حضرت علی اکبر (ع)

روزی اندر دشت مجنون می گذشت

آهوئی بگرفت صیادی به دست

بهر این کز لحم آن آهو خورد

خواست صیادش که از تن سر برد

حال آن آهو را چون مجنون بدید

در بر صیاد چون آهو دوید

خویش را در پای صیاد او فکند

دست او بگرفت و گفت آن مستمند

گر تو را بر قتل این آهوست خوش

پیش از این آهو مرا اول بکش

این بگفت و آنقدر مجنون گریست

کز غمش صیاد چون جیحون گریست

گفت صیادش که ای شوریده حال

هست مهرت از چه رو با این غزال

چون ز صیاد این سخن مجنون شنید

از جگر سوزنده آهی بر کشید

گفت آهو را ندارم از چه دوست

که شبیه چشم لیلی چشم اوست

چون محمد بود وجه ذوالجلال

وآن علی اکبر شبیهش در جمال

داشتی زین رو حسین بن علی

با

• دوشنبه
• 13
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 17:05
• نوشته شده توسط
• علی

ناباورانه می‌برم ای باورم تو را

ناباورانه غرق به خون تا حرم تو را

سخت است روی سطح عبا جمع کردنت

پاشیده‌اند بس که به دور و برم تو را

پا را مکش که شیون زن‌ها بلند شد

سوگند می‌دهم به دل دخترم تو را

لبخندها بلندتر از قبل می‌شود

وقتی که می‌کشم به دو چشم تَرم تو را

حالا صدای هلهله‌ها هم بلند شد

یعنی که آمده ببرد خواهرم تو را

جای منِ شکسته ببین در میان خون

با دست خُرد شانه زده مادرم تو را

وای از حرم که می‌نگرد ساعتی دگر

بر نیزه می‌برند کنار سرم تو را

می‌خواستم بغل کنمت باز هم ولی

تکه به تکه در بغلم می‌برم تو را

شاعر:حسن لطفی

• دوشنبه
• 13
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 17:45
• نوشته شده توسط
• علی

...ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان

مثل تیری که رها می شود از دست کمان

خسته از ماندن و آماده رفتن شده بود

بعد یک عمر رها از قفس تن شده بود

مست از کام پدر بود و لبش سوخته بود

مست می آمد و رخساره برافروخته بود

روح او از همه دل کنده ، به او دل بسته

بر تنش دست یدالله حمایل بسته

بی خود از خود ، به خدا با دل و جان می آمد

زیر شمشیر غمش رقص کنان می آمد

یاعلی گفت که بر پا بکند محشر را

آمده باز هم از جا بکند خیبر را

آمد ، آمد به تماشا بکشد دیدن را

معنی جمله در پوست نگنجیدن را

بی امان دور خدا مرد جوان می چرخید

زیرپایش همه کون و مکان می چرخید

بارها از دل شب یک تنه بیرون آمد

رفت از میسره

• دوشنبه
• 13
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 17:10
• نوشته شده توسط
• علی

زانو به زانو تا کنار اکبر آمد
یعنی ببین پشتم شکست از رفتن تو
تنهائیم شد باورم وقتی تو رفتی
خندید بر سوز دل من دشمن تو
بردار از چشمت حجاب خون و بنگر
در دشت جانسوز بلا حال پدر را
بعد از تو میپرسند در این کوفه آباد
شمشیر و سنگ و نیزه احوال پدر را
مپسند پیش از این دلم را غرق اندوه
حتی اگر یک لحظه! با من گفتگو کن
وقت نماز امد ز خواب ناز برخیز
از اشک خون آلود بابایت وضو کن
ای عشق در خون خفته ی من اکبر من
رفتی و بی تو عاشقی معنا ندارد
چشمان خود وا کن ببین بابای پیرت
بر سینه ی مجروح تو سر میگبارد
شد ارباً اربا قامت شور آفرینش
غرق شقایق شد زمین از خون اکبر
میبود اگر لیلا در آن غوغای غربت
میشد در آن دشت

• شنبه
• 5
• مهر
• 1393
• ساعت
• 06:42
• نوشته شده توسط
• محمد

پسر از جای خود برخاست، «بسم اللهِ مَجْراها ... »

و با او پر کشید آرام چشمی رو به رویاها

زمین یک بوسه‌ ایمان شد در آیات قدم‌هایش

و وحی آمد که: اِنّ الارضْ، لَهُ اِنّا خَلَقْناها

هوای گونه‌اش میراث گندمگونی از بطحا

نگاهش برقی از یاسین، لبانش طرحی از طاها

دل لیلا بهاری داشت، باران خیز و توفانی

غزال بی‌قراری داشت، سرگردان صحراها

«و سبحان الذی اَسرا [ الی الوادِ البلا ] ... لَیلاً »

منزّه باد! آن جامی که مجنون خورد و ... لیلاها -

به دست آیینه‌ی حسرت، برایش شَروه‌ها ‌خواندند

برایش: «رود، رود...»، اما پسر دل زد به دریاها

گذشت از برکه‌ی ماندن، ولی با باله‌ای زخمی

رها شد ماهی قرمز، رها در

• دوشنبه
• 13
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 17:14
• نوشته شده توسط
• علی

آمد٬ رسید بر سر رعنا جوان خویش
خون شد دلش به دیدن جان داده جان خویش
بشکسته دید ساغر در خون فتاده را
صد پاره دید پیکر روح و روان خویش

زانوی عرشی اش به زمین خورد ناگهان
بی جلوه دید طلعت هفت آسمان خویش
باور نمی شدش که چنین اوفتاده است
بر خاک داغ پشت جهان پهلوان خویش
خم شد به سجده، بر رخ ماهش نماز کرد
در آخرین وداع سراسر فغان خویش
بوسید تکه های ز هم دور گشته را
گلبرگ های لاله ی خونین نشان خویش
آری زمانه بر سر جنگ است و بی گمان
پرّانده است تیر بلا از کمان خویش

شاعر:سید حسن رستگار

• سه شنبه
• 14
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 12:45
• نوشته شده توسط
• علی

تو در تجلّیاتِ الهی چنان گمی

دنبال مرگ می‌روی و در تبسمی

آری جلو جلو تو به معراج رفته ای

مبهوت مانده ام که تو در عرش ِ چندمی

باز از مسیح حنجره‌ی خود اذان ببار

بر این کویر تشنه بنوشان ترنمی

هر لحظه در سلوک مقامات نو به نو

پیغمبرانه با خود حق در تکلمی

شوق وصال می‌چکد از هر نگاه تو

لبریز عشق و شور و خروش و تلاطمی

پر باز کن برو ! که مجال درنگ نیست

جای تو خاک، این قفس تیره رنگ نیست

این گونه بود بر تو سلام و درودشان

دیدی چه کرد با تو نگاه حسودشان

از کینه‌ی علی همه آتش گرفته اند

اما به چشم های تو می‌رفت دودشان

محراب ابروان تو را برگزیده اند

شمشیرهای تشنه برای سجودشان

طوفان خون به پا

• دوشنبه
• 13
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 17:16
• نوشته شده توسط
• علی

بیا که شبه رسولت شبیه زهرا شد

علی به کوفه دوباره غریب و تنها شد

میان تنگه فوج سپاه این صحرا

دوباره کــوچه سیلی زدن مهـــیا شد

هزار قنفذ و صدها مغیره بود اینجا

که جسم اکبرت این گونه ارباً اربا شد

فقط لبی که به لبهای تو زدم باقی است

وگرنه تیر جفا بر همه تنم جا شد

دلم زجــور زمــانه گرفتـــه بود اما

نشست نیزه به پهلویم و دلم وا شد

شاعر:مهدي ماهوش

• سه شنبه
• 14
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 12:56
• نوشته شده توسط
• علی

زبرج خیمه برآمد چو کوکب رخشان

سهیل سر زده گفتی مرگ زسمت یمن

زخیمه گاه بمیدان کین روان گردید

رخی چوماه تمام و قدی چو سرو چمن

گرفت تیغ عدو سوز را بکف چو هلال

نمود در بر خود پیرهن بشکل کفن

میان معرکه جا کرد با رخ چون ماه

شد از جمال دل آرای او جهان روشن

چنان بکشت شجاعان نامدار آن طفل

که زال چرخ ورا گفت صدهزار احسن

ندانم آه دراندم چگونه بود حسین

که شاهزاده بخاک اوفتاده از توسن

بخاک ماریه آن آفتاب طلعت را

بغیر سایه شمشیرها نبد مأمن

شاعر:وفائی شوشتری

• سه شنبه
• 14
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:02
• نوشته شده توسط
• علی

ارباب زاده ای كه خود ارباب عالم است

در چهره اش جمال پیمبر مجسم است

نور است نور محض ز جنس پیامبر

هر چه بگویم از منش و منطقش كم است

نامش علی نهاده به كوری دشمنان

ارباب ما حسین كه ارباب عالم است

اعمال امشب است در مفاتیح عاشقی

مستی كنید، جام و می اش هم فراهم است

مجنون خویش كرده و لیلای ما شده

از شوق اوست دیده اگر پر ز شبنم است

حالا خبر دهید گدایان شهر را

پایان مستمندی و فرجام ماتم است

اصلاً نه جای شك و شبه اَست و سوال

پر می كنند كیسه های تهی را – مسلّم است

اَین المَفَر لشگریان می رسد به گوش

غرش كه می كند و چهره درهم است

اما چرا در شب میلاد حضرتش

حال و هوای این غزلم چون محرم است ؟

• دوشنبه
• 13
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 17:26
• نوشته شده توسط
• علی

اين گونه بود بر تو سلام و درودشان
ديدي چه کرد با تو نگاه حسودشان
از کينه‌ي علي همه آتش گرفته اند
اما به چشم هاي تو مي‌رفت دودشان

محراب ابروان تو را برگزيده اند
شمشيرهاي تشنه براي سجودشان
طوفان خون به پا شده در بين قتلگاه
دور و بر تنت ز قيام و قعودشان
فُزتُ وَ ربِّ کرب و بلا را بخوان علي !
فرق تو را نشانه گرفته عمودشان
ديدم چگونه پهلويت از دست رفته بود
در حمله هاي وحشي و سرخ و کبودشان
اين پلک هاي زخمي خود را تکان بده
لب باز کن بر اين پدر پير جان بده
شاعر:یوسف رحیمی

• سه شنبه
• 14
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:04
• نوشته شده توسط
• علی

زیباترین بیت غزل از دفترم ریخت

وقتی كه شاخ و برگ زیبا پیكرم ریخت

یك نیمه از من در وداع از من جدا شد

وقتی به خاك افتاد نیم دیگرم ریخت

می خواست با ایل كبوتر پر بگیرد

او پر گرفت از رفتنش بالا و پرم ریخت

سهم دلش از می فزون از دیگران بود

دیدم كه سهم مستی اش از ساغرم ریخت

شد سوره یوسف ز قرآن محو دیدم

وقتی كه آیه آیه جسم اكبرم ریخت

اهل حرم در آتش افتاد و حرم سوخت

در آتش افتادم من و خاكسترم ریخت

گفتم كه بر خیز ای موذن نیم روز است

گفتم اذان، آواز او از حنجرم ریخت

دیدم برای تسلیت دستی به دوشم

اما پس از آن خون چشم خواهرم ریخت

عباس آمد تا مرا در بر بگیرد

در پیش چشمم تكیه گاه آخرم ریخت

ام

• دوشنبه
• 13
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 17:36
• نوشته شده توسط
• علی

امروز از همیشه پریشان تری چقدر
داری دوباره از همه دل می بری چقدر

دیدم که بر مزار عقابت نشسته ای
حالا شبیه حضرت پیغمبری چقدر

با دیدن جمال تو می گفت جبرئیل
پیغمبر خدا؛ تو علی اکبری چقدر!

با این شکوه و این قد و قامت قیامتی
با آن لبان غرقه به خون محشری چقدر

شیرازه های لشکرشان را به هم بریز
لازم به ذکر نیست که جنگ آوری چقدر

ای آن که تشنه آمدی و تشنه می روی
جام بلاست در کف من می خری؟ چقدر؟

در لحظه مکاشفه دیدم به چشم خویش
بر روی نیزه از همه سرها سری چقدر

حالا درنگ کن که بنی هاشم آمدند
حالا نگاه کن به خودت پرپری چقدر

شاعر : احمد علوی

• سه شنبه
• 6
• آبان
• 1393
• ساعت
• 14:44
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

ماهم فتاده بر خاک با جسم پاره پاره

ای اشک ها بریزید بر دیده چون ستاره

جز من که هم چو خورشید افروختم در این شب

کی پاره پاره دیده اندام ماه پاره؟

ماهم فتاده بر خاک دیدم که خصم نا پاک

با تیغ زخم می زد بر زخم او دوباره

در پیش چشم دشمن بر زخمت ای گل من

جز اشک نیست مرحم جز آه نیست چاره

خندید قاتل تو بر اشک دیده من

با آن که خون بر آمد از قلب سنگ خاره

وقتی لبت مکیدم آه از جگر کشیدم

جای نفس برون ریخت از سینه ام شراره

ای جان رفته از دست بگشا دو دیده از هم

جانی بده به بابا حتی به یک اشاره

دشمن چنین پسندد استاده و بخندد

فرزند دیده بندد بابا کند نظاره

چون ماه نو خمیدم با چشم خویش دیدم

خورش

• دوشنبه
• 13
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 17:38
• نوشته شده توسط
• علی

ناگهان زمزمه ای درصف دشمن پیچید

عطریاس وسمن ولاله وسوسن پیچید

همه گفتندنبی گشته کفن پوش حسین

زره کرده به برش چون احدوبدروحنین

ماوشمشیرکشیدن به رهش،نیست درست

ماوغارت شدن پیرهنش نیست درست

ناگهان نعره برآوردکسی کای لشگر

آن جوانی که زندطعنه به صدشمس وقمر

نام اوهست علی،گرچه به صورت نبویسیت

اکبرست درلقب وپورحسین بن علی است

تاکه اوگفت علی،یکسره شمشیرشدند

یادشان بودکه روزی زمین گیرشدند

همه ازبغض علی-ع- روبه علی آوردند

چه بگویم که چه برروزعلی آوردند

شاعر : سید مصطفی فاطمی نویسی

• سه شنبه
• 16
• آبان
• 1391
• ساعت
• 05:02
• نوشته شده توسط
• نفس

هر چه تیر آمده بر روی تنت جا شده است

بین میدان کرمت باز هویدا شده است

آن قدر نیزه نشسته به روی پیکر تو

هر کسی دیده تو را گفته علی پا شده است

یک عمود آمده امّا دو نفر تا شده اند

تو سرت تا شده و من کمرم تا شده است

تو شبیه پدرم بوده ای امّا حالا

وجه تشبیه تو با پهلوی زهرا شده است

هر کجا می نگرم اکبر من ریخته است

پسرم در وسط جنگ پسرها شده است

چه شده با تنت از دقّتِ شمشیر عدو

نکند دور و برت حرمله پیدا شده است

چه سرت آمده این قدر زِ هم وا شده ای

چه قدر پیکر تو مثل معمّا شده است

دشمنت اشک مرا دیده ولی می خندد

وسط گریه ی من هلهله بر پا شده است

عمّه ات آمده از خیمه کنارت برخیز

عمّه ات

• سه شنبه
• 14
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 12:49
• نوشته شده توسط
• علی

با هر خداحافظ که در دور و برش ریخت
بال و پر پروانه با خاکسترش ریخت
در پیش روی حسرت چشمان بابا
می رفت و صدها آرزو پشت سرش ریخت
هر جا که بوده کربلا یا در مدینه
با زخم اول، زود قلب مادرش ریخت

او اوّلین رزمنده بود پس بدیهی ست
یک لشکر تازه نفس روی سرش ریخت
آن قدر پاشیده شده گل برگ هایش
حتی زره طاقت نیاورد آخرش ریخت
آخر نشد "بابا" بگوید، بی صدا رفت
با آن که هر چه داشت را در حنجرش ریخت
ناباورانه برگِ برگِ آرزو را
با گریه بابا در عبای باورش ریخت

• چهارشنبه
• 17
• آبان
• 1391
• ساعت
• 11:29
• نوشته شده توسط
• مرتضی پارسائیان

به پیش چشم پدر ناگهان پسر افتاد
همین كه خورد پسر بر زمین، پدر افتاد
رسید هلهله و خنده ها به گوش حسین
میان معركه آقا به درد سر افتاد
مگر كه قول ندادی عصایِ من باشی؟
بلند شو پدرِ پیرت از كمر افتاد
تو نخل بودی و دستی به پیكرت كه زدم
ز شاخه هایِ تمام تنت ثمر افتاد
الا شبابِ بنی هاشم از حرم آئید
كه زانوانِ حسین از توان دگر افتاد
خبر رسید به خیمه كه ارباً اربا شد
خبر رسید كه لیلا از این خبر افتاد

• چهارشنبه
• 17
• آبان
• 1391
• ساعت
• 11:36
• نوشته شده توسط
• مرتضی پارسائیان

غصه ى رفتنت
بيچاره كردپدرتو
عمه ى خون جگرتو
سوزوندقلب مادرتو
آسمون تيره شد
وقتى اومدصداى تو
ازسوزناله هاى تو
خون شد قلب باباى تو
واى،غصه شدسهمِ،اين دل خستم
تيكه تيكه شد،عصاى دستم
تاتوافتادى،بدنم لرزيد
صداى نالم،توحرم پيچيد
اى ميوه دلم،اى عشق و حاصلم
ميشه يه روزغم،توقاتلم

واای،علی علی۳
********

جيگرم پاره شد
تاديدم افتادى زمين
بادردوغم شدم عجين
غرق آهم پاشوببين
پاشواكبرببين
اين قلب پرشراره ام
داغت كرده بيچاره ام
تسبيح پاره پاره ام
واى،چى سرت اومد،كه شدى پرپر
يه جاى سالم،ندارى اكبر
شده بيچاره،مادرت ليلا
بعدتوديگه،اُف براين دنيا
تازه جوون من،جسمت به خون نشست
پهلوت شبيه مادرم شكست

واای،علی علی۳

• جمعه
• 11
• مهر
• 1393
• ساعت
• 16:43
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

باز هم آسمان این خانه
‌ شب پر رفت و آمدی دارد
باز هم کوچه‌ی بنی هاشم
بوی عطر محمدی دارد
در شبستان زلف تو ترسا
خال بر گونه‌ی تو هندوکش
طاق زیبای ابرویت محراب
وه که لیلا چه معبدی دارد
کار چشم تو مبتلا کردن
خاک را با نظر طلا کردن
این زلیخای نفس ما یوسف!

عاشق توست هر بدی دارد
خَلق تو خُلق تو تعالی الله!
چه شکوهی ست در تو یا الله!
این علی تا که می‌رسد به خدا
صلوات محمدی دارد
شاعر:قاسم صرافان

• یکشنبه
• 26
• آذر
• 1391
• ساعت
• 14:00
• نوشته شده توسط
• یحیی

نوحه به همراه دانلود سبک

قد وقامت سرو بستان رود او چون سمت میدان
هر آنکس دید روی او را گفت روی حیدر گشته نمایان
نوایش صوت جلی بود زرویش حق منجلی بود
به وقت حمله به لشکر هر دم رجز هایش یا علی بود
ماه دلاوری
شبه پیغمبری
بازو ی حیدری – علی

امید بابا علی جان پناه لیلا علی جان
پس از تو ای تکیه گاهم خاک بر سر این دنیا علی جان
ندارم جز تو امیدی زبار غم ها خمیدی
نیاوردی خم به ابرویت آبروی من را خریدی
ماه دلاوری
شبه پیغمبری
بازوی حیدری – علی

فدای چشم تر تو چه آوردند بر سر تو
به هر جای دشت چورفتم دیدم که افتاده پیکر تو
امون از این اهل دنیا گرفتند پیغمبرم را
چگونه من این علی ها را جمع کنم از صحرا خدای

• دوشنبه
• 22
• آبان
• 1391
• ساعت
• 21:23
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

ای تیر بلا شیشه ی جان را تو شكستی

وی پیك اجل قلب جهان را تو شكستی

چشمم به رهت بود، رسیدی به سراغم

آیینه ی آیین زمان را تو شكستی

داغ علی اكبر به دمت گشته نشانه

خون گریه نما، چون كه نشان را تو شكستی

از بوسه گه فاطمه تقبیل نمودی

گنجینه ی اسرار نهان را تو شكستی

قلبی كه بود قلب همه عالم امكان

كاشانه به خود كردی و آن را تو شكستی

آن لحظه كه اندر دل من جای گرفتی

یكباره دل عالمیان را تو شكستی

از نای دلم نغمه ی یا فاطمه خیزد

آخر به گلو بغض فغان را تو شكستی

تیری چو تو بر سجده گه سر سپهم خورد

پیشانی آن یار جوان را تو شكستی

بر اصغر من نیز از این تیر زد اعدا

زآن قلب رباب نگران را تو شكستی

• سه شنبه
• 23
• آبان
• 1391
• ساعت
• 13:18
• نوشته شده توسط
• مرتضی پارسائیان

اى فاطمه را آئينه ى كوثر ديگر
وى نوش لبت شهد و گل و شكر ديگر
هر گوشه‏اى استاده خليلى به تماشا
آورده مگر دسته گلى هاجر ديگر
جبرئيل به شوق آينه پرداخته گويى
از كوچه ى نور آمده پيغمبر ديگر
كنعان شده بيتاب‏تر از جان زليخا
يوسف ز سفر آمده با منظر ديگر
مشاطّه ايمان پى آرايش توحيد
آورده ز گنجينه ى حق گوهر ديگر
اى اصل تو از آب و گل ختم رسالت
از نور حسين آمده‏اى حيدر ديگر
با زلف خم اندر خمت اى ماه دو هفته
بر تارك خورشيد زدى افسر ديگر
اى نام تو پيرايه ى تسبيح ملايك
ديپاچه ى عشق آمدى از دفتر ديگر
در مرتبه ى وصل ازل خون خدا را
مثل تو نداده است خدا اكبر ديگر

• چهارشنبه
• 27
• دی
• 1391
• ساعت
• 08:27
• نوشته شده توسط
• یحیی

پیغمبر کرببلایی - عزیزترین برا بابایی
ثمر من زود پر میگیری - دلمو میکنی هوایی
آهستهتر، سیر نگات کنم، باز دعات کنم
تا که سالم از میدون بیایی
پشت سرت، عمه گریونه، داره میخونه
روضه روضه های آشنایی
پیرغمت میشم جوون لیلای شبیه مادرم میشی واویلا
علی علی علی اکبر
رفتی و برگشتی امیدم - سمگینی رزمت و دیدم
آتیش زدی به جون بابا - زبون خشکتو چشیدم
برو بابا، تا دلم خوشه، طول نمیکشه
از دو دست جدم میشی سیراب
برو بابا، وعدمون بهشت، دست سرنوشت
قصهمونو مینویسه بی تاب
پیرغمت میشم جوون لیلای شبیه مادرم میشی واویلا
علی علی علی اکبر
درداته بیقراریه من - میبینی گریه زاریه من
هی پی تیکههات میگردم - شدی تو زخم کاریه م

• شنبه
• 5
• مهر
• 1393
• ساعت
• 15:47
• نوشته شده توسط
• علی

داغی است بر دلم که تسلا نمی شود
دیگر لب اذان گوی من وا نمی شود
بر سینه از فراق جگر گوشه ی عزیز
زخمی است تا ابد مداوا نمی شود
ضبح عظیم من شده فدیه ای جز او
تفسیر آیه های فدینا نمی شود
از اکبرم چه ریخت و پاشی نموده اند
این تکه تکه در بغلم جا نمی شود
اشکم کفاف این همه زخمش نمی دهد
جایی برای بوسه که پیدا نمی شود
یک نیزه از بلندیه اسبش زمین زده
جا کرده خوش به پهلو ی او پا نمی شود
افتاده بس که فاصله در این فقطعو
در یک ابا تمام تنش جا نمی شود
یک پیر مرد داغ جوان دیده هیچ جا
اینگونه بین خنده تماشا نمی شود
یارم شوید آه رفیقان اکبرم
تا خیمه بردنش تک و تنها نمی شود
تا گیسوان عمه پریشان نگشته است
کاری کنی

• دوشنبه
• 9
• بهمن
• 1391
• ساعت
• 15:58
• نوشته شده توسط
• یحیی

کمی آهسته تر
رحمی کن به دل پدر
(که بی تو میشه خون جگر
دنبالت میزنه به سر)
(میری و سوی تو
می‌مونه این نگاه من
قلب لبریز آه من
می‌گیره ای پناه من)
وای شبه پیغمبر،ثانی حیدر
(میمیرم بی تو،ای علی اکبر)
به خدا روحم،از تنم می ره
قبل تو بابات،داره می میره
سخته برا پدر،از دست (بده) پسر
داغت زده شرر،به این جگر

وای وای علی علی
********
شنیدم ناله تو
خیلی حیرون شدم علی
زار و دلخون شدم علی
ابر بارون شدم علی
شنیدم ناله تو
توی غم دست و پا زدم
با گریه ناله ها زدم
پیغمبر و صدا زدم
وای،دوره ات کردن،خیلی نا مردن
خون تو جاری،از سر و گردن
(تشنگی تو)،غم بابا شد
تن تو حالا،اربن اربا شد
می گیری جون من،رفته توون من
چ

• جمعه
• 11
• مهر
• 1393
• ساعت
• 08:18
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

حالم به مثل خرمن موی تو درهم است
تو لاله ای و قطرۀ اشکم چو شبنم است
ابرو کمان من تو مرا کرده ای کمان
قامت قیامتی تو و من قامتم خم است
پلکی به هم بزن که بدانم تو زنده ای
ور نه بدان که مردن من هم مُسلّم است
کشتی مرا ز بس به زمین پای می کِشی
خیز ای ذبیح تشنه دو چشمم چو زمزم است
بابا برای بردنت آورده یک عبا
حالا برای بردن تو صد عبا کم است
هر گوشه یک نشان ز جگر گوشه ام بود
با هر نشان نشانۀ قتلم فراهم است
شاعر:محسن حسینی

• چهارشنبه
• 18
• بهمن
• 1391
• ساعت
• 07:47
• نوشته شده توسط
• یحیی

بابا جونم، حلالم کن بابا خداحافظ

بابا جونم، دارم میرم تنها خداحافظ

بابا جونم، میشم ارباً اربا خداحافظ

وقت پروازمه اما بال و پرمو شکستن

میبینی با عمود آهنی سرمو شکستن

هر کس رسید زخمم زد و پیکرمو شکستن

بابا حسین، ثارالله ثارالله یاثارالله

بابا جونم، پاشیده تنم از دست تیرا

بابا جونم، زبون گرفتن برام شمشیرا

بابا جونم، هلهله ست سنگ و زخم تکبیرا

حلقه حلقه ی زرهم از خونم چشمه ی درده

هر نیزه داری نیزهشو جای زخمام فرو کرده

رو ورق ورقام امضایی از بغض هر نامرده

بابا حسین، ثارالله ثارالله یاثارالله

بابا حسین، جون دادم براتو گفتگوم بود

بابا حسین، شهادته پاتو آرزوم بود

بابا حسین، غریبیت همش

• یکشنبه
• 6
• مهر
• 1393
• ساعت
• 04:59
• نوشته شده توسط
• محمد

به کجا می روی ای یوسف زهرا، پسرم
گرگ بسیار بود در دل صحرا، پسرم
قامتت گشته ضریح و دل یک خیمه دخیل
که نه مجنون تو لیلا شده تنها، پسرم
صبر کن اهل حرم، سیر ببینند تو را
اَشبَهُ الناّس تویی بر شه بطحا، پسرم
پیش من سَرو قَدم، راه برو چند قدم
تا کنم قامت تو خوب تماشا پسرم
همه مات اند که دارد چه دلی دشمن تو
می کِشد تیغ به روی تو دل آرا، پسرم
رفتی و گر نرود جان ز تنم بعد از تو
بی گمان می کُشدم داغ، نه اعداء، پسرم
شاعر:علی انسانی

• چهارشنبه
• 18
• بهمن
• 1391
• ساعت
• 07:51
• نوشته شده توسط
• یحیی

اى روق روى تو عنوان حُسن
خال و خطت نقشه ى ايوان حسن
نسل جوان را به جهان رهبرى
جلوه ى توحيد على اكبرى
ريخته‏ام از شرم رخت در شفق
گل به گلستان عرق از هر ورق
گر چه خداوند وجود و عدم
خلق نكرده دو نفر مثل هم
ليكن چو رخسار تو را آفريد
نقش تو را شكل محمد كشيد
چشم تو بيناى همه ماسوى
گوش تو گنجينه ى صوت خدا
روى تو از آب بقا صاف تر
وز دل عشاق تو شفاف تر
صبح تو از شام ابد دلرباست
شام تو تا صبح ازل جان فزاست
هر كه هواى رخ احمد كند
در تو تماشاى محمد كند
باد نقابت چو به بالا زند
فاطمه لبخند به ليلا زند
منطق شيواى جهانگير تو
در لبه ى تيغه ى شمشير تو
بسكه خدا خوب تو را ساخته
خصم تو در مدح تو پرداخته
دشمن سرسخ

• چهارشنبه
• 27
• دی
• 1391
• ساعت
• 08:34
• نوشته شده توسط
• یحیی