چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
بیا جانا که این حالم خرابه
دلم هر روز و شب در اضطرابه
بیابان گرد صحرای تو گشتم
ولی دیدار رویت چون سرابه
***
دلم مجنون چشمون نگاره
ز هجرون نگارم بی قراره
الهی جمعه ای از ره بیاد و
قدم بر چشم این عاشق بزاره
***
الا ای آخرین دلبر کجایی؟
تمام هستی حیدر کجایی؟
میان بسترش زهرا بگوید
دوای ماتم مادر کجایی؟...
پیش تو عشق!مستی دیوانه ها یکی ست
ساغر هرآنچه ریخت به پیمانه ها یکی ست
در حسرتم که کاش بسوزم به پای تو
قانون عشق بازی پروانه ها یکی ست
پیداست اینکه سخت دیوانه ات شدم
چون چهره ی تمامیِ دیوانه ها یکی ست
هر قدر هم که سخت شود میرسم یه تو
مثل همیشه آخر افسانه ها یکی ست...
آقای من امشب غزل تغییر کرده
شعرم فضای تازه ای تصویر کرده
شعرم همیشه گفتن «آقابیا» بود
ذکر قنوتم خواندن «آقا بیا» بود
امشب ولی دیدم که اینجا جای تو نیست
بین تمام قال ها آوای تو نیست
دیگر میا اینجا کسی در فکرتان نیست
اصلا نیاز هیچ کس صاحب زمان نیست
زنها گرفتار اصول خاله بازی
مردان پی راهی برای پول سازی
در اولویت کسب و کار است و تجارت
حالا اگر فرصت زیاد آمد، عبادت
روزی هزار و خورده ای دعوا سرِ پول
اصلا تمام حرص و جوش ما سر پول
این سینما هم که طرفدارش زیاد است
بیچاره مأمور بلیط کارش زیاد است
یا "مش ماشالا" یا "وفا" یا "کیفر" و "آل"
این تازه بحث سینما، منهای فوتبال
هی اِل کلاسیکو، پلی آف، لیگ برتر
دلا عنایت دلدار ، آرزوی من است
زیارت حرم یار ، آرزوی من است
گذشت عمر و به دل ماند داغ وصل نگار
بگو به یار که دیدار ، آرزوی من است
به زیر منت دونان نرفته ام هرگز
که لطف حیدر کرار ، آرزوی من است
عزیز نیست کسی که ذلیل او نشود
ذلیلم، عزت سرشار ، آرزوی من است
بر آستان علی سر نهاده ام ز ادب
شفاعت شه ابرار ، آرزوی من است
به کارنامه ام امضای حیدری دارم
ثبات گام در این کار ، آرزوی من است
ز باب فیض الهی مران (( کلامی)) را
که قرب عترت اطهار ، آرزوی من است
شاعر : کلامی زنجانی
دمی که منجی عالم ظهور خواهد کرد
زکوچه های مدینه عبور خواهد کرد
نگار، نامه ی اعمال عاشقانش را
دوباره بهر گزینش مرور خواهد کرد
هنوز موسی عمران نشسته در سینا
که نور عشق تجلا به طور خواهد کرد
قیام قامت قائم قیامتی دارد
که خود اشاره به یوم النشور خواهد کرد
ز تند خوئی و خود محوری حذر کنید
که یاد منتظرانی که خفته اند به خاک
دعا به اهل قبورالسرور خواهد کرد
زمانه بد شده ، در حیرتم ، چو یار آید
به ذهن خلق چه فکری خطور خواهد کرد
بنی سقیفه مبادا درش بسوزانند
که او مقابله با ظلم و زور خواهد کرد
پی اقامه ی حق آن مجاهد علوی
مدد طلب ز خدای غفور خواهد کرد
گرش شناخته ای نیست حاجت دیدن
که محرمت به حریم حضور خواه
چنانکه گرم و روشن در خراسان دوستت دارم
تو را در سرديِ شبهاي تهران دوستت دارم
تو را آنگونه که يک طفلِ راه و چاه گم کرده
تو را آنگونه که يک طفلِ حيران دوستت دارم
زمينگير و هوايي، زخمي و خاکي و دنيايي
غريب و خسته و سر در گريبان دوستت دارم
به آساني گرفتارت، به سختي نيز بيمارت
تو را اينگونه سخت، آنگونه آسان دوستت دارم
خدايا! داغ دل را بيشتر کن... بيشترتر کن
منِ جامانده از خيلِ شهيدان دوستت دارم
حق دوباره کرمی کرد که بیدار شوم
با نگاه تو گل فاطمه هشیار شوم
از ازل گر دل من بر تو ارادت دارد
مادرت خواست که من بر تو گرفتار شوم
همه ترس من از باقی عمرم این است
باز در پیش نگاه تو گنهکار شوم
به خدا حاجتم از سفره زهرا این است
دور از اهل سقیفه به علی یار شوم
حق آن چادر پر وصله و خاک آلوده
محرم اهل کسا با دل بیمار شوم
همچو مقداد هماهنگ شوم بارهبر
جا نثار تو چو میثم به سر دار شوم
آقا بیا که بی تو به دلها قرار نیست
مارا که خسته ایم به غیر از تو یار نیست
در سینه باغ نرگس مارا خزان گرفت
گوئی بدون تو اثری از بهار نیست
پرسیدم از صبا که بگو حال عاشقان
گفتا کسی چو فاطمه چشم ایتظار نیست
آقا تو راقسم به جوانی مادرت
بازا که از تو مارا قرار نیست
اگر آن یار نگاهی به دل ما می کرد
گره از کار فرو بسته ما وا می کرد
نفسش جان جهان زنده نماید ورنه
دیگران هم بکنند آنچه مسیحی می کرد
کاش آن عرش نشین پادشه کشور جود
گذری از ره ما خاک نشنها می کرد
یا نمی کرد مرا بلبل ویرانه خویش
یا دمی روی گل خویش هویدا می کرد
آنچه یک عمر سرودم ز غم ودرد فراق
کاش می خواند و ورق می زد و امضا می کرد
دوش بر لحن سوکتش غم جانکاهی داشت
غربتش در دل ماتم زده غوغا می کرد
گوئی از صحبت ما نیز به تنگ آمده بود
داشت با مادر خود فاطمه نجوا می کرد
شاید این زمزمه اش بود که فرزندت کاش
زود می آمد و زخم تو مداوا می کرد
حتم دارم دل اگر از پی نجوا می رفت
تربت گم شده فاطمه پیدا می کرد
دارد تمام می شود این ماه و سال ها
دیگر قشنگ نیست حدیث وصال ها
عمری دلی گرفته و چشمی همیشه خیس
از اینکه رفت، ناب ترین مجال ها
وقتی که می شد از خودمان دورتر شویم
وقتی که مثل عشق پر از ایده آل ها
گم کرده ایم راهِ شما را اشاره ای؛
ممکن شود هدایت این خوش خیال ها
دیگر غریب مانده اذان و اقامه ات
در انحرافِ لهجه ی گنگ بلال ها
سرگرم بینهایت پوچی خود شدیم
از عاشقانه نیز به هم خورده حال ها
تنها نشسته اند به دستان کودکی
در انتظار یوسف گمگشته فال ها
مجهول مانده پاسخ این قوم منتظر
برگرد ای جواب تمام سؤال ها!
شاعر : مرضیه عاطفی
می رسد از راه مردی بر لبش انجیل دارد
در نگاهش نوری از گهواره ی در نیل دارد
بر عبایش می توان گرد و غبار وحی را دید
در صدای خود صفای حضرت جبریل دارد
از لبانش می تراود مژده انا فتحنا
در میا ن ابروانش آیه تنزیل دارد
چشم هایش را به دست باد خواهد داد آن صبح
چشم هایی که نوای صور اسرافیل دارد
سنگ سنگ کعبه با او گرم نجوا و نیایش
قطره قطره زمزمش صد نغمه ی ترتیل دارد
سالهای سرد و پاییزی گذشتند و خدا را
سال نو تنها به وصلش لذت تحویل دارد
الا مسافر دنیا بیا که منتظریم
یگانه یوسف زهرا بیا که منتظریم
بهار بی تو صفایی ندارد آقاجان
بیا بهار دل ما بیا که منتظریم
تنزلی به دلم کن محول الاحوال
طلوع روشن فردا بیا که منتظریم
دوباره سال جدید و دوباره دل تنگی
دوباره ناله ی " آقا بیا که منتظریم"
توراکه برده ایم از یاد خود ببخش آقا
امیر بی کس و تنها بیا که منتظریم
ز حال و روز خراب دلم خبر داری
بیا جناب مسیحا بیا که منتظریم
دوباره ندبه و شوق فرج "بنفسی أنت..."
به رسم عشق و تمنا بیا که منتظریم
غریبی و همه اینجا غریبه اند با تو
امام غصه و غم ها بیا که منتظریم
چقدر سال گذشته تو را قسم دادم
تورا به "ام ابیها" بیا که منتظریم
ظهور کن گل نرگس چرا که
غایب فقط من هستم و حاضر فراوان است
ابیات من مشقی سیا ه است و هر شعرِ
در دفتر و دیوان تو فاخر فراوان است
می خواستم تنها کسی باشم که وصفت کرد
اما گمان در وصف تو شاعر فراوان است
من نا امیدم با کلاف اشک در دستم
وقتی برای دیدنت تاجر فراوان است
نقل است میگویند حاجت میدهد چشمت
بر آن دخیل و دور آن زائر فراوان است
بازار تو داغ از مسلمان هاست اما من
بی دینم آخر دور من کافر فراوان است
......
این روز ها هم میرود یک روز می بینی
عاشق منم و عشق در ظاهر فراوان است
تو همانی که خدا قبله نمایت کرده
در دوعالم پسر شیر خدایت کرده
قائم آل محمد که صدایت کرده
حل هر مسئله بر ذکر و دعایت کرده
تو همان زاده ی شاهی که جهان در دستت
اشبه الناس نبی،هست پیمبر هستت
تا که از نور خدا نور شما نازل شد
قبله بر نور جمال تو کمی مایل شد
آخرین حلقه ی زرین نبی کامل شد
و عیان شد که به باقیِ خدا نائل شد
همگی گرد سر و محفل تو جمع شدیم
جمله پروانه و بر دور و بر شمع شدیم
آسمان در پی دیدار و ارادت آمد
همه گفتند که آن نور هدایت آمد
عشق فخری ست و آن فخر سیادت آمد
بخت وارون شد و ایام سعادت آمد
بذری از عشق شما بر دل گلها افتاد
جرعه نوری ز شما بر دل دریا افتاد
نوبتی هم که اگر نوبت زهرا گشته
م
مشکل گشای شیعه بیا جان به لب رسید
ای یادگار کرب و بـلا ، جـان به لب رســیـد
بــرخـــیز ای عــدالــت بی انــتهــا ، بـــیا
دنــیا فـــریب داده جــــوانهـــای شهــر را
یک عـــده از حــــقیقــت خلـقت رمیـده اند
ایـــنجا بـــرای خــویش خـــدا آفـــریده اند
شـــیطــان فــــریب داده تـــمام قیـــاســها
اینجا خـــــدای ما شده اند اسکـــناس ها
اینجا نـــماز یومـــیّه ما قضــــــا شـــــده
بهــــتر بگویـــمت که نیـــایــش رهــا شده
اینجا دو چشم غیرت مردان به خواب رفت
غیرت که رفت از ســـر زنها حـــجاب رفت
از اعـــــتیــاد پشت جوانــانــــمان شکست
دیـــدم به دســـــت دختری قلّادۀ ســگ است
اینجا جوان به ف
مسکین شدم که باز عطایی بیاوری
یک لقمه نان برای گدایی بیاوری
حالا که کار ما به تو افتاده یا کریم
خوب است دست عقده گشایی بیاوری
با این همه تجلی ذاتی که در تو هست
شایسته است رو به خدایی بیاوری
تا راه ما به سمت حرم منتهی شود
باید دوباره قبله نمایی بیاوری
من زیر بار منت اغیار کی روم؟
منت کشیده ام که بلایی بیاوری
موسایی و اشارت تو عین معجزه است
اصلا نیاز نیست عسایی بیاوری
هر بزم روضه سفره احسان فاطمه است
اینجا نشسته ایم غذایی بیاوری
نزدیک است که از سمت مادرت
ما را برات کرببلایی بیاوری
ای صاحب عزا کم ما را قبول کن
امسال هم محرم ما را قبول کن
این شعرهای خسته چه اعجاز می کنند
وقتی که حرفی از غم دل باز می کنند
این روزها که آینه در شک شکسته است
ایمان پاک پنجره را لک شکسته است
دیگر سکوت، زمزمه های جواب نیست
حتّی دعای ثانیه ها مستجاب نیست
دیگر خلوص باغچه حاصل نمی دهد
باران مهربان به زمین دل نمی دهد
در سفره ی سخاوت مان نان نمانده است
آبی درون کاسه ی ایمان نمانده است
مهمان رسیده بر دل مان، خانه نیستیم!
باید همیشه پشت درِ شک بایستیم؟
دنیای مان گرفته تر از حال کوچه هاست
حالا سکوت و گریه فقط مال کوچه هاست
باز از نگاه من غم دل آیه آیه ریخت
از دست های خشک لبم این گلایه ریخت:
آخر چه قدر؟ تنگ دلی های ما چقدر؟
در خود شکسته ایم، شب انزوا چقدر؟
دست
فضای محفل مارابیامعطرکن به قدرقطره اشکی زمین ماترکن
اگربرای زیارت دلیل میخواهی دمی نظر به دل این حزین مضطرکن
برای دوری چشم تمام بدخواهان به تن لباس معطربه عودومجمرکن
اگرشبی گذرت برسرای ماافتاد کمی بمان وشبی باگدای خود سرکن
هرآنچه درنظرت هست برسرم آور "مرادوباره بسازودوباره پرپرکن"
گرفته رنگ تعلق تمام ابیاتم مراجدازنهادضکیرومصدرکن
درزمانه که ظلمت گرفته جایت را به رعدوبرق نگاهت جهان منورکن
رواق منظرچشمت کشیده ام ،اما بیاوصورت خودراخودت مصورکن
اگرچه رفته به غارت تمام ارزشها بهاوارزش ماراشمامقررکن
-نفس-هرآنچه که گفتی همه ببرازیاد
حدیث فاصله هارادوباره ازبرکن
بفرمائید
یک جرعه غزل ناب
زیباترین ترانهی شبهای من تویی
شام بلند و قصهی یلدای من تویی
بختسیاهمن شود از روی تو سپید
در شام تار لیلهی لیلای من تویی
گلواژهی غزال غزلهای شعر ناب
یعنی که شاهبیت غزلهای من تویی
من مست بادهی می مینای کوثرم
یعنی تمام باده و صهبای من تویی
ازاین تکّثراست به وحدت رسیدهام
انگار آن الههی یکتای من تویی
هرسو نظر کنم به تو مشتاقتر شوم
یعنیکه صاحب دلشیدای من تویی
تنها ستارهی شب مهتاب مصرجان
من زرخریدگشته زلیخای من تویی
کنعان کجا و مصر کجا چاه غم کجا
آه من و غریبیو غمهای من تویی
زندان و دوری از پدر،اخوان بیوفا
بخشیدهامبهعشق،کهرویای من تویی
در فراق یار
همین که با تو بمانم برای من کافیست
برای از تو سرودن صدای من کافیست
خودت دعا بکن آقا که زود برگردی
نگو برای ظهورت دعای من کافیست
به درگه که روم من برای بخشش خویش
برای توبه نمودن خدای من کافیست
ز من مپرس عزیزم چرا تو می گریی
برای بارش چشمم جفای من کافیست
بس است جور کشیدن ز دست من آقا
همین گریه نمودی به جای من کافیست
چرا تمام وجودت فدای من شده است
همین که اشک بریزی به پای من کافیست
بهای من شده مهر و ولایتت آقا
برای خلقت قلبم بهای من کافیست
سروده جعفر ابوالفتحی
در فراق یار
کریم کار خودش را همیشه می داند
به پای سائل عشقش همیشه می ماند
کریم نام قشنگی است، نام زیبایی است
چقدر نام کریمان به یار می آید
پس از عطای دو دست کریم ، سائل او
ز مهر صاحب قلبش همیشه می خواند
به سر در دل من حک شده چنین آقا
گدایی سر کوی کریم می باید
گدا فقط به کنار شما شود آرام
گدا به روی دو زانوی یار می خوابد
همیشگی است عزیزم گدایی دلبر
و شمس روی گداها همیشه می تابد
و شاید ای دل و دلبر ز آسمان آیی
و مثل هر دفعه چون من تو هم بگو شاید
سروده جعفر ابوالفتحی
همیشه حاصل جمع فراق سنگین است
مسافران صفر اتّفاق سنگین است
از اربعین غمین تا غروب ماه صفر
شفق به خون مدینه ، عراق ، سنگین است
به داغ رحمت للعالمین چه غمگین است
فلک ، به سوگ عظیم ، این سیاق سنگین است
به یاد زخمِ دل ِ مجتبی دلم خون است
به خانه، خوردن زهر و نفاق سنگین است
غروب تلخ غریب و دلم حوالی شرق
طنین داغ رضا در رواق سنگین است
خدا کندکه بیایی ، سلاله ی خورشید
ندیدنت به چنین اشتیاق سنگین است
چهارده قمر عشق و آخرین قمری
بیا که بودن مه، درمحاق سنگین است
دلم از هر چه هر کس که نباشی گله دارد
گله از هر چه که بین من و تو فاصله دارد
گله ام از همه ی بیکسی و بی نفسی ها
گله از هر که خبر از دل این حادثه دارد
هیچ کس یا همه کس فرق ندارد تو نباشی
تو نباشی تو نباشی چه کسی حوصله دارد؟
باید از عشق تو تنها بنویسیم وبگوییم
هر که از قافله ی عشق بگوید صله دارد
تو جواب همه ی مساله ی عشق خدایی
و خدا بی تو فقط در دل خود مساله دارد.
ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا
من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مرا
جان و دل پر درد دارم هم تو در من مینگر
چون تو پیدا کردهای این راز پنهان مرا
ز آرزوی روی تو در خون گرفتم روی از آنک
نیست جز روی تو درمان چشم گریان مرا
گرچه از سرپای کردم چون قلم در راه عشق
پا و سر پیدا نیامد این بیابان مرا
گر امید وصل تو در پی نباشد رهبرم
تا ابد ره درکشد وادی هجران مرا
چون تو میدانی که درمان من سرگشته چیست
دردم از حد شد چه میسازی تو درمان مرا
جان عطار از پریشانی است همچون زلف تو
جمع کن بر روی خود جان پریشان مرا
یک نامه ام، بدون شروع و بــــدون نام
امروز هـم مطابق معمـــــول ناتمــــام
خوش کرده ام کنارتو دل وا کنم کمی
همسایه ی همیشه ی ناآشنا؛سلام
ازحال و روز خودکه بگویم،حکایتی است
یک صفحه زندگانی بی روح و کم دوام
جــویای حال از قلــم افتاده ها مباش
ایام خوش خیالی و بی حالی ات،به کام!
دردی دوا نمی کنــد از متن تشــنه ام
چیزی شبیه یک دل در حــال انهــــدام
در پیشگــاه روشــن آییــنه می زنـــم
جامی به افتخــــار تو با بــاد روی بــام
باشد برای بعد اگر حرف دیگری است
تا قصه ای دوباره از این دست، والسلام!
شاعر : ناصر حامدی
وقتی دلم به سمت تو مایل نمیشود
باید بگویم اسم دلم، دل نمیشود
دیوانهام بخوان که به عقلم نیاورند
دیوانهی تو است که عاقل نمیشود
تکلیف پای عابران چیست؟ آیهای
از آسمان فاصله نازل نمیشود
خط میزنم غبار هوا را که بنگرم
آیا کسی ز پنجره داخل نمیشود؟
میخواستم رها شوم از عاشقانهها
دیدم که در نگاه تو حاصل نمیشود
تا نیستی تمام غزلها معلقاند
این شعر مدتیست که کامل نمیشود
شاعر : نجمه زارع
شبها پر است از خبر التهاب و درد
در سفره ام نمانده به جز نان و آب و درد
از عکس یادگاری باران و زندگی
انگار اشکهای خودش ماند و قاب و درد
دیگر زمانه یاد گلستان نمی کند
وقتی که گل عجین شده با آفتاب و درد
هاجر غریب و قلب پر از آه و جاده سرد
راه صفا و مروه پر است از سراب و درد
شاعر دلش پر از هیجان تب غزل
شاعر شکست زیر سم شعر ناب و درد
...
تنها تویی دلیل غزلهای ماندگار
تنها تو می پرانی از این قصه خواب و درد
شب كه رسيد/ پنجره نابود ميشود
يكباره خانه سرد و غمآلود مي شود
تقويمروي ميز بدل ميشود به خاك
سرو بلند دهكده مفقود ميشود
رخوت دوباره می چکد از شانه های شب
از چارسمت، خانه پر از دود ميشود
چشک گریز نیست در این برزخ سیاه
جاده از اين به بعد مه آلود ميشود
بی آفتاب روی تو ای وسعت سپید!
دنيا چقدر كوچك و محدود ميشود
بعد از غروب پنجره/ شب ميرسد و بعد
راه رسيدن به تو مسدود ميشود
آن قدر گريه ميكنم از دوريت / كه اشك
برگونههاي لاغر من رود ميشود
كي ميرسي پرنده من! نه! دروغ نيست
دارد زمین بدون تو نابود ميشود
من را نمی شناخت کسی اینجا، گم نامم و به نام تو می نازم
شادم که مثل عده معدودی،شعری برای نام نمی سازم
شعرم برای توست شعاری نیست،کشتی برای موج سواری نیست
باور مکن که دل به زمین دادم،وقتی تویی بهانه پروازم
هر جا که نام نامی تو آنجاست،قلبم بهانه غزلی دارد
این سوز ریشه ای ازلی دارد،پس با غم عزیز تو دمسازم
شعرم اگر چه هیچ نمی ارزد،سوزانده است نام و نشانم را
می سوزم و به هیزم ابیاتم،بیتی به عشق شعله می اندازم
یا صاحب الزمان و زمین موعود،دانای هرکه آمد و هر چه بود
گم نامم و تویی تو،که می دانی،تنها به نام سبز تو می نازم
مبارک است! خوشا! سیزده بدر شده ایم
بدون مهدی زهرا ز ره بدر شده ایم
رخ دوازدهم ندیده بدون حضرت ماه
به ضرب و زور و مجازا بهار تر شده ایم
امام عشق سیه پوش و سینه اش پر خون
و ما به شوق شباهت به رنگ زر شده ایم
و مادری کنار دری نشسته در سجده
خدا ببخش که اینگونه خیره سر شده ایم
دوباره حال غزل منقلب شده بی دوست
دوباره اشک پیاپی که بی سحر شده ایم
تمام عمر در حسرت، چه حسرتی؟ پرواز
به دست خویش چه بی بال و پر شده ایم
خدا به داد دل ما رسد از آن روزی
که نشنویم بانگ رسایش که کر شده ایم
و کاش حضرت باران "کمی" به خود آییم
و باز ببینیم که "بیشتر" شده ایم
شاعر : علی لواسانی
