امام رضا علیه السلام

مناجات با امام رضا (ع) در حرم و گریز به شام

آمدم کنج این حرم تا که
یک گدا یا که خاک پا بشوم
بعد گردش به دور مرقد تو
عازم کوی کربلا بشوم

آمدم کنج صحن آزادی
گریه راه گلوی من را بست

روضه خوان تا که دید اشکم را
آمد و در کنار من بنشست

با دلی پر ز غصه و ماتم
روضه ای بس عجیب را می خواند
مثل مرحوم "ناد علی" او هم
روضه ی یک غریب را می خواند

در همین حال و در همین هنگام
مادری بر زمین نشست و گریست
پیش آن مادر پر از غصه
کفتری هم پرش شکست و گریست

دو سه دفعه "حسین" که گفتیم
دو سه دفعه "غریب مادر" گفت
زیر لب می شنیدم ای آقا
احتمالا ز نیزه و سر گفت

جمع آنجا پر از هیاهو شد
روضه ی زینب از لبم در رفت ....

• یکشنبه
• 24
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 10:47
• نوشته شده توسط
• جعفر ابوالفتحی

خاطرم هست گریه ی مادر
حال و روز مرا به هم می ریخت
قطره قطره نمای گنبدتان
از دو چشمان مادرم می ریخت
منم آن کودکی که صدها بار
گم شدم در میان زائرها
کاش پیدا نمی شدم هرگز
مثل قافیه های شاعرها
یادتان هست اولین دفعه
ذوق کردم برای گلدسته؟
من همان کودکم که با لطفت
قد کشیدم به پای گلدسته
پایِ بستِ حرم شدم پابست
دل خود را به پنجره بستم
آنقدر از شرابخانه ی تو
آب انگو خورده ام مستم
تا میان حرم رسیدم از -
قید و بند جهان شدم آزاد
آدم احساس می کند شاه است
بعد سجده میان گوهرشاد
تو و ایل و تبار تو سلطان
بنده ی بنده زاده ات هم من
سرور خانواده ی من تو
نوکر خانواده ات هم من
هرکجا خورده ام زمین گفتم
"یار بی دستی

• دوشنبه
• 25
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 05:34
• نوشته شده توسط
• یحیی

این جا ره امید کسی سد نمی شود
کس نا امید از حرمت رد نمی شود
این جا دعا به مرز اجابت رسیده است
راه دعای اهل دعا سد نمی شود
مهمان این حریم بهشتی، بهشتی است
حال کسی که با تو بود بد نمی شود
بین همه ز رأفت تو صحبت است وکس
مانند تو به مهر زبانزد نمی شود
ای انعکاس مهر چنان تو کسی دگر
آئینه دار خُلق محمدّ نمی شود
حسرت بَرد کسی که به چندین بهار عمر
بهر زیارت تو مقیّد نمی شود
هرکس رسیده است به جائی ز لطف توست
بی التفات تو که مؤید نمی شود
بی بهره از ولایت تو روز رستخیز
مستوجب عنایت ایزد نمی شود
بسیار رفته است «وفائی» سفر ولی
جائی دگر به خوبی مشهد نمی شود

شاعر : استاد سید هاشم وفایی

• دوشنبه
• 25
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 05:54
• نوشته شده توسط
• یحیی

...حالا سکوت حنجره فریاد می کشد
تصویری از نگاه تو در یاد می کشد
وقتی که خسته از همه ی شهر می شوم
دور از تمام همهمه ی شهر می شوم
احساس می کنم که فقط با رضای تو
دعبل شوم که شعر بخوانم برای تو
بردی کبوترانه دلم را به آسمان
یک لحظه هم ندیده حرم خواب آسمان
بی اختیار سمت قدمگاه می روم
حس می کنم که پشت سرت راه می روم
وقتی سکوت حنجره فریاد می کشد
دل را به سمت پرچم در باد می کشد
پرچم که باد می خورد و روی گنبد است
زائر میان ماندن و رفتن مردّد است
با سر دویده ام به تماشای کودکی
کودک به جای من و منم جای کودکی
تصویر خاطرات سیاه و سفید شد
عکسی میان قاب نگاهم جدید شد
وقتی سکوت حنجره فریاد می کشد
دل را به سمت

• دوشنبه
• 25
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 05:51
• نوشته شده توسط
• یحیی

غزل ناب تو بیچاره کند دیوان را
جذبه عشق تو دیوانه کند انسان را
طرز رفتار تو شد ارثیه خدّامت
که کند سرمه چشمان، قدم مهمان را
مستحقّم، پی روزی همه جا را گشتم
همه دادند نشانم، حرم سلطان را
پشت دیوار حرم سوز گداکُش دارد
جا بده در حرمت مُفلس بی سامان را
کوس نقّارهء تو زنگ در جنّات است
سر ذوق آورد آواش، دل ویران را
سحرت، سِحر کند جان و تن زائر را
هرکه محصور به سِحر تو، چه سازد جان را
به کرامات تو با چشم طمع می نگرم
ز سرم باز کن آقا! الم دوران را
به قلمکار سپردم، به ضریحم بزند
مثل طرحی که زده خاتم استهبان را
ز سر خود، تو مرا باز مکن جان جواد
گر چه هر کس کشد از بیخ، سیه دندان را

شاعر : حسین قربانچه

• دوشنبه
• 25
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 07:35
• نوشته شده توسط
• یحیی

گــــفتی تو ای عـــزیز ، چـــرا دیــر کــرده ایم ما را ببخــــش جـای بدی گــــیر کرده ایم
در وعــده گــاه حــسن تــو ای رونق قــــریب خــــود نیــز واقـــفیم کـه تاخــیر کرده ایم
ما را ببخــش از این که تو را سخت و دردناک این گــــونه بی ملاحـظه دلگــیر کرده ایم
با دست خویش ای دو صـد افسوس و درد ما خـــود را مـــیان حـادثه در گـــیر کرده ایم
رفت عمر و کس ندید که خود را بدست خویش در گــــند زار مـــزبلـه هـــا پیـــر کرده ایم
در یک کــــویر خـشک ز خــود بـــاز مانده ایم پـا را به دست خویـش به زنجیر کرده ایم
چــون از تبـــار روشــــن بــــاران نبـــوده ایـم حــتما در ایــن معـــامله تقصــیر کرده

• دوشنبه
• 25
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 05:58
• نوشته شده توسط
• یحیی

میان همهمه ی شهر و رفت و آمدها
چه جای دنج عجیبی ست مرقدت آقا
صدای پای فرشته همیشه می پیچد
و روز می شود اینجا به برکتت فردا
من از ضریح قشنگت برات می گیرم:
زیارت شه طوس و دیار کرب و بلا
ببخش اگر که همیشه غریق حاجاتم
خدا به دست تو داده ست روزی ما را
چه قطره ها که برایت دخیل می بندد
و "دِز" به پای تو پیچید آرزویش را
دلم عجیب گرفته جناب سبزقبا
تو را به جان رضایت شفاعتم فرما

شاعر : زهرا آراسته نیا

• سه شنبه
• 26
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 04:44
• نوشته شده توسط
• یحیی

عشق در واژه نمی گنجد و معنا نشود
عاشقی با اگر و شاید و اما نشود
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
هرکسی دربدرخانه ی لیلا نشود
دیر اگر راه بیفتیم به یوسف نرسیم
سر بازار که او منتظر ما نشود
لذت عشق به این حس بلاتکلیفی است
لطف تو شامل ما یا بشود یا نشود
من فقط روبروی گنبد تو خم شده ام
کمرم غیر در خانه ی تو تا نشود
هر قدر باشد اگر دور ضریح تو شلوغ
من ندیدم که بیاید کسی و جا نشود
بین زوار که باشم کرمت بیشتر است
قطره هیچ است اگر وصل به دریا نشود
امن تر از حرمت نیست همان بهتر که
کودک گم شده در صحن تو، پیدا نشود
دردهایم به تو نزدیکترم کرده طبیب
حرفم این است که یک وقت مداوا نشود
بهتر از این که کسی لحظه

• دوشنبه
• 25
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 15:43
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

شنيدند مردي به ايران مي آيد
كه از لهجه اش لحن قرآن مي آيد
قدم بر زمين مي گذارد تو گويي
در اين خاك خشكيده باران مي آيد
خدا گندم از خاك مي پروراند
كبوتر...كبوتر فراوان مي آيد
بپاشيد و قسمت كنيد و بروبيد
گل و نقل و آيينه.مهمان مي آيد!
مي آيد و آمد و مهمان ما ماند
از آن جمله سبز از آن مي آيد!
و مهمان ما ماند مهمان غربت
شهيدي كه با زخم پنهان مي آيد
نفهميدي اي شعر !اي درد كهنه!
چرا زعفران از خراسان مي آيد؟!
چرا از ميان هزاران پرنده
كبوتر به اينجا فراوان مي آيد؟
/نغمه مستشار نظامی/

• سه شنبه
• 26
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 04:48
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای آن که حریم تو گلستان بهشت است
این باغ پراز لاله و ریحان بهشت است
از باد خزان گر اثری نیست در این مُلک
گلزار تو باغی ز گلستان بهشت است
آئینه در آئینه پر از نور خدائی است
گنجینۀ اسرار فراوان بهشت است
صحن حرم توست تجلی گه توحید
ایوان پر از نور تو، ایوان بهشت است
بر روضۀ مینوی تو افتاده نگاهش
خورشید اگر واله و حیران بهشت است
تا آن که نصیبی برد از خدمت این باغ
شوق حرمت بر سر رضوان بهشت است
آهو نه همین گشت پناهنده به لطفت
آهوی حریمت ز غزالان بهشت است
قهر تو بود نامۀ سربستۀ دوزخ
مهر تو کلید در بُستان بهشت است
هرکس که نهد سر به غبار حرم تو
پیداست که آسوده به دامان بهشت است
آنقدر رئوفی تو که از حُسن

• سه شنبه
• 26
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 04:42
• نوشته شده توسط
• یحیی

چشم ها ديده شبي خواب ضريح‌ات آقا
دست ها تشنه‌ي بي‌تاب ضريح‌‌ات آقا
اين چه شوقي‌ست به دل فرقه‌ي احباب‌ات را
اين چه شوري‌ست در اصحاب ضريح‌ات آقا؟
اين همه آينه تكثير كدامين عشق است؟
كه نشسته‌ست به محراب ضريح‌ات آقا
روشن از شعشعه‌ي آينه، مرواريدي‌ست
در دهان صدف ناب ضريح‌ات آقا
آسمان با همه‌ي كوكب و خورشيد و مَه اش
جاي كرده‌ست در آن قاب ضريح‌ات آقا
باب نور است و حضور است، مگر باب رضات
باب عشق است مگر باب ضريح‌ات آقا؟
ساحل امن نجات است ضريح حرم‌ات
زده ام دست به پاياب ضريح‌ات آقا
مي رود روح بقا تا به فراسوي بهشت
هست پرجاذبه اقطاب ضريح ات آقا

شاعر : کاظم نظری بقا

• سه شنبه
• 26
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 04:56
• نوشته شده توسط
• یحیی

وقتی که مجبـوری به غربت رهسـپاری
گنجــینه را دست عزیزت می سپاری...
باید بگــویی گریــــه ها سامان بگیرد
تا خــــدعه ی طاغوت ها را برشماری
گفــتی ســفر مثل همیشه نیست ،... اما
داری به فرق شــیعیان پــا می گزاری
با مــوج « لا » بر سـاحل دل ها نشستی
با این روایــت گفتــه ای والاتبـــاری
ای چشم ها فرش رهت آسان سـفرکن
هم مردمی بیرون کن از چشم انتظاری
اینجــا غــزل پایـان گرفته بی وضویت
تا با دعـــا بـاران لطــفت را بــبــاری
ای بر سریر عشــق ، ای بشکوه ای مرد
باخطبه ای رسوا کن این پاییز، این زرد
ای جان که بر دسـت ِدلِ مردم نشسته
ای از تبـــار مــــادر پهـــلو شـکسته
بوی عـلی بوی حسـن! ، با یاس بودی

• سه شنبه
• 26
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 04:55
• نوشته شده توسط
• یحیی

ایکاش فقط پيش شما رو بزنيم

در نــزد شــما آمده زانــو بزنيم

يك صبح قشنگ با لباس خدام

بر طوف حرم آمده جارو بزنيم

*****

عطر نفسـش در دو جهان پیـچیـده

فردوس بــرین به خلقـتــش بالیــده

حوریّ و مَلک به پای بوس آمده اند

چــون نــور خدا ز روی او تــابــیــده

چشاعر : اصغر چرمی

• سه شنبه
• 26
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 05:13
• نوشته شده توسط
• یحیی

در محضر دوست نامي از ما ببريد
يا مرحمتى ، پيامى از ما ببريد
گر قسمتتان زيارت قبر رضاست
بر حضرت او سلامي از ما ببريد

شاعر : اصغر چرمی

• دوشنبه
• 13
• بهمن
• 1393
• ساعت
• 16:18
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

دلم جز به مهر تو سامان ندارد
دمی زندگی بی تو امکان ندارد
نباشد فقیر آن که بی مال و پول است
فقیر آن که مثل تو سلطان ندارد
میان غم و غربت خود بمیرد
غریبی که شاه خراسان ندارد
نگاهت پر از مهر و لطفت فراگیر
که ربطی به گبر و مسلمان ندارد
شده گنبد تو نگینی به عالم
نگینی که حتی سلیمان ندارد
"قسم" تا به جان جواد تو باشد
دگر احتیاجی به "قرآن" ندارد
سرم روی دامان تو بوده یک عمر
پناهم تویی این که کتمان ندارد
دلم گشته آهوی صحن تو آقا
در اینجا دلم شوق بستان ندارد
مرا کن سگ این حرم تا نگویند
که دربار سلطان نگهبان ندارد
یقیناً که توحید او خدشه دارد
کسی که به لطف تو ایمان ندارد

شاعر : امیر حسین حیدری

• سه شنبه
• 26
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 05:22
• نوشته شده توسط
• یحیی

بهترین نقطه دنیا حرم سلطان است.
پاکتر از دل دریا حرم سلطان است.
بی پناهی؟ اگراز غصه به خود می پیچی
التیام همه غمها حرم سلطان است.
خسته ای, یاکه غریبی, پی مونس هستی؟
التجاء دل تنها حرم سلطان است.
خشم تقدیر اگر بر تو فشار آورده
چشمه ی فیض معلی حرم سلطان است.
غافل از پنجره فولاد مشو هرگز که
وسعت کرب و بلا تا حرم سلطان است.
شارعی نیست که بین الحرمینش خوانم
هر چه بودست در اینجا حرم سلطان است.
نیست عباس ولی عطر خوشش می آید
خانه ی مهدی زهرا حرم سلطان است.
از همان بدو تولد همه عاشق بودیم
کنده کاری دل ما حرم سلطان است.
---------------------------------------------------------------------

شاعر : مسعود

• دوشنبه
• 1
• مهر
• 1392
• ساعت
• 14:10
• نوشته شده توسط
• یحیی

وقتی ز راه دور به پیش تو آمدیم
دیگر به رو نیار که آلوده و بدیم
با شوق بوسه‌ای به کف صحن انقلاب
از شهر خویش تا به دیار تو پر زدیم
مکّه، مدینه، کرب و بلا، سامرا، نجف
بسیار رفته ایم ... ولی جَلد مشهدیم
هر کوه و قله‌ای که رفیع است، زیر پاست
وقتی که ایستاده به بالای گنبدیم
کلّ بهشت، گوشه‌ای از مشهدالرضاست
مشهد، قرین عرش خدا بوده از قدیم
من را مقیم خانه سلطان نوشته‌اند
یک یاکریم خانه ی سلطان نوشته‌اند
آقا! گدایت آمده و باز در زده
با دست خالی آمده و باز، سرزده
یابن الکریم! پیش خودت خانه‌ام بده
دوری از آستان تو بر من ضرر زده
اینکه سه بار، دیدن زوّار میروی
نقش امید بر دل هر محتضر زده
من ذاکر تو هستم و

• سه شنبه
• 26
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 15:18
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

آخر که دیده جامه ی زیبایی از گدا؟
داری مگر توقع آقایی از گدا؟
مردم مرا به فقر و مذلت شناختند
کی ذکر خیر آمده در جایی از گدا
من آبرو نداشته ام تا دهم به باد
نبود عجیب شهرت رسوایی از گدا
جز تو کسی دگر ندهد درهمی به من
تنها درِ تو کرده پذیرایی از گدا
از یمن یک نگاه کریمانه ی شما
من دیده ام مقام مسیحایی از گدا
در بین بارگاه تو ای حضرت رئوف
آقا فقط تو بودی و دریایی از گدا
امشب قلم دوباره به نامت نفس کشید
این یاکریم باز بسوی حرم پرید
آقا فدای آن قد و بالای محشرت
جانم فدای صورت زیبایی دلبرت
تو بیشتر بدون طلب می کنی کرم
عادت نموده ام به عطای مکررت
روزی هزار وعده به من دانه می دهی
اینگونه جلد می کنی آق

• چهارشنبه
• 27
• شهریور
• 1392
• ساعت
• 05:33
• نوشته شده توسط
• یحیی

دور سر ِ گنبدت دعا می رقصد
در زمزمه ها، خدا خدا ،می رقصد
آقا تو چه قدر عشق قسمت کردی؟
اینگونه غزل جدا جدا می رقصد
در گنبد خوشگلت صدا می پیچد
بوي گل سرخ در هوا می پیچد
آقا تو چه کرده ای که در مکتب تو
هر ثانیه جلوه ی خدا می پیچد
تا کی؟ سر گنبدت هِی و هو بکشم؟
هی نذر کنم مناره را بو بکشم...
دور ِ حَرَم ِ تو مثل ِ پرگار، مدام
با کلک ِ خیال ،شکل ِ آهو بکشم

شاعر : اکرم بهرامچی

• چهارشنبه
• 3
• مهر
• 1392
• ساعت
• 04:57
• نوشته شده توسط
• یحیی

عنان دل به تو دادم که دلبرم باشی
چو ابر سایه به سایه تو بر سرم باشی
خدا کند همه جا یار و یاورم باشی
به روز واقعه تنها تو در برم باشی
بگیر دستِ دلم را در این صَحاریِ عشق
که تشنه کام تــوام ای همیشـه جاری
دلم ز یاد تو گر چه لبالب از شور است
هزارمرتبه قلبم ز ساحـتت دور است
تو کیستی که حریمت چو کعبه مشهور است
ز نقره نیست ضریح تو بلکه از نور است
در آستان تو اَبرِ سُــــرور می با رد
ز چهار گوش ضریح تو نور می بارد
فروغ گنبد زرد تو رشک خورشید است
که در سپهر اجابت چراغ امید است
عیان ز روی مهت جلوه های توحید است
کجا بهشت چنین عارضی به خود دیده است
((اگر لیاقتِ خورشـید بود در حَدِ تو
همیشه بود طوافش به گ

• دوشنبه
• 1
• مهر
• 1392
• ساعت
• 14:08
• نوشته شده توسط
• یحیی

من خراب گوشه ی چشمی شدم
من به صید افتاده ی دامی شدم
طاق ابروئی مراسرمست کرد
خنده های زیرلب پابست کرد
تارموئی دیدم و جان باختم
روی آتش آشیانه ساختم
ازنگاهی من سراپا سوختم
شعله ور بودم ولی لب دوختم
بوی خوشبوئی مرا مدهوش کرد
آتش نفس مراخاموش کرد
بر می ومیخانه پشت پازدم
پشت پا یکجابه این دنیازدم
ساغرازدست من افتادوشکست
دلبرآمددرکنارمن نشست
بندگیسوی سیاه خودگشود
روی شانه چترگیسو وا نمود
بوی عنبردرفضاپیچیده بود
جای مو گوئی که گل روئیده بود
گفتمش ای نازنین تو کیستی؟
کین چنین جان مرا افروختی
ازکجائی نام زیبای توچیست؟
پادشاهی گرولیعهدتوکیست؟
شمه ای گو تا که من بشناسمت
منتظرهستم بگوئی پاسخت
لب گشودوآتشی

• دوشنبه
• 1
• مهر
• 1392
• ساعت
• 14:19
• نوشته شده توسط
• یحیی

با هر طلوع، بوسه ی خورشید می رسد به تو
ای مشرقی ترین امام جغرافیای دین
هر روز هدیه ام سلامی به سمت توست
ای مرتضای رضای اولیای دین
در کور سوی مغرب خویش مانده ام خموش
شمس الضُّحای مردمی و اوصیای دین
گر مانده ام جدا زحال و هوایت، مرا دوا
راهی که می رود به سمت ضریحت، ضیای دین
در باد، شعله ی ایمان من نشسته است
گیرم مرا به آغوش امنت، رجای دین
از آن حرم کبریایی خود یکدم بپوش
بر روح بی نوا و عبای من ردای دین
سلطان یکی به جهان باشد ار مرا تویی
ای مالک مرز پارسی ای آریای دین
باب الجواد تو مولا درب بهشت ما
اذن دخول من ز همین ابتدای دین
تب دار گشت قلب من از رقص پرچمت
پر های و هوی در محیط تو هر صدای دین
در

• دوشنبه
• 1
• مهر
• 1392
• ساعت
• 14:24
• نوشته شده توسط
• یحیی

شرمنده وار رو به حرم ایستاده است ...
یا گوشه ای به حال عجیبی نشسته است ...
باز این چه شورش ست که در مشهدت به پاست ؟
عطری شبیه عنبر سیبی نشسته است
یک حس دیگریست که اصلا ندیده ای ...
وقتی غریب پیش غریبی نشسته است
کنج حرم کبوتر زخمی قلب من
تنها به انتظار طبیبی نشسته است
ای رود ! در مسیر خودت هم مرا ببر
یک سنگ کوچکم که به شیبی نشسته است

• چهارشنبه
• 3
• مهر
• 1392
• ساعت
• 04:58
• نوشته شده توسط
• یحیی

حرف های نگفته ای دارم
که فقط با تو میزنم آقا
آمدم باز درد دل بکنم
کفتر خسته ات منم آقا
حرف هایی ز جنس دل تنگی
و نگاهی به دست های شما
نذر مادر که گفته بود آقا
بچه آهوی من فدای شما
بچه آهویتان شدم آقا
می شــــود ضــــامن نگاهم شی
من همین خادم حرم باشم
تا همیشه تو پادشاهم شی
دست خالی رسیده ام از راه
نکند رد کنی مرا آقا
دوست دارم کبوتر جلدِ
شهرمــشهد کنی مرا آقا
چقدر دوست داشتم امسال
مثل هر سال زائرت باشم
شاید آقا دلت نمیخواهد
منِ بدحال زائرت باشم
باشد آقا نخواستی من را
می روم گوشه ای و گُم میشم
اصـــــــــلا آقا دخیلِ دستانِ
بـــانوی مهـــــربان قـــم میشم
باشد آقا نخواستی من هم
کرم ناب حس کنم ..

• دوشنبه
• 1
• مهر
• 1392
• ساعت
• 14:29
• نوشته شده توسط
• یحیی

شکفته یاد تو اینجا کنارم
از این بهتر در این دوری چه دارم
پناه من،فقط یاد تو هست و
تویی وصف تمام" انتظارم"
برای دیدن آن "گنبد" تو
گذشت لحظه ها را می شمارم
ولی جز با خیالت چاره ای نیست
در این حالی که بی تو بیقرارم
چه گویم در خیال با تو بودن
به غیر از این :" تورا من دوست دارم"
رضا" می گردم اینجا با خیالت"
خودم را دست چشمت می سپارم

شاعر : امرالله عظیمی

• چهارشنبه
• 3
• مهر
• 1392
• ساعت
• 05:02
• نوشته شده توسط
• یحیی

از سر پيچ جاده راه افتاد
با صفا صاف و ساده راه افتاد
پا برهنه پياده راه افتاد
پدر خانواده راه افتاد
از اهالي ده به رسم وفا
باخودش داشت التماس دعا
راه دور و پر از مشقت بود
كوله بارش پراز ارادت بود
گرچه هر گام او عبادت بود
آرزويش فقط زيارت بود
چقدر قطره رو به دريايند
همگي پا برهنه مي آيند
راه بسيار رفته كم مانده
گريه شوق جاي غم مانده
روي دوشش فقط علم مانده
دوقدم تا دم حرم مانده
فلكه آب روبروي حرم
بر مشامش رسيد بوي حرم
ناگهان ايستاد مي گردد
چشم او مثل باد مي گردد
با همه اعتقاد مي گردد
پي باب الجواد مي گردد
عشق شان نزول آن در بود
اشك اذن دخول آن در بود
دم در گفت يا امام رضا
من مريضم شفا امام رضا
س

• چهارشنبه
• 3
• مهر
• 1392
• ساعت
• 05:00
• نوشته شده توسط
• یحیی

«گر نیایی فقیر می میرم» *
مثل دنیا حقیر می میرم
چون کبوتر که در قفس حبس است
تک و تنها، اسیر ، می میرم
ای شکوه ترنم باران
در فراقت، کویر می میرم
توی شهر دلم ، زمین لرزه است
زیر آوار پیر می میرم
بی تو زجرآور است جان کندن!
وای بر من؛ چه دیر می میرم!
تو بیا، می خورم قسم به خدا
«چون بگویی بمیر، می میرم» *
مهدی! ای تار و پود هستی من
گر نیایی فقیر می میرم ...

شاعر : فاطمه معین زاده

• چهارشنبه
• 3
• مهر
• 1392
• ساعت
• 05:05
• نوشته شده توسط
• یحیی

وقــتی که بغـــض با نفســت هم قسم شـود
هــردم برای تــو دمِ بی بازدم شــود
بایــد به شانه های کســی اعــتماد کــرد
بایــد که عــشــق باشـــد و درمانِ غـم شود
مـن زخــم خورده آمـــدم آقــا... امــان دهیــد
یک تکــّه از بهـــشــت شمـا مرقــدم شـود!
یک لحــظه بی بهــانه نگــاهــم کنیــد تا
مجــنونی از اهــالیِ این شهــر کـم شـود!
جـایِ شــفا شفــاعـتتان را به مـن دهیــد
تا مـــرگ پیـــش چشــم دلـم بی رقـم شـود!
بی شـک به یمــن نــور شما حـق اجـازه داد
یـک شهــر سرشکسـته چنین محــترم شـود!
آنقـــدر محــترم که جهــان با شكـوه خـود
در پیـشـگاه مدفــن خــورشیـــد خـــم شــود!
جایــی که عشـــق معــرکه

• چهارشنبه
• 3
• مهر
• 1392
• ساعت
• 05:06
• نوشته شده توسط
• یحیی

صحن تا صحن هوای کرمت پیچیده
دم در عطر خوش بازدمت پیچیده
نور خورشید؛ عبای عربی بر تن تو
در حرم ندبه ی قوم عجمت پیچیده
آمدی زائر هر روزه ی دارُالحُجَّه
چقدر بوسه به دور قدمت پیچیده
هر مریضی که شفا خواسته میداند که
نسخه را حالت ابروی خمت پیچیده
جمعه ها موعد دیدار پسر با پدر است
گل نرگس به ضریح حرمت پیچیده!

شاعر : مرضیه عاطفی

• چهارشنبه
• 3
• مهر
• 1392
• ساعت
• 05:07
• نوشته شده توسط
• یحیی

یک شعر آیینی‏ ست در دفترچه‏ ی تاریخ؛
بر شانه‏ ی زن ‏های نوغان[1]، سوگواری‏ ها
داغت چه سنگین می ‏شود، وقتی دو چندان است
شرم و سکوت و گریه در آیینه‏ کاری‏ ها
یک مثنوی، اشک است روی چهره‏ ی مشهد:
باید که گل‏ باران شوی شاه خراسانی!
گفتند راه عشق را مشکل توان طی کرد
مهریه بخشیدند در راهت به آسانی[2]
کشف و شهود از گوشه ‏‏های شهر می‏ تابد؛
از جانب شیخ بهایی، پیر پالان‏ دوز
هر شب کرامت راه می ‏افتد میان صحن
جاری است امضاى تو پای گریه‏ ها هر روز
دیدند تو هم‏ سفره‏ ی درد غلامانی
دیدیم خادم‏ ها به نامت شور می‏ گیرند
با اذن تو حتى زيارتنامه مى خوانند
این سایه ها که در جوارت نور می‏ گیرند
نقل حدیثت[3] عطر ش

• چهارشنبه
• 3
• مهر
• 1392
• ساعت
• 05:09
• نوشته شده توسط
• یحیی