چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
مغیره تا نکند حق خود ادا نرود
لگد زده،تا نکشد محسن تو را نرود
شکست حرمتتان را به پیش چشم علی
خدا کند که دگر میخ به سینه تان نرود
گریز به کربلا:
به کربلا همگی حق خود ادا کردند
سر از تن شه بی جان ما جدا کردند
شده اسیر و به زنجیر بسته شد زینب (س)
به بزم می همه بر خیزران و لب نگا کردند
شاعر : هاشمی
ای پرستوی جوان
پر مکش از آشیان
پیش من ای خسته جان
کن نظر بر حال زارم یا زهرا
جز تو من یاری ندارم یا زهرا
ای بهشت آرزوهای علی
در به رویم باز کن
ای دو چشمت دین دنیای علی
هر چه خواهی ناز کن
ای همیشه همدم و همراه من
تکیه گاهم فاطمه
از چه رخ می پوشی از من کن
نگاهم فاطمه
بی تو حیدر بی معینه یا زهرا
بعد تو خانه نشینه یا زهرا
خفته ای در بستر ای بیمار من
فکر رفتن بر سرت
دیده بگشا برمن ای غمخوار من
گو سخن با همسرت
دست گلچین دوخته یک پیروهن
از شقایق بر تنت
از غم خود با علی بر گو سخن
دست من بر دامنت
ای همه بود نبود یا زهرا
ای گل یاس کبودم یا زهرا
ای پرتوی جوان
پر مکش از آشیان
پیش من ای خسته جان
یک شب دیگ
باقی نمانده چیزی،زان رسم نا خجسته
جز صورتی کبود و،یک بازوی شکسته
بر گرد بستر او،سوزان و پر زنانند
یک شمع نیمه جان و،پروانه های خجسته
واویلا,واویلا,واویلا,وای مادرم
تشییع او اگر چه ,در نیمه شب شد اما
آمد بسی فرشته,از عرش و دسته دسته
آغوش باز مادر ,شدشد جایگاه طفلان
بابام مگر که امشب،بند کفن نبسته
بر روی سنگ قبرش،حک گشته تا قیامت
یاسی که کشته نیلی, با ساقه شکسته
بی بی بی حرم,قبرت کجاست مادر
پشت در با هیچ,بهونه مادر,مادر
زدنت با تازوینه,مادر مادر
به غمت نظاره کردن,مادر مادر
فدکت رو پاره کردن,مادر مادر
مادر,رخ تو گشته نیلی
مادر,کی زد تو رو با سیلی
اونایی که گل می چیدن,مادر مادر
خوبی یاس ندیدن,ماد
، یاس کبود حیدرم
در بین دیوار و درم
آتیش گرفته گلپرم،با دست کینه
آی شیعه ها از کی بگم،
از کدوم هتاکی بگم
از چادر خاکی بگم،یا زخم کینه
هر شهری یه رسمی داره،
رسم مدینه اینه
اجر نبی رو می زارن
با میخ داغ به سینه
یا فاطمه،یا فاطمه(3) ،یا فاطمه جان
رد غلاف بر بازویم،
جای لگد بر پهلویم
نشون سیلی به رویم،قاتل من بود
نفس که در شماره شد،
حرفهام دیگه اشاره شد
چیزی که پاره پاره شد،قلب حسن بود
گرد غبار پیری نیست،
که رو موهام نشسته
خونه نشینی علی، کمرم و شکسته
یا فاطمه، یا فاطمه(س)یا فاطمه جان
دانلود سبک
منبع : کتاب زمزمه
برای اطلاع از جزئیات و نحوه تهیه این کتاب ارزشمند بر روی تصویر آن کلیک کنید.
چشمات که بسته می شه
می لرزه تن زینب
مادر ببین کنارت,پر پر زدن زینب
مرو مرو مادر-مرو مرو مادر(۴)
دیشب که ناله ات قرار
دل بی تاب بود
از بس که گریه کردم
به غمت خوابم برد
خواب دیدم شفا گرفتی
حاجت و از ,خداگرفتی
دیدم خدا را با قلب شکسته خوندی
نماز صبحت و بازم نشسته خوندی
نون امروز گرفته بوی دستای تو
می خوام امشب موقع خواب
سرم و بذارم روی دستای تو
دیدم امروز خونه رو گلخونه کردی
لباس داداشم و عوض کردی,
موهام مو شونه کردی
دیدم امروز خنده به لبهات اومده
برای نوازش گری دختر کت
رمقی به دستات اومده
نوری به چشمات اومده
تو خوابم باغ بزرگی می دیدم
صدای مهربونت رو توی باغ می شنیدم
دادا
ماه گردون
دیگه نمی ده نوراگه تو رو بگیری
با بارون چشام میشه وضو بگیری
گل حیدر
شاخه یاس,
اگه بدونی یاس,من قدش کمونه
غم های توی سینه تو اگه بدونه
میشه پرپر
مونس و همتایم,مرهم غمهایم
بی تو من تنهایم،بی تو من تنهایم
فاطمه جان فاطمه جان فاطمه جان
یاور من،
خداکند خدا تو رو ازم نگیره
اگه نباشی پیش من علی می میره
ای حبیبم
فاطمه جان،
همه کس علی تویی خدا گواهه
روز علی بی فاطمه شب سیاهه
ای طبیبم
ای خدای لیلا،بی تو در این دنیا
من غریبم زهرا-من غریبم زهرا
فاطمه جان فاطمه جان فاطمه جان
رسول الله،
اگه ببینی روی فاطمش کبوده
می گه به تو مگه علی باهات نبوده
وای از این غم
فاطمه جان،
نماز تو دل غریبم و شکسته
چرا
شبای فاطمیه،هر دلی روضه خونه
غمین وبی قراره،یه مادر جوونه
شبای فاطمیه،دلای غرق افغان
برای عزای مادر،میشه یه بیت الاحزان
شبای فاطمیه،دلم داره بهونه
میشه اسیر داغ،یه قبر بی نشونه
شبای فاطمیه،می شنوه قلب محزون
هر جا زغم بلنده،ناله ی فاطمیون
شبای فاطمیه،عزای ماه بدر
اگر که قدر بدونیم،بهتر زلیل قدر
شبای فاطمیه،مدینه سوت و کوره
آخر فاطمیه ،همون روز ظهوره
شبای فاطمیه،میشه زمان بیعت
بیعت با ولایت،همینجا بین هیئت
شبای فاطمیه،باید بگیم به رهبر
که با اشاره تو،می گذریم از تن سر
شبای فاطمیه،زغصه گل یاس
آروم می گیره قلبم،با شور ذکر عباس
شبای فاطمیه،هر دلی روضه خونه
غمین وبی قراره،یه مادر جوونه
شبای فاطمیه،دلای غرق افغان
برای عزای مادر،میشه یه بیت الاحزان
شبای فاطمیه،دلم داره بهونه
میشه اسیر داغ،یه قبر بی نشونه
شبای فاطمیه،می شنوه قلب محزون
هر جا زغم بلنده،ناله ی فاطمیون
شبای فاطمیه،عزای ماه بدر
اگر که قدر بدونیم،بهتر زلیل قدر
شبای فاطمیه،مدینه سوت و کوره
آخر فاطمیه ،همون روز ظهوره
شبای فاطمیه،میشه زمان بیعت
بیعت با ولایت،همینجا بین هیئت
شبای فاطمیه،باید بگیم به رهبر
که با اشاره تو،می گذریم از تن سر
شبای فاطمیه،زغصه گل یاس
آروم می گیره قلبم،با شور ذکر عباس
دانلود سبک
منبع : کتاب زمزمه
برای اطلاع از جزئیات و نحوه تهیه این ک
مادر،مادر،چشات و وا کن
یه بار،برا،خودت دعا کن
وااما وااما وااما
چی میشه برسر من منت بزاری
چی میشه امشب و هم دوم بیاری
چرا برای رفتن،آروم نداری
کبوتر شکسته پر،
خدا کنه که تا سحر
شفابگیری
یه فصل که تو این قفس
انگار که بعد هر نفس
داری می میری
حسین گریه نکن
مادر ایشالله خوب میشه
وااما وااما وااما
مادر،مادر،چشمات و واکن
یه بار،برا،خودت دعا کن
پا شو که نیمه این شب درازه
پاشو که دیگه وقت راز و نیاز
سجادت و آوردم وقت نمازه
پاشو من و صدا بزن
وضو بگیر با اشک من
چادر سرم کن
من و ببر تا آسمون
بازم باهام نماز بخون
کبوترم کن
حسین گریه نکن
وقتی که ذکر لبهات عمن یجیبه
برا دلی دعا کن که بی شکیبه
تو اوج تب می
چون چشمه که آهنگ سفر داشته باشد
می خواست که چشم از همه برداشته باشد
راهی نگشوده است که ذاتش بشناسیم
این خانه ،محال است که در داشته باشد
اوصاف بهشت از دل زیبایش چه پرسند؟
مقصد مگر از خویش خبر داشته باشد؟
باید که خلیلش شکفد در پس شعله
آن باغ که از خطبه ،تبر داشته باشد
در خجلت آن که سپری صرف عروسی است
می خواست که از سینه سپر داشته باشد
خاموشی اش آبستن طغیان وخروش است
آن کوه که آتش به جگر داشته باشد
حتی به تخیل نتوان گفت که این زن
جز هیبت عاشورا،پسر داشته باشد
یک سر نشود راست به هنگامه پیکار
از آه اگر تیغ دوسر داشته باشد
تقدیمی گلزار شکیبایی مولاست
درسینه گل زخمی اگر داشته باشد
جواد محمد زمانی
ای اجل اینقدر دور لانه ما پر نزن
خانه ای را که درش آتش گرفته در نزن
یابیا و جای مادر جان زینب را بگیر
یا زداغ او شرر بر قلب ما دیگر نزن
هرچه بود از ما گذشت اما بگو صیاد را
صید را خواهی بکش بر لانه اش آذر نزن
خانه مارا عدو آتش زد ویک تن نگفت
شعله از کین بر زیارتگاه پیغمبر نزن
مادر من بار شیشه داشت با خود پشت در
کس نگفتا بی مروت بالگد بر در نزن
دخترش استاده و میلرزد هم چون جوجه ای
تازیانه مادری را در بر دختر نزن
یا به پیش فاطمه دستان مولا را نبند
یا که زهرا را به پیش دیده حیدر نزن
دیدن مادر در این حالت پسر را میکشد
پیش چشمان حسن سیلی تو بر مادر نزن
حسین میرزایی
الفاظ ابترند به معنای ژرف تو
کوثر از تو نیست به تفسیر حرف تو
یک قطره است آنچه به وصف تو گفته اند
دریاست آنچه شعله کشیده به ظرف تو
هرچند خالی است زگنبد مزار تو
عالم پراست از تو و راز شگرف تو
هرچند درس صبر و صلابت گرفته ایم
ای کوه،تشنه ایم به باران وبرف تو
همچون سحر به محضر خورشید می رسد
هرکس که نقد عمر نموده است صرف تو
مارا به صرف بار گناهان رها کنی ؟!
این نیست –ای هنوز کرامت –به صرف تو
شاعر جواد محمد زمانی
یک واژه ام نوشته شده در کتابتان
سرمایه ام دعای شب مستجابتان
بانو!شما بهانه خلقت،که می شود.....
آغاز هر چه هست به آغاز نابتان
بوی بهشت می وزد اطراف خانه ات
ازعطر آسمانی سیب گلابتان
آیا نمی شود که نصیب دلم شود
سلمان ترین کرامت یک انتخابتان
یعنی کمی ز لطف شما شاملم شود
یعنی بیاید این دل من در حجابتان
هجده بهار ماندی وحالا نشسته ایم
زانو بغل گرفته به زخم شتابتان
هرگز تب مزار تو پایین نیامده
تا صبحگاه سر زدن آفتابان
شاعر علیرضا لک
اشک تو شرمنده کرده نام اقیانوس را
آه تو بیرون بریزد ناله محبوس را
باشعاعی ،پرتوی از تو هدایت می شویم
بشکند دستی که می گیرد زما فانوس را
پردهای قلب ما نام تو را حس می کند
می پذیرد جان ما این واژه محسوس را
دستهای مهربان تو چه زود از دست رفت
تا قیامت می گزد دنیا لب افسوس را
اتفاق کوچه باعث شد علی در هم شکست
من در آنجا درک کردم معنی ناموس را
علیرضا لک
زدست اهل مدینه چه خون جگر شده ام
زتیشه های خزان،نخل بی ثمر شده ام
کسی غریبی من را چرا نمی فهمد
شکسته بالترین مرغ خون جگر شده ام
به غیر فضه کسی حال من نمی داند
که دید پشت در خانه بی پسر شده ام
من و فراق پدر باورم نمی آید
خمیده ،خسته ،شکسته ،پس از پدر شده ام
دو روز پیش زنی آمد و نگاهم کرد
گرفت گریه اش از بس که مختصر شده ام
سید محمد جوادی
آتش به جان گلشن طاها فتاده است
غنچه غریب زیر قدم ها فتاده است
کوثر میان شعله آتش نشسته است
زخمی باد حادثه طوبا فتاده است
بابا میان کوچه دلش پشت در مگر
مادر میان معرکه تنها فتاده است
دست فرشته ها همه از غم به صورت است
نقشی کبود بر رخ زهرا فتاده است
فضه برس بداد که مادر زدست رفت
جای درنگ نیست،همین جا فتاده است
بازوی او بگیر و بزن آب بر رخش
از پا به راه یاری بابا فتاده است
بانو نشسته سینه زنان آه می کشد
تا ریسمان به گردن مولا فتاده است
سید محمد جوادی
برق دندان ابرهه پیداست
در نگاهش سپاه ظلمت هاست
فکر غصب فدک به سر دارد
باز دنبال شورش و بلواست
چهره سرخ او غضبناک است
به گمانم که در پی دعواست
بسته چون راهزن مسیر مرا
دست هشدار سیلی اش بالاست
کو ابابیل های تو ،یارب
فاطمه بین کوچه ها تنهاست
کینه مرتضی به دل دارد
نفرت از چشم های او پیداست
سیلی اش پایه ریز اصلی
ماجراهای عصر عاشوراست
شاعر وحید قاسمی
زبی محلی همسایه های این کوچه
دلم گرفته شبیه هوای این کوچه
حسن بگوپسرم جای امن می بینی؟
کجاپناه بگیرم ،کجای این کوچه؟
بیا عزیز دلم تا به خانه راهی نیست
خدا کند برسیم انتهای این کوچه
از این مکان و از آن دست می شود فهمید
کبود می شوم از تنگنای این کوچه
رسید ،چشم خودت را ببند دلبندم
که پیر می شوی از ماجرای این کوچه
قباله فدکم را بده به من نامرد
نزن،بترس کمی از خدای این کوچه
خدا کند که علی نشنود چه می گوئی
که آب می شود از ناسزای این کوچه
شاعر مصطفی متولی
باز هم بنگرم نشانی خویش
پهلو و دست ارغوانی خویش
دستم از شانه هم بود عاجز
اشک بارم ز ناتوانی خویش
غربت مرتضاست می دانم
علت گدیه نهانی خویش
این منم سوخته ز شعله عشق
بین کاشانه جوانی خویش
قامتم چون هلال خم باشد
توی تابوت آسمانی خویش
باز در اشک خود فرو رفتم
باز هم بنگرم نشانی خویش
شاعر رضا جعفری
گریه نکن که با همه بیماریم علی
قد خم نکرد روح سپیداریم علی
من راز خون سرخ خدایم که تا ابد
در ذوالفقار غیرت تو جاریم علی
مُردی تو از غریبی و من باز زنده ام
شرمنده ام از اینهمه کم کاریم علی
دل بار داغ محسن خود را زمین گذاشت
حالا ببین در اوج سبک باریم علی
من ناگزیر رفتنم آقا حلال کن
همراه نیمه راه مپنداریم علی
گفتم خدا کند که بمیرم ولی چه سود
ترسم که مرگ هم نکند یاریم علی
راه مدینه تا به خدا سبز می شود
در خاک بی نشانه که می کاریم علی
شاعر هادی جانفدا
هرشب که آه تا به سحر گاه می کشم
با اشک شعله بر جگر ماه می کشم
تا باز هم به شکوه نگویند بس کنم
آهسته گریه می کنم وآه می کشم
از رنگ سرخ بستر و از پیچ و تاب من
فهمیده زینبم غم جانکاه می کشم
تا در بروی شوی به لبخند واکنم
خود را به خاک این ره کوتاه می کشم
بازو اگر مدد کندم دور از همه
آب وضوی آخرم از چاه می کشم
با نیمه جانیم شب خود صبح می کنم
با درد سینه ام نفسی گاه می کشم
شاعر حسن لطفی
جز با غم و درد و غریبی خو ندارم
افتاده ام از پا علی نیرو ندارم
با تو امام بی کس خانه نشینم
دیگر هوای جنت و مینو ندارم
سیلی چنان نور نگاهم را گرفته
در چشم خیس و زخمی خود،سو ندارم
گفتم که اشک از چشم های تو بگیرم
شرمنده ام ای دست حق،بازو ندارم
گفتم که بر خیزم به پایت عفو فرما
آخر دگر ای پهلوان ،پهلو ندارم
محسن همان که چهره اش را هم ندیدم
دیگر تمنایی به غیر او ندارم
شاعر سید محمد جوادی
به مناسبت شهادت حضرت فاطمه زهرا س
گفتگوی امام حسین ع با مادر
به پشت درب این خانه عزیزی بر زمین افتاد
و من فریادهایش را نبرده ام هنوز از یاد
و یادم هست ای مادر به پشت درب می گفتی
تو ای مسمار پر کینه بدادی سینه ام بر باد
به روی چشم زار من همین الآن نظرها کن
که بعد از این ندارم من به جز قتلگهم میعاد
حسین جانم اگر باشم پس از این ماجرا زنده
بود این آرزوی من که گردانم تو را داماد
تو را گفتم از آن کوچه گذر منما گذر منما
که کفتار پلیدش در کتک کاری بود استاد
در آن کوچه کتک می زد تو را نامرد بی احساس
حسن چون تو ز فرط غم درون کوچه می زد داد
سروده جعفر ابوالفتحی
مسیح من
بانوی خانه بار و بساط سفر مبند
در پیش دیده های مه آلوده ام مخند
صیاد مهربان مرو از پیش صید خود
می میرد این پرنده پا بسته در کمند
اسطوره شجاعت اعراب بوده ام
اما مرا نگاه کبودت ز پا فکند
از مردنم سه ماه گذشته مسیح من
قرآن بخوان برای عزای دلم بلند
یکبار بسته گشته دو دستم دگر بس است
با رفتنت دوباره دو دست مرا مبند
وحید قاسمی
در خلسه سکوت پر از درد کوچه ها
بانوی خانه ام چه غریبانه می روی
داغت بسی گران و خودت چون پری ز کاه
خیلی سبک به دست و سر شانه می روی
بانوی کم توقع نه سال زندگی
داری چقدر ساده از این خانه می روی
مانند روز آمدنت بی سر و صدا
بی هیچ زرق و برق تو-حنانه- می روی
نیمی زنخلهای مدینه از آن ماست
اما شما چقدر غریبانه می روی
وحید قاسمی
زهرا اگر نبود نشان از بقا نبود(1)
خلقت اگر نبود ظهور خدا نبود
بر محور محبت او شد جهان بنا
بی این عمود خیمه هستی بپا نبود
حبل المتین عشق فقط قصه بود وبس
گر رشته های چادر خیر النسانبود
می زد اگر نبوت او را خدا رقم
دیگر نیاز آمدن انبیا نبود
محشر الی الابد به درازا کشیده بود
زهرا اگر شفیعه روز جزا نبود
اصل نماز درک وجود لطیف اوست
زهرا اگر نبود نمازی بپا نبود
خیری نداشت عالم اگر فاطمه نداشت
خیر کثیر حضرت خیر النسا نبود؟
زهرا اگر نبود حسینی به جا نبود
بی فاطمیه صحبتی از کریلا نبود
زهرا لباس آخرتش از بهشت بود
سهم حسین وای که جز بوریا نبود
شش ماهه مدینه به خون گر نمی نشست
شش ماهه رباب به غربت فدانبود
بازهم بنگرم نشانی خویش
پهلو و دست ارغوانی خویش
دستم از شانه هم بود عاجز
اشک بار زناتوانی خویش
غربت مرتضاست می دانم
علت گریه نهانی خویش
این منم سوخته ز شعله عشق
بین کاشانه جوانی خویش
قامتم چون هلال خم باشد
توی تابوت آسمانی خویش
باز اشک خود فرو رفتم
باز هم بنگر نشانی خویش
رضا جعفری
شب است وبغض سکوت وصدای گریه آب
تمام غصه عالم نشسته در محراب
نگاه کن که ببینی چگونه می بارد
مصیبت از در و دیوار خانه ارباب
برای غسل شب قدر آمده امشب
فقط خدا و رسولش به منزل مهتاب
بنای زندگیش را به آب می شوید
الهی صبر علی را به فاطمه دریاب
به قطره قطره سرشکش دخیل می بندد
بر آن ضریح کبود و شکسته و بیتاب
چه آبها که سراسیمه غسل می کردند
برای آنکه نماند در آن بدن خوناب
چه می رسد به علی از مرور خاطرها
که ناله های صبورش ندارد امشب تاب
شاعر رحمان نوازنی
پرچم فاطمیه
در کوچه ها پیچیده بوی فاطمیه
یک دم قدم بردار سوی فاطمیه
خلوت نشینان دیار یاس و سیبیم
جز سرزمین اشک هر جایی غریبم
با یاس ها ما الفتی دیرینه دارم
یک فاطمیه داغ ببین سینه دارم
مشکی ترین پرچم برای فطمیه است
محزون ترین نوحه نوای فاطمیه است
هر غنچه یاسی بکارم نذر زهراست
زیبا ترین اشکی که دارم نذر زهراست
ما چهارده قرن است دائم در عزائیم
چهره کبود سیلی در کوچه ها ئیم
ما از اهالی دیار یار هستیم
میخی ترین خط در و دیوار هستیم
ما چهرهایی سوخته در آفتابیم
آوارگان بیت الاحزان خرابیم
در خواب دیدم یک بیابان داس و یک یاس
یاسی که حتی بر نوازش بود حساس
دیدم که دورش لشگری از خار بود
بر گرد حور اهریمن
اهالی الست
از مشرق قلبم دمیده فاطمیه
رخت عزایم کو رسیده فاطمیه
کو دستمال اشک من,دارم بهانه
دل یاد کرده باز از غسل شبانه
باز این دل شوریده یاد کرده
یاد از حکایات در و دیوار کرده
یاد تمام روضه های داغ کارون
یاد به صحرا رفتن تنهای مجنون
نا از دو کوهه آمدیم اینجا غریبیم
حتی ز شکوه نیمه شب هم بی نصیبیم
ما سینه زنهای اهلی الستیم
ما غصه دار سیلی خورده هستیم
ما نام زهرا را به دست باد دادیم
خواندیم و جان در تنگه مرصاد دادیم
با یاد او سینه زنان بر روی جاده
بر خارها خواندیم بل پای پیاده
خواندیم اما هیچ نشنیدند ما را
حتی زبانی هم نفهمیدند ما را
رضا جعفری
