فرا گیرد تو را گر فتنه ها چون لیل ظلمانی
بیا اندر ظلال رحمت آیات قرآنی
به ذکر حق بود آرامش دلها بیا ایجان
بیا ایجان بخوان قرآن که خود را وارهانی
نجات خویش جوی از «رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلاً» (1)
تهجد پیشه کن تا خود زقید نفس برهانی
چو آیات الهی در طنین آید شود خرم
بهار دل چو گلگشت چمن از ابر نیسانی
مدار از خویش قرآن را به دور ای جان
که می آرد پشیمانی و هرگز نیست سودی در پشیمانی
فغان زان دم که می گوید نبی در حشر قوم من
خدایا دور کردند این کتاب از خود به نادانی
اگر قرآن فرا راه تو باشد مشعل روشن
چه باک از کوره راه ظلمت تلبیس شیطانی
جبین سایی اگر بر آستان عزت قرآن
چراغی میشود در محفل دل
- سه شنبه
- 4
- تیر
- 1398
- ساعت
- 11:00
- نوشته شده توسط
- ابوالفضل عابدی پور
