چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
دلم به وسعت یک اربعین پر از غم شد
دوباره کرب و بلا خیمه گاه ماتم شد
زِ ناله های غم انگیز زینب کبری
دوباره چشم فلک توتیای شبنم شد
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
متن نوحه واحد :
رسم بوده كه وقتي دسته عزاداري حركت ميكرده، مكانهاي بخصوصي متوقف ميشده است و مداح در آن حال، شعري را با آهنگ خاصي ميخوانده است مردم بدون آن كه جواب دهند، سينه ميزدند. به اين برنامه در مداحي، واحد خواني گفته ميشده است.در این پست خدمت شما کاربران گرامی امام هشت نمونه ای از متن نوحه واحد را قرار داده ایم.
السلام اي نور عينم ، اي گل زيبا حسينم
زينب امد از اسيري اي برادر(۲)
وا حسينا وا حسينا
*****
آمدم از شام غم جان حسين بنگر مرا
تا بگويم شرح مظلومي گلهاي ترا
تا بگويم ازخرابه از رقيه اي حسين
پاي زخمي را دهم اينک نشانت اي حسين
زينبم ام المصيبت ، آمدم بهر زيارت
کي شناسي تو مرا
نوحه همراه با سبک
یک اربعین گذشته و داغ توروی دلمه
هر روز سال برای من روز دهه محرمه
این چل روزه برام گذشت مثل چهل سال آزگار
بلند شو از جا و روی زخم دلم مرهم بذار
سکینه باچشای خیس خیلی سوال شده براش
قبر عموعباس چرا انقدرکوچیک شده داداش؟
پاشو ببین کبودیا مونده هنوز روی تنم
هرجاکه بردم اسمتو با تازیونه زدنم
ببین که زینب اومده با یه دلی زغصه چاک
باور نداشتم که باشی توزیرخاک ومن روخاک
این مردم خدا نترس به والله که خیلی بدن
وقتی منو بی تو دیدن را به را هی سیلی زدن
تافهمیدن مرد نداریم جسور شدن حرامیا
رفتن باسوت و هلهله به سمت خیمه ی زنا
هول وولا افتاده بود توی دلای بچه هات
وقتی که برگشت دشمنت بادست
به همراه سبک نوحه
ای رهبر نیزه نشینم ای دلستان مه جبینم
خدا قسمت کرده برادر زائر تو در اربعینم
نرفت از یاد من قصه ی گودال چهل روز غمت گشته چهل سال
رنگم زرده؛ دلم پر درده
دشمنت زینب و آواره کرده
دیدن سرها روز عاشورا
برادر ما رأیت الّا جمیلا
حسین وای
سفر کردم پی سر تو سر بدون پیکر تو
هرجا رفتم طعنه شنیدم چونکه بودم من خواهر تو
دلیل اینکه گشتم مثل مادر چهل منزل کتک خوردم برادر
کس ندیده؛ رنگم پریده
برگشتم از سفر قامت خمیده
دلبر من! برادر من!
رفتی و آستینم شد معجر من
حسین وای
نور چشمان تر زینب بنشین دمی در بر زینب
شیب الخضیب باور ندارم تو هستی برادر زینب
پس از تو زندگیه من تباهه برادر موندن بی ت
به زخم های تنت چون اشاره می کردم
به دامن از مژه جاری ستاره می کردم
برای رفتنِ تا کوفه ، داشتم تردید
به مصحف بدنت استخاره می کردم
ز سیل گریه لرزان خویش در کوفه
خراب پایه دارالاماره می کردم
کبوتران حریم تو را به هر منزل
به قصد منزل دیگر شماره می کردم
شبی که یک تن از آنان میان ره گم شد
به سینه پیرهن صبر، پاره می کردم
به طشت زر به لبت چوب خیزران می زد
یزید و من به تحیر نظاره می کردم
به سینه چنگ زنان خیره می شدم به رباب
چو یاد تشنگی شیرخواره می کردم
به قطره قطره اشکم ازین سفر (تائب)
هماره آب، دل سنگ خاره می کردم
شاعر : حسین اخوان
نوحه به همراه سبک
ببین از فراغت شدم خون جگر مراهم ببر2
تورفتی چه خاکی کنم من به سر مراهم ببر2
برای یتیمان تو من سپر مراهم ببر2
بر لب ها آه وواویلا زینب رسیده کربلا
همه ی غصه ام از اینه ببین گشته مثل زهرا
ثارالله وابن ثاره زینب بی تو شد آواره
ببین پیری آمد سراغم چه زود برادر حسین2
اگر گشته رویم سیاه و کبود برادر حسین2
کسی بعد تو محرم من نبود برادر حسین2
میخونم غریب مادر یاد برادر بی سر
خیالت راحت حسین جان دستی نخورده به معجره
ثارالله وابن ثاره زینب بی تو شد آواره
پس ازتو به من شد ستم بی امان برادر حسین2
زداغت ببین گشته ام قد کمان برادر حسین2
پاشو بهر من قدری قرآن بخوان برادر حسین2
خواب خوش بر
برگشته خواهرت خمیده - ببین چقدر بلا کشیده
چهل تا منزل رفت اسیری - دوباره کربلا رسیده
رفته رمق از تو دست و پام، زخمیه صدام
بیشتر از همه من ضربه خوردم
ازم نپرس، دخترت چی شد، کوثرت چی شد
از رقیه تنها داغ آوردم
گریه امونمُ بریده جونم - پاشو ببین خزون تر از خزونم
حسین من حسین من
دلم برا غمت شکسته - هوار غم سرم نشسته
سوغاتی از سفر آوردم - یک کاروون زخمی و خسته
تنهایی سهمم شد از غمت، بار ماتمت
موند اخر رو شونه های زینب
میسوزم از شعلهی عزات، پیر شدم به پات
مرگه آخرین دوای زینب
گریه امونمُ بریده جونم - پاشو ببین خزون تر از خزونم
حسین من حسین من
شاعر : جابر عابدی
دانلود سبک
منزل به منزل پا به پای نیزه ات شد
اشکم روان چون گریه های نیزه ی تو
لحظه به لحظه خون جگر ، آتش به جانم
افتاد با آن آیه های نیزه ی تو
حتی نگاه سنگها هم گریه می کرد
هنگام آن گلبوسه ها بر روی ماهت
آه ای برادر دخترانت زود دیدند
آثار عریان ناقه ها در روی ماهت
قدری نگاه خسته ام آرام می شد
وقتی سرت قرآن به روی نیزه می خواند
این سر اگر در راه همراهم نمی شد
حتما دگر از زینبت (س) چیزی نمی ماند
من داغ هجده لاله دیدم ای برادر
آری فلک دیدی چه خاکی بر سرم کرد
خون شد دلم از داغتان امّا امان از
خونی که آن زخم زبان ها بر دلم کرد
هر بار از بالای نی راس تو افتاد
همراه هر زخمی که می خوردی دلم سوخت
امّا زمانی که لب
به مناسبت اربعین حسینی (ع)
اربعین روضه خواهر چه قدر می چسبد
روضه ی نیزه و یک سر چه قدر می چسبد
به سوی مقتل ارباب بدو ای نوکر
گریه با ناله ی مادر چه قدر می چسبد
و حرامی به خودش گفت ته آن گودال
بزنم نیزه به پیکرچه قدر می چسبد
بعد از آن خنجر شیطان به رگ گردن گفت :
نفس پاره حنجر چه قدر می چسبد
ز روی نیزه قاتل تو بگو ای خوبم
دیدن ناله ی خواهر چه قَدَر می چسبد؟
به روی نیزه ی قاتل به سوی یک دختر
نگه پر غم اکبر چه قدر می چسبد
یک حرامی به رفیق بد خود گفت ببین
زدن چنگ به معجر چه قَدَر می چسبد
دیگری گفت ببین که زدن این شلاق
روی این پیکر لاغر چه قّدَر می چسبد
سر پر نور حسین با ضربات چکمه
بی گل رویت پدر از زندگی دل برگرفتم
دست شستم از دو عالم چون ترا در بر گرفتم
یاد داری قتلگه نشناختم جسم شریفت
خم شدم بابا نشانت را ز انگشتر گرفتم
هر چه کردم جستجو انگشت و انگشتر ندیدم
پس سراغ حضرتت از عمّه مضطر گرفتم
در مقام قرب بودم مات جسم چاک چاکت
تا برای شیعیان پیغام زان حنجر گرفتم
سوختم آتش گرفتم چون شنیدم ناله تو
ز اولین پیغام تو دستور تا آخر گرفتم
داشتم می مردم از غم در کنار کشته تو
لب بر آن حنجر نهادم زندگی از سر گرفتم
بر تن آزردهٔ من بوسه می زد تازیانه
من برای توشهٔ ره بوسه زان پیکر گرفتم
بس که سیلی زد عدو در راه وصلت بر رخ من
صورتم نیلی شده سنّت ز نیلوفر گرفتم
خواهر کوچک ترم چون دید رأ
یک اربعین رنـــــج اســارت به ما گذشت
از کوفه تا به شام جسارت به ما گذشت
یک اربعین خـسـتــه و تنـهاست خواهرت
تنهاییش به وسـعـت دنیــــاست خواهرت
یک اربعین زیــنــب تـــو،مــجــلـس شراب
دستم ببین که حک شده رویش ردّطناب
یک اربعین نــیـمــه شــب اشک من روان
دیدم که خــورد بـر لــب تـو چــوب خیزران
یک اربعین خــنـده بــه لـب های من نبود
شد روی مــن چــــون بــدن مـــادرم کبود
یک اربعین نـاله و مــاتم بــه سـر رســـید
هر صبح و شام اشک دمادم به سررسید
"سروده:محسن زعفرانیه"
((شرح ِ غم))
آهم كشيد شعله به وقت شهادتت
بودم سفير بي تو به قصد نيابتت
آن خواهري كه از غم توقدكمان شده
آمدكنارخاك مزارت عيادتت
هفتاد وچند قطعه شده قلبم ازغمت
يادم نشد دقايق آخر عبادتت
پيداترين ستارهْ دور قمرشدي
تا آسمان رسيده جلال وقداستت
بودم پناه خيل اسيران داغدار
گشته قدم خميده زداغ شهادتت
تا زنده ام بجان توگريم براي تو
رمزبقاي دين خداشد حمايتت
حالاپس از گذشت چهل روز و شب حسين
ازمن سؤال كن،چه شده سرو قامتت؟
گويم تورا زكوفه وشام و ره بلا
درداكه نيست غمزدگان را اجابتت
خواهم نشان دهم تن مجروح و خسته را
ترسم ببيني و رود از دست طاقتت
سيلاب اشك من همه سوغاتي من است
ريزم گلاب ديده خود روي تربتت
آو
چهل روز است دل،دلــــــــبر نـــدارد
حسین انگشت و انگـــــــشتر ندارد
چهل روز است زهرا گــشـته گریان
حسین بر خون خود گردیده غلـطان
چهل روز است زیــنب می کِشد آه
کنار علـــقمه شرمنده شد مــــــاه
چهل روز است مــــــولا ســـر ندارد
رباب باوفــــــــــــا اصغر نـــــــــــدارد
چهل روز است عالم غرق نور اسـت
زن خولی تماشــای تنـــــــــور است
چهل روز است آل الله غریــب است
نــوای کاروان اَم یجــــــــــــیب است
چهل روز است دل،منـــــــــزل ندارد
بگــــــــــــــو دریای غم ساحل ندارد
(بهلول حبیبی زنجانی)
چهل روز، ذکر لبم یا حسین است
چهل روز ، تاب و تبم یا حسین است
چهل روز با خاطراتت سحر شد
چهل روز زینب بسی خون جگر شد
چهل روز یاد آور رنج و ناله
چهل روز با خاطرات سه ساله
چهل روز دریای ماتم خروشید
چهل روز از نی سرت بوسه می چید
چهل روز هر گل ز داغ تو پژمرد
چهل روز دیدم لبت خیزران خورد
چهل روز شش ماه ای رفت و پر زد
چها روز دائم ربابت به سر زد
چهل روز اهل حرم گرم زاری
چهل روز این زینب و اشک جاری
چهل روز اهل حرم در خطر بود
چهل روز ذکر حرم ای پدر بود
چهل روز ماندم ولی بی ابالفضل
چهل روز یک سر،لگدکوب یک نعل
چهل روز افطارمان روی نیلی
چهل روز این زینبِ خورده سیلی
چهل روز طی شد برایم چهل سال
چهل روز احساس
بر مزارت یا حسین جان کاروان آورده ام
مشک پر از آب بر تشنه لبان آورده ام
پادشاها کن نظر،ما از ره دور آمدیم
خیز و بین اهل حرم را میهمان آورده ام
درمیان زائرین جای رقیه خالی است
و سلامی هم از آن شیرین زبان آورده ام
تازیانه خوردم و معجر ندادم بر عدو
شکوه ها از دست خولی و سنان آورده ام
با نوای یا علی تسخیر کردم شام را
یا اخا پیراهنت را ارمغان آورده ام
در کنار نهر علقم میکند ناله رباب
از برای اصغرت اشک روان آورده ام
(بهلول حبیبی زنجانی)
من زینبم داداش ببین
جان برلبم داداش ببین
چون از سفر من اومدم
بی معجرم داداش ببین
سرت کجاس به دامنم بگیرم
بگو کجاس تنت بغل بگیرم
نیست دخترت داداش برات بمیرم
اسمون برام شده رنگِ خونِ لبای تو
قلب من زاره به سرخیِ رنگِ چشای تو
میشنوم هنوز ازینجا صدای اخای تو
داداش حسینم بین خواهرت جان برلبم
داداش حسینم بین تازه از ره اومدم
داداش حسینم بنگر دگر پشت خمم
حسین حسین حسین....داداش حسینم
بی کس شدم به کی بگم
بدون تو کجا برم
پاشو بگو جواب این
ربابو من چطور بدم
دستاشو هی تکون میده به یاده
گهواره و علی همش بیتابه
برای گریه هاش دلم کبابه
هرچی غم اومد سرم ای داداش فدای سرت
میکشه منو تما شای اون چشمای ترت
یادمه
دوباره قافله آهنگ کربلا کردند
ز سینهها شرر ناله بر ملا کردند
به تربت شهدا ریختند اشک بصر
چو نی نوا همه در دشت نینوا کردند
گریستند بر آن لحظهای که یک یک را
به تازیانه از آن کشتگان جدا کردند
گهی به علقمه گاهی به جانب گودال
چه سعیها که در آن مروه و صفا کردند
گرفته دست دعا در کنار قبر حسین
به گریه عمه سادات را دعا کردند
برای یافتن قبر طفل شش ماهه
بسی طواف در اطراف خیمهها کردند
روان به جانب گودال قتلگاه شدند
کشیده چهره به خاک و خدا خدا کردند
ستاره بود که از دیده ریختند به خاک
شراره بود که بر آسمان رها کردند
گریستند چنان یاد ظهر عاشورا
که اربعین همه تکرار کربلا کردند
هزار مرتبه "میثم" به امتی نف
بی تو روز وشب اسیر ماتم وهجران شدم
اربعینی درعزایت سوختم گریان شدم
آسمان بارفتن تو برسرم آوار شد
ای سروسامان زینب ،بی سر و سامان شدم
ازطپش های دلم آید صدای یاحسین
زآتش این زمزمه چون شمع غم سوزان شدم
شوق دیدارت مرا منزل به منزل می کشاند
گرچهل منزل به دنبال تو سرگردان شدم
ای که قرآن را تلاوت کرده ای بر روی نی
گوش برقرآن تو دادم اگر نالان شدم
خطبه ام آتش به بنیان ستم افکند و باز
هرکجا نخل ستم دیدم چنان توفان شدم
قصۀ ویرانه را ازاین دل محزون مپرس
سیل اشکم شد روان ازدیده و ویران شدم
گرچراغ عمرمن بعد تو سوسو میزند
تشنۀ دیدار تو هستم که سیر ازجان شدم
ای که باغ جانت از هرم عطش آتش گرفت
مثل لاله داغدار
رفتم من و، هوای تو از سر نمی رود
داغ غمت ز سینهٔ خواهر نمی رود
برخیز تا رویم برادر، که خواهرت
تنها به سوی روضه مادر، نمی رود
گر بی تو زینبِ تو کند جای در وطن
از خجلتش نزد پیمبر ، نمی رود
سوز گلوی خشک تو! اندر لب فرات
ما را ز یاد تا لب کوثر نمی رود
پهلوی چاک خورده ات از نیزه و سنان
ما را ز یاد تا صف محشر نمی رود
تا گوشهٔ لحد شودم جا ز خاطرم
کنج تنور خولی کافر نمی رود
بزم یزید و طشت زر و چوب خیزران
هرگز ز یاد زینب مضطر نمی رود
«جودی » ز یاد آن لب خشکیده ات شها
گر در جنان رود لب کوثر نمی رود
شاعر:میرزا عبدالجواد جودی خراسانی
بگیر جان مرا بر همین تراب حسین
که جان بگیرم از این لطف بی حساب حسین
نه نای ماندن دارم نه پای برگشتن
مخواه این که بمانم در این عذاب حسین
ندیده مثل شب و روزهای زینب را
به عمر خویش نه ماه و نه آفتاب حسین
اسیر دردم اسیر غمم چهل روز است
چهل شب است ندارم به دیده خواب حسین
چهل شب است که می گویم السلام علیک
چهل شب است که نشنیده ام جواب حسین
گمان کنم که شب و روز مادرم این جاست
معطر است مزارت به یاس ناب حسین
چگونه می رود از خاطر من آن روزی
که می زدند تو را از پی ثواب حسین
کسی به نیزه دهان تو را نشانه گرفت
و یک سه شعبه تو را کرد انتخاب حسین
چه خوب شد که سرت زود کوفه رفت و نبود
شبی که بر سرمان خیمه شد خرا
ز کویت گر چه رو در شام غم با چشم تر کردم
دلم پیش تو ماند و بیدل از کویت سفر کردم
به سان تیر می رفتم کمانی گشته برگشتم
ز بس با ناگواری در ره عشق تو سر کردم
عدوی دون به هر جا خواست طفلان را بیازارد
به جان تو، که من آن جا تن خود را سپر کردم
دل من بیشتر می سوخت گر قرآن نمی خواندی
که بس تُهمت زدند و صبر با خون جگر کردم
در آن اِجلاس ننگین، گرد هم آیی ننگین تر
به منطق پایگاه خصم را زیر و زبر کردم
تو از چه تا مرا دیدی دو چشم خویش را بستی
که من تا آخر مجلس نگه بر طشت زر کردم
شاعر:علی انسانی
ایام اربعین تو یا صبح محشر است
یا روز جانگداز وفات پیمبر است
بیش از هزار سال گذشته است و اربعین
از اربعین اول تو غم فزاتر است
دوران هر حماسه دو روز است و دور تو
از ابتدای خلقت تا صبح محشر است
هر جا عزای توست همان جا حریم توست
هر پیر دلشکسته در آن بزم جابر است
احرام ما لباس سیه، کعبه کربلا
اشک مصیبت تو فرات است و کوثر است
جابر بپوش جامه احرام و غسل کن
کاین سرزمین مزار بدنهای بی سر است
این جا نه کعبه، کعبه در این جا کند طواف
این جا نه خانه، خون خداوند اکبر است
جابر در این زمین مقدس وقوف کن
کاین جا نکوتر از عرفات است و مشعر است
این جاست گلبُنی که به دامان سرخ آن
از حمله خزان صد و ده لاله پرپر اس
گشته نصیب خواهرت دوباره
زیــارت گلــوی پـاره پـاره
همسفرم السلام علیک برادرم السلام علیک
حسین مظلوم
یک تنه یک سپاه تو منم من
زائــر قتلگــاه تــو منـم من
عیان بود بر تنم نشانه جزای من شده تازیانه
حسین مظلوم
از سفـر خـود خبر آوردهام
گزارش از این سفر آوردهام
میچکد از دیدگان، گلابم مسافر مجلس شرابم
حسین مظلوم
جـان اخـا شکستـه پیشـانیام
شسته به خون شد رخ نورانیام
خون جگر بی تو نوشیدهام سر تو را نوک نی دیدهام
حسین مظلوم
شاعر:غلامرضا سازگار
ای غایب از نظر، نظری کن به خواهرت
زینب نشسته بر سر قبر مطهرت
یک اربعین گذشته ولی زنده ام هنوز
قامت خمیده آمده سرو صنوبرت
نشناختی مرا ز پس این چروکها
من زینب توأم ز چه رو نیست باورت
لیلاست این که خیمه زده زیر پای تو
بار دگر بگو که اذان گوید اکبرت
این زن که لطمه می زند این گونه بر خودش
او کیست؟ نجمه است عروس برادرت
آقا! سکینه جمله ی اشکش سۆالی است
یعنی کجاست قبر علمدار لشگرت ؟
در کربلا هنوز زنی گریه می کند
زینب کش است ناله ی محزون مادرت
پیغمبری نما و دو دستت برون بیار
از دست من بگیر بقایای دخترت
ای پیکری که زخم تنت بی شماره بود
آورده ام برای تو ته مانده ی سرت
بگرفتم از امام زمان حُکم نبش قبر
تا
ای خفته زیر خاک چه خاکی به سر کنم
باور نداشتم که به قبرت نظر کنم
ای همسفر به خواب و خیالم نمی رسید
با تو نه بلکه با سر تو من سفر کنم
با یاد روز واقعه جا دارد از غمت
لطمه زنان کنار تو جان محتضر کنم
با کعب نی جدا شده ام از تو یا اخا
حتی نشد که حلق تو با اشک تر کنم
بهرم دعا نما که مبادا دوباره از
دروازه های شام بلا من گذر کنم
شد آستین من بخدا معجرم حسین
عباس را نباید از آن با خبر کنم
مانده صدای چوب و لبت بین گوش من
صد آه تا که یاد تو و طشت زر کنم
رنجیده سرفرازم و پیش تو سر به زیر
آخر چگونه شرح غم آن سحر کنم
طفل سه ساله ی تو میان خرابه گفت
باید به مرگ، چاره ی داغ پدر کنم
با دست خسته زیر لحد جای دا
باز اربعین دعوت نکردی این گدا را
باید که با این غم کنم هر شب مدارا
مانده برایم از تمام دار دنیا
یک تربتی که دارد عطر کربلا را
"السَّلامُ عَلَى أَسِيرِ الْكُرُبَاتِ وَ قَتِيلِ الْعَبَرَاتِ"
در سرت داری اگر سودای عشق و عاشقی
عشق شیرین است اگر معشوقِ تو باشد حسین!
#هستی_محرابی
کاروان اربعینی ها سلام
زینبی ها و حسینی ها سلام
ای حرم های خدا خوش آمدید
محترم های خدا خوش آمدید
خسته اید از راه طولانی همه
دسته گل های بنفش فاطمه
ای سواران، این دیاری آشناست
یادتان می آید، اینجا کربلاست
بار بگشایید و خیمه بر کنید
از فرات ای تشنگان لب تر کنید
ای ریاحین حسین فاطمه
از سر ناقه چرا بی واهمه
خوشتن را اینچنین می افکنید
مثل برگی بر زمین می افکنید
کیست این بانو، خمیده می دود
چادر خود را کشیده می دود
می دود سمت مطاف عالمین
تا بگیرد در بغل قبر حسین
کیست این، با شور و ناله آمده؟
پیش مولا بی سه ساله آمده
این زنی که نیمه جانش بر لب است
زینب است و زینب است و زینب است
او علی و مجتبا، او فاطم
(به سبک من امام الساجدینم)
كربلا كو دلبر من كو امام بی سر من
در كجا بـاید بگردم كو عزیـز مادر من
ای امــام بهتر از جانم حسین
بعد تو من هم نمیمانم حسین
یـابن الزهرا در كنار قبر تو
من زیـارتنامه میخوانم حسین
ای حسین جانم حسین جانم حسین
******
مـاندهام با كوه دردی بـا دل زینب چه كردی
من كجا و دست بسته من كجا و كوچه گردی
از غمت بی صبر و تابم كرده اند
وارد شــــــام خرابم كردهاند
محـــرم زینب همه نا محرمان
وارد بــزم شرابم كردهاند
ای حسین جانم حسین جانم حسین
******
من كه افتادم ز نـاله شد دلم خون مثل لاله
در خرابه دیدهام من داغ زهـرای سه ساله
من خودم جسم كبودش دیدهام
من خودم
(به سبک گرد غریبی، کوچه به کوچه)
آقا به جـز مـرگ چـاره نـداره درد اسارت
و اللهِ مـا رو زنـده نگـه داشـت شوق زیارت
خدا می دونـه سـختی کشیدیم
پـی سـر تـو خـیـلی دویـدیم
پـیـر تـو شدیـم تا که رسیدم
اینجا زمـونه دستامـونو بست
با زخم زبـون ماها رو شکست
واویلاه حسین
******
یادمه اینجا روی زمـین بود حـاصل زینب
هیچ کی نبود تـا بر داره غم رو از دل زینب
یادمه کف و هلهله هاشون
یادمه طمـع توی نگاشون
یادمه تنت زیر پاهاشون
ای کاش خواهرت قبل از تو می مرد
امـا نـمـی دیـــد انـگـشـتـر و بـرد
واویلاه حسین
شاعر : محسن طالبی پور
دانلود سبک
