امام رضا علیه السلام

خوش است حس قشنگ در آسمان بودن
درست لحظه‌ی پیش ضریحتان بودن
درون صحن شما می شود به خود بالید
به بال های دعا حس بی کران بودن
به روی مأذنه نقاره یک نفس می گفت:
رضا رضا شده تقریری از اذان بودن
قبول کن چه بزرگی همیشه آماده است
جوابگوی سؤالات هر زمان بودن
غرور چیز بدی نیست در حریم شما
غلام شاه تمام جهانیان بودن!
درون باغ شما عمر ما اگر طی شد
خوش است زرد و شکسته و یا خزان بودن
شما رؤوفی و سوغاتی شما این است
شبیه حضرتتان خوب و مهربان بودن
پیام آینه کاری در این زیارت چیست؟
کنار آینه ها آینه روان بودن
تمام حرف زیارات عارفان این است
به میهمانی تان رنگ میزبان بودن
امیدواری جان جوانمان این است:
به عشق پیر

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 15:49
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

باران گرفت و سوره ی مریم نزول کرد
باران شعر آمد و نم نم نزول کرد
اول نوشت قصه ای از سرگذشت ما
از آن زمان که حضرت آدم نزول کرد
بعدا نوشت قصه ی چشمان خیس تو
قافیه ام رسیده و زمزم نزول کرد
نام تو را نوشتم و دیدم که ناگهان
تصویری از خدای مجسم نزول کرد
تنها دلیل آمدن شعر من تویی
این گونه بود واژه دمادم نزول کرد
آقا سلام آمده ام زائرت شوم
یعنی اگر اجازه دهی شاعرت شوم
ما شاعریم و دست به گیسو نمی زنیم
فالی به غیر گوشه ی ابرو نمی زنیم
باید اذان شعر بگویم برای تو
ما سالهاست نعره ی یاهو نمی زنیم
شغل شریف و محترم ما گدایی است
ما رو به غیر ضامن آهو نمی زنیم
ما را غلام حلقه به گوش آفریده اند
جایی به غیر صحن

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 15:44
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

ماهِ من! يک شب خيال انگيز، خواب ديدم ستاره‌ات شده‌ام
خواب ديدم کبوتري مُحرِم در طواف مناره‌ات شده‌ام
خواب دیدم ولی تو بیداری، کرده‌ای با کلاغِ خود کاری،
که در این روزهای پاییزی، جذب تور بهاره‌ات شده‌ام
موج در موج، آبیِ آبی، تو چه دریای مهربانی و من
قایق دلشکسته‌ای که شبی میهمان کناره‌ات شده‌ام
از درِ پشت سر مي‌آيم تا بيش از اينها خجالتم ندهد
اين لباس سياه، حالا که زائر بي‌قواره‌ات شده‌ام
گوشه‌ی «صحن قدس» قرآن را باز کردم به یاد چشمانت
باز «والشمس» آمد و گرم از تابش استخاره‌ات شده‌ام
چقَدَر حرف پشت بغضم بود، تا رسيدم به «صحن آزادي»
حرف‌هايم دوباره يادم رفت، بس که غرق نظاره‌ات شده‌ام
هشت يعني دو

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 15:56
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

از سوي که مي‌تابد؟ از روي تو يا خورشيد؟
آيينه بگردانم من سوي تو يا خورشيد؟
اين سلسله‌ي زرين با تار که مي‌رقصد،
بر شانه‌ي نيشابور، گيسوي تو يا خورشيد؟
تير مژه‌اي سوزان بر قلب من آتش زد
آه، از چه کماني بود، ابروي تو يا خورشيد؟
خورشيد پرستم من، با روي تو حيرانم
دل پيش که بنشانم، پهلوي تو يا خورشيد؟
يک ذرّه، کبوتر شد؛ گرماي چه دستاني
اينگونه طلسمش کرد، جادوي تو يا خورشيد؟
بارانيِ يک بغضم در سايه‌ي دلتنگي
سر روي چه بگذارم، زانوي تو يا خورشيد؟
سيب دل غلتانم، داغ است نمي‌دانم،
مي‌چرخد و مي‌آيد، از جوي تو يا خورشيد؟
در نيمه‌ي خود اما، گم شد و ببين تنها
يک آه به جا ماند از آهوي تو، يا خورشيد !

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:05
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

پريده هرجا، دويده هرسو
به جستجويت «کبوتراهو»
به شوق ليلا، قطار مجنون
تمام شب با صداي کوکو
رسيده اينجا شبيه موسي
از آن طرف‌ها که ديده سوسو
غبار از آيينه‌اش گرفته
صفاي صحن و صداي جارو
عبور آه و نم نگاه و
لبي به ذکر و سري به زانو
ضريح چشمان مهربانش
چه مي‌کند در رواق ابرو!
به هر نگاهي کشيده باران
به هر نسيمي سپرده گيسو
نشد مسيحا ! شبيه عطرت
نه بوي مريم، نه عطر شب بو
چه خلوتي با خدا تو داري
در اين شبستان پر هياهو
قطارم از راه قم مي‌آيد
سلامتان را رسانده بانو
و مادرم حلقه‌ي اميدي
نشانده در برق اين النگو
و شاعري گفته تا رسيدي
بپرس راز دريچه از او
بيا، دعاي بهاريت را
بخوان براي دل پرستو
نه پاي رفتن نه

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:07
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

وقتي قطره‌ها دلاشون
مي‌كنه هواي خورشيد
همه‌ي وجودشونو
مي‌ريزن به پاي خورشيد
پا ميشن از برگ گلها
يا كه از زمين خاكي
از دل سياه مرداب
مي‌رسن به شهر پاكي
توي پيچ و تاب رفتن
همه محو و بي‌نشونن
تا دل از زمين مي‌گيرن
ديگه اهل آسمونن
كوچه باغ شهر خورشيد
مال كدخداي عشقه
زير گنبد طلائيش
قصر پادشاي عشقه
گرد غصه تا مي‌شينه
روي بال شاپركها
مي‌پرن به سوي گلزار
با پيام قاصدكها
همه‌ي خستگيا رو
کينه ها رو دور ميريزن
وقتي خادماي خورشيد
تو رواقا نور ميريزن
برا زائراي خورشيد
غم و تيرگي حرومه
قصه هزار و يک شب
با گل سحر تمومه
من اگر چه سنگ سختم
كه نداره پاي رفتن
تو دلم يه كوهِ شوقه
که نداره جاي گفتن
تو كه اهل آسمو

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:13
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

دوباره يک نفر که کوله پشتيش پر است از هواي تو
و يک قطار خستگي که هاي هاي مي‌دود براي تو
دوباره ضرب ريل‌ها، صداي ذکرها، سماع کوپه‌ها
به ياد دشتهاي پشت سر و باغهاي آشناي تو
تو برق مي‌زني و ابرهاي تيره خيالهاي من
چه ساده آب مي‌شوند قطره قطره پيش پاي تو
و ناگهان تمام سوت‌ها سکوت؛ تمام ايستگاه سکوت؛
و مي‌‌زند چه مهربان مرا صدا ... صدا ... صدا ... صداي تو
و ناگهان تمام نقطه‌ها سياه؛ تمام خانه‌ها سياه؛
و محو مي‌شود نگاه من درون نقطه طلاي تو
زمان به سرعتِ شعاع نورها، به کندي عبورها
زمين ميان آسمان، در انحناي راحت فضاي تو
دلم سبک تر از پر فرشته‌ها به روي شانه هوا
دلي ميان دسته کبوتران، دلي رها، رهاي تو

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:10
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

ای مهربان غیر از تو دنیایی ندارم
مجنون شهرم جز تو لیلایی ندارم
یا ضامن آهو رضا شاه خراسان
دل مرده ام جز تو مسیحایی ندارم
سویت نمی خوانی مرا ، دیگر مرانم
من که به جز کوی شما جایی ندارم
می گویم هر باری که می آیم زیارت :
هرگز سفر این قدر رویایی ندارم
تنها دخیل اشک بر صحن تو بستم
جز پنجره فولاد ماوایی ندارم
راه هوایی باز و بال من شکسته
راه زمینی باز و من پایی ندارم
دیروز و امروزم خراب است و امیدی
جز قول تو بر روز فردایی ندارم
گفتم به روی سنگ قبرم حک نمایند
جز ضامن آهو من آقایی ندارم
شاعر : رضا رسول زاده

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:44
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

چه نزديکي! مسيحايي که از آن دور مي‌آيي!
گل خورشيدي و در حلقه‌اي از نور مي‌آيي
کليد قلعه‌‌هاي «لا» و «الا الله» در دستت
تو از دروازه‌هاي فتح نيشابور مي‌آيي
از آن لبخندهاي ساده مي‌لرزند، تا آرام
به سمت کاخ‌هاي مرمر مغرور مي‌آيي
حديث هفت رنگي از زبان نور مي‌‌‌خواني
و مي‌خوانيم، تا با هشتمين منشور مي‌آيي
هميشه دانه‌ دانه روي سقاخانه مي‌باري
هميشه با نمِ باراني از انگور مي‌آيي
قدم‌هاي تو ردي مي‌شود در چشم آهوها
به سمت طوس، با فانوس،‌ تا از طور مي‌آيي
□ □ □
ببين يک سايه دارد خسته از آن دور مي‌آيد
مسيحا ! «سنگ تي پا خورده‌ي رنجور» مي‌آيد
به ايوان طلا، تنديس آدم گونه‌ي زردي
شبيه مرده‌اي بي رنگ و رو، ا

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:26
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

به طواف حرمت خلق خدا می آیند
دسته دسته ملک از عرش سما می آیند
سرمه ی دیده نمایند غبار صحنت
انبیایی که به تسبیح و دعا می آیند
هیچ بیمار نگردد ز مطبت نومید
دردمندان سوی تو بهر شفا می آیند
حرمت باغ بهشت است ندارم تردید
خیل زوار تو دیدار خدا می آیند
آستان تو پر از پادشه و مسکین است
بهر پابوسی تو شاه و گدا می آیند
هر شب جمعه ، روایت شده تا مشهد تو
علی و فاطمه از کرب و بلا می آیند
شاعر : رضا رسول زاده

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:47
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

يکي بود يکي نبود
زير گنبد کبود
وسط گلدسته‌ها
گنبدي طلايي بود
پسرا و دخترا
پدرا و مادرا
گندم آوُرده بودن
براي کبوترا
تو دلاشون آسمون
وسطش رنگين کمون
با يه خورشيد قشنگ
يه خداي مهربون
اون طرف يه دختره
که دلش مي‌خواد بره
دستاي کوچيکشُ
بزنه به پنجره
با خودش مي‌گه: خدا !
مي‌شه يعني، اين آقا
که همه دوسش دارن
منو هم بده شفا
ناگهان وقت اذون
يه صداي مهربون
گفت چرا اشک مي‌ريزي؟
چي شده فرشته جون؟
شما اينجا مهموني
مهمونِ آسموني
وقتي پيش خورشيدي
چرا غمگين بموني؟
مردم از راه‌هاي دور
با غماي جور واجور
مهمون شادي مي‌شن
دورِ اين سفره‌ي نور
پشت اين پنجره‌ها
زير گنبد طلا
تو فقط صدا بزن
بگو: يا امام رضا(ع)
خودشُ ت

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:30
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

من ریزه خوار سفره مهمانی توام
من زنده گشته از دم سلطانی توام
در قید و بند خلق جهان نیستم رضا
ازاد گشته توام و زندانی توام
(وقت ورود در حرم تو هوایی ام)
مبهوت صحن های چراغانی توام
محتاج فیض هستم و طفلانه گفته ام
آقا قسم که طفل دبستانی توام
کالم ولی برای زیارت رسیده ام
من را بخر وگرنه که ارزانی توام
در کنج صحن کهنه غزل می شود تمام
اما هنوز بر سر مهمانی توام

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 20:20
• نوشته شده توسط
• عفاف

کاشکی می شد کبوتری رو گنبد طلا بشم
زائر اون صحن و سرای پاک و با صفا بشم
وقت نماز رو سجادم با گریه میگم ای خدا
یعنی میشه که خادم آقا امام رضا بشم
وقتی دلم پر می زنه میره تا گنبد طلا
حس می کنم آقا می خواد همیشه با خدا بشم
دنیای بی امام رضا برای من جهنمه
خدا نیاره روزی که من از آقام جدا بشم
می خوام کنار ضریحش مثل یه روستایی برم
میخوام که ساده دل باشم تا زود حاجت روا بشم
اگر که بی قیمتم و کسی من و نمی خره
باید توی حرم خاک قدوم زائرا بشم
زائر زیاد داره ولی میگن غریب الغرباست
چی می شه مونس دل غریب آشنا بشم
میگن که این صاحبخونه به سائلاش لطف می کنه
دلم می خواد تا عمر دارم تو حرمش گدا بشم
تنگه دلم برا

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 16:49
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

در حسرت دیدار شما می سوزم
با اشک به هنگام دعا می سوزم
من دور ولی دلم مقیم آنجاست
در بارگه قدس رضا می سوزم

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 20:25
• نوشته شده توسط
• عفاف

مــروز پــر از شـور و تـلاطـم شده ام
سرمست شراب وساغروخم شده ام
مـن وارد ایـن راهـم و از حـال خـراب
در کوچـه عـاشـقـی او گـم شده ام
چـون قـطـره امـیـد وصـل دریـا دارم
دریـایـی و مـن باتو چو قلزم شده ام
از تـیـر و کـمـان مـژه و ابـرویـت
چون زخم شبیه یک تبسم شده ام
تـو ضـامـن آهـویـی و مـن مثل غزال
مـحـتــاج نــوازش و تـرحـم شـده ام
هـر وقـت دلـم بـرایـتـان مـی گـیـرد
من راهی شهر خواهرت قم شده ام
دیـوانـه عـشـقـتـان شـدم از ایـن رو
انـگـشـت نـمـای کـل مردم شده ام
گـر اذن دهـی دوبــاره پـرواز کـنــم
مـن زائـر آسـمـان هـشـتـم شده ام

• سه شنبه
• 12
• دی
• 1391
• ساعت
• 20:31
• نوشته شده توسط
• عفاف

می‏ کشد , شوقم عنان , باد این کشش در ازدیاد
تا شود تنگ عزیمت تنگ بر خنگ مراد
گر چو من افتاده ای زان جذبه آگاهم که او
هودج خاک گران جنبش نهد بر دوش باد
ای عماری کش بزور میل او بازم گذار
کاین عماری ساربان بر ناقه نتواند نهاد
با توجه یار شو ای بخت و در راهم فکن‏
کاین گره از کار من یک دست نتواند گشاد
نی تحرک ممکن است و نی سکون از من که هست‏
ضعفم اندر ازدیاد و شوقم اندر اشتداد
چند چون بی تمشیت بی اعتماد است ای فلک‏
از تو امداد از من استمداد و از بخت اجتهاد
در چه وادی در سبیل رشحه بخش سلسبیل‏
دافع سوز جحیم و شافع روز معاد
شاه تخت ارتضا یعنی سمی مرتضی‏
سبط جعفر اشرف ذریه موسی ‏الرضا

• چهارشنبه
• 13
• دی
• 1391
• ساعت
• 09:04
• نوشته شده توسط
• عفاف

فتاب بی زوال آسمان داد و دین‏
نور بخش هفتمین اختر امام هشتمین
آنکه سایند از برای رخصت طوف درش‏
سروران بر خاک پای حاجیان او جبین‏
آنکه بوسند از شرف تا دامن آخر زمان‏
پادشاهان آستان روبان او را آستین‏
وقت تحریر گناه دوستان او عجب‏
گر بجنبد خامه در دست کرام الکاتبین‏
بهر دفع ساحران چون قم به اذن الله گفت‏
شیر نقش پرده از جاجست چون شیر عرین‏
تا به کار آید به کار زائران در راه او
هست دائم پشت خنک آسمان در زیرزین‏
رشک آن گنج دفین کش خاک مشهد مدفن است‏
از زمین تا آسمان است آسمان را بر زمین‏

• چهارشنبه
• 13
• دی
• 1391
• ساعت
• 09:08
• نوشته شده توسط
• عفاف

آن که کار عاصیان از سعی خدام تو ساخت‏
مغفرت را کامران از رحمت عام تو ساخت‏
طول ایام شفاعت کم نبود اما خدا
بیشتر کار گنه کاران درایام تو ساخت‏
چون برم در سلک مخلوقات نامت را که حق‏
برترین نام‏ های خویش را نام تو ساخت‏
کرد چون بخت بلند اقدام در تعظیم عرش‏
افسرش را حیله بند از خاک اقدام تو ساخت‏
آفتاب از غرفه ی خاور چو بیرون کرد سر
روی خود روشن ز نور شرفه ی بام تو ساخت‏
آنکه خوان عام روزی می‏ کشد از لطف خاص‏
انس و جان را ریزه خوار خوان انعام تو ساخت‏
مغفرت طرح بنای عفو افکند از ازل‏
لطف غفارش تمام اما به اتمام تو ساخت‏

• چهارشنبه
• 13
• دی
• 1391
• ساعت
• 09:11
• نوشته شده توسط
• عفاف

ای گدایان تو شاهان سریر سروری‏
بی نیاز این بر درت ناز این به شغل چاکری‏
وی به جاروب زر افشان روضه‏ ات را خاکروب‏
خسرو زرین درفش نور بخش خاوری‏
سکه ‏ی حکمت نمایان ‏تر زدند از سکه‏ ها
داورت چون داد در ملک ولایت داوری‏
در ره دین نک علم منصور گشت آخر که یافت‏
منصب حکم نبوت بر امامت برتری‏
وین امامت ور نه زین بسته ست بر رخشی که عقل‏
همعنان می‏ بیندش با رتبه‏ ی پیغمبری‏
گر کمال احمدی لالم نکردی گفتمی‏
اکمل از پیغمبرانت در ره دین پروری‏
ای به بویت کرده در غربت طواف تربتت‏
جمله اصناف ملک با مردم حور و پری‏

• چهارشنبه
• 13
• دی
• 1391
• ساعت
• 09:17
• نوشته شده توسط
• عفاف

ای نسیم رحمتت برقع کش از روی بهشت‏
عاصیان از جذبه ی لطفت روان سوی بهشت‏
بوی مهرت هر که را ناید ز ذرات وجود
از نسیم مغفرت هم نشنود بوی بهشت‏
جای آن کافر که در میزان نهندش حب تو
دوزخی باشد که باشد هم ترازوی بهشت‏
گر نباشد در کفت جام سقیهم ربهم‏
هیچ کس لب تر نسازد بر لب جوی بهشت‏
رحمتت گر دل به جانب داری دوزخ نهد
در دل افروزی زند پهلو به پهلوی بهشت‏
پیش از این مدح‏ ای شه همت بلندان جهان‏
بود پایم کوته از طوف سر کوی بهشت‏
حالیم پیوسته سوی خود اشارت می‏ کنند
حوریان دلکش پیوسته ابروی بهشت‏

• چهارشنبه
• 13
• دی
• 1391
• ساعت
• 09:14
• نوشته شده توسط
• عفاف

ای تفوق جسته بر هفت آسمان جای شما
عرش این نه زینه منظر فرش مأوای شما
چرخ اطلس نیز شد مانند کرسی پُر نجوم‏
از نشان نعل رخش عرش فرسای شما
چیست ماروبین خم گردون دوال کهکشان‏
گرنه دوران می ‏زند کوس تولای شما
نور گردون شد یکی صد بس که بر افلاک برد
پرده ی چشم فلک خاک کف پای شما
با وجود بی قصوری چون زر بی سکه است‏
خط فرمان قضا موقوف طغرای شما
می ‏تواند ساخت همسنگ ثواب خافقین‏
جرم امروز مرا در خواه فردای شما
صبح محشر هم نباشد در خمار آلوده‏ ای‏
گر بود شام اجل مست تمنای شما
هر که در خاک لحد خوابد ازین می‏ نشئه ناک‏
ایزدش مست می غفران بر انگیزد ز خاک‏

• چهارشنبه
• 13
• دی
• 1391
• ساعت
• 09:28
• نوشته شده توسط
• عفاف

بس که در مدحت بلندست اهل معنی را اساس‏
سوده بر جیب ثنایت دامن حمد و سپاس‏
جز ید قدرت ترازو دار نبود گر به فرض‏
بار عظمت سر فرود آرد به میزان قیاس‏
از صفات کبریایی آنچه دور از ذات توست‏
نیست جز معبودی اندر دیده ی دقت شناس‏
یا شفیع المذنبین تا بوده ‏ام کم بوده است‏
در من از شغل گنه بیکار یک حس از حواس‏
حالیا بر دوش دارم بار یک عالم گنه‏
در دو عالم بیش دارم از گناه خود هراس‏
محتشم را شرم می‏ آید که آرد بر زبان‏
آنچه من از لطف مخصوص تو دارم التماس‏
التماس اینست کز من عفو اگر دامن کشد
وز پلاس عبرتم در حشر پوشاند لباس‏

• چهارشنبه
• 13
• دی
• 1391
• ساعت
• 09:31
• نوشته شده توسط
• عفاف

صد دعا و صد درود خوش ورود خوش ادا
کآردش رحمت فرو از بارگاه کبریا
هر یکی از عرش آمین گو رئوس قدسیان‏
هر یکی در عرش تحسین خوان نفوس انبیا
خاصه سلطان الرسل با اولیای خاص خویش‏
سیما شاه اسد سیما علی ‏المرتضی‏
بعد از آن از اهل بیت آن شه ایوان دین‏
زهره زهرا لقب بنت ‏النبی خیر النسا
پس حسن پرورده کلفت قتیل زهر قهر
پس حسین آزرده کربت شهید کربلا
باز با سجاد و باقر صادق و کاظم که هست‏
مقتدایان را ز چار ارکان بر این چار اقتدا
پس نقی و عسکری بین آن مهی کز شش جهت‏
می‏کنند از نورشان خلق جان کسب ضیا
قصه کوته آن درود و آن دعا بادا تمام‏
بر تو با تسلیم مستثنای مهدی و السلام

• چهارشنبه
• 13
• دی
• 1391
• ساعت
• 09:34
• نوشته شده توسط
• عفاف

بود پیوسته نیت در ریاض روضه رضوان را
که بوسد آستان روضه‏ ی شاه خراسان را
مه ایوان یثرب آفتاب مشرق و مغرب‏
که سقف مشهدش همسایه آمد عرش رحمان را
سجود آستانش دولت دنیا و دین بخشد
همین دولت بسست از دین و دنیا اهل ایمان را
نظر در صورت قندیل محراب مزارش کن‏
غبار آستانش دیده‏ ها را می‏ کند روشن‏
صفای مرقدش بخشد صفا آیینه‏ ی جان را
ملایک رو نهند از حلقه‏ ی اهل صفا اینجا
که در این کعبه دریابند اجر عید قربان را
نموداری نمود از لاجوردی گنبد سلطان‏
قلم روزی که طرح انداخت این فیروزه ایوان را
سلاطین چشم آن دارند از بهر سرافرازی‏
که گاهی خاکروب این زمین. سازند مژگان را
وصال کعبه خواهی سوی ایوان رضا رونه‏
چه

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 10:01
• نوشته شده توسط
• عفاف

من دست زنم دراین فراپستی بردامن شاه عالم بالا
از بحرنخست گوهر هشتم دریدی چهار لؤلؤ لالا
گردون چهار اختر خاتم كاین چارچوگوهرندواودریا
دارای نُه آسمان تودرتو دارندة هفت ارض تابرتا
سلطان سماء روح و ارض تن قیوم چهار ام و هفت آبا
او جان و جمیع ماسوی پیكر او كل و جمیع كائنات اجزا
بگذشته ازآن كه علم الانسان مالایعلم ستایمش زان سا
سلطان كه ولایت مطلق كاوهست مدیر كن فكان تنها
میر ملكوتیان روشن دل پیر جبروتیان جان پروا
او شخص وجود و هیكل موجود عرش و فلك و ملك همة اعضا
از نقطة خاك مركز هستی پیدا شد و شد چو نقطة پابرجا
نّه دایرة سپهر از او دائم گردند به گرد مركز غبرا
آن نقطه رضاست كز سركلكش بر لوح قضا قدر

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 10:03
• نوشته شده توسط
• عفاف

قلبی که شکست از التجا می گوید
از پنجره فولاد و رجا مي گويد
لبخند رضایت تو ما را کافی ست
عمریست دلم رضا رضا می گوید
***
در صحن تو حج فقرا را عشق است
پرواز به مشهد الرضا را عشق است
پایان دو ماه نوکری از دستت
یک تذکره‌ي کرب و بلا را عشق است
شاعر:یوسف رحیمی

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 10:47
• نوشته شده توسط
• عفاف

يا رئوفِ آل الله
وقتي دلم روانه سوي طوس مي شود
با گنبد طلاي تو مأنوس مي شود
اي كهكشان مهر و محبت،سپهر حُسن
"رأفت در آستان تو محسوس مي شود"1
يك روزه مرغ خانگي پر شكسته اي
در آسمان لطف تو ققنوس مي شود
اينجا دلِ سياه شده از تب گناه
مشكات نور ححضرت قدوس مي شود
اينجا براي خسته دلي هاي زائرت
آغوش مهربان تو ملموس مي شود
اينجا كبوتر دل هر جايي ام رضا
در دام دانه هاي تو مأنوس مي شود
محسن فتاحيان"

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 11:31
• نوشته شده توسط
• عفاف

از آسمان شبت یک ستاره می خواهم
برای درد دلم راه چاره می خواهم
میان خمره ی چشمت شراب نوشیدم
از آن شراب نداری؟...دوباره می خواهم
سر دو ابروی تو این دلم مردد شد
برای این دو دلی استخاره می خواهم
اگر که گوشه کنار دل شما جا هست
فقط کمی زدلت را اجاره می خواهم
ببین که بار گناهم خمیده ام کرده
برای آدمیت یک اشاره می خواهم
میان راه زیارت مرا بکش آقا
به خاطرت سفر نیمه کاره می خواهم
دوباره قصه ی این ماجرای تکراری
دوباره قصه ی شاه و گدای تکراری
به لطف مظهر غربت دلم کجا رفته؟
کنار پنجره فولاد٬خسته وا رفته
دلم به شوق زیارت هزار تکٌه شده
به صحن های حریمت جدا جدا رفته
کنار پنجره فولاد و موج بیماران
ویاد طفل مری

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 10:16
• نوشته شده توسط
• عفاف

يا امام الرئوف
در اول تمام گذرنامه هاي ما
نامرئي است گرچه نوشته است يا رضا
يك يا رضا بس است كه پر در بياوري
با يا حسين پر بزني سوي كربلا
ما مي رويم كرببلا از مسير طوس
از شرق مي رويم به غرب دل خدا
منبع:شه زادگان عالم هستی غلام تو

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 11:36
• نوشته شده توسط
• عفاف

از عالمي بريدم و اينجا رسيده ام
يک عمر بال و پر زدم اما رسيده ام
اين قطعه با تمام زمين فرق مي کند
انگار من به عرش معلّي رسيده ام
با قلب من تمام حرم حرف مي زند
شايد دگر به عالم معنا رسيده ام
از اين به بعد صحبت لب تشنگي خطاست
وقتي به پاي‌بوسي دريا رسيده ام
کي بي شفاي اين دل درمانده مي روم
حالا که من به صحن مسيحا رسيده ام
من از خدا به غير تو چيزي نخواستم
با یک نگاه خود بگو آیا رسيده ام؟
توفيق خاکبوسي تو لطف خواهري ست
اینجا به فضل دختر موسي رسيده ام
قلبم کبوتر حرم زينب قم است
در هر سلام منتظر يک عليکُم است
مهر تو را زلالي باران نوشت و بعد
فردوس را ز خاک خراسان نوشت و بعد
با هر ترنمِ «وَ أنا مِن شُ

• شنبه
• 16
• دی
• 1391
• ساعت
• 10:43
• نوشته شده توسط
• عفاف