شعر شهادت امام رضا

بیمارم و دنبال شفا آمده ام
محتاجم و در پی عطا آمده ام

سوگند به تک تک کبوترهایت
با آرزوی کرب و بلا آمده ام

شاعر : محمد حسن بیاتلو

• چهارشنبه
• 19
• آبان
• 1395
• ساعت
• 14:14
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

خدا روی قلب عاشقا نوشته

حرم طوس قبله ی اهل بهشته

گل ما رو خدا با عشق امام رضا سرشته

خیلی دلم کرده هواتو

کی می بینم گنبد طلاتو

علی علی علی علی موسی الرضا

----------

نمیدم من به دو عالم یه نگاتو

خاک پاتم ببین آقا زیر پاتو

از اون اول تو برا من شدی و منم براتو

باز صد و ده مرتبه یاهو

مدد مدد ضامن آهو

علی علی علی علی موسی الرضا

-------

زیر چتر چشم تو چشام میباره

واسه ات هر کی سر نداده سر کاره

خوب میدونی آقا مرگ یه بار و شیونم یه باره

باز صد و ده مرتبه یاهو

مدد مدد ضامن آهو

علی علی علی علی موسی الرضا

----------

آقای من شفیع دو سرا تویی تو

منم فقیر و حج فقرا تویی تو

با همه دیوون

• چهارشنبه
• 22
• مهر
• 1394
• ساعت
• 08:04
• نوشته شده توسط
• مجید قنبری

به شهر طوس غریب وبه دور از وطنم

فتاده زهر جفا آتشی به جان وتنم

به خود بپیچم وامید بر شفایم نیست

به خاک حجره ام آغشته گشته این بدنم

کنون که زهر اثر کرده خوب می فهمم

که در مدینه چه آمد سر عمو حسنم

دوباره یاد من افتاده چادر خاکی

به آه وناله عزادار این غم کهنم

نه محرمی به برم همدمی ندارم من

بیا جواد که محتاج یار هم سخنم

بیا که سر بگذارم دمی به زانویت

زبعد غسل تنم ،کن بدست خود کفنم

بخوان به پیکر من روضه ی علی اکبر

بخوان زآنچه کشیدست جد بی کفنم

شاعر : اسماعیل تقوایی

• سه شنبه
• 9
• آذر
• 1395
• ساعت
• 04:18
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

(ا) اى حرمت جنت الاعلاى ما

(ب) بحر کرم زاده ى خيرالنساء

(پ) پادشهان را شده اى نور عين

(ت) تا به ابد بر همگان رهنما

(ث) ثروت عالم نگهت باد و بس

(ج) جان جوادت نگهى کن به ما

(چ) چشم و چراغم شده ايوانتان

(ح) حُرمت ما باشد از آنجا رضا

(خ) خاک درت را به دو چشمم زدم

(د) ديده ز آن تحفه بگيرد جلا

(ذ) ذره ام اما تو مرا ميبرى

(ر) رمز عبورم شده اى تا خدا

(ز) زنده دلان را تو رضا مى کنى

(ژ) ژرف بود گفتن از اين ماجرا

(س) سائل اين خانه سليمان بود

(ش) شاهد اين مسأله پروانه ها

(ص) صيد بلا ديده ى غمديده من

(ض) ضامن آهوى بيابان شما

(ط) طاير قدسم که مرا لحظه اى

(ظ) ظالم از اين خانه نسازد جدا

(ع

• چهارشنبه
• 18
• آذر
• 1394
• ساعت
• 12:32
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

سلام و درود خدا، ای رئوف
به روح بلند شما ای رئوف

شهنشاه ایران ما، ای رئوف
علیّ بن موسی الرّضا، ای رئوف

بده تو عطای زیادی به من
بگو« فَادخُلی فی عِبادی» به من

********
من آن آهوی خسته جان توأم
که از گرگ ها در امان توأم

پناهم بده، میهمان توأم
ببین در حرم نوحه خوان توأم

مرا چشم های تو مجذوب کرد
مرض هام را ناگهان خوب کرد

تو با نوکرت همنشین هستی و
شهنشاه و شاه آفرین هستی و

به انگشتر دین، نگین هستی و
جواز قبولی دین هستی و

در اینجا پر زائرت می شوی
سه جا یاور زائرت می شوی

من آن زائرم که پرم سوخته
دلم مثل شمع حرم سوخته

به تو فکر کردم، سرم سوخته
برای تو شاه کرم سوخته

تو را از مدینه کجا می برن

• چهارشنبه
• 18
• آذر
• 1394
• ساعت
• 12:41
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

خاک حجره شده قتلگاهت

می رسد تا فلک سوز آهت

ای عبا بر سر خود کشیده

می روی سوی آن نور دیده

آه ، می زدی ناله ها

در ، حجره ات واویلا

ای ، گل باغ زهرا

یا علی موسی الرضا

******

ای که عالم بود در پناهت

کشته گشتی چه بوده گناهت

شد دل شیعه از غربتت خون

مهدی فاطمه گشته محزون

از ، غم تو یا مولا

سر ، می دهیم ناله ها

آه ، تسلیت مهدیا

یا علی موسی الرضا

******

سائلانیم و مانده به راهت

در پی گوشه چشم و نگاهت

روی سینه به دست ارادت

دل به عشقت دهم بی نهایت

در ، میون روضه ها

پر ، می زند این دل ها

تا ، حرمت یا رضا

یا علی موسی الرضا

شاعر : محمد مبشری

دانلود سبک

• چهارشنبه
• 18
• آذر
• 1394
• ساعت
• 15:11
• نوشته شده توسط
• حمید

تمام عمر دلم سمت و سوی هرجا رفت
که عاقبت ره جویم به سمت دریا رفت
شدم غلام شهنشاه طوس و فهمیدم
که خاک کوی رضا تا به عرش ، بالا رفت
از آن زمان که شفاخانه اش به راه افتاد
دگر ز روی زبان ها دم مسیحا رفت

همینکه نغمه ی نقاره کوه پیما شد
صدای نعره ی ناقوس ، از کلیسا رفت
شبیه شاخه ی طوبا ثمر به گلشن داد
همان که پای ضریحت عقیم و نازا رفت
گدا که آمد و مانند شاه و مولا رفت
ندار آمد و افتاد و مثل آقا رفت
به کیمیای وجودت قسم ، دلم به حرم
چو خاک آمد و چون زر نفیس و اعلا رفت
فرشته پر زد و آمد، و گفت جبریلم
کنار پنجره فولاد، او به اغما رفت
طبیب نسخه ی ما را شراب ناب نوشت
و خود به سمت خراسان سوی مداوا رفت
هوا

• جمعه
• 20
• آذر
• 1394
• ساعت
• 11:32
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

چون جام زهر... غریبانه سر کشید
فریاد زد خدا و... عبا را به سر کشید

پنجاه و چند ساله ی موسی به کوچه ها
پنجاه و چند مرتبه آه از جگر کشید

با سینه ای که آتش از آن شعله می کشید
ناله برای کشته ی دیوار و در کشید

او بود و خاک حجره و یک ناله ی ضعیف
آری نفس نفس زدنش تا سحر کشید

یک روزه زهر بر دل زارش اثر نمود
وقت سحر به جانب دادار پر کشید

در انتظار آمدن میوه ی دلش...
پا را به سوی قبله چنان محتضر کشید

سینه زنان، دریده گریبان، پسر رسید
دستی به روی ماه کبود پدر کشید
**
آه از دمی که زینب کبرای غم نصیب
« آمد تن امام زمان را به بر کشید»

با دست زخم خورده ی خود دختر علی
تیر شکسته از تن مولا به در کشید

گ

• شنبه
• 27
• آذر
• 1395
• ساعت
• 09:17
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

خدای مهربانی هاست سلطانی که من دارم

فدای مهر بسیارش دل و جانی که من دارم

کنارش ذره ناچیز چون خورشید می تابد

ندارد هیچ موری این سلیمانی که من دارم

نمک پرورده ی دریای جودش بوده ام عمری

پر است از شور احسانش نمکدانی که من دارم

همیشه رو به گنبد با خدای خود سخن گفتم

همیشه در حرم محکم شد ایمانی که من دارم

نسیم رحمتش، بار گناه از دوش بردارد

به آهی کاه گردد کوه عصیانی که من دارم

به لطف گندمی که داده ام دست کبوترها

دگر خالی نماند سفره ی نانی که من دارم

چه فرقی می کند آهو، کبوتر یا که سگ باشم

که او بی اعتنا باشد به عنوانی که من دارم

به وقت مرگ می آید به بالینم یقین دارم

شروع وعده های اوست

• جمعه
• 20
• آذر
• 1394
• ساعت
• 13:02
• نوشته شده توسط
• حمید

چون مرغ پرشکسته که زخمیست بال او
آشفته بود از اثرِ زهر حال او

آمد برون ز مجلس مأمون عبا به سر
گویی دگر رسیده زمان وصال او

بر خاکِ حُجره ذکر لبانش حسین بود
یادی ز دشت کربُبَلا در خیال او

ابن الرضا رسید و سرش را به برگرفت
آمد جواد.. دلبر نیکو خصال او

وای از حسین که ته گودال قتلگاه
یک لشگر است در پی جنگ و قتال او

کس را نبود زَهْره،که گیرد سر از تنش
از بس که بود هیبتِ حقّ در جلال او

آمد ز ره جوان نصارا به قتل و دید
دل می بَرَد ز خلق جهانی جمال او

با رأفت او نظر به سوی قاتلش نمود
خاموش کی شود نظرِ بی زوال او

با یک نگاه شامل لطف اله شد
نام شهید هم روی او شد کمال او

شاعر : وحید دکامین

• شنبه
• 27
• آذر
• 1395
• ساعت
• 09:26
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

وقتی که آوردند قرآن را به مشهد

جان را به تن دادند جانان را به مشهد

شد پایتخت حاجت عالم خراسان

یعنی که باید برد تهران را به مشهد

معروف کرده ظرف را مظروف، یعنی

دادند در واقع خراسان را به مشهد

شد مرکز ایران برای ما خراسان

وقتی که آوردند سلطان را به مشهد

تا یوسف اصلی دوران را ببیند

ازسمت قم بردند کنعان را به مشهد

اینگونه مِنّا گشته زیرا می شناسند

درعالم لاهوت سلمان را به مشهد

تا اینکه گوهرشاد بر صحنش بنازد

بعد از نجف دادند ایوان را به مشهد

در کربلا دادند درد عاشقی را

اما فرستادند درمان را به مشهد

درهردو عالم اهل معنی می شناسند

دراصل کل خاک ایران را به مشهد

شاعر : مهدی رحیمی

• جمعه
• 20
• آذر
• 1394
• ساعت
• 13:02
• نوشته شده توسط
• حمید

نم نم کنار حجره دربسته میرسید
کم کم به قتلگاه خودش خسته میرسید

مانند شخص مار گزیده به پیچ و تاب
فریاد یا جواد چه پیوسته میرسید

پهلو به خاک حجره که از درد میگذاشت
آهی به یاد پهلوی بشکسته میرسید

از کام تشنه و جگر پاره پاره اش
انگار حرف روضۀ سر بسته میرسید

این جسم خسته زیر سم اسبها نرفت
اما صدای حملۀ یک دسته میرسید

خواهر نبود یار برادر شود ولی
یک خواهری به مقتلی آهسته میرسید

اینجا جواب زمزمۀ یابنیی از...
یک نوجوان ز پشت درِ بسته میرسید

اما صدای یا ولدی بی جواب ماند
هرچند صوت یک پدر خسته میرسید

شاعر : محمود ژولیده

• شنبه
• 27
• آذر
• 1395
• ساعت
• 09:33
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

با روی گشاده آمده تا مشهد
دل را به تو داده آمده تا مشهد

آنکس که فلج بود و شفایش دادی...
با پای پیاده آمده تا مشهد

شاعر : سید مجتبی شجاع

• شنبه
• 27
• آذر
• 1395
• ساعت
• 09:47
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

وقتی عبا را بر سر خود می کشیدی

بند امید عالمی را می بریدی

خوردی زمین دیگر نشد برخیزی از جا

دیدم سوی دیوار خود را می کشیدی

هربار می افتادی و میگفتی ای کاش

آه ای عصای پیر ی من می رسیدی

وقتی میسر نیست تا باشد جوادت

ای کاش میشد تا عصایی می خریدی

با جمله ی ای وای مادر بین کوچه

آه از نهاد هر گزاره می شنیدی

از درد میپیچی به خود تنهای تنها

چشم تو مانده سوی در با نا امیدی

خاکی شده سر تا به پایت بین حجره

حالا شدی مانند آن راس شهیدی...

ابن شبیبت را صدا کن روضه ای خوان

آن روضه ای را که گریبان می دریدی

بر روی نی خورشید و پای نی ستاره

روضه بخوان از دختر بی گوشواره

از آن تن بی سر به روی خاک

• جمعه
• 20
• آذر
• 1394
• ساعت
• 13:13
• نوشته شده توسط
• حمید

احوال دل به گوشه ی میخانه جالب است
یک جرعه می ز ساقیِ فرزانه ، جالب است

پیمانه پر نمی شود از بسکه تشنه ام
مخمور بودنم ، شود افسانه جالب است

جایی که ذکر تو مسِ مارا طلا کند
مشرِف شدن به کنج همین خانه جالب است

تن را تُراب کوی رضاجان نوشته اند
طوفی به سوی کعبه ی جانانه جالب است

از کربلا رسیدم و دلتنگِ مشهدم
در سر هوای مرقدِ مستانه جالب است

در روضه ات صدای عطش می رسد به گوش
حال و هوای عاشق دیوانه جالب است

پرپر شدی و شکرِ خدا دلبرت رسید
این احتضار در بَرِ دُردانه جالب است

خورشید هم شبی به دامنِ دختر طلوع کرد
با سر رسیدنش به گوشه ی ویرانه جالب است

علی احمدیان

• جمعه
• 3
• دی
• 1395
• ساعت
• 10:25
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

من که با یاد حریم دلبرم هوایی ام

سائل امام رضا گدای کربلایی ام

آرزوم اینه که تو راه آقام فدا بشم

مورد لطف و عنایت امام رضا بشم

ای به تموم عالم ولی امام رضا امام رضا

تجلّی زهرا و علی امام رضا امام رضا

رضا یا مولا

******

خوشبحال اون کسی که بنده ی خدا میشه

وَ با تقوی نوکر خوب امام رضا میشه

خوبه حالا که دلم شور تولا باهاشه

جوری زندگی کنم آقام ازم راضی باشه

جداییِ از راه گناه آبرومه آبرومه

شهادتِ در راه خدا آرزومه آرزومه

رضا یا مولا

******

ما همه سربازای راه شماییم یا رضا

مثل خوبا فدای راه شماییم یا رضا

تو راه ولایت و با مدد از لطف ولی

فدای شما میشیم تو لشگر سید علی

برا گداهات ی

• جمعه
• 20
• آذر
• 1394
• ساعت
• 13:22
• نوشته شده توسط
• حمید

سلام ما سلام ما به روی تو ای نور هل اتی

درود بی کران ما به محضر تو یا امام رضا

مَهِ لیله ی جان رضا یا رضا

تجلّی سبحان رضا یا رضا

غریب خراسان رضا یا رضا

غریب خراسان رضا یا رضا

******

سلام ما سلام ما به تو که هستی بضعة النبی

عنایتی به ما نما نَمی ز بَحرِ سوز زینبی

دعا کن شویم اهل مُلک ولا

به سوز غمت تا ابد مبتلا

وَ سائل به سلطانِ قالوا بلی

سلامٌ علی ساکنِ کربلا

شاعر : حاج امیر عباسی

دانلود سبک

• جمعه
• 20
• آذر
• 1394
• ساعت
• 13:24
• نوشته شده توسط
• حمید

ای گل خشبو ، یا ضامن آهو

غریب خراسان رضا جان

دریای رأفت حقیقت رحمت

نهایت ایمان رضا جان

مرقد تو ، ای پسر زهرا ، برای محبین خودِ بهشته

روی قلبِ ، همه سینه زنها ، با قلم لطفش خدا نوشته

یا رضا یا رضا

*******

فروغ انجُم ، یا امامِ هشتم

به دل ما شور تولاست

راه عشق ما ، از حرمت آقا

تا نجف و بعدم کربلاست

یاد خوبا ، همه پیرغلاما ، سینه زنا و یاران خمینی

با شهدا ، ما رو ببر آقا ، به سوی بهشت نور حسینی

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

شاعر : حاج امیر عباسی

دانلود سبک

• جمعه
• 20
• آذر
• 1394
• ساعت
• 13:30
• نوشته شده توسط
• حمید

غریبانه
میان حجره ام تنها ونالان
نمی خواهم غریبانه دهم جان

نمودم ناله رو سوی مدینه
صداکردم جوادم دیده گریان

بیا ای نور چشمم از مدینه
سرم را گیر بابا روی دامان

بپیچم بر خود از دردی که دارم
بیا ای یوسف بابا به کنعان

اثر کرده به جانم زهر مامون
پذیرایی چه بد کرده زمهمان

بیا اینجا که بابا مانده تنها
جگر پاره،پشیمان وپریشان

بیاد مادرم زهرا فتادم
چوبودم روی خاک حجره غلطان

شده نام عمو ورد زبانم
همی گویم حسن جانم حسن جان

بیا بابا به تسکین دل من
بخوان بهر پدر جانا تو قرآن

بیا بابا بده غسلم کفن کن
نمازم را بخوان ای روح وریحان

به بالین رضا آمد جوادش
رساند کار بابا رابه سامان

جوادش را علی موسی ا

• چهارشنبه
• 24
• آبان
• 1396
• ساعت
• 11:43
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

خیرت رسید و عبد معاصی عطا گرفت،

پست و حقیر عالم امکان بها گرفت،

رو بر تو کرد با همه ی روسیاهیش،

ازگوشه چشم نافذتان او شفا گرفت،

آقا ردش نکن که امیدش فقط تویی،
باصد امید کوبه ی بیت الولا گرفت،

جانی دوباره در تن بی جان او نشست،
تا عشقتان میان دلش را فرا گرفت،

یاایهالرئوف و زلطف مجسمت،
بی دست و پاترین بشردست و پا گرفت،

بخشیده شد تمام گناه و خطای او،
وقتی قدم در آن حرم باصفا گرفت،

شبنم ز دیده ی تر او بر زمین چکید،

بازائرین تو چو دم یارضا گرفت،

یا ایهاالکریم و به عشق نگاه تو،
بنگر دراز دست خودش این گدا گرفت،

قربان نام تو که گره را گشایش ست،
باید که نام اطهرتان را طلا گرفت،

هرکس زآب دلکش

• جمعه
• 14
• آبان
• 1395
• ساعت
• 15:53
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

نقاره می زنند چه شوری به پا شده
عمری دلم مریض امام رضا شده

پابوس شاه طوس میاید مسلما
جامانده ای که تشنه ی کرببلا شده

حتی برای گبر و مسیحی و ارمنی
سلطان طوس ملجا و دار و شفا شده

فولاد های پنجره فولاد از شما
ارزش گرفته ،برتر از هر طلا شده

ای عاشقان وجود امام رئوف تان
این روز ها به زهر جفا مبتلا شده

تعیین مرگ و زندگی عالم وجود
وابسته بر گذاشتن یک عبا شده

شاعر : علی اصغر یزدی

• جمعه
• 26
• آبان
• 1396
• ساعت
• 19:01
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

غرق عصیانم ولی پای تو گیرم لااقل

عاشق روی تو ای ماه منیرم لااقل

تا مسیر عاشقی سمت خراسان شماست

من هم از آوارگان این مسیرم لااقل

کاشکی می شد که یک ساعت نشانِ خدمتِ

خادمان افتخاری را بگیرم لااقل

گر نشد توفیق تا من کشتۀ عشقش شوم

دلخوشم از اینکه بر عشقش اسیرم لااقل

ساکن صحن رضا بودن اگر ممکن نشد

کاش می شد در رواق او بمیرم لااقل

من ندارم جز گدایی بر درش سرمایه ای

باز هم شکرانه دارد من فقیرم لااقل

وعده داده در سه جا آید به دیدارم رضا

می شود در روز محشر دستگیرم لااقل

تا ابد این حیدری بودن برای ما بس است

هر که هستم عبد مولای غدیرم لااقل

شد علی نامش که جاویدان شود یاد علی

عمر ما خورده

• چهارشنبه
• 19
• آبان
• 1395
• ساعت
• 13:58
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

قطار می رود و می دود به دنبالش

دلی که سخت پریشان شدست احوالش

چه می شد اینکه برای کبوتری جا داشت

کبوتری که نماندست چیزی از بالش

نشست گوشه ای و سفره ی دلش وا شد

که وا نشد گرۀ باز هم ز اقبالش

قرار بود که فردا به "او" سلام کند

نه اینکه باز دوباره به سوی "تمثالش"

نگاه کرد به ظرفی که توی کیفش بود

به ظرف خالی سهم نبات یک سالش

"به لب رسید مرا جان و بر نیامد کام"

گرفت فالی و این بود حاصل فالش

قطار می رود و باد می وزد هر سو

به باد می دهد انگار باز آمالش

نگاه کرد به پشت سرش، تعجب کرد!

چه بیشمار... ، زمین ماندگان امثالش

قطار می رود و ایستگاه می گرید

قطار می رود و می دوند دنبالش

شاعر : مص

• چهارشنبه
• 19
• آبان
• 1395
• ساعت
• 14:01
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

این جاست کـه هر دلبر و دلداده بیاید

هم شخص گرفتار هم آزاده بیاید

در این حرم قدس که باغی ز بهشت است

هـرکس به توّلای تو دل داده بیاید

پُر نور شود آینۀ بود و نبودش

آن کس که چو آئینه دلان ساده بیاید

این جا میِ توحید به زوّار ببخشند

هـر دل که بُوَد تشنۀ این باده بیاید

پرواز ز خود تا به خدا از حرم توست

از بهر سفر هرکه شد آماده بیاید

این گنبد و گلدسته نشانی است که گوید

هرکس که بهشتی است از این جاده بیاید

بر سر در این کعبۀ امیّد نوشتند

هرکس که به کارش گره افتاده بیاید

از حق طلب جلب رضای تو نماید

هرگاه «وفائی» سر سجّاده بیاید

شاعر : استاد سید هاشم وفایی

• چهارشنبه
• 19
• آبان
• 1395
• ساعت
• 14:17
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

هر کس رسید پای ضریحت شفا گرفت

راه عروج تا ملکوت سما گرفت

بیگانه کن مرا زخودم غرق خود نما

تا آن که جار زنند مریضی شفا گرفت

صحن عتیق تو شده دارالشفای خلق

هر کس شفا گرفت ز دست شما گرفت

حاجت گرفته سائلت اما نمی رود

از بس که از کنار تو ماندن بها گرفت

از درگه شما به خداوند می رسیم

بی تو نمی شود که سراغ از خدا گرفت

حج و منا و سعی و صفایم فقط تویی

قلبم مقابل حرم تو صفا گرفت

هر کس رسید کرب و بلا، سامرا، نجف

برگ براتش از علی موسی الرضا گرفت

هر مستمند در حرمت جزو اغنیاست

هر بی نوا کنار ضریحت نوا گرفت:

"عبد ذلیل را تو مران ایها الرئوف

از غم بیا مرا برهان ایها الرئوف"

شاعر : مجتبی قاسمی

• چهارشنبه
• 19
• آبان
• 1395
• ساعت
• 14:19
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

این حرم در طول سال از بس که زائر داشته

خاطرات خوب و شیرینی به خاطر داشته

فرق شهرت با تمام شهرها این است که

شهر زیبای تو هر فصلی مسافر داشته

هرکسی یک بار اگر حتی به مشهد آمده

دائما حال خوشی با آن مناظر داشته

آسمانت، گنبدت، صحن و سرای مرقدت

جایگاهی ویژه در شعر معاصر داشته

چون هوای غربت ما شاعران خسته را

با هوای غایبین، در حال حاضر، داشته

من به جرأت گفته‎ام قد تمام خادمان

بارگاهت تا همین امروز، شاعر داشته

جالب است آقا! خیابان‎های اطراف حرم

نیمه شب‎ها هم شبیه روز عابر داشته

هر کسی مهر تو باشد در دلش، انگار که

در میان سینه یک صندوق جواهر، داشته

باطن هر زائری با دیدنت شد روسپید

رو س

• چهارشنبه
• 19
• آبان
• 1395
• ساعت
• 14:24
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

امشب زمین و آسمان در آه و افغانِ رضا
هم آدم و جن و ملک شد مرثیه خوانِ رضا
ِ
بوی غریبیِ رضا پیچیده تا عرشِ خدا
معصومه دارد روضه ی شامِ غریبانِ رضا

شاعر : هستی محرابی

• پنج شنبه
• 16
• آذر
• 1396
• ساعت
• 08:49
• نوشته شده توسط
• احسان نیکخواه

آمدی در خاک ایران، خاک ایران سبز شد
از جنوب کشور من تا خراسان سبز شد

ردِّ پایت شد مسیر رودهای بی قرار
هر کجا که آمدی حتی بیابان سبز شد

می شود ردِّ تو را در نقشه ها ترسیم کرد
چون به هرجایی که باریده ست باران، سبز شد

خواستم دورت بگردم در خیابان رضا
تا که گفتم السلام از دوور میدان سبز شد

در خیابانِ رضا پشت چراغِ قرمزش
بارها تا هشت خواندیم و خیابان سبز شد

بارها دیدم که مادر از زیارت آمد و
تاک پیر خانه ی ما در زمستان سبز شد

گندم پس مانده های کفترانت را شبی
ریختم در سفره دیدم صبح از آن نان سبز شد

روضه ی انگور می آمد به گوشم من خودم
در شب سی صفر دیدم که ایوان سبز شد
***
دست در انگور بردی رنگ م

• شنبه
• 27
• آذر
• 1395
• ساعت
• 09:20
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

چون کارگر آن جا که کند کار به وقتش
من آمده ام سوی تو این بار به وقتش

در صحن اتاقم غزلی گفتم و دیدم
انگار میسر شده دیدار به وقتش

سهمم بشود گندم گنبد چو کبوتر
گر باز کنم پیش تو منقار به وقتش

هر وقت به مشهد بروی خلق بگویند
در نزد طبیب آمده بیمار به وقتش

تا دیده شود عاقبت و چیده شود گل
دل کنده ز هم صحبتی خار به وقتش

سلطان که رضا شد به گداهاش بگویید
صدبار نه، سویش برو یک بار به وقتش_

_مانند شب سیِّ صفر که لب انگور؛
یک بوسه گرفت از دهن یار به وقتش

چون مادری است این پسرش نیز برایش؛
هی قصه ی کوچه شده تکرار به وقتش

هی رفته به این سو و سپس رفته به آن سو
گشته است سپس دیده ی او تار به وقتش

چون کر

• شنبه
• 27
• آذر
• 1395
• ساعت
• 09:28
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

آرزوی وصل تو آتش به جانم ریخته
درد دل با تو سخنها بر زبانم ریخته

بند می آید زبانم تا به صحنت میرسم
گوئیا ظرف عسل روی زبانم ریخته

جنس من جور است کوهی از گناه آورده ام
آبرویم پای اجناس دکانم ریخته

دوره گردم آبرویم میفروشم میخری
پیش سلطان ترسم از سود و زیانم ریخته

پهن کردم سفره ای از عرش کنج خانه ات
روی سنگ صحنهایت خرده نانم ریخته

مُسطتیعم حاجیم چون آمدم بیت الرضا
دوور تا دور حرم اشک روانم ریخته

من نمیبینم تو هر دفعه بقل کردی مرا
عطر دستان تو لای گیسوانم ریخته

صحن گوهرشاد چیزی کم ندارد از بهشت
بوی سیب از هر کجایی می تکانم ریخته

در میان صحنهایت عشق من باب الجواد
صد هزاران بوسه اینجا از دها

• شنبه
• 27
• آذر
• 1395
• ساعت
• 09:31
• نوشته شده توسط
• ایدافیض