چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
ز دست کارهای خودم دلشکسته ام
از راه و رسم بندگی خویش خسته ام
ماه خدا گذشت ، همانم که بوده ام
حالا در انتظار محرم نشسته ام
شاعر : علی ذوالقدر
ز راه دور که آمد صدای پای محرم
ندا رسید حسینیه ها، عزای محرم
چگونه شکر نمایم که از سرادق گردون
به گوش میرسد این بار هم صدای محرم
اگر خدا طلبد از گدای بی سر و پایش
تمام دار و ندارم شود فدای محرم
طنین فکنده در عالم صدای نوحه زهرا
خدا کند که بمیرم ز ماجرای محرم
قسم به کعبه که رخت سیاه کرده به قامت
عزا گرفته خدا هم فقط برای محرم
صدای ناله زینب به گوش میرسد اما
نشسته با قد خم پای نیزه های محرم
به گریه حضرت آدم به خیمه میزند اینجا
قصیده های عزا و کتیبه های محرم
شاعر : رضا باقریان
از ازل پرچم به دوش ماه ماتم گشته ایم
با نوای مادری محزونه همدم گشته ایم
ما همه انصار زهرائیم مردِ گریه ایم
محرم غمخانه ی ماه محرم گشته ایم
این لباس مشکی ما دست دوز فاطمه است
زین سبب عمریست با این خانه محرم گشته ایم
رد مکن ما را که اشک ما به دردت میخورد
گریه ها کردیم و بر زخم تو مرهم گشته ایم
روز محشر یکدگر را زود پیدا میکنیم
سالها مانند کعبه دور پرچم گشته ایم
گریه ی ما باعث تسکین قلب زینب است
خاک بوسِ عمه ی ساداتِ عالم گشته ایم
صبح ، مغرب ، شب ، سحر ، بزم عزا آماده است
این دهه همسفره ی فیضی دمادم گشته ایم
تا که فرصت هست باید گریه کرد و گریه کرد
چونکه مهمان اجل ما نیز کم کم گشته
ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺣﻪ ﻫﺎ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ
ﺍﯼ ﻋﺸﻖ! ﺷﯿﻌﻪ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﻣﺎﻩ ﻣﺤﺮﻡ ﺍﺳﺖ
ﺳﻬﻢ ﺷﻤﺎ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯼ ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﺍﺯ ﻓﺪﮎ
ﯾﮏ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭ ﯾﮏ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻏﻢ ﺍﺳﺖ
ﺯﻧﺠﯿﺮ ﺯﻥ! ﺑﮑﻮﺏ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺎﻧﻪ ﺷﺪ ﺭﻫﺎ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﮐﻪ ﻭﻓﺎﯼ ﻣﺠﺴﻢ ﺍﺳﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﻫﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﻣﺤﮑﻢ ﺍﺳﺖ
ﻋﺎﺷﻖ ﺷَﻮﯾﺪ ﺯﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺴﺎﻁ ﻋﺸﻖ، ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺍﺳﺖ
ﺍﯼ ﺭﻭﺡ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ! ﮐﺠﺎ ﭼﺮﺥ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ؟
ﺍﯾﻦ ﺟﺎﺳﺖ ﮐﺮﺑﻼ ﻭ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﺩَﻡ ﺍﺳﺖ
«ﻗَﺪ ﻗﺎﻣﺖِ ﺍﻟﺴُّﮑﻮﺕ»؛ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪ ﺷﻌﺮ
ﺍﯼ ﻋﺸﻖ! ﺷﯿﻌﻪ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﻣﺎﻩ ﻣﺤﺮﻡ ﺍﺳﺖ
دانش گیلانی
فصل اشک و سوز و آه از پرده ی دل میشود
باز چشمانم به رنگ سرخ مایل میشود
باز هم روح الامین مرثیه خوانی میکند
کاف و هاء و یا و عین و صاد نازل میشود
با لباس مشکی ام احرام گریه بسته ام
یک زیارت با هزاران حج معادل میشود
سعی ما پای پیاده از نجف تا کربلاست
شاهراه وصل ما این حد فاصل میشود
نیت گریه نمودم در نماز نیمه شب
چون که روضه بهتر از درک نوافل میشود
رکعت اول به یاد تشنه لبها سوختم
رکعت بعدی من گودال کامل میشود
مادری پهلو شکسته میرسد از سمت عرش
روضه از اینجا به بعدش سخت و مشکل میشود
لحظه ای که سینه ی ارباب سنگین میشود
روضه سنگین ارباب مقاتل میشود
نیزه ها نامهربان هستند اما لحظه ای
خون گر ز چشم ما همه جاری شود کم است
آخر عزای اشرف اولاد آدم است
ای شیعه با اجازه ی پروردگارِ عشق
بر تن دوباره رخت سیاه کن ؛ محرم است
این ماه ؛ ماهِ گریه ی جانانه کردن است
آن گریه ای که بهترِ از آب زمزم است
دشمن به آه و ناله ی ما طعنه می زند
غافل از اینکه شادیِ ما بعد از این غم است
تنها به عشق روضه ی او میکشم نفس
دنیا بدون روضه برایم جهنم است
رحمت به روح شاعر خوش سیرتی که گفت:
باز این چه شورش است که در خلق عالم است
شاعر : سیروس بداغی
سالار کاروان پر از یاسمن، حسین
جمع صفات و خاتمه ی پنج تن، حسین
دلدار مصطفی و علی و حسن، حسین
برگرد و سوی کوفه نیا جان من حسین
کم در میان کوفه عذابم نداده اند
با کام تشنه گشتم و آبم نداده اند
از بس که بین کوچه جوابم نداده اند
دل خوش شدم به یاری یک پیرزن حسین
با تیغ و نیزه بال و پرم را شکسته اند
دندان و کام شعله ورم را شکسته اند
از پشت بام فرق سرم را شکسته اند
نامردی است مسلک شان غالبا حسین
شام بلند غفلت شان سر نمی شود
چیزی برایشان زر و زیور نمی شود
این جا دلی برای تو مضطر نمی شود
برگرد و سر به وادی این ها نزن حسین
دیگر بریدم از دل تاریک کوفیان
از کوچه های خاکی و باریک کوفیان
ج
کم کم هلال ماه عزا می رسد ز راه
اوقاتِ گریه بر شهدا می رسد ز راه
ای دل دوباره ناله ی نوحوا علی الحسین
از سمت و سوی عرش خدا می رسد ز راه
مهدی برای روضه ی جانسوزِ جد خویش
دارد دوباره غرق بکاء می رسد ز راه
باید هماره عاری از هر گنه شویم
وقتی که ماه اهل خطا می رسد ز راه
تا آنکه که چشمِ دختر شَه گریه کم کند
وای از دمی که طشتِ طلا می رسد ز راه
شاعر : سیروس بداغی
ساربان ای ساربان
این کاروان آهسته ران
کاروانی از گلستان گل باغ نبی
در رکاب زینت دوش نبی
می بری با خود چرا
سوی صحرای بلا
پسر شیر خدا سرکاروان
همرهش دارد تمام خاندان
می بری با خود به دشت کربلا
می شود از پیکر او سر جدا
و برای یاریِ دین خدا
نه که یک سر، هیجده سر میشود از تن جدا
ساربان محمل مران
عطر یاس آید میان کاروان
آری یک یاس جوان
قد او گردیده چون رنگین کمان
چادر خاکیو او،گریه کنان
دست بر پهلو دوان
صورت نیلیو او، برسر زنان
وا حسینم نوحه دارد بر زبان
می کند همراهیِ این کاروان
ساربان آهسته ران
ساربان شش ماهه اصغر می بری
بر حسین سرباز آخر می بری
تک یلِ ام البنین
زادۀ حیدر
باز هم شور می زند دل ما
باز بوی محرّمت آمد
یازده ماه منتظر بودیم
فصل اندوه و ماتمت آمد
نوحه خوان تو باد و بارانند
در هوا رقص پرچمت آمد
تپش قلب ما زیاد شده
ماه دلتنگیِ غمت آمد
*
باز بوی محرمت آمد
مجلس شعر محتشم برپاست
شورشی در جهان و جان افتاد
ناله از خاک و آسمان برخاست
*
باز بوی محرمت آمد
باز دل های ما هوایی شد
ای خوشا حاجیِ غریبی که
در مِنا تشنه، کربلایی شد
*
از غم و داغِ حاجیان غریب
آتشی در دلِ وطن افتاد
هرکسی دید این مصیبت را
یادِ ارباب بی کفن افتاد
*
نفَس ما به دوست وصل شده
در غمش عاشقانه می باریم
هیچ ما را غمِ دو دنیا نیست
ما همه سرسپردۀ یاریم
*
هستی ما به اشک وابسته ست
ما به این
از بچگی می خواستم زیر علم باشم
شاعر شوم،شاگرد دست محتشم باشم
از بچگی می خواستم روزی بیاید که
با زائران اربعینت هم قدم باشم
ای کاشکی که لااقل یک بار در عمرم
ماه محرم یک شب جمعه حرم باشم
از مادر سادات ممنونم که اذنم داد
سینه زن و گریه کن شاه کرم باشم
شک نیست ایران مرکز عشق به آل الله ست
این است راز اینکه می خواهم عجم باشم
شاعر : احسان نرگسی رضاپور
آقاي خوبم مشکی پوشیده
تو باغ چشماش لاله دمیده
غصه نخور آقا جون ، حرم هنوز آب داره
شباي بیتابیِ رقیه مهتاب داره
حسین غریب مادر (6)
****
چه شور و شوقی گرفته عالم
برا عزاداري محرم
با پرچماي مشکی، تو کوچ هها غوغا شد
خیمۀ ماتم برپا ، با دستاي زهرا شد
حسین غریب مادر (6)
****
سفیر عشقم به روي بامم
قبول کن این آخرین سلامم
روضه خون تو با این ، لباي پرپر می شم
من نائب تو هستم ، برا تو بی سر می شم
حسین غریب مادر (6)
****
شاعر : یونس سبزی
دانلود سبک
بسم رب الساقی کرب و بلا ، شمس و قمر
جاده های عشق لبریز جنون است و خطر
راهی کوی حسینم بی قرار اربعین
باز در اوجم گرفته روح و جانم بال و پر
سالها گرد و غباری در حریمت بوده ام
از گدا بودن در این درگاه هستم مفتخر
کربلا جاریست از آن کوچه ای که تا ابد
عشق می سوزد میان شعله ها در پشت در
از نجف تا کربلا مردی غریب و منتظر
چهارده قرن است تنها می رود با چشم تر
عصر عاشورا حرم می سوخت می بارید غم
روضه ای کوتاه می خوانم و شرحی مختصر
گرگ ها پیراهنش را هم به غارت برده اند
پیکرش زیر سم اسبان و اوج نیزه سر
در اسارت کاروانی می رود تا شهر شام
یک به یک مجروح اما زخم زینب بیشتر
آمدم تا زخم هایت را ب
رميده ايم بيا و شكار كن ما را
به نوكري خودت اختيار كن ما را
به پاي آبله دار پياده گان حرم
بيا به كشتي عشقت سوار كن ما را
اگر چه چشمه اشك است چشم نوكرتان
به پاي كوه غمت آبشار كن ما را
دو چشم اگر كه بگريند تيغه دو لبند
به حرمت پدرت ذوالفقار كن ما را
عوض نمي شوم الا به كيمياي نگاه
چنان زهير به عشقت دچار كن ما را
قسم به موي سپيد حبيب،شاه غريب
شهيد راه محبت دوبار كن ما را
اگر به درد خودت هم نخورد اين دل سنگ
ببر مدينه و سنگ مزار كن ما را
به"مجلسي"كه در آن از"بِحار"مي خوانيم
به اذن مادرت ابر بهار كن ما را
مگر نه اينكه سرت دست نيزه دار افتاد
بيا و ملعبه نيزه دار كن ما را
شاعر : سعید پاشازاده
روزگاری می شود با گریه و غم زنده ام
من همین که مجلس روضه بیایم زنده ام
چند ماهی می شود چشم انتظارش بوده ام
با امید نوکریِ در محرم زنده ام
کام من را مادرم با خاک تربت باز کرد
سال ها با تربت شاه دو عالم زنده ام
چای روضه، باطنا آب بقایم می شود
تا که می نوشم از این کوثر دمادم زنده ام
جامه های زینتی اصلا نمی خواهم، فقط
در لباس مشکی و شال عزایم زنده ام
در تعارض بین مرگ و زنده بودن مانده ام
در خیابان مرده ام، در زیر پرچم زنده ام
آمده ماه محرم محتشم می خوانم و
باز هم با مقتل ابن مقرم زنده ام
با لب تشنه میان قتلگاه افتاده بود
تا ابد با گریه بر این داغ اعظم زنده ام
شاعر : محمد جواد شیرازی
محرم آمده شکر خدا کنيم همه
به گريه محشر کبرى به پا کنيم همه
به شکر اينکه رسيديم به عزاى حسين
ز سينه عقده ی يک ساله وا کنيم همه
همه حسينيه ها تحت قبه ی يار است
رسيده وقت اجابت دعا کنيم همه
با نام يک يک ما صدا زده زهرا
به اذن او پسرش را صدا کنيم همه
دوباره فاطمه در عرش مو پريشان است
به ناله حق نمک را ادا کنيم همه
حسين کشته ی اشک و ما طبيب حسين
به اشک زخم تن او دوا کنيم همه
خدا به عشق حسينش گناه ما بخشيد
ازين به بعد ز آقا حيا کنيم همه
قسم به عشق محرم بهار مردن ماست
تمام زندگى خود فدا کنيم همه
حلال تيغ هلال است خون سينه زنان
حرام باد که چون و چرا کنيم همه
قسم به نام خمينى و غيرت شهدا
در ا
الا اي قبله گاه دل كجایي؟
محرّم شد... نمي خواهي بيایي؟
بيا يك بار تا دورت بگردم
بيا كه مُردم از داغ جدایي
بيا يك سر به جمع سينه زن ها
كه شايد بشنوم از تو صدایي
فداي ناله های آتشینت
ميان روضه هاي نينوایي
كنار قتلگه يا خيمه گاهي!
نمي دانم كجاي كربلایي!
هواي روضه های صبح گاهت
دل دیوانه را كرده هوایي
شود آيا براي روضه خواندن
مرا هم یک دهه دعوت نمایي؟
شاعر : مجتبی روشن روان
نان گرمِ روضه را از شور می گیریم ما
از تنور سرد دوزخ، نور می گیریم ما
سردرِ هر بیت، پرچم می زنیم از اشک خویش
آخرِ شیرین زبانی، شور می گیریم ما
***
از «شب اول»، چو مسلم، کوچه گردِ کوفه ایم
تو بگو آئینه، پیش کور می گیریم ما
فصلِ ماهیگیری ار رودِ گل آلودِ وفاست
پیش پای چشم مردم، تور می گیریم ما
در «شب دوم» صدای کاروان را بشنوید!
حالِ موسی را خبر از طور می گیریم ما
شد «شب سوم» بساط گریه هامان جور شد...
پس سراغِ سیلی ناجور میگیریم ما
شاعریم و تورمان کرده است خاتون حسین!
روضه ی فاش از رخِ مستور می گیریم ما
یک «شب سوم» برای درک این روضه، کم است
جسم زهرا را مثال از حور می گیریم ما
شاعریم و با ر
هرکجا نام تو را بردیم "کوهِ طور" شد
آفت و شَرّ و بلا فوراً از آنجا دور شد
جایِ لبهایِ تو دیشب اشکِ هجران خوردم و
کامِ من شیرین با این قطره هایِ شور شد
در فراقِ یوسفش افتاد بر جانِ خودش
آنقَدَر گریه زلیخا کرد آخر کور شد
روضه هایِ خانگی برکت به خانه میدهند
خانه یِ تاریکِ ما با روضه غرقِ نور شد
جفت و جور اصلاً نمیشد کارهایم تا شبی
کفشِ روضه جفت کردم کارهایم جور شد
صبحِ محشر که شَوَد ، مأمورِ قَصرَت میشود
آنکه در روضه دمِ در خادم و مأمور شد
وای بر آن روضه خوان و شاعری که پاکتی ست
یا که با سواستفاده نامی و مشهور شد
شاهِ ما خیلی سفارش کرده: "فَابْکِ لِلْحُسَیْن"
نزدِ ما ایرانیان این جمله اش د
مرا ببخش اگر که سلام یادم رفت
خراب روی تو بودم کلام یادم رفت
مرا ببخش اگر که ز راه آمدی و...
به پیش پای تو آقا قیام یادم رفت
مرا ببخش اگر بی مقدّمه خواندم
جسورِ عشق شدم احترام یادم رفت
مرا ببخش اگر که زدم به بیراهه
هر آنچه بود به ذهنم تمام یادم رفت
مرا ببخش اگر با وجود پاکی تو
گَهی تباه شدم تا... حرام یادم رفت
مرا ببخش نماندم به پای عهد سحر
دل جنون زده ی صبح و شام یادم رفت
مرا ببخش اگر دل به دیگری دادم
غم حسین علیه السَّلام یادم رفت
شاعر : مجتبی روشن روان
همه سرمايه ی مجنون غم ليلا باشد
عاشق آن است که سر گشته و شيدا باشد
بعد از آنى که شده دلبر ما خيمه نشين
عاشق دلشده آواره ی صحرا باشد
قطره اى مى چکد و لذت عمرش اين است
آخر راه دگر وصل به دريا باشد
پرچم مشکى هیئت همه جا محترم است
چونکه شيرازه اش از چادر زهرا باشد
رو سپيدند قيامت همه ی زوارت
چون به پيشانيشان نام تو آقا باشد
با همه معرفتم عرضه کنم محضر تو
اعتقادى که ز هر شبهه مبرا باشد
در عزا خانه ی تو دست خدا در کار است
تا خدا هست مصيبات تو بر پا باشد
گرچه بر سينه غم کرب و بلا دارم من
شک ندارم که حريم تو همين جا باشد
نوکر آن است که يک لحظه شده چون ارباب
وقت جان دادن خود بى کس و تنها باشد
دور از حسین زندگی ما چه فایده
اصلا نفس بدون تو مولا چه فایده
هرگز شعار نیست دلم داد میزند
دنیای بی حسین خدایا چه فایده
گیرم زمین بهشت شود نقطه نقطه اش
بی کربلا بهشت خدا را چه فایده
تا کربلای او ملکوت دل من است
گردش به قصد لذت دنیا چه فایده
وقتی قرار نیست که خرج عزا شود
دیگر تمام ثروت دنیا چه فایده
از داغ عشق چهره ما مهر خورده است
مهر ریا روی جبین ها چه فایده
چشمی که خشک مانده وبال پریدن است
بی اشک روضه چشم تماشا چه فایده
شاعر : حسن کردی
ما که مريد ميکده و مست باده ايم
عمرى است دل به حضرت معشوق داده ايم
قبل از سرشتن گِلِمان مفتخر شديم
در کوى عشق نوکر اين خانواده ايم
جائى که جبرئيل ز خدام اين در است
ما هيچ تر ز هيچ و يک عبد ساده ايم
ما تازه با غم تو نگشتيم آشنا
جانا کنيز زادۀ تو بنده زاده ايم
يا ايها الامير به يک موى تو قسم
تا زنده ايم پاى رهت ايستاده ايم
وقتى شهيد تا به مقام شهود رفت
ما را بگو که تازه در آغاز جاده ايم
با عشق اينکه روزى از اينجا گذر کنى
صورت به زير مقدم پاکت نهاده ايم
حق گريه را به نام شما آفريده است
ما فيض گريه را به دو عالم نداده ايم
در بين روضه ديدۀ پر اشک بسته ايم
با يک سلام تا حرمت پر گشاده ايم
ما
آهی کشید گریه ی ما را درآورید
ما را کُشید و شالِ عزا را درآورید
ما داد مثلِ پیرِ جوانمرده می زنیم
وقتی صدایِ گریه ی ما را در آورید
ما را شبیهِ جمعِ عزادارها کنید
رختِ سیاه کهنه عبا را درآورید
چشم انتظارِ خرجیِ امسالِ هیئتیم
از شالِ خویش رزقِ گدا را در آورید
ما را عوض کنید خداتان عوض دهد
از آستین دست دعا را در آورید
ما را مریض کرده گناهانِ نو به نو
از تربتِ حسین شفا را درآورید
این دل برای داغ شما بود و شد سیاه
زنگار بسته ایم جلا را درآورید
درد و بلایتان به سر ما،نفس دهید
بیمار آمدیم دوا را در آورید
ما را حسین کشته شما را به جدتان
امشب براتِ کرببلا را در آورید
شاعر : حسن لطفی
هر آنچه غیر غمت را کنار باید زد
شبانه روز دم از زلف یار باید زد
هر آنچه هست به راه تو خرج باید کرد
تمام نیروی خود را به کار باید زد
تنی که خرج نشد را به گور باید برد
سری که خرج نشد را به دار باید زد
برای آنکه به ما غمزه ای نشان بدهی
درِ سرای تو را چند بار باید زد؟
بنا نبود که عاشقی کنی محل ندهی
ز کم محلی معشوق زار باید زد
جبین شکستن ما التیام زخم دل است
که سر به خاک تو بی اختیار باید زد
برای مثل تویی آبشار باید شد
ز گریه طعنه به ابر بهار باید زد
ببند حلقۀ قلادۀ مرا به درت
به پای عبد فرار ی حصار باید زد
از این به بعد برای تو ناز خواهم کرد
که گاه پیش تو زیر قرار باید زد
سر مرا بستان و پ
محرّم، اشک و روضه، شور و هيأت
هواي پر زدن، شوق زيارت
اگر تا کربلا رفتی دل من
مشو راضی به کمتر از شهادت
شاعر : یوسف رحیمی
عاشقی کردم که مجنونم کنند
خاک تو آغشته با خونم کنند
عشق تو باشد بهشتم یا حسین
ترسم از این است بیرونم کنند!
شاعر : محمد موحدی
عاشق غمزده را ياد تو جانان کافيست
سينه ی سوخته را ناله ی سوزان کافيست
بهر راضى شدن مادر زارت زهرا
لحظه اى زمزمه ی ذکر حسين جان کافيست
کربلائى شدن ما به خدا آسان است
روضه اى کوته و يک ديده ی گريان کافيست
گريه شيرازه ی خون باشد و تسکين قلوب
قطره اش بهر دواى غم دوران کافيست
چون که سر چشمه ی اشک از دل پر درد بُود
به تسلاى غمِ قلب پريشان کافيست
گر که با لطف تو از دل حُجب نور رَود
صحنه ی داغ تو بر دادن هرجان کافيست
هر کسى ديده خودش صحنه ی يک قتلى را
روضه نه بهر غمش ياد عزيزان کافيست
دختر از دور اگر بوسه فرستد بر نى
بهر تکريم لب قارى قرآن کافيست
بهر زخمى شدن آبله پاى نهيف
يک اشاره ز سوى خار م
به سویِ ما اگر از سویتان نگاهی هست
برایِ گریه ی مان حالِ روبراهی هست
"تنت به نازِ طبیبان نیاز مند و مباد"
تو گریه می کنی آنقدر که نگاهی هست
به تکیه آمده ام تا به عرش تکیه کنم
همینکه بیرقتان هست تکیه گاهی هست
لباس مشکیِ مان رو سفیدمان کرده
گذشت عُمر و غمی نیست این سیاهی هست
چه داشتیم که ما را خرید مادرتان
در این بساط کمی اشک هست و آهی هست
به سوی کرببلا ایستاده می میرم
هزار شکر که در سینه قبله گاهی هست
حسین گفتم و زینب حرم به ما بخشید
همیشه لطفِ شما هست و سر پناهی هست
گَهی به سویِ مدینه گَهی به کربُبلا
ببین که محملِ زینب سرِ دو راهی هست
"بیا مدینه رویم" بهانه اش این بود
میانِ قافله ام طف
در گنهکاری ز بس مشهور هستم
هر کجایی می روم مقهور هستم
طعنه ی مردم به من، دردی ندارد
درد من این است از تو دور هستم
بال پرواز مرا غفلت شکسته
در حصار جهل خود محصور هستم
غافل از سرمایه ی عمرم که طی شد
در سراشیبی تند گور هستم
معصیت های زیادم را ندیدم
بر عبادات کمم مغرور هستم
ذره ای سختی صدایم را درآورد
این همه نعمت، ولی من کور هستم
حق من عریانی و بی آبرویی است
با بزرگی خودت مستور هستم
سر پرستم باش در بازار دنیا
کودکی ناپخته و محجور هستم
سائلم، دور و بر باب الجوادم
در شعاع انتشار نور هستم
وقت جان کندن به دنبال رضایم
مثل سلمانی نیشابور هستم
خادم زوار اربابم حسینم
از تبار فُطرس و منصور¹ هستم
