چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
شمشیر خصم تارک حیدر شکسته است
محراب، همچو لاله در خون نشسته است
فلک نجات و قائمه عرش کردگار
از موج خیز حادثه بى تاب و خسته است
آزادمرد صف شکن خیبر و احد
چشم از جهان و هر چه در او هست، بسته است
مولا چو شمع ز آتش بیداد آب شد
تار حیات و رشته عمرش گسسته است
«تائب» کسى که درد دل خود به چاه گفت،
از قید این جهان تبه کار رسته است
شاعر : حسین اخوان
کوفه شده دارالعزا واغربتا واغربتا
در سوگ عزای مرتضی واغربتا واغربتا
هم ناله با عرض و سما واغربتا واغربتا
گریان دو چشم مصطفی واغربتا واغربتا
گردیده از جور و جفا واغربتا واغربتا
فرق علی امشب دوتا واغربتا واغربتا
بنشسته بر بالین او واغربتا واغربتا
زینب پریشان ای خدا واغربتا واغربتا
امشب یتیمان بیقرار واغربتا واغربتا
در پشت در چشم انتظار واغربتا واغربتا
عشق تو برده یا علی واغربتا واغربتا
از قلبشان صبر و قرار واغربتا واغربتا
بابا تو را بهر خدا واغربتا واغربتا
بر روی من دیده گشا واغربتا واغربتا
بابا تو با زینب بگو واغربتا واغربتا
سخن نمی گویی چرا واغربتا واغربتا
بابا پرستارت شدم واغر
شب قدر آمده و دیده ی شب تر شده است
عرش از بوی خوش وصل معطر شده است
این طرف صورت ماه است منوّر شده است
آن طرف چهره ی خورشید مکدّر شده است
شب وصل است، ولی فاجعه ای در راه است
آسمان دل از این فاجعه مضطر شده است
پدری آمده در خانه ی دختر اما
خانه پُر از نفس خسته ی مادر شده است
پدری آمده اما سر رفتن دارد
باز هم خونجگری قسمت دختر شده است
. . .
سحر نوزدهم آمده ای وای پدر
یا نرو، یا که مرا نیز به همراه ببر
مرغ ها دامن پُر مهر تو را می گیرند
یعنی ای مرغ سحر امشب از این خانه نپر
سر خود را به بیابان بگذار امشب باز
مسجد کوفه نرو، سر روی سجاده نبر
قاتلت را خبر از آمدن خویش نکن
سر خود شقّه نکن صاحب شمشیر دوس
شهر! آرامش بگیر، آهسته ترکت میکنم
چند سالی باتو بودم ،رفع زحمت میکنم
در مقامم آیه های «هل اتی...»آمد ولی
یک نفر بر پیکرم باشد قناعت میکنم
انتظار همسرم را میشکم اما بس است
از همان روزی که رفت احساس غربت می کنم
مثل هر روز خدا رد سلامم می کنید
مثل هر روز خدا با چاه خلوت میکنم
یاد آن لعن قنوت هر شب و روز شما...
همچنان بر مردم این شهر خدمت میکنم
آه،من رفتم ولی ای قاتل زهرای من
گریه تا مرگم به یاد آن مصیبت میکنم
چند خطی هم برای روضه اش می آورم
از همین جا قتلگاهت را زیارت میکنم :
«آه فرزندم،ترک برداشته لبهای تو
اکبرم،آب گلو را با تو قسمت میکنم»
انتظار منتقم تسکین قلبم می دهد
حیف دارم غیبتت را کم کم ع
علی زیباترین نامِ جهان است
علی آن حلقه ی احمد نشان است
جهان چون یک صدف، دل بحرِ هستی
علی دُردانه ی دریایِ جان است
چو در غلطد به خون از شوقِ دیدار
که "فُزتُ رَبّ" زِ لب هایش روان است
چه گویم از درونی پر تلاطم
که نَم از آبِ کوزه در عیان است
دلم امشب قرار از دست داده
سرشکِ دیده آگه از نهان است
بیا دست از سرم بردار ساقی
که امشب وقتِ" مولا اَلْاَمان" است
به گردابِ رخش آشفته ام من
که فصلِ دیده چون فصلِ خزان است
دگر طفلان امیدِ نان ندارند
شبِ کوفه به فریاد و فغان است
سحر شد، لحظه یِ وصل است برخیز
لبت بگشا که هنگام اذان است
به دستِ ظلم شمشیری رسانید
علی در سجده، دل در آسمان است
دگر باید بکوچم از سیاهی
امشب همه بر سوزش تن گريه كردند
امشب همه با آه زينب گريه كردند
زينب تو بايد زخم چون مادر ببيني
باچادر زهرا سر حيدر ببيني
ناله زند بابا مرو از خانه ما
ويران مكن با رفتنت كاشانه ما
اذنم دهي در ماتم تو اي عزيزم
خاك تمام كوفه را بر سر بريزم
بار دگر بر زخم ما مرحم نيامد
چون پهلوي مادر سر تو هم نيامد
اصلا بدم مي آيد از كوفه پدر جان
اي كاش ديگر بر نگردم دل پريشان
رسم است اينجا عشق را تنها گذارند
راحت به روي خون دلبر پا گذارند
در نيزه سازي جمله قهارند اينان
وقت غنيمت گرگ بازارند اينان
پرتاب سنگ كوفه مشهور است بابا
تير سه شعبه با گلو جور است بابا
افتاده بين بستري آتش گرفته
با آتش غم حيدري آتش گرفته
بعد از علي دانست تنها چاه كوفه
راز قديمي پري آتش گرفته
باور نمي كردند مردم تا به امشب
افتادن نام آوري آتش گرفته
زينب كنار بستر او هل كرده
افتاده ياد مادري آتش گرفته
ديدند در چشمان حيدر حلقه مي زد
اشك وصال همسري آتش گرفته
پايان قصه مي رسد با فرق خوني
ساقي كنار كوثري آتش گرفته
مرهم ندارد زخم او ، جز چادري كه
خاكي شده پشت دري آتش گرفته
راز مگويش با حسين ، عباس ، زينب
حاكي شد از برگ و بري آتش گرفته
راز مگويي كه در آن يك خيمه بود و
در بين خيمه خواهري آتش گرفته
اي ابرهاي كربلا باران بباريد
روي زمين موي سري آتش گرفته
كار از هجوم آتش و دامن گذشته
ان
آن صبح سراسر هيجان خواند اذان را
انگار که می ديد نماز پس از آن را
قد قامت... قد قامت... قد قامت ديدار
در حی علی خير عمل ديد نهان را
تسبيح به دست چپ و قرآن به کف راست
آماده که تسليم نمايد سر و جان را
اين عطر صلات است؟ نه عطر صلوات است
خوشبو به گل نام نبی کرد دهان را !
اکنون به نماز آمده اين مرد تر از مرد
انگار که در دست گرفته ست زمان را
آن سايه که شمشير کشيده ست نديده ست
در پشت سر عشق جهانی نگران را
اين سجده همان سجده سرخ است که بايد
از قدر تو لبريز نمايد رمضان را
محراب به خون شسته شد و مسجد کوفه
از حادثه ای سرخ خبر داد جهان را!
شد چاه شبیه مدی از آه، علی
با آه شبانۀ تو همراه، علی
عمق غم تو که چاه دید، آه کشید
مثل تو کشید آه و شد چاه، علی
×××
مشتاق تو ماند آسمان، چشم به راه
مبهوت زمین است و زمان، چشم به راه
این است بهشت، با ملک، حورالعین
وآن: فاطمۀ تو، هم چنان چشم به راه
×××
منشق شده ماه از جبین در شب قدر
خورشید به خون نشسته بین در شب قدر
زخم است به سر گرفته، جای قرآن
تقدیر علی است این چنین در شب قدر...
×××
خم کرد ز غصه، پشت دنیا را تیغ
بر خاک نشاند فرق دنیا را تیغ
جبریل ز غم کوفت به هم دست دریغ
آن دم که شکافت فرق مولا را تیغ
×××
ای صبح به سجدۀ صلاتم برسان
مشتاق لقایم و براتم برسان
خضر رهم و تشنه میان ظلمات
ای تیغ، به
صدا زد دخترم این سهم شیر ونان مهمان است
که پر رونق ترین افطاری ما تکه ای نان است
خدا را شکر خرما هست و نان هست و کمی حلوا
که سهم عاشقان از هر چه کم،از غم فراوان است
اگرچه نان غم مردم شود،غم نان خورشت ماست
بهای این خورشت تلخ و شیرین،شیره جان است!
چه شبهایی که در این انتظار سرخ سر کردم
سحر کردم خدا را شکر،گویا رو به پایان است!
نماز صبح بود و سجده بارانی تر از هر وقت
زمین وآسمان را سرخ دیدم،وقت طوفان است
ترک برداشت دیوار زمین از لرزش کوفه
که فصل اول از زلزال طولانی قرآن است
ترک برداشت فرقی...فرق دارد این ترک این بار
ترک نه این شکاف سرخ زخم عشق و ایمان است!
شب قدر است و قدرش را علی داند که می داند
گل داد بذر سجده و دنیا دو نیمه شد
وقتی که فرق حضرت مولا دو نیمه شد
شمشیر آب دیده به دریا نمی رسد
سحر عصا کجاست که دریا دو نیمه شد؟
در انتظار زائر تنها و خسته اش
قبر غریب حضرت زهرا(س) دو نیمه شد!
پشت درخت های دو عالم خمیده باد
وقتی تن تناور طوبی دو نیمه شد!
انگار ذکر سجده ی مولا عوض شده
سبحان ربّ...فزت...و اعلی...دو نیمه شد
شب زوزه می کشید و دل تنگ عاشقان
با رأی اکثریّت آرا دو نیمه شد
نیمی میان کوفه و نیمی که سال هاست
در امتداد غیبت کبری دو نیمه شد
خون بر خطوط کوفی محراب سجده کرد
فرقی دو نیمه...وای نه، دنیا دو نیمه شد!
آن که امشب در تب وصل خداست
سفره دار مردمان بی نواست
آن که گوید راز دل را با زمین
نیست مردی جز امیر المومنین
پُر شده گوشِ تمامی فلک
از صدای لطمه ی خیلِ مَلک
مرد می آید به سوی سجده گاه
ماه می گوید که بر بندید راه
در میان کوچه، بالِ جبرئیل
بسته راه رفتنِ پیرِ دلیر
کی خدای بیت! راه بیت گیر
دست ما بر دامن پاکت امیر
عالمی را غرقه در ماتم نکن
سایه ات را از سرِ ما کم نکن
یا به تنهایی مرو مولای من
یا کسی بفرست دنبال حسن
دستِ هستی شد گره بر دامنش
بادها بستند راهِ رفتنش
نوح آمد با تمام انبیا
مرتضی در ازدحام انبیا
هر یک از خیل رسل تا می رسید
آستینش یا عبایش می کشید
کی خدای بیت! راه بیت گیر
دست ما بر دامنِ
یک شهر غم گرفته و یک شهر بی حَرَم
دارم میان شهر شما کم می آورم
در کوچه ها دویده و مردی ندیده ام
یک قوم بی تفاوتِ مزدور ، بد رَقم
در لابلای قلب شما ها نمانده است
چیزی بجز هجوم گناهی ز بیش و کم
دلخوش به اینکه هر دو به جایی رسیده اید
وقتی نگاه بسته اتان می رسد به هم
از لابلای دست شما چکّــه می کند
هر بیعتی که بوده.....به این پینه ها قَسَم !
با هر نسیم خسته به هر سو روانه اید
مانند نقش حک شده بر روی یک عَلَم
هی می روید و می شود از دستتان شهید
فرقی شکسته بر لب شمشیر این ستم
***
از کوفه می برم دل خود را ولی دریغ
جا مانده داغ تازه ی این قصه بر قلم !
تا حاجیان زکعبه سنگی در آمدند
با کعبه ؛ سوی قبله گه دیگر آمدند
گرچه نبود تلخ تر از زهر روزگار
زنبور وار جمله سر شکر آمدند
صبح طلوع آیه تطهیر بود ظهر
فصل طهارت است همه اطهر آمدند
از جای جای شرق و شمال و جنوب و غرب
با نیت بلند برآن ششدر آمدند
خیف از منی شور عرفات از تف شعور
کردند اتحاد و بر مشعر آمدند
لب تشنگان واحه تفتیده، از عطش
له له زنان و خسته لب کوثر آمدند
شب یازه ها فکنده به حول و ولایشان
.بر دامن ستاره روشنگر آمدند
خمیازه می کشید بجای قدح چرا
مستان وضو کنند . می و ساغر آمدند
با باری از امانت سنگین به روی دوش
آن پنج تن ملائک اعظم سر آمدند
اینک صدا صدای بلال است می رسد
اینک همه به حاشیه من
فرق شكسته بين بستر مانده بابا
در بين بستر ياد كوثر مانده بابا
در فكر رودررويي با زهراست اينك
چشم انتظار روي دلبر مانده بابا
بگذار باهم غصه اش را باز خوانيم
گويا كه ياس اش پشت آن در مانده بابا
اما چرا در لحظه هاي آخرينش
ذكر حسين دارد وَ مضطر مانده بابا
مابين حرف هايش مدام از هوش مي رفت
با گريه گفتم حرف ديگر مانده بابا ؟
گفتا كه عباس و حسينم را صدا كن
كرببلا ....حرف برادر مانده بابا
روزي رسيد كه دختري فرياد ميزد
روي زمين اي واي بي سر مانده بابا
شاعر : یاسر مسافر
براي زخم علي (ع) اشك شور، مرهم نيست
دواي درد عـــدالـــت، سرشــك ماتــــم نيست
ز دست شيعه ي خود نيز، زار و دلخون است
كسي به خون جگري چون عـلي به عالم نيست
هــــزار و سيصد و انـــدي چو ابــر مي باريم
ولـــي زميـــن عــدالـــت هــنــوز خـرّم نيسـت
بـــه فــرق خود مـــزن اي شيــعه، كربلايي شو
كـــه هيــچ پايـه ي عـــدلي به گريه، محكم نيست
چــرا بـــه زخــم عــدالــت نمــك فشان شده ايــم؟
مگــر بـه غـــيــر نمــك، مرهـمي فراهـم نيست؟
ز جهـــل خويـــش، گـــرفـــتـار دام بـــيــداديــم
عــلاج جهـــل و ستـــم، گـــريـه ي د ما د م نيست
چگـــونه درد نهـــان را بــيــان كــنم اي دوســـت
كه در ديــــار ر
آئینه ای و سهم دلت آه می شود
وقتی که هم نوای غمت چاه می شود
غرق عزاي فاطمه هستي هنوز که
اينقدر ناله هاي تو جانکاه می شود
در چشمهات طاقت ماندن نمانده است
شب رفتني شده ست و سحرگاه مي شود
خون سرت دهد به زمين باز آبرو
وقت ظهور سرّ فدیناه می شود
تو مي روي و دست يتيمان تو چه زود
از آستان لطف تو کوتاه می شود
امروز اگر که فرق شما را شکسته اند
در کربلا چه با سر آن ماه می شود
در ازدحام نیزه و شمشیرها سرش
آمادهی سلوک الی الله می شود
از اشک خيز علقمه تا شامِ هلهله
با بي کسي قافله همراه مي شود
شاعر : یوسف رحیمی
شکستم باز هم بغض و سکوتم
عجین شد ذکرِ مولا با قنـوتم
بیا ای دل هــوادار علی باش
و تا آخـــر عــزادار علی باش
بیا و ناله کن همپـای زینب
میان کوچه های کوفه هرشب
بیا هم ناله ی مـرغ حَرَم شو
هم آوازِ قناری های غم شو
بیا با چشم های مانده بــر در
به بالین ســرِ مجروح حیدر
بیا تا خــود قیامت را ببینی
به چشمت داغِ امّت را ببینی
بیا و ناله کن این زخم کاریست
خدا را از علی مظلوم تر کیست ؟
بیا از چشمه ی اشکت وضو کن
دَمی با چشمِ مولا گفتگــو کن
بگو ای زخمِ پروازت به دوشم
بده از غُصّه ات جامی بنوشم
چه کــرده داغِ زهرا با دل تو؟
نکـرد آن گــونه تیغِ قاتل تو
کجایی فاطمــه ، ذکر شبت بود
سحر " فُزتُ وَ رَبّی" ب
از لطف و دستگیری تو حرف می زنم
از شیوهٔ امیری تو حرف می زنم
از وصله وصله هاي رداي خلافتت
مولا ز بي نظيري تو حرف می زنم
از سفره های نیمه شبت در خرابه ها
از کهکشان شیری تو حرف می زنم
بر شانهٔ تو جای یتیمان کوفه بود
از اوج سر به زیری تو حرف می زنم
از چاه اشک و آه فراق و حکايتِ
شبهاي گوشه گيري تو حرف مي زنم
از بیست سال خانه نشینی و بی کسی
از غربت غدیری تو حرف می زنم
ديگر نفس به سينهٔ من حبس مي شود
وقتی که از اسیری تو حرف می زنم
داغ تو بیشتر به دلم چنگ می زند
هر چه که از دلیری تو حرف می زنم
از کوچه ها و روضهٔ يار جوان تو
از ماجراي پیری تو حرف می زنم
دستان حيدري تو را صبر بسته بود
آنروز اگر که پ
***
شمع مى سوخت ولى نور نداشت
جمع، بى پرتو او شور نداشت
ماهتابى كه به رخ رنگ نداشت
غير ناله به لب آهنگ نداشت
لاله اى سرخ كه پرپر مى گشت
مست از باده كوثر مى گشت
باغبان و غم مرگ ياسش
ديدن سوختن احساسش
كيست اين بحر غم ديرينه
كيست اين كشته زخم سينه
مردِ حق باشد و حقش بردند
همه عمر دلش آزردند
مغرب عشق عجب پر شفق است
مردِ حق رَهسِپَرِ كوىِ حق است
نخلها، زمزمه قرآن كو؟
ناله هر شب نخلستان كو؟
كيست بر كوفه دل جان بخشد
نان و خرما به يتيمان بخشد
ياد ويرانه نشينان باشد
خسته ازغربت دوران باشد
كيست غم درنگهش اوج زند
خون سر در غم او موج زند
پر فلك هست ز فرياد دلش
خون سر آمده امداد دلش
شهر، پر از غم افزون
***
آزرده طعم دورى از يار را چشيده
روى سحر قدم زد با كسوت سپيده
روى زمين قدم زد با آسمان سخن گفت
از ابرها بپرسيد از گفته و شنيده
مى رفت سوى مسجد امّا نه مثل هر شب
چون عاشقى كه وقت وصل دلش رسيده
تكبير گفت و الحمد تا انتهاى سوره
بهر ركوع خم شد با قامتى خميده
بر خاست از ركوع و آرام رفت سجده
اشك خداست اين كه روى زمين چكيده
تيغى فرود آمد كعبه شكست و تسبيح
محراب ماند و تيغى كاين كعبه را دريده
او سجده كرد امّا سر بر نداشت ديگر
سجده به اين طويلى مسجد به خود نديده
كعبه شكست برداشت امّا نه بهر ميلاد
نزديك شد زمان ديدار يك شهيده
شاعر : حجه الاسلام رضا جعفری
یتیمای کوفه با گریه
ببین پشت در صف کشیدن
نگاشون پر از اشکه آخه
یه بار داغ بابا رو دیدن
دلها تنگِ آقایی مهربونه
آقایی که تو کوچهها شبونه
نون و خرما میبرد به روی شونه
اومدن حالا با ظرف شیر
اومدن حالا واسه کمک
فهمیدن آخه مولای ما
لب نزد جز به نون و نمک
«یا علی ای آقای غریب»
توی خونه اما چه غوغاست
نشستن همه دور مولا
با چشمای در خون نشسته
داره میگه از شام فردا
داره میگه از شهر بیمروت
توی کوفه بازم میشه قیامت
اشک مولاست روضهخونِ اسارت
تو همین کوفهٔ بیوفا
میشه باز حق مولا ادا
میبرن دست بسته یه روز
دختراشو تو این کوچهها
«آه از این کوفهٔ بیوفا»
شاعر: یوسف_رحیمی
نغمهپرداز: سیدعلیاکبر_حسینپور
من منتظر نشسته ام اما نیامدی
تنهاترین مسافر دنیا! نیامدی
انبان به دوش هر شبه ی کوچه های شهر
دیگر چرا به دیدن ماها نیامدی
اصلا قرار بود که بابای من شوی
این چندمین شب است که بابا نیامدی
من روی دوش تو چقدر تاب خورده ام
رفتم زشانه های تو بالا …! نیامدی
بی دست های گرم تو بدخواب می شوم
کابوس دیده ام همه شبها نیامدی
دیدم شکسته است ستون های آسمان
مسجد ، نماز صبح ، خدایا! … نیامدی
رفتی به سجده ، بارقه ی تیغ و … بعد ازآن
محراب غرق خون شد و بالا نیامدی
کابوس بود … من بخدا باورم نشد!
حتما دلیل داشت که اینجا نیامدی
شب تا به صبح، خیره به در … منتظر شدم
چشمم به در سفید شد اما نیامدی
خاکم به سر، خدا نکند، خوا
ایا سحری به رنگ خون دیدی تو
محراب و تو منبری چنین دیدی تو
خون بر در و دیوار و جماعت سر و رو
فرقی که به سجده لاله گون دیدی تو
ان زاده کعبه و امین حرمین
افتاده میان خاک و خون دیدی تو
انکس که ستیز خیبر و بدر و احد
چون شیر بغرید چنین دیدی تو
ایا تو درون ظلمت شام سیاه
نان اور کودک یتیم دیدی تو
ایا دل پرز خون و گریان چشمی
از جور زمانه و زمان دیدی تو
او زخم تن و زبان که در طول زمان
با جان به خرید و دم نزد دیدی تو
ایا زمیان مردم کوفه و شام
مظلوم تر از علی کسی دیدی تو
آسمان دل غربتکده ام بارانی ست
ابری ام دیده ی ماتم زده ام بارانی ست
مثل پروانه دلم دربه در سوختن است
گریه ی شمع همه زیر سر سوختن است
این چه داغیست که جان همه را سوزانده است
در دل قبر دل فاطمه را سوزانده است
این چه دردیست که تا یاد غمش می افتم
مثل خس در گذر باد غمش می افتم
در هوایش که به من نام معلق بدهید
حقتان است ولیکن به منم حق بدهید
بار سنگین غمش خانه خرابم کرده است
هر طبیبی به مداوام جوابم کرده است
حسن از هیبت نامش جملی را انداخت
باورم نیست که یک ضربه علی را انداخت
باورم نیست که خیبر شکن از پا افتاد
حضرت واژه ی بر خواستن از پا افتاد
کم نمکدان تو را هر که نمک خورد شکست
باز با زخم سرت کعبه تر
یاد آنروز که توفیق خدا با ما بود
آن شب قدر که جایم حرم مولا بود
دیده و دل همه مبهوت تماشای جمال
غرقه در جلوه نور حرم زیبا بود
یادم از حالت جان دادن او می آمد
که ببالای سرش ناله جان فرسا بود
در و دیوار به هجران علی می نالید
اندر آن لحظه پر غم چه شکایتها بود
حسن و زینب کبری و حسین و عباس
چشم گریان همه بر دهنش گویا بود
گه سفارش به یتیمان و اسیران می کرد
دم خاموشی او از سخنش پیدا بود
حمزه و جعفر و پیغمبر اکرم آمد
ملک الموت به در منتظر ایماء بود
دیده را بسته به لب ذکر شهادت می گفت
چه شب قدر در آن خانه عجب احیاء بود
منتظر بود که زهرا کند استقبالش
هر کجا فاطمه بود روح علی آنجا بود
چشم حسرت زده خویش ب
***
آن که امشب در تب وصل خداست
سفره دار مردمان بی نواست
آن که گوید راز دل را با زمین
نیست مردی جز امیر المومنین
پُر شده گوشِ تمامی فلک
از صدای لطمه ی خیلِ مَلک
مرد می آید به سوی سجده گاه
ماه می گوید که بر بندید راه
در میان کوچه، بالِ جبرئیل
بسته راه رفتنِ پیرِ دلیر
کی خدای بیت! راه بیت گیر
دست ما بر دامن پاکت امیر
عالمی را غرقه در ماتم نکن
سایه ات را از سرِ ما کم نکن
یا به تنهایی مرو مولای من
یا کسی بفرست دنبال حسن
دستِ هستی شد گره بر دامنش
بادها بستند راهِ رفتنش
نوح آمد با تمام انبیا
مرتضی در ازدحام انبیا
هر یک از خیل رسل تا می رسید
آستینش یا عبایش می کشید
کی خدای بیت! راه بیت گیر
دست ما بر د
نمک نشناسیِّ کوفه چه کرده با سرت حیدر
چرا خونین شده رویت ؟! بمیرد دخترت حیدر
به دوشت ردِّ بند کیسه ی نانی که می بردیست
عدالت هم شده ردّی که مانده بر سرت حیدر
دو عالم تکیه کرده بر تو که بر روی پا مانده
تو تکیه داده ای از چه به دو غمپرورت حیدر
من از این لرزه های زانوی تو سخت می ترسم
مگر دشمن زده سیلی به روی یاورت حیدر
گرفته زیر بازوهای تو ایثار و غربت جا
رسیده از بهشت حضرت حق لشکرت حیدر
طبیبت آمد و تجویز کرد أمّن یجیب و شیر
ولی داری تو شوق دیدن همسنگرت حیدر
همان همسنگری که تن به تن با میخ جنگیده
کتک خورده به کوچه پیش چشمان ترت حیدر
بخوان ای سرشکسته مثل یاس پرپرت زهرا
دعای ندبه برگردد امید آخرت ح
آسمان بود و سفره ای ساده
آسمان و تدارک کلثوم
آسمان و غریبیّ و ناله
آسمان و حکایت مظلوم
میهمانم چرا پریشانی؟!
قرص نان جو و نمک مانده
اشک و آهت برای چیست ؟! بگو
که برای تو از فدک خوانده؟!
خواب بر دیده ات نمی آید
آیه ی رفتن است برلب تو
وای از اضطراب کلثومت
وای از التهاب زینب تو
مرغ و میخ در و کمربندت
آسمان و زمین و سجّاده
همه گفتند یکصدا که نرو
به تن عرش لرزه افتاده
رفتنت مثل رفتن زهراست
نرو که شور می زند دل من
نرو بابا علی که می ترسم
از غم بی کسی ّو بغض حسن
کوفه مثل مدینه نامرد است
بین این مردم دو رنگ مرو
کوچه من را عجیت ترسانده
پدر از کوچه های تنگ مرو
حرفهایم اثر نکرد و کشید
عاشقی پر به سوی معش
ای خدا، ای بی نیاز چاره ساز
بارالها، خالق بنده نواز
ای کریم ذوالعطا و فضل وجود
ای به سمتت کلُّ شیٍ فی السجود
ای مناجات شب شبگردها
همنشین مهربان دردها
ای نوای بی نوایان، ای اله
روسیاهم، روسیاهم، روسیاه
روسیاهم ای کریم دستگیر
دست خالی آمدم، دستم بگیر
دست خالی آمدم ای جان پناه
کوله باری دارم از جرم و گناه
هیچ می دانی چرا دورم ز تو
سالهای سال مهجورم زتو
نفس با ابلیس تا همدست شد
بنده ی تو از گناهان مست شد
هی گنه پشت گنه پشت گنه
پیش تو واشد دگر مشت گنه
یارب امشب جرم و عصیانم ببخش
من پشیمانم، پشیمانم ببخش
تا که با جرم و کنه آمیختم
آبرویی از امامم ریختم
از من آلوده دامن هر گناه
خنجری شد بر
