چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
شاهنشه اعلی درجاة مایی
آقا تو حقیقت صلاة مایی
بی نور نگاه تو همه گمراهیم
تو هادی "إهدِنَـا الصِّرَاطَ ..."مایی
شاعر : علیرضا خاکساری
زمینه
شهر سامرا شد کرب و بلا
باز دریائیه چشم شیعه ها
داره میاد بارون عزا
سیاه به تن کردن نوکرا
نوای واویلاه میرسه (دوباره از عرش خدا 2)
عالم غرق زاریه ، زخم غصه کاریه
از چشمای فاطمه ( برا آقا خون جاریه 2)
آقای غریب من
******
مسموم جفا شد ابن الجواد
بین غربت وغم از پا فِتاد
امامَمو با چشم پر آب
شبونه بردن بزم شراب
فقط خدا می دونه چقدر ( آقامون و دادن عذاب 2)
وقتی طعنه میزدن ، قلبش کربلا می شد
روضه های شهر شام (توی دلش بر پا می شد 2)
آقای غریب من
شاعر : محسن طالبی پور
دانلود سبک
شکرلله که همه شیعه ی اثنی عشریم
به گدایی در خانه ی تو مفتخریم
تو ز آن طایفه ای که همه دلدار شدند
ما همان طایفه ی سینه زن در به دریم
مبتلای غم و درد و تب و آه و شرری
مبتلای غم و درد و تب و آه و شرریم
"امشبی را شه دین در حرمت مهمانی"
به تمنای حضورت همگی نوحه گریم
ما شنیدیم تو را بزم جسارت بردند
بی سبب نیست اگر غمزده و خون جگریم
زچه رو در وسط کوچه کشاندند تو را
بر سر سفره ی اغیار نشاندند تو را
همه در باده خوری و تو معذب بودی
ز غم و غصه و اندوه لبالب بودی
با جسارت به شما نیز تعارف کردند
با جسارت به شمایی که محجب بودی
بد دهان ها به مقام تو اهانت کردند
عوضش ای ولی الله مودب بودی
بیشتر از همه کس جام
شکست بال و پرش آسمان تکان می خورد
ز درد روی تنش، رنگ ارغوان می خورد
میان بستر خود او ز درد می پیچید
گره به کار اهالی آسمان می خورد
برای زخم عمیقش دوا افاقه نکرد
ز بس که زخم زبان او از این و آن می خورد
تو را خدا دگر او را به کوچه ها نکشید
خدا نکرده زمین گر در آن میان می خورد-
-جواب مادر او را چگونه می دادید
چه قدر خون جگر او ز دستتان می خورد
میان بستر خود تشنه روضه سر می داد
صدای گریه و آهش به گوش جان می خورد
چنان ز چوب و لب خشک و خیزران می خواند
که گوئیا به لبش چوب خیزران می خورد
شبیه جدِّ غریبش چنان به خاک افتاد
کأنَّ ضربه ز سر نیزه ی سنان می خورد
شاعر : محسن حنیفی
هشت سالت شد و امام شدی
منبع فیض ناتمام شدی
نه فقط دوست،بین دشمن هم
مورد لطف و احترام شدی
هم به زهد و عبادت بسیار
هم به علم وعمل به نام شدی
مثل جدّت نبی ((امین))شدی و
مثل جدّت علی گرام شدی
مثل جدّت حسن کریم شدی
با گداها چه خوش مرام شدی
گربخواهم تو را خلاصه کنم
مظهر تام نـُـه امام شدی
با مرامت میان دشمن هم
صاحب بنده و غلام شدی
کوری چشم((ابن أکثم)) ها
شامل برترین مقام شدی
آنچه را دروجود خوبان است
یک تنه صاحب تمام شدی
خط به خط جامعه کلام خداست
((مظهرُالله ِ فی الکلام)) شدی
ای شکوه رفیع آزادی...!!!
السلام علیک یاهادی
دهمین پیشوای دین خدا
پدر و مادرم فدای شما
کوری هرکه کرده بی ادبی
نیست زیباترازنقی
اي اختر برج هُدي ، روح طهارت
آقا سلامي از دل و جانها نثارت
اي نام روح افزاي تو هاديِ دلها
نامت علي،هادي است اسم مُستعارت
راه ميان بُر را به دلها باز كردي
هركس كه دارد قصد پابوس و زيارت
با اينكه دستت بسته امّا سفره داري
از دور سائل را تو بنشاني كنارت
حتي تو در تبعيدگاهت ياد مايي
هر روز مي اُفتد به سمت ما گذارت
گاهي گِره كور است امّا مي شود باز
پيداست يار ماست قلب غمگسارت
□□□
تو آن طبيب حاذقِ در بند هستي
كز ظلم نامردان شده غربت دچارت
غربت نه از دشمن كه گاه از دوست ديدي
يك ذره امّا كم نشد از اقتدارت
چيزي نگفتي از سعايتهاي ياران
شِكوِه نكردي از عدوي بي شمارت
حتي حسن از مكرِ بدخواهان به سختي
مي آمد
در حلم و وفا حسن زبانزد دارد
در جود و سخا شکوه بی حد دارد
در قامت او صلابت حیدری ست
در چهره ي خود نور محمد دارد
شاعر : یوسف رحیمی
آه در سینه ام از زهر شراری برپاست
آتشی بر جگر و رویِ لبم واویلاست
سوختم سوختم آبی که نفس می سوزد
حجره ام از جگر سوخته ام کرببلاست
مادرم آمده بالین منِ چشم به راه
تا بگویم غم خود را که دلم پُر غوغاست
دستِ من بست و مرا نیمه شب از خانه کشید
بی حیایی که نمی گفت غریب و تنهاست
گاه می رفتم و گاهی به زمین می خوردم
مثل آن طفل که مبهوت دو چشم باباست
مثل آن دخترکی که نفسش بند آمد
راه می آمد و می دید سری بر نی هاست
سنگ بود و سری که ز لبش خون میریخت
خیزران بود و یتیمی که شبیه زهراست
شاعر : حسن لطفی
در بارگاه قدس اگر بار میدهند
تنها به احترام رخ یار میدهند..
چون در ازاش خون دل و دار میدهند
این بار را به میثم و عمار میدهند..
ماییم و بیقراری و حال و هوای تو..
باید به صفحه ارنی طرح لن کشید
از زیر کام واژه برایت سخن کشید
آوازه ی صفات تورا تا قرن کشید
باریست بار عشق که باید به تن کشید
شاید به جان دهیم کمی از بهای تو..
پیداست در معانی اسمت مقام ها
در کوره ی محبت تو پخته خام ها
مشغول طوف گرد تو بیت الحرام ها
در حکم واجب است به تو احترام ها
اینحرفها کمیست ز مدح و ثنای تو..
تاروز حشر دست به دامان تو خلیل
شاگرد درس معرفتت صد چو جبرئیل
مدح تورا نوشته"محدث" ازین قبیل
آب وضوی نافله ات آب سلسبیل..
در "
تنها، غریب، بی کس و بی آشیان شدی
تبعیدی مجاور یک پادگان شدی
طوفان غم شکوه بهار تو را گرفت
بیهوده نیست این همه رنگ خزان شدی
آقا ... مدینه ، سامره فرقی نمیکند
وقتی شبیه مادر خود قد کمان شدی
مانند کوه مانده ای و ایستاده ای
هرچند بارها هدف دشمنان شدی
دیروز گنبد حرمت ریخت بر زمین
امروز نیز هجمه ی زخم زبان شدی
سیلی محکمی زده نامت به دشمنان
تو خار چشم طرح زنا زادگان شدی
آقا غرور سینه زنانت شکسته شد
حرمت شکسته ی ستم این و آن شدی
اینک بگو که شیر درآید ز پرده باز
وقتی دوباره سخره ی نا بِخردان شدی
گاهی بلاکش ستم ناروا شدی
گاهی پیاده در پی مرکب روان شدی
گاهی به یاد کرب و بلا گریه کردی و
گاهی کنار قبر خود
متوكل شدن چه آسان است در دلی میل شر اگر باشد
سهم ابلیس می شود هركس از خدا بی خبر اگر باشد
می كشد شعله روح شیطانی از دل ازدحام و می شكند
حرمت عصمت خدا، حتی فاطمه پشت در اگر باشد
آه! از منتقم نترسیدند، بشنو از نی حكایتی دیگر
شعله ور می شود جهان ناله، ناله ی منتظر اگر باشد
در بزنگاه مبهم تاریخ، ناگهان زیر بیرق دجال
موج فتنه به راه می افتد صحبت سیم و زر اگر باشد
قیل و قال شریح ها كم نیست، كربلاها هنوز بسیارند
وقت خوبی است بی گمان، عاشق پی تقدیم سر اگر باشد
هرگز از خود گذشتن آسان نیست، توشه ی این مسیر، «عاشقی» است
شك ندارم كه یار می آید، عشق ما بیشتر اگر باشد
شاعر : سید محمد بابا میری
تا مقیم سرزمین آشنایی می شوم
فارغ از حزن و غم و درد و جدایی می شوم
وقت تسبیح و مناجات سحر با یاد دوست
بیقرار و مست جام ربنایی می شوم
التماسم پای تا سر، مستمند حاجتم
چون دخیلِ دل پریشانِ دعایی می شوم
دل، مرا باخویشتن این سو و آن سو می برد
نیست دست من كه گاهی سامرایی می شوم
چون كبوتر تا حریم عاشقی پر می زنم
لحظه هایی كه به یكباره هوایی می شوم
با نوای انت مولا و انا مسكینُكَ
در حرم آماده از بهر گدایی می شوم
تا كه میخوانم به روی لب دعای جامعه
با نگاه حضرت هادی فدایی می شوم
كوری چشم عدو با نام زیبای نقی
عشق بازی میكنم من كبریایی می شوم
دومین ابن الرضا و كار حیدر می كند
زین سبب با ذكر نامش مرتضایی م
شده ام بر آن که پری زنم به هوات یا علی النقی
سفری کنم و سری زنم به سرات یا علی النقی
به هوات تازه کنم نفس، به سرات آیم از این قفس
برسم به مأمن آسمان رهات یا علی النقی
هله ای قلم تو شروع کن، ز درون درآ و طلوع کن
بنویس سردر مشق های سیات یا علی النقی
بنویس دست مِداحتم نرسد به عرش فضائلت
شود آبهای جهان اگر که دوات یا علی النقی
بنویس اوج کدام دم، برسد به وسعت آن قلم
که دمیده جامعه ای بدان جلوات یا علی النقی
تو همان تجلّی ایزدی، که به شکل بنده درآمدی
و سروده ای غزل از زبان خدات یا علی النقی
و به استناد زیارتت، تو و اهل بیت نبوتت
شده اید رب جلی ولی به صفات یا علی النقی
ز عدم وجود درست کن، ز نبود بود
تمام اهل نظربرتوالتجا بکنند
به نام پاک نقی خاک راطلابکنند
هنوزبردن نامت کمال بی ادبی است
به لفظ" حضرت آقا" توراصدابکنند
فرشته هاهمه هنگام سجده حیرانند
که روبه قبله ویا روبه سامرابکنند
چقدرروی دلت زخم کهنه بسیاراست/
به زهرزخم دلت راچرا دوابکنند
دوباره یک دونفررابه کربلابفرست
که زیرقبه برایت کمی دعابکنند
خداکندکه شبانه تورادگرنبرند
زنام مادرتان لااقل حیابکنند
خداکندکه غریبانه دست وپا نزنی
ملائک ازپرشان فرش دست وپابکنند
دوباره ازلب خشکت سلام میریزد
همینکه روی توروسوی کربلابکنند...
سلام بربدنی که سه روزبعد آن را
زدست نیزه گرفته که بوریابکنند....
شاعر : محسن حنیفی
رنگ صد لاله ز نسرین عذارش ریخته
صد نیستان ناله از آه نَزارش ریخته
فاطمه گر نیست بر بالین او پس از چه روی
این همه یاس پریشان در کنارش ریخته؟
یا پریده در حقیقت رنگ از روی مهش
یا دل آئینه ی آئینه دارش ریخته
تیر دیگر در کمان صیاد دنیا چون نداشت
زهر را چون طرح بر جان شکارش ریخته
خشکسالی جای دارد شهر را ویران کند
آبروی سامرا از چشم زارش ریخته
در عیادت از دلش شاید که دلها بشکند
چون دل اهل و عیال او کنارش ریخته
بس که می سوزد گمانم قالب خورشید را
از دل آتش نهاد داغدارش ریخته
شاید از کرببلا می آید و قبر حسین
ابر دلتنگی که باران بر مزارش ریخته
در کفن پیچید مانند خبر در کوچه ها
در گریز روضه خود طرحی به کا
نوحه
یا هادیَ النّقی جانم فدای تو
افتاده در دلم سوز عزای تو
مسموم اشقیا ، مظلوم سامرا
مظلوم سامرا
******
دل بر مصائبت بس مبتلا شده
پهلو شکسته ای صاحب عزا شده
بر تو شده جفا ، مظلوم سامرا
مظلوم سامرا
******
چشمان فاطمه از غصه شد پر آب
رفتی شبانه در یک مجلس شراب
با خصم بی حیا ، مظلوم سامرا
مظلوم سامرا
******
شکر خدا نشد رأست جدا ز تن
گریم به یاد آن عطشان بی کفن
مولای عالمین ، خون خدا حسین
مظلوم حسین حسین
شاعر : حاج امیر عباسی
دانلود سبک
من که از هجر مدینه دیده را تر می کنم
می نشینم گوشه ای و یاد مادر می کنم
از مدینه گشته ام تبعید و زندانی شدم
گریه از دوریِ وادیِ پیمبر می کنم
دشمنم دارد هراس از اینکه رسوایش کنم
ترس او باعث شده در بی کسی سر می کنم
تا که حرمت بشکند ویران سرایم می بَرد
گرچه آن ویرانه را پاک و منور می کنم
در زمان عمر من کرب و بلا ویران شده
از غم جدّ غریبم، خاک بر سر می کنم
گر عزیز من گریبان چاک می سازد رواست
می روم او را غریب و زار و مضطر می کنم
بارها در خانه تهدیدم به کشتن کرد خصم
شِکوه از بیداد او بر حیّ داور می کنم
از شرابی که خودش می خورد و تعارف می نمود
زین جسارت ناله تا هنگام محشر می کنم
رفتم آنجا لیک ناموسم
تمام اهل نظر بر تو التجا بکنند
به نام پاک نقی خاک را طلا بکنند
هنوز بردن نامت کمال بی ادبی است
به لفظ "حضرت آقا" تو را صدا بکنند
فرشته ها همه هنگام سجده حیرانند
که رو به قبله و یا رو به سامرا بکنند
چقدر روی دلت زخم کهنه بسیار است
به زهر، زخم دلت را چرا دوا بکنند
دوباره یک دو نفر را به کربلا بفرست
که زیر قبه برایت کمی دعا بکنند
خدا کند که شبانه تو را دگر نبرند
ز نام مادرتان لااقل حیا بکنند
خدا کند که غریبانه دست و پا نزنی
ملائک از پرشان فرش دست و پا بکنند
دوباره از لب خشکت سلام می ریزد
همینکه روی تو، رو سوی کربلا بکنند...
سلام بر بدنی که سه روز بعد آن را
ز دست نیزه گرفته که بوریا بکنند....
شاع
ناله ها پرده ی راز جگرش را بردند
گریه ها باز وقار بصرش را بردند
مرد تبعید نباید که بلرزد بدنش
به گمانم که ستون سفرش را بردند
کم کسی نیست، امام است ولیکن تنها
مشرکین، خیل صحابیِ درش را بردند
سامره خاک فقط داشت که ریزد به سرش
عده ای آبروی بوم و برش را بردند
جای یاری، کفنش کرد همین شهر غریب
مثل آن وقت که جدّ و پدرش را بردند
به شفاعت نظری داشت ولیکن با شرط
صوفیان جمله ی شرط و اگرش را بردند
برگ ریزان طرب بود که بر گوش خزان
خبر جرأت نقاش ترش را بردند
حیف از آن فکر بلندی که لحد جایش شد
مرد طرّاح زیارات، سرش را بردند
زینبی داشت اگر، امر به معجر می کرد
چون مقامات خُذینی جگرش را بردند
نفس آخر او نیمه بر
اي عرش نشين ، در اين دنيا چه ميكني؟
در بين اين خلائق و تنها چه ميكني؟
وقتي بهشت را به تو داده خداي تو
در بين كاروان گداها چه ميكني؟
وقتش رسيده اي متوكل حيا كني
بزم شراب و حضرت آقا ، چه ميكني؟
اي بدترين خليفه ، تو در نيمه هاي شب
با بهترين سلاله ي زهرا چه ميكني
آقا ، امام هستي و باور نميكنم
تو پا برهنه در دل صحرا چه ميكني؟
داري هواي نوكر خود را و ميخري
با آبروت آبرويش را ، چه ميكني
شاعر : مهدی برجلو
وای از ظلم که هم درد شب تارم کرد
درد غربت به خدا خسته و بیمارم کرد
منکه درد همه را خویش دوا می کردم
در تب زهر جفا درد گرفتارم کرد
درد تبعید و فراق پسرم سخت نبود
بردن بزم شراب این همه آزارم کرد
بارها قلب بنی فاطمه را لرزاندند
وقت و بی وقت عدو یکسره احضارم کرد
گرچه در کوچه و بازار نگرداند مرا
لیک تحقیر به هر کوچه و بازارم کرد
در جوانی شجر عمر مرا سوزاندند
بسکه دشمن به غم و غصه گرفتارم کرد
آنهمه معجزه دیدند، مسلمان نشدند
غفلت امت بی درد چه غمبارم کرد
نه فقط امر علی را نشنیدند که خصم
حبس در سینه دو صد نطق غمبارم کرد
پسرم خانه ی تبعید مرا کن حرمم
تا بدانند همه، خصم چه رفتارم کرد
کاش تابوت مرا هم دل
با سر انگشتم نوشتم آه... باران گریه کرد
پشت شرمِ شیشه جاری شد خرامان گریه کرد
تیرگی ها را که باران از نگاهِ گریه شست
شاعری مهمان دریا شد پریشان گریه کرد
در هجوم کشف های ناگهانی گُر گرفت
شعله زد چشم غزل چون دید قرآن گریه کرد
تا که پرسیدم چرا نام تو کمتر خوانده اند
چشم ماهی های دریا در بیابان گریه کرد
آه ای دریای نور، ای مهربان، ای لطف محض
در جوابم یک حرم، در خاک و ویران گریه کرد
هادی ای مظلوم گمنامِ تبارِ فاطمه
غربتِ نامِ تو را اندوهِ باران گریه کرد
شاعر : کاظم رستمی
آسمان را اگر امان بدهند
ابر و باران بیکران بدهند
به دل تنگ او چو گوشه ای از
غربتت را اگر نشان بدهند
تا قیام قیام می گرید
از غمت ای امام می گرید
دهمین حجت و امام سلام
به دل خسته ات سلام سلام
به حریم غریب سامره ات
از دل شیعه مستدام سلام
حرمت قلب شیعه غارت شد
به حریم تو تا جسارت شد
دل تو بوستان احساس است
به اهانت چقدر حساس است
تاول زیر پات آقاجان
اثر ظلم آل عباس است
ظلم کرده است بر امام دهم
متوکّل که بود" أَخبَثَهُم"
متوکل آن خلیفه ی نامرد
تا تو را سوی سامرا آورد
منزلت داد در سرای گدا
بی حیا شرم از رسول نکرد
کاش بودم گدای سامرا
می شدم کاش همنشین شما
به سرای تو یورش آوردند
نیمه شب، پابرهنه ات بردن
آیینۀ چشم می کندم سیر حالتان
حیرانم از روایت فعل محالتان
مظلومی آن قدر که ندارند اتفاق
حتی مورخان به سر سن و سالتان
از میوه های علم شما سیر می شویم
حتی اگر به ما برسد سیب کالتان
نفرین به ما اگر به تمنای روشنی
بیرون بیاوریم سر از زیر بالتان
ابن الرضای دومی و سجده می کنیم
بر آفتاب مشرقی بی زوالتان
هر کس که سائل کرمت شد کریم شد
کوچک شد آن که پیش تو، عبدالعظیم شد
آقا از این که این همه تنها شدی ببخش
از این که خرج مردم دنیا شدی ببخش
مظلومی مقام تو تقصیر دشمن است
اما غریب بین احبا شدی ببخش...
تا قبل از این برای تو کاری نکرده ایم
مظلومِ بی وفا شدنِ ما شدی ببخش
تقصیر ماست حرمتتان را شکسته اند
زخمی بی ت
واحد
بین دلم مبتلاته ، زائر صحن و سراته
عزیز زهرا به قرآن ، بهشت من سامراته
آرزومونه که بیاییم آقاجون سوی قبر شما
به همین زودی قرار همه سینه زنا سامرا
یبن الزهرا ، مولا مولا مولا مولا
******
شده دل بی قرارم ، اسیر دامت آقاجون
هستی و دار و ندارم ، فدای نامت آقا جون
گل پیغمبر تو که نغمه ی لیل و نهار منی
پسر حیدر تو نگار منی تو بهار منی
یبن الزهرا ، مولا مولا مولا مولا
******
ذکر عروجم تو هستی ، میشنوی آقا صدامو
کی میشه از تو بگیرم ، تذکره ی کربلامو
کرببلا به خدا دل من شده تنگ حرم
کرببلا بطلب من و با پدر و مادرم
یبن الزهرا ، مولا مولا مولا مولا
شاعر : حاج امیر عباسی
دانلود سبک
به آسانی تو را بردند تا بزم شرابی که...
میان شهر، از پیش هزاران چشم خوابی که...
نمی دیدند معصومیت عمق نگاهت را
شبی که رد شدی از کوچه ها مثل شهابی که...
تو را بردند تا دارالخلافه در سکوتی سرد
دو چشمت خون، دو دستت بسته، با حال خرابی که...
و این مستی که افتاده ست روی تخت عصیانش
به سر دارد هوای زنده ماندن چون حبابی که...
خلافت با تمام حشمتش چون ذره ای ناچیز
ز جا برخاسته در پیش پای آفتابی که...
تعارف می کند جامی به مردی که خودش ساقی است!
مخیر می کند او را میان انتخابی که...
حضور دیگرش شعر است و با شیوایی طبعش
امامم می سراید لاجرم اشعار نابی که...
در آن بزم پُر از آلودگی ها با مضامینش
نماند چهره ی ت
واحد
به چشمم ره گریه وا شد ، چه شور و بساطی به پا شد
به یاد عزیزان زهرا ، دلم راهی سامرا شد
عجب سامرای غریبی ، حریمش به رتبه رفیع است
بسوزد دل گریه کن ها ، که قدری شبیه بقیع است
ازین داغ عظمی ، زند ناله زهرا
واویلا واویلا ، واویلا واویلا
واویلا واغربتا
******
اگر چه عزیزان زهرا ، به درد دو عالم طبیبند
چه گویم هنوزم به قرآن ، ائمه غریب غریبند
علی رغم این دشمنی ها ، وَ بی شرمی اهل عصیان
من ِ شیعه هم غافلم از ، مقامات اعلای آنان
بیایید شویم یار ، به اولاد زهرا
به کسب علوم و ، به کار و به تقوی
لبیکَ یبن الحیدر
******
یکی از همانها که گفتم ، بُود هادی آل احمد
گل گلشن آفرینش ، ز خوبان عالم سرآمد
چو
انی احبُّ هرچه که دارد هوای تو
شرمنده ام قدم نزدم جای پای تو
انی برئتُ هرکه بخواند به جز تو را
انی عجبتُ هرکه ندیده عطای تو
ویلٌ لمن یرید اطاعت ز غیر تو
تبّت یداه هرکه نشیند به جای تو
انی عصیتُ خواسته ات را مکررا
اما بگو کجا بروم جز سرای تو
گفتی که شرط دلشدگی سرنهادن است
این سر چه قابل است وجودم فدای تو
بازار مصر جمع شود چون تو پا نهی
صد یوسف و هزار زلیخا بهای تو
گویند دل اسیر همان شد که دیده دید
این دل شنید وصف تو شد مبتلای تو
هر صبح جمعه منتظرت ندبه می کند
یابن الحسن کجاست محل لقای تو
پرکرده های و هوی غیر فلک را ولی چه غم
روزی رسد ز کعبه به عالم ندای تو
خواهد زهیر تا که نگاهش کنی به لطف
این
آرزو دارم حرم حرم سامرا با لطف مادر یه روز می رم سامرا
کربلا قسمت بشه می خوام این دفعه هر جوری شده برم یک سرم سامرا
می سوزه دلم آقا جون گنبدت رو که می بینم
جوری زهر کین اثر داشت که من هم می سوزه سینه م
کردن در حقت نا حقی یا مولا امام النقی
پرچمت همیشه بالاست نیست جز بیرقت بیرقی
یا مولا امام النقی 2
*****
خون به دلم کرده بود غم سامرا عالم سیه پوش ماتم سامرا
باب روضه واشده توی هیاتا که اومد فصل محرم سامرا
آه!،سینه زنی برپا شد غم خونه دل زهرا شد
آه!،این بار شهادت نامه با خون جگر امضا شد
گرد گنبدت می گردیم تو برهان موثقی
گرچه دور بارگاهت کندن دشمنات خندقی
یا مولا امام النقی 2
*****
تو حصرن ای وای
بر شاهین نجفی ملعون لعنت
دریاست ولایت و، تو کمتر ز کفی
شیطان صفتی و بی حیا، بی شرفی
حیف نجفه معظم مولا نیست
شاهین حرامزاده ای، نه نجفی
