امام رضا علیه السلام

به عشق سلطان(امام رضا ع)
رفتم از شهر تو و پيش تو جا مانده دلم
پيش تو مانده و از سينه جدا مانده دلم
پر گرفتن به هواي تو چه حالي دارد
چون كبوتر به همان حال و هوا مانده دلم
پشت آن پنجره افتاده و بر گردن خود
رشته اي بسته به اميد شفا مانده دلم
گره كور مرا معجزه ات داد شفا
مات اعجاز تو اي عقده گشا مانده دلم
گر جدا از تو نگرديد دلم حق دارد
روزگاري ز تو دلدار جدا مانده دلم
گرچه با دست پر از پيش تو بر ميگردم
در كنار حرمت چون فقرا مانده دلم
گرچه دل بود همه دار و ندارم غم نيست
شكر و صد شكر كه در كوي رضا مانده دلم
گفتم اسباب سفر جمع كنم با دقت
راه افتادم و اي واي كه جا مانده دلم
"سيد فريد احمدي"

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 11:43
• نوشته شده توسط
• عفاف

نظرت سمت من نامه سياه افتاده است
و دلم باز به پا بوس تو راه افتاده است
زده ام فالي و اين بار چه ديدن دارد
قصه ي فال گدايي به شاه افتاده است
ماه تا مشهد تو راه نشان خواهد داد
نوري از گنبد تو در دل ماه افتاده است
از خجالت همه ي دست دلم ميلرزد
بس كه دور از تو در آغوش گناه افتاده است
چه بگويم كه دل از بي سرو ساماني ها
بي تو عمريست كه از چاله به چاه افتاده است
گله كم نيست ولي لب به سخن نگشايم
سر و كار دل من بي تو به آه افتاده است
"دل خوشم كه به من اقبال كبوتر دادي"
تا نگويند كه بي پشت و پناه افتاده است
"بهبود صادقيان نژاد"
منبع:شه زادگان عالم هستی غلام تو

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 11:50
• نوشته شده توسط
• عفاف

هوای وصل به سر دارم و رسیدن ها
هوای پلک به سنگ حرم کشیدن ها
هوای ماندن شب ها کنار شمس شموس
هوای تا به سحرها ستاره دیدن ها
نگاه کردن اوج کبوتران حرم
و دانه از دم باب الرضا خریدن ها
همیشه مایل پرواز می شوم من اگر
به آسمان خراسان بود پریدن ها
و با گرفتن اذن دخول و پیش ضریح
صدای نوح و مسیح و ... چنین شنیدن ها
دلم هوایی مشهد شد السلام علیک
دلم کبوتر گنبد شد السلام علیک
خوشا به حال تمام مجاوران حرم
خوشا به حال تمام مسافران حرم
غبار از قلم و کاغذم کنار زدم
که با نگاه تو گردم ز شاعران حرم
به کفشدار حریم تو می خورم سوگند
منم غبار قدم های زائران حرم
و این حکایت دیرین ما شده که فقط
خوریم غبطه به احوال حا

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 11:59
• نوشته شده توسط
• عفاف

کاشکی می شد کبوتری رو گنبد طلا بشم
زائر اون صحن و سرای پاک و با صفا بشم
وقت نماز رو سجادم با گریه میگم ای خدا
یعنی میشه که خادم آقا امام رضا بشم
وقتی دلم پر می زنه میره تا گنبد طلا
حس می کنم آقا می خواد همیشه با خدا بشم
دنیای بی امام رضا برای من جهنمه
خدا نیاره روزی که من از آقام جدا بشم
می خوام کنار ضریحش مثل یه روستایی برم
میخوام که ساده دل باشم تا زود حاجت روا بشم
اگر که بی قیمتم و کسی من و نمی خره
باید توی حرم خاک قدوم زائرا بشم
زائر زیاد داره ولی میگن غریب الغرباست
چی می شه مونس دل غریب آشنا بشم
میگن که این صاحبخونه به سائلاش لطف می کنه
دلم می خواد تا عمر دارم تو حرمش گدا بشم
تنگه دلم برا

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 12:02
• نوشته شده توسط
• عفاف

چون تو ای شاه کسی حشمت و دربار ندارد
جلوه و جاذبه ات ، ثابت و سیّار ، ندارد
خلقی از شوق چو پروانه روانند به سویت
هیچکس مثل تو این گرمی بازار ندارد
جمله مشتاق و نظرباز تو باشیم ، به هر جای
میل کوی تو فقط فرقه ی زوار ندارد!
هرکه آن بارقه و جلوه ی جانانه بدیده است
رفته هوشش ز سر و طاقت گفتار ندارد
ما و من نیست در این میکده و محفل عرفان
جوش عشقست، حساب کم و بسیار ندارد
آن غـزالی که پناهنده ی درگاه تو گـردد
تـرس صیاد و کمند و دد و آزار ندارد
آن کبوتر که به پرواز درآید امروز
بی حرم اوج و پر و بال سزاوار ندارد
شیئی ازدایر ی خط تو بیرون شدنی نیست
خط مهر تو به جز نقطه و پرگار ندارد
بارالها، می عشقش به

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 12:05
• نوشته شده توسط
• عفاف

يا سلطان
از راه دور پر به سوی گنبدت زدم
آقا كلاغ رو سیه خسته میخری؟؟؟
درهم خریدن تو مرا مات كرده است
حتما قبول میكنی ام بهر نوكری!!!
حتی كبوتران حریم تو رنگی اند
حالا مرا به گنبد و گلدسته میبری؟؟
من آمدم كه مال تو باشم همین و بس
آقا مرا پرم ندهی بام دیگری!!!
"ايمان كريمي"
منبع:شه زادگان عالم هستی غلام تو

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 12:08
• نوشته شده توسط
• عفاف

يا ثامن الحجج
نشئه از بوی می خوان وفا برخیزد
عاشقم بر می صافی که صفا برخیزد
ای صبا ساقی ما را برسان تهنیتی
و بگو از سر این جور و جفا برخیزد
جرعه ای می به خمار از سر رافت بدهد
تا که مست از نفس باد صبا برخیزد
در نباشد به سرای کرم سلطانی
که به تق تق ز در شاه صدا برخیزد
فرصت عجز و انابه نبود تا ز گدا
حرفی از جود و کرم یا که عطا بر خیزد
می دهد گفته و ناگفته به مسکین درش
پس بگو از در این خانه گدا برخیزد
هر که آمد به طلب آمده و در طلب است
بنشیند به رضا و به رضا برخیزد
بر سر بام تو هر مرغ فرود آمده را
دل آن نیست دوباره به هوا برخیزد
گر غبار حرمت بر سر ما بنشیند
هر نفس سینه زند بوی شفا برخیزد
مس تن را

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 12:11
• نوشته شده توسط
• عفاف

دل دراین گلشن فردوس صفا می گیرد
گرچه بی ارزش وقدراست بها می گیرد
گرکه هرغنچه دلی باز شود، بالبخند
عطرگلزار تو ازدست صبا می گیرد
آن که درعشق توای دوست فنا شداینجا
زکف مرحمتت آب بفا می گیرد
کار ساز همگان است نگاه کرمت
حاجت خودزشما شاه وگدا می گیرد
آشنا با کرم توست گدای حرمت
رچه خواهد ز تو بی چون وچرا می گیرد
هرکه یکبار شود زائرعارف به شما
درسه جا هدیه زالطاف شما می گیرد
نکند باز ازاین پنجره قفل دل را
پشت این پنجره هرکس که شفا می گیرد
هر زمان یاد غریبی تو می افتد دل
می زند ناله زداغ تو، عزا می گیرد
گرکه پای فتاده است «وفائی» زگناه
دست او را همه جا لطف شما می گیرد

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 12:56
• نوشته شده توسط
• عفاف

دادرس
ای برهمه دادرس،مرا هم دریاب
ای برهمه کس، توکس،مرا هم دریاب
امروز که بار عام دادی همه را
افتاده ام از نفس مرا هم دریاب
منبع':گلبن وفا

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 12:59
• نوشته شده توسط
• عفاف

ازباده عشق تاسبويم دادي
چون باد صبا راه به كويم دادي
اي شمس شموس ازازل تا به ابد
ممنون توام كه آبرويم دادي

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 13:22
• نوشته شده توسط
• عفاف

مادست به دامن تو انداخته ايم
درمهر و تولاي تو دل باخته ايم
با آنكه هميشه همجوارت بوديم
افسوس تو را هنوز نشناخته ايم

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 13:29
• نوشته شده توسط
• عفاف

من گرفتار توام تا روز مرگم یا رضا
می زنم با هر نفس از عشق تو دم یا رضا
عمر بی تو ارزنی ارزش ندارد بی گمان
تو مدد کن تا بمانم پای عشقم یا رضا
از تو می خواهم تو را جز تو ندارم حاجتی
از سرم هرگز نگردد سایه ات کم یا رضا
حسرت شش گوشه دارم پنجره فولاد کو ؟!
از تو می گیرم برات کوی یارم یا رضا
کربلا و سامرا و کعبه ی من کوی توست
جیره خوار سفره ی احسان طوسم یا رضا
بوی ماه عشق می آید مدد کن نوکرت
نوکری شایسته باشد این محرّم یا رضا
العجلهای تو بوی وصل دلبر می دهد
تو بگو عجــِّـل ظهورک سر شود غم یا رضا
منبع:سحر اشک

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 14:19
• نوشته شده توسط
• عفاف

ما جیره خوار سفره ی لطف رضائیم
دیوانه ی شش گوشه ی کرب و بلائیم
ما با ولایت تا شهادت عهد بستیم
ما اهل ایرانیم و از جنس ولائیم

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 14:16
• نوشته شده توسط
• عفاف

بال گشودم که کبوتر شوم
معتکف سایه ی کوثر شوم
ضامن آهو چو قبولم کند
از همه افلاک دگر سر شوم
بال و پرم داده میان حرم
تا که سرا پا همگی پر شوم
بال و پری داده ز جنس بلور
گفته از این خاک جداتر شوم
" آینه در آینه تکثیر شد "
تا که در این عشق مکرّر شوم
از حرم خواهر نور آمدم
نائب دیدار برادر شوم
شاکر عشقم که پرم داد تا
وارد آبادی دلبر شوم
منبع:بیت های سوخته

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:16
• نوشته شده توسط
• عفاف

دوباره کفتر دلها شده روانه ی طوس
کسی که آمده این جا نمی شود مأیوس
دوباره مثل همیشه خجالتم دادی
که آمدم به زیارت ، زیارت مخصوص
شاعر : اسماعیل شبرنک

• یکشنبه
• 17
• دی
• 1391
• ساعت
• 08:46
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

دلم شکسته ، دلم را نمی خری آقا!؟

مرا به صحن بهشتت نمی بری آقا!؟

اگر چه غرق گناهم ولی خبر دارم

تو آبروی کسی را نمی بری آقا

چقدر خوبی و دل رحم و مهربان ، عاشق

و در دقایق عمرم شناوری آقا

همیشه از حرمت بوی مهر می آید

شبیه باغ پر از گل معطری آقا

تمام دفتر شعرم فدای چشمانت

که از تمام غزلهام بهتری آقا

ولی بدون تو این شعر ها چه دلتنگند

بدون نام تو اصلا چه دفتری آقا

در اوج بی کسی ام در خیال من هستی

تویی که یارترین یارو یاوری آقا

• یکشنبه
• 17
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:54
• نوشته شده توسط
• محدثه محمدی

کلاغ رو سیاهمو خیلی خجالت زده ام
بین پرنده ها اگه بد باشه من اون بده ام
کی گفته که زیارتش فقط برا کبوتراس
یا خوندن برا آقا منحصر قنارییاس
خیلی خجالت میکشم بین کبوتراش بیام
عالم و آدم می دونن من یه کلاغ روسیام
بال و پرم جای خودش قلب سیام درد سرِ
بین کبوتراش چطور کلاغ سیاهم بپرِ ؟
دلم میگه پاشم برم شاید کلاغم را بدن
شاید یه گوشه از حرم این رو سیاهم جا بدن
می رم میگم امام رضا از راه دوری اومدم
بال و پرم زخمی شده از حرمت نکن ردم
اگه جوابمو نده قسم می دم به مادرش
من التماسش میکنم تا که بشم کبو ترش
میگم که یا امام رضا جز حرمت جا ندارم
بگی برو زودی میرم با تو که دعوا ندارم
از این راهی که اومدم باشه م

• یکشنبه
• 17
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:50
• نوشته شده توسط
• محدثه محمدی

ای خون شما در رگ سلمانی ما
سلطانی تو دلیل سلطانی ما
تو جای خودت برده دل از عشاقت
یک شمه تو پیر خراسانی ما

• یکشنبه
• 17
• دی
• 1391
• ساعت
• 19:50
• نوشته شده توسط
• عفاف

درون مشرق جان نوري آشنا پيداست
چه آشنا که غريب غريبها پيداست
خط طلايي خورشيد، نور گنبد اوست
به هر کجا بروم «مرقد الرضا» پيداست
حکايت دل من با تو مثل قطره اشک
از ابتداي سفر تا به انتها پيداست
حريم امن الهي‌ است اين حرم، آري
در او تمّوج بال فرشته‌ها پيداست
ميان اينهمه زائر، ميان اينهمه اشک
دل من اين دل بي دست و پا کجا پيداست؟
به درگه تو به تقديم آنچه آورديم
خجالت است که از رنگ و روي ما پيداست
در اين مقام که درگاه ضامن آهوست
ز آهوي دلم از اشک، ردّ پا پيداست
رضا وجود تو درياست، آنچنان دريا
که ساحل کرمت تا هميشه ناپيداست
نياز نيست به عرض طلب که حاجت ما
هميشه در نظر رحمت شما پيداست
شاعر : محمد سعيد

• دوشنبه
• 18
• دی
• 1391
• ساعت
• 15:28
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

دوست دارم تا که بر خاکت، جبين سايي کنم
خاک پاي زائرت را کحل بينايي کنم
دوست دارم خضر باشم تا که با آب بقا
تا قيامت بهر زّوار تو سقّايي کنم
دوست دارم ضامنم باشي که بر خيل ملک
سرفرازي همچو آن آهوي صحرايي کنم
دوست دارم بر گدايي درت از شهر خويش
تا در باب الجوادت، راه پيمايي کنم
دوست دارم زير پاي زائرت، دفنم کنند
تا گشايم دست و اعجاز مسيحايي کنم
دوست دارم وقت مردن با تماشاي رخت
مرگ را از شوق ديدارت، تماشايي کنم
دوست دارم در ميان آن همه زوّار تو
بر درت، ابراز راز دل، به تنهايي کنم
دوست دارم در خراسان تو چون گل بشکفم
صبح دم توصيف از گل هاي زهرايي کنم
دوست دارم هر کجا باشد به نامت مجلسي
شمع باشم، آب گ

• دوشنبه
• 18
• دی
• 1391
• ساعت
• 15:45
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

کم کم دل هوائی من بال و پر گرفت
محتاج چشم های تو راه سفر گرفت
شوق زیارتست وبه دل دست میدهد
پایین پات فکرمرا سربسرگرفت
نجوای عشق ،همهمه ی زائران اشک
پیراهن ضریح تورا چشم تر گرفت
..بعدمسافت است ولی بایک السلام
صحن تولحظه های مرادرنظرگرفت
حاجت زیادوبذل عنایت زیادتر
کمتراگرچه خواسته دل،بیشتر گرفت
آقا قسم بجان جوادت چه میکند
بااین قسم گرفت دعایی اگرگرفت
ای ضامن رئوف منم آهوی غریب
بغضی کنار پنجره فولاد سرگرف

• دوشنبه
• 18
• دی
• 1391
• ساعت
• 19:00
• نوشته شده توسط
• عفاف

مشهد اگر که گنبد زرد طلا نداشت
باید نوشت کشور ایران صفا نداشت
کلا"تمام ثروتمان مشهد و قم است
بی این دو شهر مملکت ما بها نداشت
درماندگان ما به کجا داشتند امید
کشور اگر ز لطف تو دارالشفا نداشت
از سربلندی حرمت مدعی شدیم
بی تو وگر نه مملکت این ادعا نداشت
آقا قسم به عطرنسیم حریم تو
خاکت اگر نبود دل ما دوا نداشت
باید نوشت کشورمان کشور رضا است
قدری نداشت میهن ما گر رضا نداشت
شاید هزار بار فنا می شد از بلا
گر مادرت به خاک وطن اعتنا نداشت
دشمن تمام خاک وطن را گرفته بود
زهرا اگر که گوشه ی چشمی به ما نداشت

شاعر : رضا حمامی آرانی

• شنبه
• 26
• مهر
• 1393
• ساعت
• 21:24
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

شد ذکـــــر رضــا(ع) کـلید قفل دل ما

با حبّ رضا(ع) سرشته گشته گل ما

خـواهـیــــم خــــــــدا حـاجــت ما را بدهد

با لطـــف رضا(ع) صفا دهد محفل ما

سروده: محسن زعفرانیه

• شنبه
• 23
• دی
• 1391
• ساعت
• 13:55
• نوشته شده توسط
• علي احمدي

ای علیّ بن موسی جعفر
گلبن بوستان پیغمبر
گرد نعلینت ای مسیحادم
سرمه چشم مردم عالم
حَرَمت قبله گاه اهل نیاز
دَرِجودت به روی هرکس باز
صاحبان سریر و مسند و تاج
به گدایی زدرگهت محتاج
هرکه در دامن تو آویزد
گرد عصیان زدامنش ریزد
شهر یاران گدای خوان تواند
بنده خاک آستان تواند
کو امیری که خاک پای تو نیست؟
کو غریبی که آشنای تو نیست
در حریمت زسفره لاهوت
می رسد هر گرسنه ای را قوت
تو پناه امیدوارانی
در کویر نیاز،بارانی
در حریم تو گوش جان فلک
می نیوشد صفیر بال ملک
ما سوا تشنه و تو دریایی
همگی بنده و تو مولایی
نیست اینجا دری که اهل نیاز
رود و ناامید گردد باز
خفته در پای این خجسته بنا
پاره ای از تن رسول خدا
خ

• پنج شنبه
• 19
• بهمن
• 1391
• ساعت
• 15:02
• نوشته شده توسط
• یحیی

لحظه به لحظه زندگي نور اميد مي‏دهد
شام سياه، مژده‏ي صبح سپيد مي‏دهد
گر که خداي مهربان بست به حکمتش دري‏
رحمت او به دست ما باز کليد مي‏دهد
چون غم و رنج و ابتلاء مايه‏ي اوج روح ما است‏
محنت ما ز رحمتش باز نويد مي‏دهد
لطف خدا نگر که او از ره بنده‏پروري‏
هر غم و درد بنده را، مزد مزيد مي‏دهد
سنگ بلا نصيب هر شاخه‏ي پر ثمر بود
رنج، کجا زمانه بر شاخه‏ي بيد مي‏دهد
بر سر راه عمر ما، رهگذرند غصه‏ها
اي که عبور غم تو را رنج شديد مي‏دهد
هر چه خدا به ما دهد خير و صلاح ما بود
هر غم تازه مژده‏ي لطف جديد مي‏دهد
اوست خداي مهربان، اوست پناه بي‏کسان‏
اوست که نااميد را نور اميد مي‏دهد
درد از او شفا از او، هم اثر دو

• پنج شنبه
• 19
• بهمن
• 1391
• ساعت
• 15:04
• نوشته شده توسط
• یحیی

به ره رضا سپردم، دل درد آشنا را
به حريم عشق بردم، دل پاک بي‏ ريا را
من و دامن وصالش، من و درگه خدايي‏
که ز مهر مي‏نوازد، دل درد آشنا را
به در دگر نرفتم، ز در خداي هرگز
به جز از در رضايش که شفاست، دردها را
ز درش نديده ‏ام من، به جز از گره‏گشايي‏
دل من نمي‏شناسد به جز از رضا، رضا را
به رهش دو ديده دارم، همه اشک غم دمادم‏
ندهم ز دست هرگز! در خانه‏ي رضا را
به حريم عشق رو کن. به حريم کبريايش‏
که نظر کني دمادم، همه لطف کبريا را
ز در رضا طلب کن همه آنچه را که خواهي‏
ز شرار غم رهايي، هم ازين در است، ما را
به درش هماره رو کن. که ز لطف مي‏نوازد
دل دردمند ما را، دل‏زار بي‏نوا را
ز حضور بي‏ نصيبي، چو به غ

• پنج شنبه
• 19
• بهمن
• 1391
• ساعت
• 15:26
• نوشته شده توسط
• یحیی

آقا چه قدر دلم گرفتار شماست
صد بار شكسته، باز بيمار شماست
انگار تمام شهر فهميده دلـم
همسايه ديوار به ديوار شماست!
***
تغييـر نمـوده اسـت آواز دلـم
شور است كه مي تراود از ساز دلم
اين حال چه حالي ست؟ گمانم امشب
بوشهر به مشهد است پرواز دلم

• یکشنبه
• 11
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:32
• نوشته شده توسط
• یحیی

تا کبوترها نشستند و از این خوان می خورند
زائران از دست تو هر روز احسان مي خورند
اي كريم بن كريم ...حتی کریمانِ جهان.
بر سر این سفره از دستان تو نان می خورند
باز بوي نذری ات پيچيده در پس كوچه ها
نذری ِ چشم تو را مردم فراوان مي خورند
هوان دشت ها هر شب دخيل ات مي شوند
گندم صحن دلت را ياكريمان مي خورند
باز هم پروانه هاي عاشقت در كل شهر
چادر گلدار پوشیدند و باران مي خورند
امشب از گلدسته ات خورشيد مي بارد به شهر
آسمانها حسرت خاك خراسان مي خورند

• یکشنبه
• 11
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:35
• نوشته شده توسط
• یحیی

آنقَدَر زل بزنم روشنِ این گنبد را
تا خدا نرم کند این حجرالاسود را
چقدَر تشنه ی نورم؛ نمِ اشکی کافی ست
تا چراغان کند این تیرگی ممتد را
تبِ بی تاب غمت را چقدَر دلتنگم
مثل آرامِ تن برکه که جذر و مد را
یخ زدم از نفَس سرد زمین؛ می ترسم
سوز این آه به آتش بکشد مشهد را
به تن پنجره فولاد گره خورد دلم
تو بخواه آنچه که تقدیر نمی خواهد را

شاعر : نیره کاشی

• شنبه
• 12
• مهر
• 1393
• ساعت
• 05:54
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

میرسد از عمق دل آرام نجوای رضا
میپرد چون کفتری تا صحن زیبای رضا

گر نهنگ عشق او صیاد بی همتا شود
کاش باشم روز و شب ماهی به دریای رضا

تا معلم باز موضوعی دهد با اختیار
مینویسم با قلم سر تیتر انشای رضا

حضرت موسی دگر بیرون نمی امد ز طور
گر خدا میبردش اندر طور سینای رضا

گر مسیحی میشدم با عشق عیسی میزدم
بین هر شهر مسیحایی کلیسای رضا

جان نمیداد انکه با القای عیسی زنده شد
تا به روحش میدمیدی روح عظمای رضا

ای طبیبان نسخه ها را پاره گردانید چون
از ازل دار الشفا شد تربت پای رضا

شیخ هر دین و مرامی بحر بحث امد به پیش
عاقبت زانو زدند از علم خضرای رضا

چون به جنت ره ندادنم به اعمال بدم
کاش در دستم بود ی

• دوشنبه
• 6
• بهمن
• 1393
• ساعت
• 15:17
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار