شنبه
• 30
• آبان
• 1392
• ساعت
• 15:32
• نوشته شده توسط
• یحیی

هرم آتش حال انسان را دگرگون می کند
درد تنهایی انسان را صد افزون می کند
هر کسی یک بار شرح ماجرایش را شنید
کوه هم باشد دلش را سخت محزون می کند
حرف بد ، زخم زبان ، دشنام ، بی حرمت شدن
هر که باشی باز هم چشم تو را خون می کند
دل ندارد بی حیایی که به تاریکی شب
مرد حق را بی عبا از خانه بیرون می کند
قصه ویرانی قبرت عزیز فاطمه
قلب های شیعیان را سخت محزون می کند
زائر تو بودن و گریه نکردن ساده نیست
حال قبرت حال ما را هم دگرگون می کند
روز محشر باز هم لطف خدایی شما
این بدهکار تو را این بار مدیون می کند

شاعر : حسین صیامی

• پنج شنبه
• 30
• آبان
• 1392
• ساعت
• 15:43
• نوشته شده توسط
• یحیی

آتش گرفت خانه سرت درد می کند
انگار باز هم کمرت درد می کند
سنی ازت گذشت تو شیخ الائمه ای
دارد تمام دور و برت درد می کند
وقت نماز بود گمانم رسید و بعد
دنیا دوباره در نظرت درد می کند
آن قدر بد تو را وسط کوچه ها کشید
دارد تمام بال و پرت درد می کند
عمامه ات کجاست؟چرا پا برهنه ای؟
از خجلت است چشن ترت درد می کند
دشنام مثل نقل و نبات است بر سرت
این بار قلب پر شررت درد می کند
دستت سپر شده نخورد تازیانه ها
نقطه به نقطه سپرت درد می کند
این روضه یادگاری گودال قتلگاه
با این سخن دوباره سرت درد می کند
یا حضرت حسین فدای لبت شوم
از فرط تشنگی جگرت درد می کند
یا حضرت حسین چرا زیر سم اسب
این جسم ریز و مختصرت درد

• پنج شنبه
• 30
• آبان
• 1392
• ساعت
• 15:45
• نوشته شده توسط
• یحیی

شب رفت و رفت بر تن عالم لباس صبح
روشن شد آسمان شب از انعکاس صبح
خیل ملک به حالت تعظیم دور اوست
اما به سوی هوست تمام هواس صبح
نامش همینکه معجزِ پروردگار شد
ایمن شد از وساوس خناس ناس صبح
از باغ ساوه بوی انار آمد و سپس
دریاچه اش به خاک نشست از هراس صبح
داردطلایِ بتکده ها زنگ می زند
از خواب می پرند همه با تماس صبح
دارد دوباره کار خدا سکه می شود
خورشید قلب ها پسر مکه می شود
تو آمدی و رحمت للعالمین شدی
خورشید اولین و مه آخرین شدی
در پیچ وتاب زلف تو یک خلق واله اند
با گیسوان ریخته حبل المتین شدی
از آن طرف تو را همه ساحر صدا زدند
از این طرف برای همانها امین شدی
تنها به خاطر پدر فاطمه شدن
در اعتکاف رفت

• شنبه
• 5
• بهمن
• 1392
• ساعت
• 11:43
• نوشته شده توسط
• یحیی

سلام الله، مولانا ! سلام الله ای رهبر
سلام الله یا صادق، سلام ای حضرت جعفر
چه شبهایی نمازت را بنی العباس بر هم زد
و بُردت با جسارتها ، همانند پدر ، حیدر
میان کوچه ها بهرت ، مجسم گشت غمهایی:
همان ایام تاریکی، که آمد بعد پیغمبر
گـَـهی یک ابر تاریکی، به اوج آسمان دیدی
همان ابری که زد رعدی ، به رخسار گل ازهر
گـَهی باران پر بغضی، ز اشک مجتبی دیدی
که راه رجعت منزل ، نشان میداد بر مادر
گـَه از فریاد بیجانی ، "خذینی فضّه" می آید
"همانا کشته شد محسن"، که افتاده به رویش در
و دَر گفتم به یاد آمد، حکایتهای آتش را
که تفتیده کند میخی، و سوزد مو و هم معجر
و باز از آتشم روضه، میان ذهن من جاری:
غروب کربلا وقتی

• دوشنبه
• 7
• بهمن
• 1392
• ساعت
• 07:40
• نوشته شده توسط
• یحیی

اف به قومی که به دست معجزه ایمان نداشت
حقشان است این چنین که سفره هاشان نان نداشت
خشکسالی لایق شهری ست که بعد از نبی
اعتقادی به دعای حضرت باران نداشت
آه باید این چنین ظلمی روا باشد به او
آن زمان که هیچ کس تعریفی از انسان نداشت
پا به نعلینش کند یک آن نخواهد شد ولی
پا برهنه می دوید و فرصت یک آن نداشت
ریسمان ها آنقدر محکم گلو را می فشرد
پشت مرکب ها نمی آمد یقینا جان نداشت
حرمت موی سپید قدکمان خواهد شکست
یک قدم آهسته گیرد استخوان خواهد شکست

**************
آه بی شرمانه آتش بر درش انداختند
هیزم سوزانده را روی پرش انداختند
حرمت موی سپیدش را نفهمیدند که
این چنین عمامه از روی سرش انداختند
آه انگاری که

• دوشنبه
• 6
• بهمن
• 1393
• ساعت
• 15:07
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

خانه صادق آتش گرفته
شعله از هر سو راهش گرفته
آسمان گرید در ماتم او
قلب آتش سوزد در غم او
قامت مه گردیده خم او
واویلا آه و واویلا
دشمن آمد در بین نمازش
نیمه کاره ماند راز و نیازش
همچو حیدر با دستان بسته
می کشیدندش با قلب خسته
پشت گردون از این غم شکسته
******
گر چه آنشب در اوج بلا بود
زار و گریان کرب و بلا بود
یاد آن راس از تن بریده
یاد آن جسم در خون طپیده
یاد قدی که از غم خمیده

شاعر : مجید احدزاده

دانلود سبک

• یکشنبه
• 29
• تیر
• 1393
• ساعت
• 06:02
• نوشته شده توسط
• علی

صادق آل پیغمبرم من
فرزند زهرا و حیدرم من
آتش گرفته خانه ام
سوزد همه کاشانه ام
آه و واویلا
دشمن به من کرد بی احترامی
بار دگد بست دست امامی
سویم همه می دویدند
هر سو مرا می کشیدند
آه و واویلا
چون درب خانه غرق شرر بود
چشم من خیره بر میخ در بود
آه از ته دل کشیدم
زهرا را پشت در دیدم
آه و واویلا
در بین آتش غرق نوایم
به یاد دشت کرب وبلایم
به یاد عصر عاشورا
آتش زدن به خیمه ها

شاعر : مجید احدزاده

دانلود سبک

• یکشنبه
• 29
• تیر
• 1393
• ساعت
• 06:09
• نوشته شده توسط
• علی

آرزوی قلب شیعه اینه حک کرده ایم آقا روی سینه
سینه زنون بیاییم (مدینه)3
شیعه بر مذهب تو مولا می نازه
دل به سوز و ماتمت آقا می بازه
آخرش حرمت و مولا می سازه
سیدی یابن الزهرا ، امام صادق
******
دلای عاشق شده در نوا از ماتم تو عزیز خدا
مدینه شد از غمت (کربلا)3
از غمت آقا دلامون پر شرر شد
بیاد غربت تو دیده ها تر شد
سوگوار ماتم تو پیغمبر شد
سیدی یابن الزهرا ، امام صادق
******
گشته خون قلب دلای عاشق ورق ورق شد قرآن ناطق
شده عزای امام صادق ، (ای خدا)2
اگر چه حرمتِ تو آقا دریدند
نیمه ی شب پای برهنه کشیدند
ولی سرت از قفا که نبریدند
سیدی یابن الزهرا ، امام صادق

شاعر : رضا رسولی

• یکشنبه
• 29
• تیر
• 1393
• ساعت
• 06:21
• نوشته شده توسط
• علی

توی کوچه ی غم ها تنها تو رو میبردن آقا
شده دستات بسته خسته شدی شبیه مولا
تو رو میکشیدن تا آقا بدن عذابت انگار
دیگه جون نداره پات چشمات شده یه ابر خونبار
آروم آروم پر میکشه از این دیار بی وفا
شده این نفس آخری گریون اون خاطره ها
وای آقام آقام آقام
******
شده باز پر ماتم عالم به یاد اون دقایق
که شده بود مسموم مظلوم آقام امام صادق
رسیده بالا سر مادر پسرشو ببینه
آره دنیا اینه کینه شد عادت مدینه
آروم آروم وصیتش رو میگه توی گریه
شده این نفس آخری ذکر لبش مادر بیا
وای آقام آقام آقام
******
شده پر از تشویش آتیش دیگه تو خونه امشب
وقتی آتیشو میدید فهمید چی کشید عمه زینب
دیده زینب مضطر بی سر شده عزیز زهرا

• یکشنبه
• 29
• تیر
• 1393
• ساعت
• 06:40
• نوشته شده توسط
• علی

در آن ساعت که با پاي برهنه پیاده پشت مرکب می دویدم
بیاد راه شام و عمه خود ز دیده خون دلها می چکیدم
*******************
شبانه دشمنانم چون رسیدند غریبی ام چو در کاشانه دیدند
میان کوچه با پاي برهنه مرا هم مثل جدم می کشیدند
*******************
برهنه سر برهنه پا شرار غم به سینه ، ببر مرا از کوچه ها ي غربت مدینه
از کوچه هاي ماتم ، از کوچه هاي پر غم ، از کوچه هاي شهر خاتم
اما مبر به کوچه اي که زخم دل نمک خورد ، مادر بی گناه من از چهل نفر کتک خورد
ما بین اشقیا بود ، در زیر دست و پا بود ، یاریگر علی مرتضی بود

شاعر : مجید آخته

• دوشنبه
• 30
• تیر
• 1393
• ساعت
• 05:33
• نوشته شده توسط
• علی

یه کوه ماتم دارم تو دشت دلم امون از این زمونه
غم غریبی و بی کسی آقام بازم زده جوونه
از آسمون اشک غم می باره
رسیده فصل خزون دوباره
بازم برای امام صادق
می خونه روضه دل بیچاره ، واویلا
وای از درد و غصه های بی امون امام صادق
شد زهر کینه جواب خوبیای امام صادق
داغی دارم توی این سینه زداغ امام صادق
واویلا امون امون ای دل
******
یه عده نامرد دم در خونه مو آتیش زدن بی امون
به یاد مادر به یاد آتیش و در چشمام شده پر خون
دلم گرفته برای زهرا
می خونه از روضه های زهرا
برام شده زنده باز دوباره
مسمار در ، ناله های زهرا ، واویلا
پشت درب خونه ی مادر آتیش کینه به پا شد
دست های حیدر رو بستند ، پشت در مادرم فدا شد

• دوشنبه
• 30
• تیر
• 1393
• ساعت
• 06:49
• نوشته شده توسط
• علی

دارم براي رنگ تنت گريه ميكنم
پايِ نفس نفس زدنت گريه ميكنم
باور كنيم حرمت تو مستدام بود؟
يا بردن تو بردن با احترام بود؟
باور كنيم شأن تو را رد نكرده است؟
اين بد دهانِ شهر به تو بد نكرده است؟
گرد و غبار، روي تو اي يار ريختند
روي سر تو از در و ديوار ريختند
هرچند بين كوچه تنت را كشيد و برد
دستِ كسي به رويِ زن و بچه ات نخورد
باران تير و نيزه نصيب تنت نشد
دست كسي مزاحم پيراهنت نشد
اين سينه ات مكانِ نشست كسي نشد
ديگر سر تو دست به دست كسي نشد

شاعر : استاد علی اکبر لطیفیان

• چهارشنبه
• 1
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 05:21
• نوشته شده توسط
• علی

نه فقط شیعه ی صادق به دلش داغ و بلاست صاحب مکتب ماست
به خدا صاحب عزایش همه ی آل عباست صاحب مکتب ماست
******
مادرم فاطمه ، دریاب مرا جان حسین جگرم پاره شده
می زنم ناله به یاد لب عطشان حسین جگرم پاره شده
******
کشته شده رئیس مکتب ما
امام و مقتدای مذهب ما

شاعر : محمود ژولیده

• چهارشنبه
• 1
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 05:45
• نوشته شده توسط
• علی

جامه ی تموم ملائک آسمون سیاهه ، از دل زمین تا نهایت کهکشون سیاهه
این مسافر خسته امشب ، می سوزه بین تاب و تب
با بغضی که عمری بین گلوشه
چشماشو می بنده وقتی که ، می بینه وصلش نزدیکه
آغوش باز مادر روبروشه
ذکر لبش یا زهرا، نفسش نمیاد بالا
چهره ی درخشان ماه زهرا کبوده زرده ، زهر کینه ها با سلاله ی فاطمه چه کرده
اون که چشمه ی فیض یاره ، هزار هزار عاشق داره
رو دامنش اشک غربت می باره
درد سینه شو کی میدونه ، دلش از این عالم خونه
برای وصل یارش بیقراره ، توی غم اسیره
تا دمی که پر می گیره
ذکر لبش یا زهرا، نفسش نمیاد بالا
بیرق عزای ولی حق دست جبرئیله ، چشمه های چشم پر آب موسی شبیه نیله
کوچه کوچه از دل سرشار

• شنبه
• 18
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 04:38
• نوشته شده توسط
• علی

یا مولا مددی یا امام صادق
کوچه کوچه غرق ماتم شد مدینه
خانه خانه صوت قرآن بس حزینه
میرود با دست بسته مثل حیدر
کرده یاد پشت در با زخم سینه
رئیس مذهب ما کشته ی زهر جفا شد
به یاد جد عطشان حجره یِ او کربلا شد
شده ز تازیونه خسته
تو کوچه ها با دست بسته
از روزگار دلش شکسته
یا مولا مددی یا امام صادق

دانلود سبک

• شنبه
• 18
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 05:09
• نوشته شده توسط
• علی

آسمونا بی قرارن،كبوترا پرواز میكنن
زائرا بیاین كه دارن،در بقیع و باز می كنن
بارونیه آسمونش
لب پنجره ی ایونش
عالمیه روضه خونش
وای چه حكایتی
وای چه زیارتی
وای عجب غربتی
بیا و ببین مدینه،چه اشكی مردم می ریزن
تو بقیع دارن برای،كبوترا گندم می ریزن
بی ضریح و بارگاهه
این زیارت اگه كوتاهه
لبریز ِ از اشك و آهه
وای چه حكایتی
وای چه زیارتی
وای عجب غربتی
یا امام صادق آقا،چرا شب غم سر نمیآد
حرمی نداری اما،ازم یه كاری بر نمیآد
سمت بقیع پر كشیدم
رو به قبر تو سلام میدم
تنها تویی تو امیدم
وای چه حكایتی
وای چه زیارتی
وای عجب غربتی

• شنبه
• 11
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 05:27
• نوشته شده توسط
• علی

منو می سوزونه آتیش کینه
دیگه دارم میرم از این شهر مدینه
گوشه ی حجره ام نشسته
مادر پهلو شکسته
وااای مدینه شده کرببلا
فاطمه شده صاحب عزا
واااای امون امون ای دل
تو مدینه قلبم در تب تابه
رو دست من مثل علی رد طنابه
چشامون از گریه تر شد
خونه ی ما شعله ور شد
وااای دیگنه نبود اینجا خبری
از سیلی میخ دری
واااای امون امون ای دل
با موی سپید و قد کمونم
برای جد غریبم روضه می خونم
نیمه شب پشت مرکب
یادم اومد عمه زینب
وااای به روم اگه شمشیر کشیدن
دیگه سرم و کی بریدن
واااای امون امون ای دل

دانلود سبک

• شنبه
• 18
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 04:51
• نوشته شده توسط
• علی

ناگهان سجّاده را اززیرپایش می کشند
مثل حیدر(عليه السلام)درمیان کوچه هایش می کشند
نامسلمانان به فکر سنّ وسالش نیستند
پابرهنه،بی عمامه ،بی عبایش می کشند
بی مروّت ها سوار مرکب ودنبال خود
(پیرمرد)ی را(پیاده)،(بی عصا)یش می کشند
با(طناب)و(دست بسته)،(سیلی) و آتش به در(ب)
لحظه لحظه عکس مادر را برایش می کشند
نای رفتن را ندارد در تنش اما به زور
درمیان کوچه زیر دست وپایش می کشند
روضه هارا در خیالش هی مجسم می کنند
از مدینه نا گهان تا کربلایش می کشند
***
((زینت دوش نبی))افتاده (بی سر بر زمین)
وای بر من از کجاها تا کجایش می کشند
شاه غیرت روی خاک افتاده وبی غیرتان
نقشه ی حمله به سوی خیمه هایش می کشند
چون نمی

• سه شنبه
• 21
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 15:37
• نوشته شده توسط
• علی

آی شیعه ها می خوام بگم براتون از مرد خدا
مردی که پشت و پناه نبی بوده در همه جا
براتون از رشادت پهلوون عرب بگم
از اسوه شجاعت و از شکوه ادب بگم
حمزه کیه خورشیدی که نهایت شهامته
استاد رزم اهل دین معلم شهادته
تو سختی ها تو مشکلات پشت و پناه همه بود
از هیبتش توی دل سپاه کفر واهمه بود
اما امون از روزی که شهید شد اون مرد نجیب
همه دیدند روی لب رسول حق امن یجیب
پیمبر اسم حمزه رو شیری که همتایی نداشت
سید و سالار همه شهیدای احد گذاشت
اما گذشت تا یه روزی توی همین سرزمینا
یه آقای غریب اومد که شد آقای شهدا
اخه شهید کربلا حتی نداشت سر تو بدن
بوریا آوردند براش اخه آقا نداشت کفن
جراحتای بیشمار نیزه و شمشیر و س

• سه شنبه
• 21
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 15:48
• نوشته شده توسط
• علی

فروزنده شده آتش قهر خدا
زداغ جگر و سوزش زهر جفا
نشان از کبودی به چهره تارش
نشسته آثار تازیانه به جسم بیمارش
کاری تر آتش زهر خاطراتش
می سوزد به یاد درب خانه ی مادرش
زخم مدینه بر جگر او
برسر بالینش پسر او
می کشد از این غم نفس آخرش
مظلوم آقام آقام آقام آقام
غریب آقام آقام آقام آقام
امام صادق
چکد خون به زمین از جراحات تنش
مهیا کند از باب غسل و کفنش
زبغضی لبالب به وسعت صحرا
که می رسد بر مشام او عطر مادرش زهرا
در این بی قراری این چشم انتظاری
دارد روی گونه اشک روضه کربلا
پر شده از غم کاسه صبرش
وسعت این دنیا شده قبرش
پر کشد امشب سوی لقای خدا
مظلوم آقام آقام آقام آقام
غریب آقام آقام آقام آقام
امام صادق

• شنبه
• 25
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 04:40
• نوشته شده توسط
• علی

مردی که جبریل امین در محضرش بود
دریای علمش هدیه ی پیغمبرش بود
نام شریفش اسم نهری در بهشت است
خلد برین هم جلوه ای از مظهرش بود
فقه و کلام و منطق و عرفان و حکمت
این چشمه ها جاری ز چشم کوثرش بود
وقتی که در میدان دین آماده می شد
تازه زمان رزم و فتح خیبرش بود
هر احتجاجش چشم ها را خیره می کرد
تیغ کلامش ذوالفقار دیگرش بود
حتّی به همراه هزاران طالب علم
«نعمان ثابت»*پای درس منبرش بود
هارون مکّی ها کجا بودند آن روز
روزی که دست شعله سدّ معبرش بود
فرزند ابراهیم را آتش نسوزاند
این معجزه از معجزات محشرش بود
یاد مدینه بود و عکس آتش و دود ...
... دائم میان قاب چشمان ترش بود
پای پیاده ، پشت مرکب ، آه افتاد
آثا

• شنبه
• 12
• مهر
• 1393
• ساعت
• 01:26
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

تو اوج روضهء امام صادق
می مونه از کجا بگه روضه خون
برا گریز،آخر روضه باید
کجا بره این دلای پریشون؟
یه پیرغلام میگه جوون رسم ادب همینه
به احترام مادرش اول بریم مدینه
...این بار اولی نیست
آتیش در ، یه خونه ای تو پیچ و تابه
این بار اولی نیست
غریبونه، دست امامی تو طنابه
*سخته ولی،خدا رو شکر خزون نیست
*یه مادر جوون نیست
*نه بار شیشه ای نه میخ مسمار
*رو در و دیوار لکه های خون نیست
واغربتا واویلا
*******

بوی بهشت میده اگر مقاتل
اگر حسینه و یه دنیا عاشق
خدا میدونه همه رو داریم از
عطر نفسهای امام صادق
*آقائی که،بانی شده تاروضه ها به پاشه
*مگه میشه،تو مجلسش ذکر حسین نباشه
...این بار اولی نیست
که شعله ه

• چهارشنبه
• 29
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 13:37
• نوشته شده توسط
• علی

دوباره غربت و
تنهایی و بی یاوری
میسوزه قلب پسری
باخاطرات مادرى
دوباره كوچه و
يك پيرمرد بى پناه
پاى خسته ميون راه
قلبى لبريزسوزوآه
واى،ميون كوچه،شده باز غوغا
زنده شدداغ،مادرش زهرا
می‌کشه كوچه،باراين دردو
دوباره بستن،دست يك مرد و
وای از غریبی و،وای از اهانتا
بى احترامى و جسارتا

ای وای،غریب آقام۳
********

نغمه ى بى كسى
جارى روى لباى تو
بغضى توى صداى تو
يافاطمه نواى تو
پشت مركب تورو
پابرهنه ميكشيدن
اشك چشماتو ميديدن
به گریه هات ميخنديدن
واى،بی کس و یاور،با دلی مضطر
تو رو میبُردن،شبیهِ حیدر
مث گل بین،کوچه پژمردی
چند دفعه آقا،به زمین خوردی
آقای بی کسم،همتای حیدری
تو وارث غمای مادری

ای وای،غریب آق

• چهارشنبه
• 29
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 20:59
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

نه عمامه به سر و نه که ردا در بر داشت

در دلش حال و هوایی ز غم حیدر داشت

نیمه شب تا که به صورت به زمین خورد آقا

با لب غرق به خون زمزمه ی مادر داشت

شاعر : رضا رسولی

• چهارشنبه
• 29
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 21:19
• نوشته شده توسط
• محمد مبشری

آن فرقه ای که تیشه به نخل فدک زدند

بر زخم کاری دل مولا نمک زدند

او را ز خانه نبمه شب برد خصم دون

از کوچه ای که مادر ما را کتک زدند

• چهارشنبه
• 29
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 21:43
• نوشته شده توسط
• محمد مبشری

اصلاً بعيد نيست كسي را كه بي گمان،
بوده امام مفترض الامر شيعيان،
پاي برهنه باز بدون عمامه اش،
در كوچه ي غريب برندش كشان كشان.
اصلاً بعيد نيست كه روزي و يا شبي،
مردي كه رفته است ز عمق تنش توان،
را با تمام آنچه تصور نمي كنيد
بي حرمتش كنند به چشمان اين و آن.
اصلاً بعيد نيست كسي را كه سوخته
شعله ورش كنند دوباره حراميان
اصلاً بعيد نيست دوباره علي شود
تنهاترين، غريب ترين، زير آسمان
اصلاً بعيد نيست كه از جور روزگار
برگردد اين زمان پر از غم به آن زمان
وقتي كه حرف، بغض شده در گلوي تو
يعني كه زخم كهنه رسيده به استخوان
يعني كه ياد كوچه و آن روز مي كني
يعني كه بهت مي زني از سوز داستان
يعني كه روضه هاي دلت

• پنج شنبه
• 30
• مرداد
• 1393
• ساعت
• 04:26
• نوشته شده توسط
• علی