چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
#سلام_علی_آل_یاسین
بسی کردم دعا تا تو بیایی
گره از قفلِ کارم وا نمایی
تو که با دردِ جانم آشنایی
چرا امروز و فردا می نمایی؟!
#هستی_محرابی
ای منتهای اشتیاق و آرزویم
بگذار از دلتنگی ام با تو بگویم
بی تو برایم زندگی خسته کننده ست
هر روز بدتر میشود بغض گلویم
هر روزِ هفته رنگ و بویِ جمعه دارد
با گنبد فیروزه ای در گفتگویم
درکِ حضورت سهم از ما بهتران و
داغِ ظهورت بر دلِ بی آبرویم
بر لب دعای عهد اما در عمل هیچ...
بیزارم از خود بسکه در عشقت، دو رویم
کاری برایم کن به خود برگردم آقا
بگذار رنگ و رو بگیرد خُلق و خویم
عمریست اشکت را درآوردم ولی تو...
بخشیدی و هرگز نیاوردی به رویم
علّامۂ بحرالعلومت میشدم کاش
پابوسی ات می آمدم بعد از وضویم
یکروز می آیی به سمت جمکرانت
من هم می آیم تا که غم از دل بشویم
دور و برم پُر می شود از یاس و نرگس
عطرِ عبای
کِی میشود بیاید با هَمرَهانش آن شاه؟
از بام مکّه گوید ... اَنـَا بَقیـةَ الله
یا سامِعَ الشَکایا... عَجِّل عَلیٰ ظُهورِکْ
باید به راه آییم... تا او بیاید از راه
جمعههای فراق
جمعهها دلشوره دارم تا بیاید یار من
چشمدرراهمخدایاپسچهشدغمخوارمن
روزوشبهایمگذشتو قامتمشدچونکمان
ای کمان ابرو نظر کن بر تن بیمار من
ما کجا درد وغمِ حضرتِ یعقوب کجا؟
ما کجا اشکِ فراق،از غمِ محبوب کجا؟
ما که نان از غمِ عشقِ تونخوردیم،دمی
غمِ عشق تو کجا،شهرِ پر آشوب کجا؟
من در فراق رویِ تو کم غم نداشتم
غم، در فراق روی تو من کم نداشتم
بی مِهر و قهرت، آینهجان! هیچ هیچ هیچ
تصویری از بهشت و جهنّم نداشتم
از عشق من به تو، تو فقط با خبر شدی
غیر از خودِ عزیزِ تو، مَحرم نداشتم
روزی نشد که «آه» مرا همنفس نبود
شامی نشد که گریهی نم نم نداشتم
با اینهمه همین که غمت بود، خوب بود
کاری به کار عالم و آدم نداشتم ...
دعای عهد، و «عجل لنا ظهوره» و مژده
که ما «نراه قریبا» گلاب و عنبر او را
نوشت با «ارنی الطلعة الرشیده» غزل را
و خواند ندبه ی من غربت مکرر او را
درانتظار
رویتخورشید
نگار من همه جمعه در انتظار توام
تویی قرار دو عالم که بیقرار توام
برای تو همه شب در دعا به سجاده
دلمخوشاستکههرروزدرجوارتوام
دعای روزوشبم یک کلام نورانیست
بیاکه باهمه هستی خویش یار توام
چقدر ضجه زدم بهر غربتت آقا
تمام دلخوشیم اینکه در کنار توام
میانمجلسجّدت حسینتشنهجگر
همیشه من نگران دو چشم زار توام
به خاطر علم و دست ساقی طفلان
میان علقمه ای یار اشکبار توام
هر روز تو آمدی و ما جا ماندیم
در غیبت خود همیشه تنها ماندیم
هر صبح طلوع کردی اما افسوس
بی تو همه در ظلمت کبری ماندیم
ای صفای حرم یار! کجای حرمی؟
حرم از عطر تو سرشار! کجای حرمی؟
سعی عشاق تو، ای کاش به جایی برسد
ای صفای حرم یار، کجای حرمی؟
عطر جانبخش تو در حِلّ و حرم پیچیدهست
وارث عترت اطهار، کجای حرمی؟
ای شده زمزمۀ منتظرانت لبیک
مظهر عصمت و ایثار، کجای حرمی؟
خواب غفلت ندهد فرصت دیدار به ما
آه ای دیدۀ بیدار، کجای حرمی؟
«همه جای حرم از پرتو حُسن تو پر است
ای به صد جلوه پدیدار، کجای حرمی؟»
تا شود چشم و دل عالم و آدم روشن
پرده از آینه بردار، کجای حرمی؟
حج اکبر شود آن روز، که هنگام طواف
برسد مژدۀ دیدار، کجای حرمی؟
رازدارِ دل زهرا و علی، غیر تو کیست
آخر ای محرماسرار، کجای حرمی؟
گنجینه ی اسرارم و آیینه ای رازم
حق دارم اگر اینهمه در سوز و گدازم
آوارهی دیدار توام چاره ندارم
با اشک مگر دور خودم خانه بسازم
لبخند تو دل از من دلباخته بردهست
بردست که در بازی عشق تو ببازم
سربازم و بر عرصهی هجران تو باید
با مرکب شعرم دو سه تا بیت بتازم
آن مطلب حقّم که اگر لب بگشایم
از من بگریزند همه... روضهی بازم
از فلسفهی فقه به این حکم رسیدم
گر سر بدهم پای دو چشم تو مجازم
در فکر تو بودم که اذان گفت مؤذن
افسوس نفهمید که مشغول نمازم
قنبر به علی؛ جون به سالار شهیدان
"هر کس به کسی نازد و من هم به تو نازم"
پینوشت
- واقعاً این روزها هر کس به کسی نازد و کاش ما به کسی بنازیم که باید بهش نازید.
#یلدای_فرج
در فراقت هر شب من چون شب یلدا شده
بی توای قرص قمر حال دلم شیدا شده
کی شود بانگ منادی این چنین آید به گوش
ماه پشت ابر غیبت عاشقان پیدا شده
وحید زحمت کش شهری
بی تو یلدا هم گذشت از نیمه شب
قصد برگشتن نداری ای نگار؟
فصل امیدم به یغما رفت و باز
یک دقیقه بیشتر شد ... انتظار
چه های های بلندی، که ندبه خوان تاصبح
زِ غصّه های فراقش،کشیده ای... یلدا
زِ رنج تلخ جدایی...زِ شور و شوقِ وصال
چه طعم ضد و نقیضی چشیده ای... یلدا
به دانه هایِ انارِ میان نرگس چشم
قسم که خواب خوشی را ندیده ای... یلدا
میان این همه خوبی میان این همه عشق
چه ماهرانه تو دلبر گزیده ای یلدا !
به یمن ناز نفس های گرم منتظران
درون سینه ی تنگم تپیده ای ... یلدا
بگو که از همه ی عاشقانه های جهان
بخاطرش زِ همه دل بریده ای.... یلدا
چه می شود بنویسند در رساله ی عشق
به آرزوی وصالش... رسیده ای یلدا
برای دیدن رویش به وقتِ صبح امید
چه دردها که به جانت خریده ای... یلدا
دیشب هوای «سامره» افتاد در دلم
رد شد هزار پردهٔ شوق از مقابلم
گفتم به دل، که گاه نیایش شب دعاست
پرواز کن که مقصد من «سُرّ من رآ»ست
آنجا که هست، آینهٔ شادی و سرور
اشراق عشق و عاطفه و جلوهگاه نور
آنجا که آفتاب، دلش گرم میشود
مهتاب، غرق در عرق شرم میشود
آنجا که انبیا همه هستند در طواف
آنجا که عشق و عاطفه دارند اعتکاف
آنجا که بوسهگاه تمام فرشتههاست
در «سال نور» آینهٔ دل نوشتههاست
آنجا که دیدهها، پلی از آب بستهاند
یعنی دخیل اشک به «سرداب» بستهاند
آنجا که جلوهگاه گل روی دلبر است
«این عطر روحپرور از آن کوی دلبر است»
چشم هزار ماه جبین، مشتری اوست
نقش نگین وحی، در انگشتری اوست
محبوب نازنین س
محراب اجابت دعایش خواندند
سرچشمۀ رحمت خدایش خواندند
او شاهد لبخند گل نرگس بود
این است که «سُرَّ مَن رَءا»یش خواندند
ای همنفس غروب آدینۀ ما
ای نور تو جلوهگر در آیینۀ ما
ای وجه تو «سُرَّ مَن رَءا» یا مهدی
سرداب محبت تو شد سینۀ ما
یا صاحب الزمان
تو را ای جان جانان دوست دارم
تو را ای ماه پنهان دوست دارم
اگر چه درخور مهرت نباشم
تو را ای روح ایمان دوست دارم
جهانی مست از فیض وجودت
من این مستی مستان دوست دارم
ببار ای ابر رحمت بر وجودم
که ماندن زیر باران دوست دارم
تو در غیبت، همه چشم انتظارت
همه چشم انتظاران دوست دارم
دهم جان گر دمی رویت ببینم
به عشقت دادن جان دوست دارم
تویی آخر گل بستان زهرا(س)
بسی این باغ وبستان دوست دارم
ظهور تو بهار زندگانیست
من این فصل بهاران دوست دارم
شعر:اسماعیل تقوایی
شب و روز غُصّه دارم كه تو نيستي كنارم
تو كه نيستي كنارم شب و روز غُصّه دارم
ز شـب بلند هجـران ، گِـله اي ندارم اي جان
كه به عشقِ روزِ وَصلَت شب و روز مي شُمارم
"من اگـرچه در نـيايم به شـمار بنــدگانت"
به صف فـدائيانـت ، به شمـارگـان بيـارم
دل من خوش است جانا كه دُرُست واقفي كه
چه قـَدَر به مُعجزاتِ نَفَـست اميــدوارم ...
همه ي كـبوتـران را به كمـند خود در آرم
سـحري به تـير مژگان بكني اگـر شـكارم
چه تفاوت است دراين كه به روز حشر بي تو
به بهشت؟ به جهنّم ؟ به كُــدام رهسـپارم ؟
تو كه وَ الضُّحاي مايي به ظهور اگر درآيي
بـرســد به روشـنايي شـبِ تــارِ انتـظـارم
نه فقط غروب جمعه ، همه روزه تا ظهورت
#یلدای_مهدوی
تو صبر و قرارِ دلِ شیدای منی
پنهانی ولی همیشه پیدای منی
امشب که تفعّل زده ام بر حافظ
تو فالِ نکوی شبِ یلدای منی!
#هستی_محرابی
بدون عشق تو عمری اسیریم
فقیریم و فقیریم و فقیریم
بیایی و الهی سال بعدی؛
کنار جمکران یلدا بگیریم!
#یلدای_مهدوی
شک ندارم حکمتِ یلدا فقط
یک دقیقه با تو خوشتر بودن ست
جمله شبهای خدا زیبا ولی
این نشانِ معرفت افزودن ست!
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#هستی_محرابی
باز هم عده ای بر آن سفره؛ چه کریمانه میهمان شده اند
دلشان گرم مثل تابستان؛ گر چه آمادۂ خزان شده اند
سیصد و سیزده نفر عاشق؛ سخت مشتاق لحظۂ دیدار
بیقرارانه مهزیار-نشان؛ باعث غبطۂ جهان شده اند
کنج محرابِ نابِ فیروزه؛ ذکر «إیّاکَ نَعبدُ» خواندند
عرشیان از چنین ارادتِ خاص ، همه انگشت بر دهان شده اند
بعدِ نهج البلاغه و قران؛ شد گلستان چه کلبۂ احزان
نیّت یار کرده و فالِ؛ حافظ آورده شعرخوان شده اند
همه سرگرم ِ زرق و برق اما؛ عدّه ای یک دقیقه عاشق تر
رفته با إذن حضرت زهرا(س)؛ وقف صاحبِ زمان(عج) شده اند
خوش بحال تمام آنها که، شب یلدا به قصد صبحِ ظهور
محوِ گنبد قدم قدم با اشک؛ راهیِ صحن جمکران شده اند!
عجل فرجک به درد ما درمان باش
خورشید امید بخش بیداران باش
تا کی شب غیبت به درازا بکشد
یلدای هزار ساله را پایان باش
توباشی فصل زرد من بهار است
سیاهی از شبم فکر فرار است
نگاه مهربان سهم من از تو
زمین و آسمانم خوش نگار است
نگاری بهتر از تو در جهان نیست
قرارم بیقرار در کوی یار است
شدی آیات قرآن مجسم
که نوری در کلامت آشکار است
گلی روییده از باغ بهشتی
که عطرت در مشامم ماندگار است
به ژرفای نگاهت بسته ام دل
برای دیدنت جان بی قرار است
شکوفه می دهد در فصل سرما
نهالی که بهارش انتظار است
به پایان می رسد چشم انتظاری
رسیدن بر لقایت افتخار است
هر روز هم صدای خدای تو می شوم
راضی به هر چه هست، رضای تو می شوم
پر می کشم. به سوی طواف حریم عشق
با صد نیاز ، غرق سخای تو می شوم
عمری در انتظار رسیدن به مقتدا
هر لحظه جان فدای صفای تو می شوم
در جستجوی طلعت پاک محمدی
در اعتکاف کوی حرای تو می شوم
صد بار هم که از در خانه برانی ام
در کوچه نشسته گدای تو می شوم
چشم انتظار آمدنت بوده عادتم
هر دم هزار بار فدای تو می شوم
#تو_تنهایی_شبیه_من
مباد این دست محتاج عطای دیگری باشد
مباد این سر به دنبال هوای دیگری باشد
فریب این شلوغی را نخواهم خورد , غیر از تو
امیدی نیست اینجا آشنای دیگری باشد ...
جهان آنقدر ها بد نیست , باید مثل من باشی
تو هم "عادت" کنی سهمت برای دیگری باشد
نخست عشق است و بعد از آن غم هجران و بیداری
در اینجا هر بلا پشتش بلای دیگری باشد
تو تنهایی شبیه من , به دنبالت که میگشتم
ندیدم در مسیرم ردپای دیگری باشد
آزادی بی بهانه بر می گردد
آرامش محض خانه بر می گردد
با پیک رسد خبر که او می آید
آن نامه ی عاشقانه بر می گردد
در تنگی این قفس نمی میرد دل
یک روز هوا به لانه بر می گردد
باران نگاه مهربانش روزی
بر آتش پر زبانه بر می گردد
آن یار سفر نموده ازکعبه ی دل
با نغمه ی عارفانه بر می گردد
در کوچه ی عاشقی دوباره قمری
با یک بغل از ترانه بر می گردد
یک روز دوباره ماه پنهان در شب
پرنور به این خزانه بر می گردد
با تابش نور پر فروغش به زمین
امید به این کرانه بر می گردد
با گرمی دست مهربان خورشید
رویش به دل جوانه بر می گردد
با آمدنش به جان رنجور زمین
آرامش جاودانه بر می گردد
گوشه چشمی بنما غصه به آخر برسان
قصه ی رنج جهان را تو به داور برسان
ابرِ پاییزیِ آبستنِ باران بفرست
بر تن خشک زمین آب سراسر برسان
دست مهری به سرِ چشمه ی امید بکش
دل مأیوس، به سر منزل بهتر برسان
روح دریا شده از شوق تماشا خالی
بر دل پاک صدف یک سره گوهر برسان
کام ها تلخ شد از حجم حوادث... ای داد
تو بیا بر لب ما شهد مکرر برسان
شب شعرو غزلی وصف شما گفته دلم
بزن امضا و بکن مهر و به دفتر برسان
صوت قرآن با هزار آواز شیوا مال من
فجرو یاسین با تلاوت های زیبا مال من
با خوشی های دروغین سِیر کردن مال تو
عاشقی با کوه و جنگل دشت و دریا مال
من
لحظه ای در باغ و جنت همقدم با حوریان
در ازای یاری فرزند زهرا مال من
ندبه های صبح جمعه اشک مسجد در فراق
ناله های درد در آغوش صحرا مال من
تا طلوع صبح روشن اشتیاق انتظار
بعد از آن آرامشی از جنس فردا مال من
این غزل را گفته ام در وصف ماه کاملم
مست ازاین لطف و عنایت، کل دنیا مال من
تقديم به امام زمان عليه السلام
بسم الله الرّحمن الرّحیم
تو یار باشی ؛ داغ هجران درد دارد
سر؛در فراق رویت ای جان؛درد دارد
یک عمر نوکر بودن؛ آقا را ندیدن
ای باطن قرآن به قرآن درد دارد
گُم کردن تو ای بهار آرزوها
بسیار در فصل زمستان درد دارد
از فرط تنهایی در این سرما کِرِختیم
آغوش تو باز است و حِرمان؛درد دارد
ای خوش بحال آنکه بعد از غفلت از تو
در خلوتش با خویش؛ وجدان-درد دارد
از جرم ما بگذر خطا دیدی ندیدی
خوبم كن اي جان گرچه درمان، درد دارد
باید زلیخا بود تا حس کرد بی جُرم
یوسف که باشد کنج زندان درد دارد
تو یازده قرن است هر آن لمس کردی
چشمی که دائم هست گریان؛درد دارد
قلبت نه تنها در مُحرّم؛دوره ی
