اشعار محرم

بسم رب الساقی کرب و بلا ، شمس و قمر

جاده های عشق لبریز جنون است و خطر

راهی کوی حسینم بی قرار اربعین

باز در اوجم گرفته روح و جانم بال و پر

سالها گرد و غباری در حریمت بوده ام

از گدا بودن در این درگاه هستم مفتخر

کربلا جاریست از آن کوچه ای که تا ابد

عشق می سوزد میان شعله ها در پشت در

از نجف تا کربلا مردی غریب و منتظر

چهارده قرن است تنها می رود با چشم تر

عصر عاشورا حرم می سوخت می بارید غم

روضه ای کوتاه می خوانم و شرحی مختصر

گرگ ها پیراهنش را هم به غارت برده اند

پیکرش زیر سم اسبان و اوج نیزه سر

در اسارت کاروانی می رود تا شهر شام

یک به یک مجروح اما زخم زینب بیشتر

آمدم تا زخم هایت را ب

• جمعه
• 9
• مهر
• 1395
• ساعت
• 14:54
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

رميده ايم بيا و شكار كن ما را
به نوكري خودت اختيار كن ما را

به پاي آبله دار پياده گان حرم
بيا به كشتي عشقت سوار كن ما را

اگر چه چشمه اشك است چشم نوكرتان
به پاي كوه غمت آبشار كن ما را

دو چشم اگر كه بگريند تيغه دو لبند
به حرمت پدرت ذوالفقار كن ما را

عوض نمي شوم الا به كيمياي نگاه
چنان زهير به عشقت دچار كن ما را

قسم به موي سپيد حبيب،شاه غريب
شهيد راه محبت دوبار كن ما را

اگر به درد خودت هم نخورد اين دل سنگ
ببر مدينه و سنگ مزار كن ما را

به"مجلسي"كه در آن از"بِحار"مي خوانيم
به اذن مادرت ابر بهار كن ما را

مگر نه اينكه سرت دست نيزه دار افتاد
بيا و ملعبه نيزه دار كن ما را

شاعر : سعید پاشازاده

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 18:41
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

روزگاری می شود با گریه و غم زنده ام
من همین که مجلس روضه بیایم زنده ام

چند ماهی می شود چشم انتظارش بوده ام
با امید نوکریِ در محرم زنده ام

کام من را مادرم با خاک تربت باز کرد
سال ها با تربت شاه دو عالم زنده ام

چای روضه، باطنا آب بقایم می شود
تا که می نوشم از این کوثر دمادم زنده ام

جامه های زینتی اصلا نمی خواهم، فقط
در لباس مشکی و شال عزایم زنده ام

در تعارض بین مرگ و زنده بودن مانده ام
در خیابان مرده ام، در زیر پرچم زنده ام

آمده ماه محرم محتشم می خوانم و
باز هم با مقتل ابن مقرم زنده ام

با لب تشنه میان قتلگاه افتاده بود
تا ابد با گریه بر این داغ اعظم زنده ام

شاعر : محمد جواد شیرازی

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 18:50
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

محرم آمده شکر خدا کنيم همه
به گريه محشر کبرى به پا کنيم همه

به شکر اينکه رسيديم به عزاى حسين
ز سينه عقده ی يک ساله وا کنيم همه

همه حسينيه ها تحت قبه ی يار است
رسيده وقت اجابت دعا کنيم همه

با نام يک يک ما صدا زده زهرا
به اذن او پسرش را صدا کنيم همه

دوباره فاطمه در عرش مو پريشان است
به ناله حق نمک را ادا کنيم همه

حسين کشته ی اشک و ما طبيب حسين
به اشک زخم تن او دوا کنيم همه

خدا به عشق حسينش گناه ما بخشيد
ازين به بعد ز آقا حيا کنيم همه

قسم به عشق محرم بهار مردن ماست
تمام زندگى خود فدا کنيم همه

حلال تيغ هلال است خون سينه زنان
حرام باد که چون و چرا کنيم همه

قسم به نام خمينى و غيرت شهدا
در ا

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 11:51
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

الا اي قبله گاه دل كجایي؟
محرّم شد... نمي خواهي بيایي؟

بيا يك بار تا دورت بگردم
بيا كه مُردم از داغ جدایي

بيا يك سر به جمع سينه زن ها
كه شايد بشنوم از تو صدایي

فداي ناله های آتشینت
ميان روضه هاي نينوایي

كنار قتلگه يا خيمه گاهي!
نمي دانم كجاي كربلایي!

هواي روضه های صبح گاهت
دل دیوانه را كرده هوایي

شود آيا براي روضه خواندن
مرا هم یک دهه دعوت نمایي؟

شاعر : مجتبی روشن روان

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 19:01
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

نان گرمِ روضه را از شور می گیریم ما
از تنور سرد دوزخ، نور می گیریم ما

سردرِ هر بیت، پرچم می زنیم از اشک خویش
آخرِ شیرین زبانی، شور می گیریم ما
***
از «شب اول»، چو مسلم، کوچه گردِ کوفه ایم
تو بگو آئینه، پیش کور می گیریم ما

فصلِ ماهیگیری ار رودِ گل آلودِ وفاست
پیش پای چشم مردم، تور می گیریم ما

در «شب دوم» صدای کاروان را بشنوید!
حالِ موسی را خبر از طور می گیریم ما

شد «شب سوم» بساط گریه هامان جور شد...
پس سراغِ سیلی ناجور میگیریم ما

شاعریم و تورمان کرده است خاتون حسین!
روضه ی فاش از رخِ مستور می گیریم ما

یک «شب سوم» برای درک این روضه، کم است
جسم زهرا را مثال از حور می گیریم ما

شاعریم و با ر

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 12:04
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

هرکجا نام تو را بردیم "کوهِ طور" شد
آفت و شَرّ و بلا فوراً از آنجا دور شد

جایِ لبهایِ تو دیشب اشکِ هجران خوردم و
کامِ من شیرین با این قطره هایِ شور شد

در فراقِ یوسفش افتاد بر جانِ خودش
آنقَدَر گریه زلیخا کرد آخر کور شد

روضه هایِ خانگی برکت به خانه میدهند
خانه یِ تاریکِ ما با روضه غرقِ نور شد

جفت و جور اصلاً نمیشد کارهایم تا شبی
کفشِ روضه جفت کردم کارهایم جور شد

صبحِ محشر که شَوَد ، مأمورِ قَصرَت میشود
آنکه در روضه دمِ در خادم و مأمور شد

وای بر آن روضه خوان و شاعری که پاکتی ست
یا که با سواستفاده نامی و مشهور شد

شاهِ ما خیلی سفارش کرده: "فَابْکِ لِلْحُسَیْن"
نزدِ ما ایرانیان این جمله اش د

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 12:13
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

مرا ببخش اگر که سلام یادم رفت
خراب روی تو بودم کلام یادم رفت

مرا ببخش اگر که ز راه آمدی و...
به پیش پای تو آقا قیام یادم رفت

مرا ببخش اگر بی مقدّمه خواندم
جسورِ عشق شدم احترام یادم رفت

مرا ببخش اگر که زدم به بیراهه
هر آنچه بود به ذهنم تمام یادم رفت

مرا ببخش اگر با وجود پاکی تو
گَهی تباه شدم تا... حرام یادم رفت

مرا ببخش نماندم به پای عهد سحر
دل جنون زده ی صبح و شام یادم رفت

مرا ببخش اگر دل به دیگری دادم
غم حسین علیه السَّلام یادم رفت

شاعر : مجتبی روشن روان

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 19:05
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

همه سرمايه ی مجنون غم ليلا باشد
عاشق آن است که سر گشته و شيدا باشد

بعد از آنى که شده دلبر ما خيمه نشين
عاشق دلشده آواره ی صحرا باشد

قطره اى مى چکد و لذت عمرش اين است
آخر راه دگر وصل به دريا باشد

پرچم مشکى هیئت همه جا محترم است
چونکه شيرازه اش از چادر زهرا باشد

رو سپيدند قيامت همه ی زوارت
چون به پيشانيشان نام تو آقا باشد

با همه معرفتم عرضه کنم محضر تو
اعتقادى که ز هر شبهه مبرا باشد

در عزا خانه ی تو دست خدا در کار است
تا خدا هست مصيبات تو بر پا باشد

گرچه بر سينه غم کرب و بلا دارم من
شک ندارم که حريم تو همين جا باشد

نوکر آن است که يک لحظه شده چون ارباب
وقت جان دادن خود بى کس و تنها باشد

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 12:24
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

دور از حسین زندگی ما چه فایده
اصلا نفس بدون تو مولا چه فایده

هرگز شعار نیست دلم داد میزند
دنیای بی حسین خدایا چه فایده

گیرم زمین بهشت شود نقطه نقطه اش
بی کربلا بهشت خدا را چه فایده

تا کربلای او ملکوت دل من است
گردش به قصد لذت دنیا چه فایده

وقتی قرار نیست که خرج عزا شود
دیگر تمام ثروت دنیا چه فایده

از داغ عشق چهره ما مهر خورده است
مهر ریا روی جبین ها چه فایده

چشمی که خشک مانده وبال پریدن است
بی اشک روضه چشم تماشا چه فایده

شاعر : حسن کردی

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 19:09
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

ما که مريد ميکده و مست باده ايم
عمرى است دل به حضرت معشوق داده ايم

قبل از سرشتن گِلِمان مفتخر شديم
در کوى عشق نوکر اين خانواده ايم

جائى که جبرئيل ز خدام اين در است
ما هيچ تر ز هيچ و يک عبد ساده ايم

ما تازه با غم تو نگشتيم آشنا
جانا کنيز زادۀ تو بنده زاده ايم

يا ايها الامير به يک موى تو قسم
تا زنده ايم پاى رهت ايستاده ايم

وقتى شهيد تا به مقام شهود رفت
ما را بگو که تازه در آغاز جاده ايم

با عشق اينکه روزى از اينجا گذر کنى
صورت به زير مقدم پاکت نهاده ايم

حق گريه را به نام شما آفريده است
ما فيض گريه را به دو عالم نداده ايم

در بين روضه ديدۀ پر اشک بسته ايم
با يک سلام تا حرمت پر گشاده ايم

ما

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 12:27
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

آهی کشید گریه ی ما را درآورید
ما را کُشید و شالِ عزا را درآورید

ما داد مثلِ پیرِ جوانمرده می زنیم
وقتی صدایِ گریه ی ما را در آورید

ما را شبیهِ جمعِ عزادارها کنید
رختِ سیاه کهنه عبا را درآورید

چشم انتظارِ خرجیِ امسالِ هیئتیم
از شالِ خویش رزقِ گدا را در آورید

ما را عوض کنید خداتان عوض دهد
از آستین دست دعا را در آورید

ما را مریض کرده گناهانِ نو به نو
از تربتِ حسین شفا را درآورید

این دل برای داغ شما بود و شد سیاه
زنگار بسته ایم جلا را درآورید

درد و بلایتان به سر ما،نفس دهید
بیمار آمدیم دوا را در آورید

ما را حسین کشته شما را به جدتان
امشب براتِ کرببلا را در آورید

شاعر : حسن لطفی

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 19:11
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

هر آنچه غیر غمت را کنار باید زد
شبانه روز دم از زلف یار باید زد

هر آنچه هست به راه تو خرج باید کرد
تمام نیروی خود را به کار باید زد

تنی که خرج نشد را به گور باید برد
سری که خرج نشد را به دار باید زد

برای آنکه به ما غمزه ای نشان بدهی
درِ سرای تو را چند بار باید زد؟

بنا نبود که عاشقی کنی محل ندهی
ز کم محلی معشوق زار باید زد

جبین شکستن ما التیام زخم دل است
که سر به خاک تو بی اختیار باید زد

برای مثل تویی آبشار باید شد
ز گریه طعنه به ابر بهار باید زد

ببند حلقۀ قلادۀ مرا به درت
به پای عبد فرار ی حصار باید زد

از این به بعد برای تو ناز خواهم کرد
که گاه پیش تو زیر قرار باید زد

سر مرا بستان و پ

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 12:32
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

محرّم، اشک و روضه، شور و هيأت
هواي پر زدن، شوق زيارت

اگر تا کربلا رفتی دل من
مشو راضی به کمتر از شهادت

شاعر : یوسف رحیمی

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 19:14
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

عاشقی کردم که مجنونم کنند
خاک تو آغشته با خونم کنند

عشق تو باشد بهشتم یا حسین
ترسم از این است بیرونم کنند!

شاعر : محمد موحدی

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 19:16
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

عاشق غمزده را ياد تو جانان کافيست
سينه ی سوخته را ناله ی سوزان کافيست

بهر راضى شدن مادر زارت زهرا
لحظه اى زمزمه ی ذکر حسين جان کافيست

کربلائى شدن ما به خدا آسان است
روضه اى کوته و يک ديده ی گريان کافيست

گريه شيرازه ی خون باشد و تسکين قلوب
قطره اش بهر دواى غم دوران کافيست

چون که سر چشمه ی اشک از دل پر درد بُود
به تسلاى غمِ قلب پريشان کافيست

گر که با لطف تو از دل حُجب نور رَود
صحنه ی داغ تو بر دادن هرجان کافيست

هر کسى ديده خودش صحنه ی يک قتلى را
روضه نه بهر غمش ياد عزيزان کافيست

دختر از دور اگر بوسه فرستد بر نى
بهر تکريم لب قارى قرآن کافيست

بهر زخمى شدن آبله پاى نهيف
يک اشاره ز سوى خار م

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 12:38
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

به سویِ ما اگر از سویتان نگاهی هست
برایِ گریه ی مان حالِ روبراهی هست

"تنت به نازِ طبیبان نیاز مند و مباد"
تو گریه می کنی آنقدر که نگاهی هست

به تکیه آمده ام تا به عرش تکیه کنم
همینکه بیرقتان هست تکیه گاهی هست

لباس مشکیِ مان رو سفیدمان کرده
گذشت عُمر و غمی نیست این سیاهی هست

چه داشتیم که ما را خرید مادرتان
در این بساط کمی اشک هست و آهی هست

به سوی کرببلا ایستاده می میرم
هزار شکر که در سینه قبله گاهی هست

حسین گفتم و زینب حرم به ما بخشید
همیشه لطفِ شما هست و سر پناهی هست

گَهی به سویِ مدینه گَهی به کربُبلا
ببین که محملِ زینب سرِ دو راهی هست

"بیا مدینه رویم" بهانه اش این بود
میانِ قافله ام طف

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 19:42
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

در گنهکاری ز بس مشهور هستم
هر کجایی می روم مقهور هستم

طعنه ی مردم به من، دردی ندارد
درد من این است از تو دور هستم

بال پرواز مرا غفلت شکسته
در حصار جهل خود محصور هستم

غافل از سرمایه ی عمرم که طی شد
در سراشیبی تند گور هستم

معصیت های زیادم را ندیدم
بر عبادات کمم مغرور هستم

ذره ای سختی صدایم را درآورد
این همه نعمت، ولی من کور هستم

حق من عریانی و بی آبرویی است
با بزرگی خودت مستور هستم

سر پرستم باش در بازار دنیا
کودکی ناپخته و محجور هستم

سائلم، دور و بر باب الجوادم
در شعاع انتشار نور هستم

وقت جان کندن به دنبال رضایم
مثل سلمانی نیشابور هستم

خادم زوار اربابم حسینم
از تبار فُطرس و منصور¹ هستم

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 12:51
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

چرا آواره کوه و بیابانم، نمی‌دانم
چه می‌خواهد غم عشق تو از جانم، نمی‌دانم

به سمت آسمان رو می‌کنم هر جمعه می‌پرسم
کجایی ماهِ پشت ابر پنهانم؟ نمی‌دانم

تو که هر هفته امضا می‌کنی پرونده‌ی ما را
نمی‌مانم چرا بر عهد و پیمانم، نمی‌دانم

در این عصر غم و تردید آقا با ظهور تو
به جا می‌ماند آیا دین و ایمانم؟ نمی‌دانم

نمی‌دانم که هستم آن زمان پای رکاب تو
چه هستم؟ کافرم گبرم مسلمانم، نمی‌دانم

فدای قلب پر مهرت که این شب‌ها پر از درد است
محرَم مثل تو ناحیه می‌خوانم، نمی‌دانم

چه می‌شد اینکه مانند شما خون گریه می‌کردم
خدا می‌کرد چون زینب پریشانم، نمی‌دانم

شبیه حُر سرم زیر است پشت خیمه‌ی ارباب
نگاهش می‌کن

• دوشنبه
• 12
• مهر
• 1395
• ساعت
• 19:47
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

آن شب که باغ حال و هوای دعا گرفت
هر شاخه‌ای قنوت برای خدا گرفت

شعر علیل و واژه‌ی بی‌اشتهای آن
با اشک‌های شوق تشرف شفا گرفت

در گرگ و میش صبح، در انبوه خیر و شر
دل بیدلانه حالت خوف و رجا گرفت

امّا پس از طلوع فراگیر آفتاب
بی‌اختیار دامن مهر تو را گرفت!

مهر تو شرح روشن اشراق ناب بود
خورشید با تبسّم تو روشنا گرفت

عالم قرار بود پس از تو شود خراب
مهرت قدم نهاد که عالم بقا گرفت

با فطرت اویس دل آمد به سوی تو
از عطر مصطفای وجودت صفا گرفت

باغ از شکوفه هر سحر احرام شوق بست
اذن طواف در حرم کربلا گرفت

بی شک سراغ رایحه‌ی گیسوی تو را
حافظ هزار بار ز باد صبا گرفت!

با شوق تو مشارق الهام جلوه کرد
با عطر

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 13:09
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

ای که گره ز کار دلم باز میکنی
جانم به لب رسیده چرا ناز میکنی

مثل همیشه تا که ز تو دور می شوم
با یک نگاه عاشقی آغاز میکنی

در انتظار سیصد و سیزده نفر
عمری بود که صحبت سرباز میکنی

صاحب نفس بیا و به داد دلم برس
ای آنکه با دعای خود اعجاز میکنی

تاکه به روی بال و پرم دست می کشی
دل را زعشق لایق پرواز میکنی

در بین گریه کردنم احساس می کنم
داری محبتت به من ابرازمی کنی

تا که در عاشقی به در بسته می خورم
با یک سلام در به رویم باز میکنی

دل چون شکست نی لبک یارمی شود
آهی کشی و سوز دلم سازمیکنی

در وقت مرگ بر دلم افتاده ای حبیب
این رو سیاه را تو سر افراز میکنی

با یک نگاه تا به خدا می بری مرا
کی یک غروب

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 13:15
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

محرم اومده ، از توی قتلگاه صدای مادرت میاد

محرم اومده ، بالای تل زینبیه خواهرت میاد

محرم اومده ، چه جور بگم تو کربلا چی به سرت میاد

محرم اومده

من و هوای غمت ، سیاهی علمت

خودت بگو چی میاد ، آقا سر حرمت

فدای پیرهن سیات ، فدای شال عزات

آقا بذار بمیرم ، برا همه بچه هات

شاعر : محمد بیابانی

دانلود سبک

• سه شنبه
• 13
• مهر
• 1395
• ساعت
• 15:37
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

سحر که ناله ی پر درد در گلوی من است
زجا بلند شوم وقت گفتگوی من است

مرور می کنم ایام عمر می بینم
هزار راه نرفته است رو بروی من است

همین یکی دو سه قطره ز اشک هم دارم
قسم به چشم تو ته مانده سبوی من است

تو ناز می کنی و من پی تو سرگردان
چه بی اثر همه اوقات جستجوی من است

چه گویم از غم هجران همین بس ای اقا
برای نافله با خون دل وضوی من است

به خاک چادر زهرا قسم که اشک حسین
تمام ثروت عمر است و آبروی من است

میان روضه خدا شاهد است من می فهمم
نگاه مرحمت مادرت به سوی من است

به این دو دیده ی گریان خویش می نازم
نَمی ز چشمه ی کوثر میان جوی من است

به هر چه عشق قسم می خورم شب جمعه
زیارت حرم جدت آرزوی من

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 13:32
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

اومد فصل ماتم باز از راه

بازم بی قراریم توو این ماه

اشک چشم عالم جاری شد

با این ناله ی یا ثارالله

بازم ، مادر تو میکنه ما رو صدا

بازم ، میبره دلامون و تا کربلا

بازم ، میشه نوکر تو مهمونت آقا

ازت ممنونم که راهم دادی

آقایی کردی پناهم دادی

السلام علی الحسین

شاعر : مهدی قاسمی

دانلود سبک

• سه شنبه
• 13
• مهر
• 1395
• ساعت
• 16:10
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

یک کاروان دل، همره دلبر رسیده
زینب بیا که منزل آخر رسیده

یاران فرود آئید این وادی طور است
وعده ز سوی حضرت داور رسیده

اینجا زیارت‌خانه‌ی پیغمبران است
هر مُرسلی اینجا مقرّب‌تر رسیده

قبل از تمام کاروان هاشمی‌ها
کرب و بلا شاهد بُود مادر رسیده

اینجا فرات از چهار جانب موج دارد
از چه جواب العطش خنجر رسیده

کودک که می‌گرید جوابش کعب‌نی نیست
اینجا تمام حوصله‌ها سر رسیده

هرکس که عقده داشت از صفین و خیبر
بر قطعه‌قطعه کردنِ اکبر رسیده

آهنگران شهر را آرام سازید
تازه به خواب ناز علی‌اصغر رسیده

زن‌های کوفه خود مگر پوشش ندارند
که بانوان را غصه‌ی معجر رسیده

هرکس به اهلش وعده‌ی سوغات داده
اینجا برای برد

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 14:35
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

در سکوت شکسته‌ی صحرا
کاروانی ز دور شد پیدا

کاروان عشیره‌ی سادات
کاروان قبیله‌ی طاها

کاروان سلاله‌های رسول
کاروان امام عاشورا

کاروان عزیزِ حضرت حق
پنجمین آفتاب اهل کسا

دشت در زیر پایشان لرزان
دشت نه! بلکه هفت سقفِ سما

همگی نور چشم پیغمبر
همه مجنون‌صفت همه لیلا

همه‌شان لاله‌روی، چون یوسف
همگی مستجاب، چون عیسی

یاد تیغ و ترنج می‌افتد
هر که بیند جمال آن‌ها را

یک‌طرف روح آیه‌ی تطهیر
یک‌طرف معنی "ذوی القربی"

پور زهرا و ساقی و اکبر
در مثل، کعبه و صفا و منا

این طرف یادگارهای حسن
به نهایت مؤدّب و شیدا

علم کاروان به همراهِ
مشک، بر دوش حضرت سقا

خیل ناموس حضرت حیدر
"همه در پرده‌های حجب و حیا"

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 14:41
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

ما نوکرت هستیم دیارت،قرن ماست

ما بلبل صحنیم که بامت چمن ماست

هرشب؛ همه محتاجِ همین در زدن هستیم

سینه زدنِ ما همه اش در زدنِ ماست

هر چند؛عجم زاده ولی جلد حسینیم

یعنی که فقط کرببلایت وطن ماست

از مادر خود نام تو را یاد گرفتیم

نامت همه جا تِکه کلامِ دهن ماست

سرمایه ی ما هست که رفته است به بام ات

این پرچم بر گنبد تو پیرهن ماست

خوب است که نوکر خویِ ارباب بگیرد

مانند خودت کهنه حصیری کفن ماست

شاعر : حامد جولا زاده

• پنج شنبه
• 15
• مهر
• 1395
• ساعت
• 13:58
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

امین حضرت یکتا چرا نمی‌آیی
چراغ دیده‌ی زهرا چرا نمی‌آیی

پیمبر است که با گریه‌ی هر سحر گوید
اَلا سُلاله‌ی طاها چرا نمی‌آیی

علی به ناله صدا می‌زند بیا مهدی
صفای خانه‌ی مولا چرا نمی‌آیی

حسن هنوز هم از کوچه‌ای تو را خواند
غریب کوچه‌ی غم‌ها چرا نمی‌آیی

حسین منتظرِ منتقم به گودال است
امید زینب کبری چرا نمی‌آیی

تو ریسمانِ اسارت ز دست عمه بگیر
امیر قافله! جانا! چرا نمی‌آیی

هنوز پاسخ این درد را نمی‌دانیم
که اهل بیت و تماشا! چرا نمی‌آیی

بیا که آه یتیمان کربلا گویند:
جواب خون دل ما چرا نمی‌آیی

به آن یتیم که اشکش ز ترس بند آمد
پناه هر دل تنها چرا نمی‌آیی

به خونِ دیده‌ی عطشان کربلا برگرد
دوای غصه‌

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 14:59
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

آنقدر ناله زدم تا که پناهم دادی
بی‌رمق بودم و تو قدرت آهم دادی

کور بودم که مرا روضه‌تان داد شفا
با همین اشک چه نوری به نگاهم دادی

همه‌جا رفتم و خوردم به در بسته حسین
فقط آخر که رسیدم به تو راهم دادی

خیر دنیای منی آخرتم هم با توست
به همه خیر رساندی و به ما هم دادی

من زمین خورده‌ام اما تو بلندم کردی
روی خوش باز به این روی سیاهم دادی

آنقدر پیش خدا دست تو باز است حسین
لب اگر باز کنم هر چه بخواهم دادی

شاعر : مجتبی شکریان همدانی

• پنج شنبه
• 15
• مهر
• 1395
• ساعت
• 15:09
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

دلم برای تو تنگ است چاره‌ای آقا
به سوی گوشه‌نشینان نظاره‌ای آقا

تمام عمر به خود گفته‌ام به خواب مرو
مباد بر تو کند یک اشاره‌ای آقا

برای آمدنِ تو چه کار کردم من
چه گویَمَت چو بپرسی چه کاره‌ای آقا

چرا هنوز ترا شاعرانه می‌خوانم
هنوز در غزلم استعاره‌ای آقا

هنوز بودن تو بین ما معمایی است
اگر چه عترت و دین را اشاره‌ای آقا

تویی به شهر مدینه هنوز آواره
به شهر خویش نشستن اجاره‌ای آقا!

هنوز حرف تقاص شکسته‌پهلویی است
مدینه مانده و یک تخته‌پاره‌ای آقا

شبانه‌روز تمام موذنان با تو
ندا دهند سر هر مناره‌ای آقا

تو را به کعبه قسم فارس‌الحجاز بیا
که هست منتظر یک سواره‌ای آقا

تو نور فاطمه در هر میانه‌ای

• شنبه
• 10
• مهر
• 1395
• ساعت
• 15:18
• نوشته شده توسط
• ایدافیض