چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
جمعههای انتظار
چشم در راه توام ای یوسف کنعان بیا
آسمان تاریک گشته ای مه تابان بیا
یکهزار و اندی از هجران تو عالم خموش
کی شود از ره بیایی روشنای جان بیا
تمام عالم هستی فدایت
به گوش جان رسدشورونوایت
شده جمعه گل زهرای اطهر
دوباره این دلم تنگه برایت
از همه غیر از شما بگسسته ام
آمدم با این دل بشکسته ام
ای گل زهرا در این آدینه، باز
چشم خود را بر نگاهت بسته ام
منم در انتظار روی مهدی
دو دست خالی من سوی مهدی
بود این جمعه تنها آرزویم
بگیرم بازعطروبوی مهدی
دوباره جمعه شد تنها منم من
اسیر دردها،غمها منم من
غریب و بیکس و گریان و نالان
ز هجر یوسف زهرا منم من
بیا بنگر به قیل وقالم امروز
نظر کن از کرم بر حالم امروز
دوباره جمعه شد مهدی زهرا
ز هجر روی تو می نالم امروز
همه عالم فدای تار مویت
دعا کن تا بگیرم عطروبویت
در این آدینه هم همچون گذشته
بسوزم از غم
میداد به ما صدای تو دنیا را
می بُرد نگاهت همۂ غم ها را
بی رنگ و ریا میگذراندیم اگر...
در خیمۂ سبزِ تو شبِ یلدا را!
دل از ما برد و رخ از ما نهان کرد
نمی دانم صبوری چون توان کرد
.
ندارم اختیار خویشتن را
هر آنچه او بخواهد باید آن کرد
.
ندارم شکوه ای از کس ، که با من
هر آنچه بوده آن ابرو کمان کرد
.
کمان ابرو و مژکان تیر و، رامی
دل خونین و لرزانم نشان کرد
.
ز دیده تیر تیزی جست و در دم
دلم را پاره ، خود را در میان کرد
.
امان از تیر عشق مه جبینان
که دود آه دل در آسمان کرد
.
نشسته دیده ام در اشک خونین
که دل را غارت آن سرو چمان کرد
.
ندانم با که گویم حال خود را
که جانم بر لب آن آرام جان کرد
.
رضایم بر رضای نازنینم
که هر که نا رضا آمد زیان کرد
.
#هدایت شاکر و ممنون و مسرور
که مهر او دل ما را مکان کرد
یا صاحب الزمان
باز هم جمعه وچشمان براه
روز سوداگری ناله وآه
به امید فرجی در ظهرش
خواندن ندبه به هنگام پگاه
روز تکرار دعای فرج و
روز امید ظهور آن ماه
کاش این جمعه ی آخر باشد
بار عامی بدهد ما را شاه
آید وریشه کنِ ظلم شود
بهر مظلوم شود یار وپناه
وه چه زیباست بود این جمعه
بهر هر منتظر او دلخواه
مهدی آن حجت حق باز آید
تا به پایان ببرد دور تباه
شعر:اسماعیل تقوایی
تقدیم به پیشگاه
امامزمان(عج)
ای بهتر از تمامی عالم نگاه تو
راه نجات عالمیانگشته راه تو
مُهرقبولیهمهطاعاتمن تویی
دلخوشازاینکهکُشتهشومدرسپاهتو
عسییدر انتظارظهورتنشسته تا
از آسمان نظاره کند روی ماه تو
عیسی ذخیرهای شده ازحق برایتان
گر زنده است زنده بود در پناه تو
رزق تمام عالمیان در کف شماست
روزی ما همه از ذکر صبحگاه تو
ای آخرین ستارهی نسل علی بیا
ای من فدای سوز مناجات و آه تو
گلویم پُر از بغض و دل بیقرار
به پایان نیامد چرا انتظار؟!
عزیزِ دل از غیبتش برنگشت
جهان شد دوباره به غربت دچار
عزادار و محزون و بیتاب شد؛
دلِ کعبه در حسرتِ ذوالفقار
جنایت، خیانت، ریاست، غرور...
امان از بلایای این روزگار
همین انتظارِ پُر از دغدغه
برایم شده بهترین افتخار
یقیناً همین جمعه می دیدمش
برایش اگر می شدم مهزیار
مرا می رساند به صبحِ ظهور
به عشقش بمانم اگر پایِ کار
هراسم از این است که قبلِ یار...
بیاید به دیدارِ من احتضار!
عمری پیِ آبِ کوزه سیاح شدم.
در کشتیِ اشکِ دیده ملاح شدم.
صد مرتبه بی تو در خودم جان دادم.
متروک ترین خانه ی اشباح شدم.
در طورِ مناجاتِ دلم معتکفی.
موسی نشده صاحبِ الواح شدم.
زندانیِ در قعرِ سیه چالِ فراق.
قحطی زده ی فالقِ اصباح شدم.
تا بوسه، غزل زنم به پیشانیِ تو.
بر کلکِ خیالِ خسته طراح شدم.
اشکم شده ته نشینِ خونِ جگرم.
از شورِ تو دریاچه ی املاح شدم.
عاشق چو شود به رنگ معشوقِ خودش.
دلخواهِ تو در هر نفس اصلاح شدم.
بر منبرِ آهِ خانمان سوزِ دلم.
در کرببلای سینه مداح شدم.
غزل غزل شده وقفت برای یک بوسه.
شروع شعر من از ابتدای یک بوسه.
اگرچه دفتر شعرم به انتها برسد.
قسم به حق نرسد انتهای یک بوسه.
شده به شوق نگاهت دوباره بارانی.
دو چشم منتظرم در هوای یک بوسه.
همیشه هم که قناعت روا نمی باشد.
رذیله نیست طمع بر گدای یک بوسه.
چه قابل است دلم، جان به پایت افشانم.
که نیست خوف ضرر در ازای یک بوسه.
چه می شود که بمانَد برای من، از تو.
به یادگار همیشه بنای یک بوسه.
به نزد من به خدا عمر جاودانی هم.
دمی به خویش ندارد صفای یک بوسه.
به شوق و شور وصالت چه روز و شبها که.
خیال من زده پرسه، رهای یک بوسه.
قسم که از کف پای تو بر ندارم لب.
اگر شود لب من آشنای یک بوسه.
لبم شود
باران شده و هوای نم نم داریم
درد و غم وغصه های مبهم داریم
در جشن تولدی که برپا کردیم
آقا بخدا فقط تورا کم داریم
منصوره محمدی مزینان
گرفته است دلم مثل آسمان امشب
دوباره حرف فراق است در میان امشب
به پای ثانیه ها چنگ می زنم اما
چرا نمی گذرد کندتر زمان امشب
فدای سینه زن خسته ای که بعد دو ماه
گرفته کنج حسینیه آشیان امشب
یکی برای خود آرام روضه می خواند
زبان گرفته یکی هم "حسین جان" امشب
مدینه، کرب و بلا، سامرا، نجف، مشهد
کجاست صاحب عزا صاحب الزمان امشب
بیا بخاطر این اشک، این لباس سیاه
دمی کنار عزادارها بمان امشب
نخواهم اجر، ولی از تو خواهشی دارم
بیا به مجلس ما روضه ای بخوان امشب
پس از دو ماه چه اجریست بهتر از اینکه
در آستان رضاییم میهمان امشب
چه سفره ای شود آن سفره ای که جمع شود
به دست بخشش آقای مهربان امشب
درهم و برهم شده حالم ،دمی اعجاز کن
یک دری را قدرِ یک لحظه برویم باز کن
من خودم را نوکرِ این خانواده خوانده ام
گر غلامِ خانه ام ،آقایِ من ابراز کن
حنجره از غصّه ات سازِ مخالف می زند
با ظهورت تارِ صوتیِ مرا هم ساز کن
نیستم قابل برایِ گفتگو.. قطعِ یقین
مثلِ جدّ خویش با چاه مدینه راز کن
با نگاهی شاد کن قلبِ مرا در یک سحر
با نگاهی عاشقِ دلخسته را طنّاز کن
در میان روضه ها گریانِ جدّت می شوم
چون پدر در محفلِ گریه مرا هم ناز کن
خود مراقب باش این نوکر ضیعف ست و ضعیف
درهم و برهم شده حالم ،دمی اعجاز کن
فدای شالِ سبزِ غرقِ نورت
بیا تا جان بگیرم در حضورت
خیالت تخت آقا! مثل هر شب...
ندارم آرزویی جز ظهورت!
دلشوره و دلواپسی تقدیرمان شد
فصلِ غم انگیزِ خزان تصویرمان شد
این عمرِ بی حاصل که با ترفندِ ابلیس
صرف ِ بلاتکلیفی و تحقیرمان شد
روز ازل «قالوا بلی» را دیر گفتیم
تردید! بی شک باعثِ تأخیرمان شد
آخر-زمانی بودنِ ما؛ دقّ مان داد
جامانده هایِ منتظر؛ تفسیرمان شد
گمراهه رفتیم و بد و بیراه گفتیم
شیطان نشست و عاشق ِ تقصیرمان شد
گفتیم امشب را نمازِ شب بخوانیم
در خوابِ غفلت گم شدیم و دیرمان شد
ایکاش سبک ِ زندگیمان بندگی بود
سوءتفاهم باعثِ تغییرمان شد
آنقدر با عصیان صفا کردیم تا که...
درد و بلا آخر گریبانگیرمان شد!*
*«قال علی(ع): لا یأمَنُ البَیاتَ مَنْ عَمِلَ السَّیئاتِ
حضرت علی(ع): آنکه مرتکب گناه
کاش روزی برسد عشق تو واگیر شود
این همه زخم جدایی ز تو تدبیر شود
درد بی دردی ما کرده قرنطینه تو را
سیل درد تو الهی که سرازیر شود
هرکه درد غم عشق تو ندارد باید
با سرشک سحری شسته و تطهیر شود
تا که غربال نگردیم فرج نیست که نیست
باید از پرده برون فتنه و تزویر شود
گوش عالم همگی کر شده است از کرونا
فتنه اینجاست که باز آمدنت دیر شود
کار شیطان صفتان راه به جایی نبرد
میرسی از ره و ابلیس به زنجیر شود
میرسی از ره و کوری حسودان زمان
گره چشم من و زلف تو تقدیر شود
روضه تعطیل شد و اشک نباشد تعطیل
هرگز از گریه مپندار دلم سیر شود
کربلا خلوت و قم خلوت و مشهد خلوت
گریه کن سیر «رئوفی» که بلا گیر شود
ای آشنای این دل درد آشنای من
روز فراق تو شده شام عزای من
دارمدوباره سر بههوای تو میشوم
حالا کهنیست هیچدلی مبتلای من
چونگوشهگیر کرده مرا درد غُربتت
حرفی نمیزند کسی از اِنزوای من
یامرگ یاوصالتو با خواست خودت
نزدیک میشود به اجابت دعای من
یاایّها العزیز ؛ ذلیلانه آمدم
بلکه دوباره درگذری از خطای من
هرطور میل توست مرا از خودت بران
کاری نکرده ام که بمانی برای من
شاید گرفته آه تو دامان بنده را
وقتی شدیدتر شده درد و بلای من
حتماً مُقصّرم که جوابم نداده ای
یا آشنا نبوده به گوشَت صدای من؟
((تنهادلمبهگفتن"یابنالحسن"خوشاست
از من مگیر دلخوشیام را خُدای من))
محمدقاسمی
پنجم ر
روزجمعه
توسل به امامزمان(عج)
سفرتطولکشیده است کجایی آقا
کمرم بی تو خمیده است کجایی آقا
روزها از پی هم میگذرد سرگردان
چونکهرویتوندیدهاست...کجاییآقا
چشمدر راه تو مادر به مزار دوشهید
دیده خونبار رسیده است کجایی آقا
میشود رویگشاییو بیایی تو ز راه
نفسم بی تو بریده است کجایی آقا
شب جمعه به حرم ضجه زدم با مادر
از افق صبح دمیده است کجایی آقا
طفل ششماههی بی شیر تبسم میکرد
بر گلو تیر خریده است کجایی آقا
شاموکوفهچقدر سختگذشتبر زینب
ناسزا بسکه شنیده است کجایی آقا
حالا که بلا دَر این جهان می بارد
مرگ آمده بر پیر و جوان می بارد
ما یاد تو افتاده و از لبهامان
صد ناله ی صاحب الزمان عج می بارد
این آخرین سه شنبه پایان سال ماست
گویی دوباره درد فراق تو مال ماست
یک لحظه هم نبوده برایت غمین شویم
با این حساب غصه و غم سهم حال ماست
از شیعیان محض و مطیعت که هیچ وقت
اینکه شدیم شیعه یتان از خیال ماست
فال فرج زدیم و جوابش چنین رسید
ترک گناه راه میان وصال ماست
حق با شماست اینکه بگویی برایتان
این ادعای منتظرانت وبال ماست
آقا ببخش نوکر خوبی نبوده ایم
مشغول نفس بودنمان اشتغال ماست
آقا تو را به جان ابلفضل حلال کن
ما را غلام و جزو محبان خیال کن...
بسماللهالرحمنالرحیم
منو ببخش اگه در حقّ تو جفا کردم
منو ببخش که واسه تو کم دعا کردم
منو ببخش که با این چشای آلوده
برای دیدن تو هی خدا خدا کردم
دورغ بود که از خودنمایی بیزارم
تا راه داشت جلو این و اون ریا کردم
تا یادمه تو خوشیهام ازت شدم غافل
تو رو فقط تو گرفتاریام صدا کردم
شبیه مردم کوفهم شاید یهکم بدتر
تورو واسه یه ذَرِه منفعت رها کردم
ادای منتظرای تو رو در آوردم
به این امید کهحقّ تورو ادا کردم
وفا نداشتنه دوستام باعث شد
دلمرو از همه غیرِ خودِت جدا کردم
بهجونمادرم از برکت دعای تو بود
که رو به مجلس سلطانِکربلا کردم
شاید کنار تو بودم تو روضهیجدّت
اجازه دادی که گر
بر عالمیان وقت نوید است امشب
رویِ همه مومنین سپید است امشب
شادان همه ، تبریک به مهدی گوئید
زیرا که بهار امد و عید است امشب
این زمستان انتظار چرا
نرود تا بهار جان آید
باشد این حسرت زمین وزمان
کی شود صاحب الزمان آید
با دلم آیا مدارا می کنی مثلِ قدیم ؟
حال و روزم را تماشا می کنی مثلِ قدیم ؟
من پریشان آمدم زخمیِ دردم خسته ام
زخم هایم را مداوا می کنی مثلِ قدیم ؟
نه دعایی زیر لب دارم برایِ آمدن..
روسیاهم دل مصّفا می کنی مثلِ قدیم ؟
در رُخم اصلاً نباشد رنگ و رویِ معرفت
چهره ام را خوب زیبا می کنی مثلِ قدیم ؟
آبرویم رفت کاری کن برایم یا لطیف
پرچمم را باز بالا می کنی مثلِ قدیم ؟
لحظه ای گر وا گذاری می روم از دستتان
با نگاهی عبد... شیدا می کنی مثلِ قدیم ؟
کلّ داراییِ من ،اشکِ برایِ فاطمه ست
گریه کُن از داغِ زهرا می کنی مثلِ قدیم ؟
ناخَلَف بودم بسویت آمدم غرقِ گناه
با دلم آیا مدارا می کنی مثلِ قدیم ؟
محتاج به لطف تو و امدادتوهستیم
مدیون نگاه تو و اجدادتوهستیم
در لحظه ی تحویل وَ در اوج دعاها
ای احسن الاحوال فقط یادتو هستیم
گشته ام دلتنگ تو یا حضرت صاحب زمان
کن نظر بر این گدایت دست من دامان تو
تا که دیدم لایق دیدار رویت نیستم
باخودم گفتم که با دل میشوم مهمان تو
هر شب جمعه برایت روضه خوانی میکنم
دست من تسبیح گرفته چشم من گریان تو
عبد بدکار و گنه کار تو می باشم قبول
دست رد آیا زنی بر آنکه شد مهمان تو؟
عمر من با یاد تو سر میشود اما چه سود
چونکه میسوزد دل من از غم هجران تو
رخ نشان ده تا بیفتم زیر خاک پای تو
تا که با جان و دلم سر را کنم قربان تو
بیکس و تنها شدی ای مهربان حسّ می کنم
دوریم را از شما صاحب زمان حسّ می کنم
یوسفِ گمگشته ی زهرا کجایی در کجا؟
غربتت را یارِ بی نام و نشان حسّ می کنم
تو نظر داری یقین دارم به کلّ ِ شیعیان
من حضورت را نگارِ قد کمان حسّ می کنم
تا که گریه می کنی اشکم مضاعف می شود
حسّ و حالت را از این اشکِ روان حسّ می کنم
می برم نامِ عمویت را بیا پس زودتر..
این ارادت را دمادم بی امان حسّ می کنم
نامِ عباسِ علی هر درد درمان می کند
من تحوّل را در این بزمِ گران حسّ می کنم
آنکه از هجر صحبتش کم شد
خواه و ناخواه عزتش کم شد
میخورد برزمین هرآنکس که
با کریمان رفاقتش کم شد
سفره ما به نام مهدی نیست
بی سبب نیست برکتش کم شد
ما نه کاری برای او کردیم
و نه از طول غیبتش کم شد
نه گره باز شد ز کار فرج
نه که اصلا ز غریتش کم شد
بشنو باور نکن اگر گفتند
به گدایان عنایتش کم شد
آبرویش به باد خواهد رفت
دل که شوق زیارتش کم شد
همه لطف حسین بوده اگر
نوکرش بار زحمتش کم شد
آفتاب هدایت است حسین
معنی مهدویت است حسین
غزل امام زمان
به هر که غیر شما دل بسته ام پشیمانم
چرا چنین ز تو دورم خودم نمی دانم
خدا گواست هر آن لحظه ای که غمگینم
به غیر نام شما نام کس نمیخوانم
هر آنکه گردشما گشته عزتش دادید
منم عزیز شما و خودم نمی دانم
به داغ ذلت خود گریه می کنم ارباب
به درد کثرت عصیان که سست ایمانم
شما برای غم من دعا نمودی و من
از این همه بدهی بر شما پریشانم
اگر خدای نکرده مرا ردم بکنید
به منجلاب گنه تا همیشه می مانم
شما اگر به دلم لحظه ای کرشمه کنید
قسم به نام شما اینچنین نمی مانم
#علی_اصغرخواجه_زاده
