مناجات با خدا

دور و بر کریمان، گرچه پُر از گهر بود
اما نگاه آن‌ها بر سنگ بیشتر بود

تحویلمان گرفتند، بالایمان نشاندند
پیش بزرگواران انگار خاک، زر بود

بدنامِ شهر بودم اما به رو نیاورد
ساقی بقول ماها دنبال دردسر بود!

من هرچه رزق خوردم از این دل شکسته‌ست
این کوزه‌ی شکسته بشقاب کوزه‌گر بود

صدها هزار غیبت، صدها هزار تهمت
صدها هزار غفلت، پایان من شرر بود

گفتم گناهکارم؛ فرمود: علی علی کن
این بهترین خبر بود! این بهترین نظر بود!

کوه گناه من را یک "یاعلی" به هم ریخت
گفتم علی و مولا بخشید هرقدَر بود

صد درد داشتم من مولا‌ نگفته حل کرد
از مشکل بزرگم، مولا بزرگ‌تر بود

این ماه روزه‌ی ما، با روضه شد مبارک
از خیر روزه بهتر خیرات چشمِ تر بود

مغرب زمان افطار گفتم: "حسین" و فوراً...
در را زدند و دیدم ارباب پشتِ دَر بود

زندان ماست دنیا، کرببلا بهشت است
آرامش دو گیتی تنها همین سفر بود

امشب حرم قُرُق شد تا فاطمه بیاید
از ناله‌ی بُنیّ در صحن چه خبر بود
**
یک‌مرد آبرودار، با سی هزار بد مست
آقای ما اسیرِ اوباش دورو بر بود

یک نیزه در گلو بود، یک نیزه در دهان بود
یک‌نیزه بین شانه، یک نیزه در کمر بود

تقسیم کار کردند شمر و سنان دوتایی
دست سنان لباس و در دست شمر "سر" بود

• شنبه
• 19
• فروردین
• 1402
• ساعت
• 09:45
• نوشته شده توسط
• فاطمه سرسخت

خداوندا کرم کردی مرا بسیار بخشیدی
خطا کردم ولی با لطف خود هربار بخشیدی

گنهکاران عالم حال من را خوب می فهمند
گدای خسته را با روی خوش ای یار بخشیدی

هزاران مرتبه توبه شکستم باز برگشتم
تو اما بنده ات را بعد هر تکرار بخشیدی

همین که نور بسم الله دیدی روی لبهایم
شب اول کنار سفره ی افطار بخشیدی

تو گویا بیشتر از من به من مشتاق بودی که
به شوق اولین تسبیح استغفار بخشیدی

فراموشم نخواهد شد که با رحمت نه تنها من
جهانی را به عشق حیدر کرار بخشیدی

• سه شنبه
• 29
• فروردین
• 1402
• ساعت
• 14:24
• نوشته شده توسط
• فاطمه سرسخت

غل و زنجیر گنه بر پر و بالم مانده
به روی دوش من، این وزر و وَبالم مانده

دستگیری کن ازین بنده، مگر که چقدر...
فرصت از زندگی رو به زوالم مانده

سحر و ذکر لب و نافله از دستم رفت
کمکم کن که فقط اشک زلالم مانده

هر که پرسید بگو کیست امیدت؟ گفتم:
صبر کن، لطف خدای متعالم مانده

کیست جز حضرت حجت که دعاگوی دلم
در غریبی و پریشانیِ حالم مانده؟

عجمیان و علی وردی و خوبان رفتند
روسیاهی به رخ همچو زغالم مانده

خواب دیدم که نجف بودم و بیدار شدم
عطر ایوان علی، گوشه ی شالم مانده

کربلایی نشدن، علت خسران من است
بر دل سوخته از هجر، ملالم مانده

باید از داغ غریبی علی آب شوم
تا نفس هست و ازین عمر، مجالم مانده
**
شده هر ناله ی زهرا، عرق شرم علی
شرمسار از رخ او، شاه دو عالم مانده

گفت با خادمه حیدر که بگو فضه چرا
چند ماه است پسِ ابر، هلالم مانده؟!

• پنج شنبه
• 31
• فروردین
• 1402
• ساعت
• 11:58
• نوشته شده توسط
• فاطمه سرسخت

در خود خزیده بودم، تو بی خبر رسیدی
من خواب مانده بودم، وقت سحر رسیدی

حتی صدای پایت من را نکرد بیدار
من منتظر نبودم، تو از سفر رسیدی

تو در زدی ولی باز، نشنید گوشم انگار
تو باز هم به داد این کور و کر رسیدی

ای ماهِ روزه خیلی، خشکیده بود چشمم
اما به جای من تو، با چشم تَر رسیدی

دیدی فرار کردم، دیدی گریز پایم
هم بیشتر دویدی، هم بیشتر رسیدی

من در گناه بودم، نزدیک چاه بودم
می‌خواستی نیفتم، آسیمه سر رسیدی

دست مرا گرفتی، در روضه‌ام‌ نشاندی
هم روضه‌خوان شدی و هم خون‌جگر رسیدی
**
هر روز وقت افطار، هر روز مثل هر بار
رفتی کنار گودال از تن به سر رسیدی

لب‌تشنه بود ارباب، ای روضه‌خوانِ بی تاب
بردار با خودت آب، فردا اگر رسیدی

• پنج شنبه
• 31
• فروردین
• 1402
• ساعت
• 12:36
• نوشته شده توسط
• فاطمه سرسخت

باز کن در را که با حال پریشان آمدم
درد دارم، نیمه شب دنبال درمان آمدم

از رجب تا ماه مهمانی که چیزی راه نیست
بنده‌ی خوبی نبودم، بهر جبران آمدم

يا مَنْ اَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْر، بیرونم نکن
سائلم، اینجا به شوق فضل و احسان آمدم

اٙعطِنی گفتم که دستم را بگیری، یاکریم
با امیدی بر در خان کریمان آمدم

تو‌ رئوفی و بدی‌ را هم به خوبی می‌خری
آبرویم را نبر، با کوه عصیان آمدم

مثل آب جاری یک رود بودم، عاقبت
سخت طغیان کردم اما باز آسان آمدم

خوب می‌دانم نمی‌سوزانیٙم، اما بدان
مهربان، این‌بار با شاه خراسان آمدم

ای خدا می‌ترسم از دنیا وٙ شَرِّ الْأخِرَة
رحم کن بر من، غلط کردم، پشیمان آمدم

نفس سرکش، از دل من نور ایمان را گرفت
معصیت کردم، ولی با اهل ایمان آمدم

باز شد درهای رحمت تا که گفتم یاحسین
ناگهان دیدم که با چشمان گریان آمدم
.
.
گوشه‌ی گودال، خواهر گفت با صوتی حزین:
ای برادر، بین نامحرم به میدان آمدم

بر زمین یا بر فراز نِی، چه فرقی میکند؟
پابه‌پایت هرکجا رفتی‌ حسین‌جان آمدم

• دوشنبه
• 24
• مهر
• 1402
• ساعت
• 13:18
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

باید برای حال زارم ناله سر کرد
یا لااقل این شام ظلمت را سحر کرد

وقت گرفتاری تو را خواندن، هنر نیست
آنکه همیشه خوانده نامت را، هنر کرد

فهمیده‌ام از اِنّٙ‌الاٙنسانٙ لٙفیٖ خُسْر
هرکس که از یاد تو غافل شد، ضرر کرد

دیروز اهل اشک و استغفار بودم
امروز اما معصیت بر من اثر کرد

شرمنده از بار گناهم بودم اما
بخشندگی‌هایت مرا شرمنده‌تر کرد

گفتند که آخر عذابم میکنی تو
گفتم عذابم میکند؟ هرگز، اگر ‌کرد‌ ..!

کارم گره خورده‌ست، دیگر مطمئنم
باید حسین‌بن‌علی را باخبر کرد
.
.
می‌رفت زینب پابه‌پای آن سری که
منزل به منزل بر فراز نِی سفر کرد

یکجا میان طشت‌ و یکجا بین گودال
یکجا هم از بازار شامی‌ها گذر کرد

• دوشنبه
• 24
• مهر
• 1402
• ساعت
• 13:21
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

اَللهُمّ عجّل فَرَجَ مَولانَا الْمَهدی عليه‌السّلام

ای خدا! سفره ی اُمّید و دعا گُستَردم
ای خدا! خوانِ مناجات و بُکا گُستَردم
من، بساط غم و اندوه و نوا گُستَردم
پرده‌ی سترِ ادب، روی خطا گُستَردم
ای خدا! باش به امر فَرَجِ یار، عَجیل
ای خدای عرفه! بهر فَرَج کُن تعجیل

هست عالَم به تمنّا که رسد خَتمِ حُجَج
پُر شده دهر ز اَمواج غم و كُفر و عِوَج
به سُتوه آمده عالَم ز درازای حَرَج
با دعای به فَرَج، باز شود قفلِ فَرَج
هست غیبت به گرفتاریِ این دهر، دلیل
ای خدای عرفه! بهر فَرَج کُن تعجیل

باز، گُسترده شده پنجره‌های عرفه
هر که رو کرده به نجوای هوای عرفه
با حسینِ بن علی، خوانده دعای عرفه
جلوه در کرببلا کرده خدای عرفه
بسته دل بر حَرَم خون خدا، بندِ دخیل
ای خدای عرفه! بهر فَرَج کُن تعجیل

مَردم از فتنه‌ی دوران، به عذاب افتادند
جای دریا همه در بحرِ سراب افتادند
جای هشیاری و اِدراک به خواب افتادند
زیر بارانِ غم و درد ز تاب افتادند
خلق گردیده ز هجرانِ ولیّ تو، ذلیل
ای خدای عرفه! بهر فَرَج کُن تعجیل

زیرِ خنجر زده فریاد حسینت: "عجّل ..."
شده عبّاس، ز عطشانیِ اَطفال، خجل
صبحِ روز عرفه، کوفه شود راهى، دل
شد دعای به فَرَج از دمِ روضه، حاصل
شد دعای به فَرَج، ذکرِ لب خُشک و عَتیل
ای خدای عرفه! بهر فَرَج کُن تعجیل

مُسلم، افتاد زمین، روضه‌‌ شد آغاز اینجا
عُمره‌ی مُفرَده شد حجّ حسین و سقّا
راه، افتاد حسین و حَرَمش در صحرا
با سفیرش که چنین شد؛ چه شود با مولا!؟
به قتیلِ رهِ عشقِ به حسين، اِبنِ عقیل
ای خدای عرفه! بهر فَرَج کُن تعجیل

• چهارشنبه
• 24
• آبان
• 1402
• ساعت
• 18:53
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

برای دردهایم روز و شب فکر دوا کردم
برای جرعه ای از جام فیض تو دعا کردم

تو گفتی "رَتِّلِ اَلْقُرْآنَ تَرْتِيلاً "، به روی چشم
رسیدم تا به "اُدْعُونِي" تو را از جان صدا کردم

مرا "قُلْ يٰا عِبٰادِي" ، "اَلَّذِينَ أَسْرَفُوا" امید
چرا که از ولادت تا کنون خبط و خطا کردم

تو با "لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللّٰه" ات مرا خواندی
من این دل را به مهر و رحمت تو آشنا کردم

"فَمِنْهُمْ مَنْ قَضىٰ نَحْبَهُ" سخن از عهدبستن شد
و با خود گفتم آیا بر عقود خود وفا کردم؟

تو پرسیدی "أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يٰا بَنِي آدَمَ ؟"
نه واللهِ ... رَهَم را از صراط تو جدا کردم

"أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اَللّٰهَ" را خواندم نفهمیدم
کجا محض رضای تو کمی شرم و حیا کردم؟

منِ نادان به فکر خودنمایی و ریا بودم
تمام کارهایم را من از روی ریا کردم

خوش آنان که "رَضِيَ اَللّٰهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْه" اند
بدا بر حال همچون من که بر خود بد روا کردم

تو گفتی این جهان لهو و لعب، باشد متاعش کم
ولی دل را به دنیا و متاعش مبتلا کردم

"إِذِ اَلْأَغْلاٰلُ فِي أَعْنٰاقِهِمْ" میترسم از آن روز
مرا رحمی نما یارب اگر چه ظلم ها کردم

به "إِنَّ اَللّٰهَ تَوّٰابٌ رَحِيم" ات میدهم سوگند
ببخش آن جمله اعمالم که تنها در خفا کردم

خودت گفتی برای قُربِ من با واسطه آیید
دلم را خوش به اولاد کریم مرتضی کردم

برای این که گردد شاملِ حالِ دلم لطفت
نشستم دست بر سینه و رو بر کربلا کردم

برای آن که گردد ضامنم شاهِ غریبِ طوس
دو خط روضه، دو قطره اشک هم نذرِ رضا کردم

سخن از روضه شد یاد لب خشک علی اصغر
در آن وقت و در آن ساعت میان گرگ ها کردم

میان کوفیان "يا قَوْمِ، إِنْ لَمْ تَرْحَمُوني" گفت
فدای غربتش باشد اگر بُغض و بُکا کردم

• چهارشنبه
• 24
• آبان
• 1402
• ساعت
• 19:56
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

پوشوندی از همه گناهامو
به جاش فقط خوبیامو گفتی
از کرمت بوده اگه بازم
منو توو مهمونیت پذیرفتی
بازیچه ی دستای شیطونم
دست توئه برات آزادی
اینکه چشام بارونیه یعنی
یه فرصت دیگه بهم دادی
الهنا / مهمون ناخونده داری
الهنا / بنده درمونده داری
الهنا / یه موقع تنهام نذاری
یا الهنا یُجیبُنی - نگو که نگام نمی کنی ۳

ماه اجابت دعا اومد
ماه رهایی از تعلق ها
لحظه ی افطار با لب تشنه
سلام میدم به محضر آقا
اگه حسین بن علی شاهه
ابا ندارم که گدا باشم
از خدا خواستم که دیگه امسال
شبای قدرو کربلا باشم
پرم بده / بیام به سمت کربلات
پرم بده / بشم مث کبوترات
حرم بده / به نوکر بی سر و پات
غم تو یه غم سینه سوز - بگو که دوسم داری هنوز ۳

• چهارشنبه
• 24
• آبان
• 1402
• ساعت
• 20:08
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

میهمانم کردی و بارِ سفر آورده ام
دستهای خالی و چشمانِ تر آورده ام

راه دادی بینِ خوبانت منِ گمراه را
آبرو دادی و شرم شعله ور آورده ام

حال و روزم را ببین و دستهایم را بگیر
روسیاهم! از گناهانم خبر آورده ام

«یا غیاث المستغیثین» «یا رجاءَالمُذنبین»
«یا انیس الذاکرین» اشک ِ سحر آورده ام

سفرۂ لطف تو پهن و دست-خالی، سر به زیر...
کوهِ عصیان و ثوابِ مختصر آورده ام

با «لکَ صمتُ» به زنجیرش کشیدم باز هم
حرص شیطان را دم ِ افطار در آورده ام

فصلِ دقُّ الباب شد پای دعای افتتاح
آسمان آورده ای و بال و پر آورده ام

روح من مأنوس شد با «یاعلیُ یاعظیم»
تا خریدارم شوی نام ِ پدر آورده ام

بوتراب و قاهِر الاعداء... والیَّ الولي
رو به لطف حضرتِ خیرالبشر آورده ام

درگذر از من «بمولانا أمیرالمؤمنین(ع)»
عاصی ام اما شفیعِ معتبر آورده ام!
➖➖➖

منبع جواز نوکری

لینک کانال تلگرام
t.me/javazenokari

• سه شنبه
• 10
• مهر
• 1403
• ساعت
• 12:31
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

◾غزل مناجات
◾مخصوص شبهای قدر

شب قدر است گناه همه را می‌بخشی
بین خوبان در این ماه مرا می‌بخشی؟

غیر از امید بهمراه ندارم توشه
رب‌الارباب همه اهل خطا می‌بخشی؟

در شب قدر ندا میرسد از عرش برین
همه را بهر شه کرببلا می‌بخشی

از خجالت چکنم در صف محشر یارب
گرچه دانم تو به حق شهدا می‌بخشی

به علیِِ به علیِِ به علیِِ به علی
همه را بهر علی شیرخدا می‌بخشی

روضه برپا کنم امشب به دل شوریده
کوچه و صورت نیلی تو مرا می‌بخشی

گشت تکرار غم کوچه میان کوفه
به رقیه دل من را تو شفا می‌بخشی؟

#مرتضی_محمودپور
@haajmorteza

• سه شنبه
• 28
• اسفند
• 1403
• ساعت
• 05:10
• نوشته شده توسط
• حاج مرتضی محمودپور

شب خیز که عشقان به شب راز کنند

گرد در و بام دوست پرواز کنند

هر جا که دری بود به شب دربندند

الاّ در دوست را که شب باز کنند

***

یارب به دلم به غیر خود جا مگذار

در دیده من گرد تمنا مگذار

گفتم گفتم ز من نمی آید کار

رحمی رحمی مرا به خود وا مگذار

***

ای جمله بی کسان عالم را کس

یک جو کرمت تمام عالم را بس

من بی کسم و تو بی کسان را یاری

الله به فریاد من بی کس رس

• پنج شنبه
• 19
• آذر
• 1388
• ساعت
• 11:33
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

عمرم همه را تباه کردم چه کنم

پرونده خود سیاه کردم چه کنم

تو عفو کنی از کرمت اما من

از این که تو را گناه کردم چه کنم

***

با من همه جا رفیق راهی یارب

از درد نگفته ام گواهی یارب

من عبد ذلیل و تو خداوند جلیل

از من آهی زتو نگاهی یارب

***

بگذشته گناهم از شماره یارب

جز عف تو نیست راه چاره یارب

من عبد فراری تو ام یا الله

در باز کن آمدم دوباره یارب

***

در کوی تو رنج ره نیاید به حساب

جرم من رو سیه نیاید به حساب

سوگند به عفوت که گناه ثقلین

پیش کرمت گنه نیاید به حساب

***

عمری به گناه پا فشردم یا رب

بار دل خود به دوش بردم یارب

تو ناز مرا کشیدی و من غافل

سیلی زهوای نفس خوردم یا رب

**

• پنج شنبه
• 19
• آذر
• 1388
• ساعت
• 11:42
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

من آمدم دراین جا کز تو جدا نگردم

از غیر بگسلم دل گرد خطا نگردم

گسترده در مسیرم صد دام و دانه شیطان

دستم بگیر یارب تا مبتلا نگردم

کردی تو در تن من احرام پادشاهی

یا رب عناینتی کن کز تو گدا نگردم

خواندی مرا بسویت بهر طواف کویت

شاید زآبرویت گرد ریا نگردم

من بیشم و کمم کن صافی چو زمزمم کن

حیوانم آدمم کن تا بینوا نگردم

سعی صفا و مروه دارد عجب صفایی

سعی ام بده که گرد آز و هوا نگردم

بیگانه کن ز خویشم فارغ ز نوش و نیشم

راهی بنه به پیشم تا بی خدا نگردم

از بحر رحمت خود یک جرعه ای بنوشان

تا تشنه در هوای روز جرا نگردم

ژولیده ام که گویم ای قادر توانا

تا بی بده که دیگر گرد خطا نگردم

ژولیده

• پنج شنبه
• 19
• آذر
• 1388
• ساعت
• 11:45
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

چه سازم من چه گويم من الهى

به سوى خود مرا بگشاى راهى

نشد غير از گنه از من پديدار

همه آثار ذلت شد نمودار

زمن عزم گنه را دور گردان

دلم را از كرم پرنور گردان

مرا از بند غم آزاد گردان

به مهر و عفو خود دلشاد گردان

علاجى كن علاج، اين خسته دل را

ترحّم كن تو اين، بشكسته دل را

اگر از رحمتت من دور مانم

سيه رو گردم و رنجور مانم

(انصاريان)

• پنج شنبه
• 19
• آذر
• 1388
• ساعت
• 12:11
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

الهى گرچه يك عمرى به نفس خود جفا كردم

ندانستم، نفهميدم كه اين كار خطا كردم

تو گفتى اين جهان سجن است و انسان هست زندانى

در اين زندان فتادم هستى خود را فنا كردم

گنه كارم ولى دل بر اميد رحمتت بستم

زخوف آتش قهرت توسل بر رجا كردم

به مهمانى خود در خانه خود دعوتم كردى

سر خوانت نشستم، توبه نزدت بارها كردم

نمك خوردم شكستم با نمكدان توبه خود را

ولى از بس رئوفى تو، به تو من التجا كردم

(ژوليده نيشابورى)

• پنج شنبه
• 19
• آذر
• 1388
• ساعت
• 12:13
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

گول زرق و برق زر را مى خورى اى دل چرا؟

زندگى را مى كنى بر خويشتن مشكل چرا

غنچه گل شد، گل خزان گرديد و بلبل شد خموش

مانده اى اى باغبان، حيران و پا در گِل چرا

عمر طى شد، نوجوانى رفت و پيرى سررسيد

حبّ دنيا را نمى سازى برون از دل چرا

چهره پرچين گشت و قامت دال و موى سر سپيد

از مكافات عمل بنشسته اى غافل چرا

كاخ ها گرديد كوخ و كوخ ها گرديد كاخ

زاد راهى برنمى دارى از اين منزل چرا

نوح رفت و كشتى اش بشكست و طوفان شد تمام

غافلى اى بى خبر زانديشه ساحل چرا

كاروان مرگ هر دم مى زند كوس رحيل

برنمى خيزى براى بستن محمل چرا

عمر چون رفت از كفت ديگر نمى آيد به كف

اين سخن حقّ است، حق را مى كنى باطل چ

• پنج شنبه
• 19
• آذر
• 1388
• ساعت
• 12:39
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

الهى بى پناهان را پناهى
به سوى خسته حالان كن نگاهى
مرا شرح پريشانى چه حاجت
كه بر حال پريشانم گواهى

خدايا تكيه بر لطف تو دارم
كه جز لطفت ندارم تكيه گاهى
دل سرگشته ام را رهنما باش
كه دل بى رهنما افتد به چاهى
نهاده سر به خاك آستانت
گدايى، دردمندى، عذرخواهى
گرفتم دامن بخشنده اى را
كه بخشد از كرم كوهى به كاهى
خوشا آن كس كه بندد با تو پيوند
خوشا آن دل كه دارد با تو راهى
زنخل رحمت بى انتهايت
بيفكن سايه بر روى گياهى
به آب چشمه لطفت فرو شوى
اگر سر زد خطايى، اشتباهى
مران يا ربّ زدرگاهت «رسا» را
پناه آورده سويت بى پناهى

دكتر قاسم رسا

• شنبه
• 21
• خرداد
• 1390
• ساعت
• 19:32
• نوشته شده توسط
• سعيد رضايي

آمدم امشب دهی برمن پناه
رو سپیدی کن عطا بر رو سیاه
آمدم تا که سبک بارم کنی
لحظه ای لایق به دیدارم کنی
آمدم از نو مسلمانم کنی
سائل رفتار سلمانم کنی
آمدم شاید کمی بهتر شوم
در صداقت پیرو بوذر شوم

آمدم از لطف امدادم کنی
شیعه ی ایمان مقدادم کنی
آمدم تا اینکه قرآنی شوم
مثل فضه پاک و نورانی شوم
آمدم تا لطف خود سازی تمام
از دلم بیرون کنی رجس وحرام
آمدم تا یار را راضی کنم
حضرت دلدار را راضی کنم
وای اگر عاقم کند صاحب زمان
می شوم خسران زده در دو جهان
من ز حق الناس غافل مانده ام
زان سبب عمریست در گل مانده ام
دین مردم مانده بر گردن مرا
رحمتی تا که کنی ایمن مرا
کرده ام توجیه کار خویش را
داده ام آزار یار خو

• سه شنبه
• 25
• مرداد
• 1390
• ساعت
• 10:44
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

افسوس که اشتباه کردم
پروندۀ خود سیاه کردم
در ملک تو روزی تو خوردم
در محضر تو گناه کردم
این عمر عزیز خویشتن را
در صرف گنه تباه کردم
تو از گنهم نگاه بستی
من بر کرمت نگاه کردم
پشتم ز گنه خمید اما
رو سوی تو گاه‌گاه کردم
با سوز درون خود نفس را
در سینه شرار آه کردم
یارب به کرامتت ببخشا!
بد کردم و اشتباه کردم
«میثم»! همه جا محیط نور است
من سر به درون چاه کردم

شاعر : استاد حاج غلامرضا سازگار

• سه شنبه
• 25
• تیر
• 1392
• ساعت
• 06:32
• نوشته شده توسط
• یحیی

اون آقایی که شبا رد می شد از کوچه ما ،کیسه بدوش کو ؟
رد پای پر خراش بی خروش کو ؟ اون آقای خرقه بدوش کو ؟
کجاست اون آقا که پینه های دستاش مرهم دلای ما بود ؟
نفس سبز نگاهش همیشه حلال مشکلای ما بود
می شه یک بار دیگه سر بزاره به خونه ما
بگیره نشونی از غربت بی نشونه ما
موهای آقا سپیده ، جوونا کیسه رو از آقا بگیرین
قامت آقا خمیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرین
جوونا آقا بشین، زنده کنین رسم جوون مردی رو امشب
یتیما منتظرن، زنده کنین شیوه شب گردی رو امشب
یتیما پشت درای خونشون منتظر آقا نشستن
گوش به زنگ تق تق یه جور صدای پا نشستن
موهای آقا سپیده ، جوونا کیسه رو از آقا بگیرین
قامت آقا خمیده جوونا کیسه رو از

• دوشنبه
• 24
• تیر
• 1392
• ساعت
• 07:31
• نوشته شده توسط
• یحیی

عبـد گنـاهکار مـن! بیــا تـو بنـدۀ منی
من که صدات می‌زنم کجا فرار می‌کنی؟
هـزار بـار عفـو مـن هـزار بـار جـرم تو
قرار ما نبود این که عهد دوست بشکنـی
منـم همـان خدای تو منتظـر دعای تـو
مراست با تو گفت‌وگو، تو با که حرف می‌زنی؟
اشک تو را به قیمت رحمت خویش می‌خرم
منتظرم که قطره‌ای ز چشم خود بیفکنی
به سوی خود کشاندمت، ببین کجا رساندمت
کنـار گـل نشـاندمت هنـوز خـار گلشنی
هـزاربـار خوانــدمت، بیـا چـرا نیـامدی؟
هـزاربـار گفتمت، مــرو تــو بنـدۀ منـی
به سوی من بیار رو، هر آنچه خواستی بگو
در آستـان مـا بشو ز اشک دیـده، دامنی
تو از گناه خستـه‌ای دگـر ز پـا نشستـه‌ای
چرا ز دوست رسته‌ای؟ چرا به خویش دشمنی؟
نـه بـا خـدات الفتـی نـه از گنـاه، وحشتی
چو عنکبوت، روز و شب به تار خویش می‌تنی
بترس «میثم!» از خطـا سـلاح تو بُوَد بُکا
بیـا ز عفـو کبریـا بـه تن بپـوش جوشنی

• سه شنبه
• 11
• تیر
• 1392
• ساعت
• 15:25
• نوشته شده توسط
• یحیی

عبدم ولـی عبـد گنه‌کار
هم روسیاهم هم گرفتار
معبود من ای حیّ دادار
من بنـدۀ عاصی، تو غفار الغوث خلّصنا من النّار
دستـم بگیــر از پا نشستم
یک عمر عهدم را شکستم
عفو تو باشد بـود و هستم
یارب تو آبرویم را نگهدار الغوث خلّصنا من النّار
من خستــه از بـار گنـاهم
مویــم سفیـد و روسیـاهم
این عفو تو این اشک و آهم
بـاز آمـدم با جرم بسیار الغوث خلّصنا من النّار
اگـرچـه مستحـق نـارم
روزم شده چون شام تارم
مولا علی را دوست دارم
بـر حـرمت حیـدر کرّار الغوث خلّصنا من النّار
یا سیـدی تـا زنـده هستم
از عفو تـو شرمنـده هستم
شرمنده زین پرونده هستم
خواندم تو را با این دل زار الغوث خلّصنا من النّار
از جرم بسیارم چه گ

• یکشنبه
• 23
• تیر
• 1392
• ساعت
• 05:51
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای وای من ز هول حساب و کتاب قبر
ای وای من ز شدت بیم و عذاب قبر
غم خوردگان حسرت دنیای روی خاک
آری جداست از همه غم ها حساب قبر
دل های سرکشان همه در لرزه آورد
هول قیامتیِّ سؤال و جواب قبر
صدها سخن اگر رود اینجا گزاف نیست
از ضیق و ظلمت لحد و پیچ و تاب قبر
با مست خواب نفس، بگو خوش بخواب چون
گردد نصیب چشم و دلت خاک و خواب قبر
ما را ز سوی خویش مخاطب کند همی
کو گوش دل که باز شود بر خطاب قبر
دیگر اسیر بند شیاطین نمی شود
افتد اگر به جان کسی اضطراب قبر
با این همه به حصن حصین علی درآ
عشق علی است مانع خوف و عتاب قبر
مائیم و دست های توسّل به محضرت
ای نور جاودانگی، ای آفتاب قبر
***

شاعر : سید محمد میرهاشمی

• شنبه
• 29
• تیر
• 1392
• ساعت
• 05:57
• نوشته شده توسط
• یحیی

یا غافر الخطایا، یا دافع البلایا
یا مجزل البلایا، یا منهی الرجایا
یا باعث البرایا، یا واجب الهدایا
یا قاضی المنایا، یا سامع الشکایا
با آه سرد غفلت، با اشک گرم خجلت
از نفس سرکش خود، آورده ام شکایت
ازبس گناه کردم، دل را سیاه کردم
عمر عزیز خود را، من صرف آه کردم
اشک خجالتم را، هرشب گواه کردم
من اشتباه کردم، خود را تباه کردم
گر بر فلک رسیده، آوای یارب من
جان مرا گناهان، آورده برلب من
ای خالق خبیرم، ای قادر و قدیرم
از نور رحمت تو، روشن شده ضمیرم
تو آن همه بزرگی، من این همه حقیرم
تو بر همه کریمی، من بر درت فقیرم
برخوان رحمت خود، یک لحظه دعوتم کن
عفو و عنایتت را، از لطف قسمتم کن
من گرچه روسیاهم، سرتا

• یکشنبه
• 30
• تیر
• 1392
• ساعت
• 05:58
• نوشته شده توسط
• یحیی

از گنهِ دم به دمم آتش طوفنده شدم
هم شدم از توبه خجل، هم زتو شرمنده شدم
صاحب من! خالق من! داور من! یاور من!
حیف تو را داشتم و غیر تو را بنده شدم
شعله ای از نار بُدم شاخه ای از خار بُدم
با نظر رحمت تو باغ گل از خنده شدم
قطره بُدم بحر شدم ذره بُدم مهر شدم
بلكه درخشنده تر از مِهر درخشنده شدم
وصل تو شد عزت من هجر تو شد ذلت من
با تو سرافراز ولی بی تو سرافكنده شدم
وای بر این بندگی ام مرگ بر این زندگی ام
مردة یك عمرم و در خاك لحد زنده شدم
بار خدایا كرمی از یم اخلاص نمی
كز شرر عُجب و ریا آتش سوزنده شدم
سیل گنه برد مرا بحر بلا خورد مرا
وای كه من غرق در این بحر خروشنده شدم
خاک قدوم ولی ام "میثم" دار علی

• سه شنبه
• 18
• تیر
• 1392
• ساعت
• 06:43
• نوشته شده توسط
• یحیی

با كثرت معاصی از سر گذشته آبم
نه تاب دوری از تو، نه طاقت عذابم
لبریز تر ز دریا سوزان تر از كویرم
آواره تر ز امواج، خالی تر از حبابم
گر قطره ام بخوانی با بحر همنشینم
گر ذره ام بخوانی در چشم آفتابم
من از تو می گریزم تو می كِشی به سویت
از بس كه مهربانی عبدت كنی خطابم
من با تو قهر كردم تو می كنی رفاقت
یا للعجب ندانم بیدار یا كه خوابم
اُدْعونی استجب را هم خوانده هم شنیدم
نه من جواب دادم نه تو كنی جوابم
من بندهٔ بد تو، تو آن خدای خوبی
كز لطف بی حسابت آسان کنی حسابم
پیری ز پا فكند و از دست رفت عمرم
شرمنده تا قیامت از دورهٔ شبابم
اشكم روان ز دیده آهم درون سینه
این اشك و آه كرده مانند شمع آبم
گفتم به ا

• سه شنبه
• 18
• تیر
• 1392
• ساعت
• 07:06
• نوشته شده توسط
• یحیی

دست دعا به درگه لطف خدا خوش است
پرواز روح در ملکوت دعا خوش است
با هر فرازِ نغمه یِ جان سوز نیمه شب
درک وصال در سحری با صفا خوش است
وقت پریدن از قفس تن به بام دوست
با چشم اشک بار نظر بر خدا خوش است
دیدار وجه یار مگر کار هر کس است
این حرف ها فقط ز لب هل اتا خوش است
راز و نیاز نیمه شب و درد دل ز ما
با چاه درد دل ز دل مرتضی خوش است
مردن میان اشک و مناجات کار کیست
این مرگ قبل موت ز مولای ما خوش است
در حق دیگران همه شب تا سحر دعا
بی یاد خود ز حضرت خیر النسا خوش است
نومید از طریق مناجات نیستم
ذکر و دعا به شیوه ی آل عبا خوش است
قرآن و عترتند همای نجات ما
آیات رحمت از نفس مصطفی خوش است
سوز دعا چو با جگ

• سه شنبه
• 18
• تیر
• 1392
• ساعت
• 06:05
• نوشته شده توسط
• یحیی

کار تو لطف و رأفت و عفو و محبّت است
حتی اگر عذاب کنی باز رحمت است
تو آن همه عنایت و من این همه گناه
اقرار می کنم که خلاف مروّت است
با آنکه وهم ها به جلالت نمی رسند
کارت همیشه با من مسکین رفاقت است
با آنکه هست نامۀ اعمال من سیاه
بر در گه تو آبرویم اشک خجلت است
از بس که ناز عبد گنهکار می کشی
انگار می کند که نیازت به طاعت است
یک عمر با تو بودم و نشناختم تو را
این عمر نیست غفلت و اندوه و حسرت است
با این همه گناه عزیزم نموده ای
بر خاک بند گیت مرا روی ذلت است
شکر خدا که با همه آلوده دامنی
دست و دلم به دامن قرآن و عترت است
ثبت است در جریدۀ اعمالم این حدیث
یک یا علی فشردۀ صد سال طاعت است
میثم ز دوستی

• سه شنبه
• 18
• تیر
• 1392
• ساعت
• 06:08
• نوشته شده توسط
• یحیی

دریغا کز گنه پروا نکردم
پرم دادی ولی پر، وا نکردم
تو از بی شرمی من شرم کردی
من از شرم تو هم پروا نکردم
چنان غافل شدم از تو که یک عمر
تو را گم کردم و پیدا نکردم
قدم از کثرت پیری دو تا شد
به یکتاییت قامت تا نکردم
کی‌ام من؟ قطره‌ای ناچیز، افسوس
که خود را وصل بر دریا نکردم
دریغا روزها بگذشت و شب رفت
که من اندیشه از فردا نکردم
به من نزدیک‌تر بودی تو از من
چرا من دوری از دنیا نکردم؟
به مولا، آنچه شد با من، از آن بود
که خود را بندۀ مولا نکردم
مسیحا در کنارم بود و افسوس
دلم را با دمش احیا نکردم
منم «میثم» ولی افسوس، داری
برای خویش دست و پا نکردم

شاعر : استاد حاج غلامرضا سازگار

• پنج شنبه
• 13
• تیر
• 1392
• ساعت
• 15:16
• نوشته شده توسط
• یحیی