چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
آیت الله العظمی بهاء الدینی(ره) می فرمودند:
"معترض افرادی که وابسته ی به امام حسین (ع)هستند نشوید نباید به دستگاه امام حسین (ع)اهانت بشود،این عزاداری ها احیا کننده ی نماز و مسجد است."
سیری در آفاق،ص۲۴۳
ام الفضل((همسر عباس بن عبد المطلب)) گوید:
روزی "امام حسین(ع) را در زمان طفولیت" نزد پیامبر(ص) آورده،در دامن آن حضرت نهادم.
او ادرار کرد و قطره ای از آن به لباس پیامبر چکید.او را نیشگون گرفتم و او گریست.
پیامبر فرمود:
"آرام ای ام الفضل!لباس من شسته می شود،فرزندم را آزردی"
او را در دامان پیامبر گذاشتم و برخاستم که برای آن حضرت آب بیاورم.هنگامی که آمدم آن حضرت را گریان دیدم.
گفتم ای رسول خدا!گریه ات از چیست؟
فرمود:"جبرئیل نزدم آمد و مرا خبر داد امتم،این فرزندم را خواهند کشت،خداوند روز قیامت
شفاعتم را به آنان نرساند".
لهوف،ترجمه مجیری،ص۱۷_۱۹
منبع: مقتل الحسين عليه السلام خوارزمي : ج ١ ص ٢٠٩
... فَقالَ مُسلِمٌ، وَيلَكُم! ما لَكُم تَرمونّي بِالحِجارَةِ كَما تُرمَى الكُفّارُ، وأنَا مِن أهلِ بَيتِ النَّبِيِّ المُختارِ؟! وَيلَكُم! أما تَرعَونَ حَقَّ رَسولِ اللّه، ولا حَقَّ قُرباهُ ؟ ثُمَّ حَمَلَ عَلَيهِم ـ في ضَعفِهِ ـ فَهَزَمَهُم وكَسَرَهُم فِي الدُّروبِ وَالسِّكَكِ.
ثُمَّ رَجَعَ وأسنَدَ ظَهرَهُ عَلى بابِ دارٍ مِن تِلكَ الدّورِ، ورَجَعَ القَومُ إلَيهِ، فَصاحَ بِهِم مُحَمَّدُ بنُ الأَشعَثِ: ذَروهُ حَتّى اُكَلِّمَهُ بِما اُريدُ، فَدَنا مِنهُ وقالَ: وَيحَكَ يَابنَ عَقيلٍ! لا تَقتُل نَفسَكَ، أنتَ آمِنٌ ودَمُكَ في عُنُقي، وأنتَ في ذِمَّتي
قال و في زبور داود: يا ابن آدم، تسألني فأمنعك لعلمي بما ينفعك، ثمّ تلحّ عليّ بالمسألة فاعطيك ما سألت فتستعين به على معصيتي، فأهمّ بهتك سترك فتدعوني فأستر عليك، فكم من جميل أصنع معك، و كم من قبيح تصنع معي؟! يوشك أن أغضب عليك غضبة لا أرضى بعدها أبدا.
احمد بن فهد گفته: در زبور داود آمده كه اى فرزند آدم! تو از من چيزى را مى خواهى ولى من به نفع تو داناترم و آن را به تو نمى دهم.
ولى بعد اصرار مى كنى و من به تو مى دهم و تو بوسيله همان درباره من مرتكب گناه مى شوى.
تو خود سعى در رسوا كردن خودت دارى ولى از من مى خواهى كه عيوب تو را بپوشانم. من چقدر به تو نيكى مى كنم و تو در مقابل، چقدر بدى مى كن
وقتی انبوهی از نامه های مردم کوفه که چند کیسه بود نزد امام حسین(ع) گرد آمد،حضرت یک نامه برای آنها نوشت و[بنا بر نقل طبری]
آن را به هانی بن هانی سبیعی و سعیدبن عبداللّه حنفی_آخرین فرستاده کوفیان_داد.
امام در نامه چنین مکتوب فرمود:
"بنام خداوند بخشنده مهربان،این نامه از سوی حسین بن علی است به همه مردم مؤمن و مسلمان.اما بعد،این دو نفر(حامل نامه)آخرین نماینده شما بودند.به سلامتی نزد من آمدند و نامه های شما را به من دادند.آنچه اکثریت شما در نامه مرقوم کرده بودید دریافتم.
نوشته بودید که پیشوا و رهبری ندارید،نزد ما بیا تا به امید خدا به وسیله تو خدا ما را هدایت
کند و همه ما را در راه حق گرد هم آورد
پس از آن شمر بن ذى الجوشن به خیمه هاى حسین علیه السّلام حمله کرد و گفت: آتش به من دهید تا خیمه ها را با هر کس که در آن است به آتش کشم. حسین علیه السّلام فرمود: «فرزند ذى الجوشن! تو آتش را خواستى تا اهلم را آتش زنى، خدا تو را در آتش بسوزاند».
شبث آمد و امام او را نکوهید و او شرمنده بازگشت. راوى گوید: حسین علیه السّلام فرمود: (ایتونی بثوب لا یرغب فیه أجعله تحت ثیابی، لئلّا أجرّد منه) «پیراهن کهنه اى به من دهید تا زیر لباسم پوشیده مرا از آن برهنه نکنند». پیراهن تنگى آورده شد فرمود: «این نه، زیرا این لباس اهل ذلّت است».
بعد پیراهن کهنه اى را بگرفت و پاره اش کرد و زیر لباسش پوشید و بعد از شهاد
همراه اسراء،کنیز رباب_همسر امام حسین_ نیز بود.وقتی ابن زیاد او را شناخت آزادش کرد.به ابن زیاد خبر دادند که مرقع بن ثمامه اسدی،هر چه تیر داشته در جنگ علیه آنها استفاده کرده و با آنها جنگیده است.اما قبیله اش به او امان داده اند،ابن زیاد نیز به احترام بنی اسد،او را به قتل نرساند و به منطقه زاره تبعید کرد.
هنگام حرکت،زن ها ابن سعد و اصحابش را قسم دادند:ما را از کنار شهدا عبور دهید. وقتی به گودال قتلگاه رسیدند و چشمشان به اعضای قطعه قطعه شده و بدن های تیر خورده و خون آلود که زیر پای اسب ها پایمال شده بودند افتاد،شیون و زاری سر دادند و سیلی به صورت زدند.
زینب فریاد زد:
"[یا محمدا!هذا حسین بالعراء،
یکی از مردان طایفه بنی اسد،میگوید:پس از این که عمرسعد کربلا را ترک کرد من رفتم تا منطقه را ببینم،دیدم از آن بدن های پاره پاره و به خون تپیده،نور ساطع می شود و بوی عطر به مشام می رسد.
ناگهان چشمش به شیر ترسناکی می افتد که در بین شهدا رفت و آمد می کرد.وقتی به پیکر پاک سیدالشهدا رسید بدن خود را از خون او رنگین نمود و خود را به بدن حضرت چسباند و نعره و شیون های وحشتناکی سر داد،از بیم آن که شیر او را نَدَرَد به میان نِی ها رفت و پنهان شد.
نکته دیگری که او را به شگفتی واداشته بود شمع هایی در نیمه های شب گرداگرد بدن شهدا روشن شدند،اما هیچ کسی در آن جا دیده نمی شد،تمها صدای گریه و ناله های جانسوز به
سیدالشهدا(ع) در روز عاشورا خیمه ای را برای نگهداری پیکر پاک شهدا اختصاص داده بود و هر کدام از اصحاب و خانواده اش که به شهادت می رسیدند،به دستور حضرت به آن خیمه منتقل می شدند.
هر شهیدی را می آوردند می فرمود:
[قتله مثل قتلة النبیین و آل نبیین_شهیدی همچون شهدای پیامبران پیشین و خاندانشان است].
همه ی جنازه ها به چادری منتقل شد،جز پیکر برادرش اباالفضل العباس(ع) که حضرت او را در نزدیکی شطّ فرات_همان جایی که بر روی زمین افتاده بود_تنها گذاشت.
وقتی که عمربن سعد،خاندان رسالت را به طرف کوفه حرکت داد،شهدا را بر روی خاک و زیر آفتاب رها کردند و رفتند.در میان آنها،سرور جوانان بهشت در وضعیتی رها شده بود ک
پیراهن کهنه
کفنی بر آن حضرت یعنی سید الشهدا(ع) پوشیده شد و آن پیراهن کهنه بود. به علاوه کهنگی، خودش به دست خودش پاره پاره کرد.
بعد از آن جای چهار هزار تیر* و چقدر شمشیر شد! با وجود این چقدر تمنا داشت که این کفن در بدن اطهرش بماند! با وجود پاره پاره بودن و این تمنا داشتن آن ملعون آمد از بدن مبارکش بیرون کرد و او را عریان گذاشتند.
آخر کارش طوری شد وقتی که خواهر محترمه اش در قتلگاه نظرش به بدن پاره پاره افتاد همه مصایبش را فراموش کرد. عرض کرد: ای پاره پاره تن برهنه ات کردند؟ پیراهن کهنه را هم در بدن مبارک نگذاشتند؟!
فرمود: جامه بیاورید از محبره. آوردند خدمتش. پس به دست مبارک خود آن جامه را قطعه
شیخ طوسی قدس الله سره نقل فرموده که حسین بن محمد عبدالله از پدرش نقل نموده:
گفت در مسجد جامع مدینه نماز میخواندم مردان غریبی را دیدم که به یک طرف نشسته با هم صحبت می کردند.
یکی به دیگری می گفت هیچ می دانی که بر من چه واقع شده؟
گفت: نه
گفت: مرا مرض داخلی بود که هیچ دکتری تشخیص آن مرض را نتوانست بدهد تا دیگر نا امید شدم.
روزی پیرزنی به نام سلمه که همسایه ما بود به خانه من آمد مرا مضطرب و ناراحت دید گفت: اگر من تو را مداوا کنم چه می گویی؟
گفتم: به غیر از این آرزویی ندارم.
به خانه خود رفت پیاله ای از آب پر کرد و آورد و گفت این را بخور تا شفا یابی من آن آب را خوردم بعد از چند لحظه خود را صحیح و سا
هلال بن معاویه می گوید دیدم مردی سرِ امام حسین را حمل می کند و در همان حال سر مقدس می فرمود:
"بینِ سر و بدن من جدایی انداختی،خدا بین گوشت و استخوان تو جدایی افکند تا ضرب المثل و درس عبرتی برای همه مردم دنیا شوی".
آن مرد با شنیدن این سخن با تازیانه آن قدر بر آن سر مبارک زد تا سکوت کرد.
سلمةبن کهیل نیز شنیده بود که سر مقدس وقتی بالای نِی بود می گفت:
"[فَسَیَکْفیکَهُمُ اللّهُ وَ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ]".
ابن وکیده هم می گوید شنیدم که آن سر مقدس سوره کهف را قرائت می کند.شک کردم که آیا این،واقعاً صدای سرِ مطهر است یا صدای کسِ دیگری است؟!سر مقدس حضرت،دیگر قرآن نخواند و رو به من فرمود:
"ای ابن وک
در یکی از آبادی هایی هم که سر مطهر را برده بودند،مردم آن جا دیده بودند که قلمی از جنس آهن آشکار شد و بدون این که کسی آن را به دست بگیرد،با خون روی دیوار نوشت:
"[أترجو أمة قتلت حسیناً_شفاعة جده یوم الحساب]".
در یک فرسخی آن محل نیز،وقتی برای استراحت ایستادند و سر مطهر را روی یک تخته سنگ گذاشتند،یک قطره خون از آن بر روی سنگ ریخت.از آن به بعد_تا زمان خلافت عبدالملک بن مروان_در عاشورای هر سال،از آن سنگ خون می جوشید و مردم برای عزاداری امام حسین در اطراف آن جمع می شوند.
اما وقتی عبدالملک مروان به خلافت رسید، دستور داد آن سنگ را بردارند و پنهان کنند،از آن پس دیگر اثری از خون مشاهده نشد اما مردم در
قال ابی عبدالله علیه السلام: أَنَّ زَائِرَهُ لَيَخْرُجُ مِنْ رَحْلِهِ فَمَا يَقَعُ فَيْئُهُ عَلَى شَيْءٍ إِلَّا دَعَا لَهُ
امام صادق علیه السلام فرمود: وقتی زائر امام حسین علیه السلام از منزل خود حرکت می کند، قدم او بر روی چیزی قرار نمی گیرد مگر آن که برایش دعا می کند.
كامل الزيارات، ص ۲۹۷
مجلسی، روضه وداع بخوان
مرحوم ثقه الاسلام حاج شیخ عباس قمی(رضوان الله علیه) در منتهی الامال نوشته است.
میرزا یحیی ابهریست در عالم رویا علامه مجلسی رضوان الله تعالی علیه را در صحن مطهر حضرت سیدالشهدا(ع) در طرف پایین پای حضرت در اطاق روضه الصّفا نشسته و مشغول تدریس است سپس مشغول موعظه شد و چون خواست شروع در مصیبت کند یک وقت کسی آمد و گفت: حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها فرمودند:
《اذکر المصائب المشتمله علی وداع ولدی الشهید》یعنی ذکر کن مصائبی را که مشتمل بر وداع فرزند شهیدم باشد.
مرحوم مجلسی نیز مصیبت وداع را ذکرکرد و خلق زیادی جمع بودند و گریه شدیدی نمودند که مثل آن روز در عمرم ندیده بودم.
منبع
در ثواب گریستن بر سیدالشهدا علیه السلام
در کتاب کامل الزیارات جعفر بن قولویه از پدرش و علی بن الحسین و ابن ولید همگی از سعد بن عیسی از سعید بن جناح از ابی یحیای حذّاء از بعضی از اصحاب خود از ابی عبدالله(ع)روایت کرده که فرمود:
نظر فرمود امیرالمؤمنین علی(ع)به سوی فرزندش حسین(ع)، پس فرمود: ای سبب گریه هر مؤمنی! پس حسین(ع) گفت: منم سبب گریه هر مؤمنی؟ فرمود: آری ای پسرک من.
"عَبْرَه" به معنای کشته شده ای می باشد که سبب گریه برای اوست، یا اینکه به معنای کشته شده با گریه و حزن و سختی حال و اول ظاهرتر است.
منابع:
کامل الزیارات، ص۱۰۸
بحارالانوار، ج۴۴، ص۲۷۹
ابن سعد به طرف زن ها رفت،وقتی زن ها او را دیدند،گریه کردند.
او مانعِ تعرض بیشتر لشکر به زن ها شد و هر چه از آنها ربوده بودند گرفت،اما هیچ یک را به زن ها نداد و آنها را نزد خود نگاهداشت.
آن گاه عده ای را مأمور کرد تا مراقب آنها باشند و بعد به خیمه اش رفت.
?مقتل مقرم،ص۳۶۷
?کامل ابن اثیر،ج۴،ص۳۲
فاطمه بنت الحسین دید یک کافر با شاخه گره داری و نیزه،زن ها را می زند.زن ها می گریختند و گاهی به یکدیگر پناه می آوردند.
آن کافر،چادر و دستبند زن ها را گرفت، وقتی چشمش به فاطمه افتاد و خواست به سوی او برود،فاطمه گریخت،با گریختن فاطمه،آن بی دین نیزه اش را به سوی او رها کرد.فاطمه بر اثر برخورد نیزه به زمین افتاد و برای مدتی بی هوش شد.
وقتی به هوش آمد دید سرش در دامن عمه اش امّ کلثوم است،او به صورت فاطمه چشم دوخته بود و مروارید اشک از چشمانش به روی صورتش می غلتید.
?مقتل مقرم،ص۳۶۶
?ریاض المصائب،ص۳۴۱
?تظلم الزهرا،ص۱۳۰
همین که امام حسین(ع)به شهادت رسید، لشکر آمدند تا اموال و دارایی های حضرت را غارت کنند.هر چه در خیمه ها بود به سرقت بردند و خیمه ها را آتش زدند.
پس از آن آمدند تا جواهرات و زینت های دختران و ناموس رسول خدا را به یغما ببرند.آنها برای این کار سعی می کردند از دیگران زودتر برسند و به اموال دست یابند.
دختران فاطمه زهرا با سرهای برهنه و گریان به هر سو می دویدند.کافران امت رسول خدا،از سر بانویی مقنعه می کشیدند،از دست بانوی دیگر انگشتر خارج می کردند،از گوش یکی گوشواره می کشیدند و از پای بانوی دیگری خلخال خارج می کردند.
یکی از آن خدا نشناس ها گوشواره اُمّ کلثوم را گرفت و با پاره کردن گوش او،آنها را خارج
در آن میان،لشکر عمرسعد صدایی از غیب شنیدند که می گفت:
ای مردم کوفه!وای بر شما.من با چشمان خودم دیدم که رسول خدا شما را می بیند.او نگاهی به شما کرد و در حالی که محاسن شریفش را به دست گرفته بود،نگاهی به آسمان نمود.
اما هوای نفس و گمراهی،چنان بر آنها چیره شده بود که با خود گفتند:نترسید،این صدای یک دیوانه است!.
امام صادق(ع)فرمود:
"آن گوینده جبرئیل بود".
بعضی از فرشتگان فریاد زدند:
ای مردمی که بعد از پیامبرتان گمراه شدید و بیراهه رفتید!خدا شما را هر چه زودتر نابود کند و عید قربان و فطر آینده را نبینید.
حضرت صادق(ع)می فرماید:
"همین هم شد،عمر آنها تا عیدهای بعدی کفاف نداد،نسل این ها هم تا زمان انتقام
دعبلِ خزائی می گوید،جدِّ او یعنی،بنت مالک خزاعی،درختی را که از آنِ امّ معبد خزاعی بود و به برکت آبِ وضوی پیامبر دوباره روییده بود دیده است.
می گوید:رسول گرامی اسلام در کنار آن درختِ خشک وضو گرفت.پس از مدتی به برکت آن،درخت برگ و بار داد و به ثمر نشست،اما زمانی که پیامبر از دنیا رفت میوه درخت کم شد.
و پس از شهادت امیرالمومنین(ع)دیگر میوه نداد،و تنها از برگ آن برای مداوای بیماری هایشان استفاده می کردند.بعد از مدتی دیدند از درخت خون می چکد،از دیدن این صحنه به اضطراب و نگرانی افتادند.
شب صدای گریه و شیون شنیدند اما هر چه جستجو کردند کسی را ندیدند.پس از آن،خبر رسید که امام حسین(ع)در همان هنگامی که خ
امام حسین(ع)به خیمه گاه آمد و برای بار دیگر با خانواده اش وداع کرد.آنها را به صبر و بردباری دعوت نمود و فرمود:
"لباس عزا به تن کنید و آماده بلا باشید و بدانید که خدا حامی و نگهدار شماست و به زودی از شرّ دشمنان نجاتتان خواهد داد.او پایان کارتان را خیر و خوبی قرار خواهد داد و دشمنانتان را عذاب خواهد نمود و در مقابل این بلاها انواع نعمت و کرامت را به شما خواهد داد.مبادا شکایت کنید!چیزی نگویید که از پاداشتان بکاهد".
آنها دورِ حضرت را گرفتند و چون پروانه به گرد شمع وجودش می گشتند.کودکان ناله می کردند و ترس و اضطراب آنها را پریشان کرده بود،یکی از حضرت آب می خواست،یکی می گفت:به جای امنی برویم و.....
حسین(ع)در روز یکشنبه_دو روز مانده به پایان ماه رجب_از مدینه خارج شد و به همراه فرزندان،برادران،برادرزاده ها و خانواده اش به سوی مکه رهسپار شد.او هنگام حرکت این آیه ی ۲۱ از سوره قصص را زمزمه می کرد:
{فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا يَتَرَقَّبُ قَالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ_ترسان و نگران از شهر بيرون شد.گفت:اى پروردگار من،مرا از ستمكاران رهايى بخش}
حضرت جاده اصلی و عمومی را برای حرکت انتخاب کرد.به او عرض کردند:مانند ابن زبیر اگر از حاشیه و بیراهه بروی اگر چنان چه در تعقیب تو باشند نمی توانند به تو دست یابند.
اما حضرت فرمود:
"به خدا سوگند از این جاده خارج نمی شوم تا آنچه خدا خواسته
حضرت چند همسر داشت:
️لیلی دختر ابی مره بن عروه بن مسعود ثقفی،مادر حضرت علی اکبر،شهید کربلا
️شهربانو(شاه زنان)دختر کسری یزدگرد سوم، پادشاه ایران،مادر امام سجاد(ع)
️رباب دختر امریء القیس بن عدی، مادر حضرت سکینه و عبدالله رضیع
️ام اسحاق دختر طلحه بن عبدالله، مادر فاطمه بنت الحسین
️قضاعه،که از او فرزندی به نام جعفر داشت
اوّلی از قبیلة ثقیف (طایفه ای در طائف)
دومی ایرانی
سومی از قبیله کلبیه
چهارمی از تیم بود
در مورد این که شهربانو جزء همسران امام بوده، اختلاف است
در مورد این که همسران در کربلا بودند،یا نه،برخی از مورخان نوشته اند:
تنها رباب در کربلا حضور داشت.او به همراه دیگر زنان و فرزندان به کوف
مسلم درخواست کرد تا وصیتش را به یکی از بستگانش بگوید.به جمع حاضر در قصر نگاهی کرد،عمربن سعد را دید و به او گفت:
"من و تو رابطه خویشاوندی داریم و من اکنون درخواستی از تو دارم و بر تو واجب است تا به حکم خویشاوندی آن را برآوری، اما وصیت من خصوصی و پنهانی است و فقط باید به خود تو بگویم".
عمر سعد از شنیدن وصیت مسلم سر باز زد،ابن زیاد به او گفت:از شنیدن وصیت پسر عمویت امتناع نکن.او برخاست و نزد مسلم رفت و در جایی ایستاد که ابن زیاد هر دوی آنها را بتواند ببیند.
مسلم وصیت کرد که شمشیر و زره اش را بفروشند،درهمی را که هنگام ورود به کوفه قرض کرده بود،باز پس داده شود.و این که عمرسعد جنازه اش را از ابن زیا
امام صادق(ع) روزی به سفیان بن مصعب فرمود:((أنشدني في الحسين_درباره امام حسین برایم شعر بخوان)).
آن گاه دستور داد تا ام فروة(همسر) و خانواده اش نیز بیایند.
وقتی همه حاضر شدند،سفیان مصرعی سرود و گفت:((فروجودي بدمعك المسكوب)).با شنیدن این مصرع صدای ام فروة و دیگر زنان به گریه بلند شد.
در این هنگام امام صادق(ع) اهل خانه را متوجه مردمی که به علت شنیدن صدای مرثیه و گریه پشت در منزل حضرت گرد آمده بودند نمود.حضرت بلافاصله کودک شیرخواری را که بیهوش شده بود به سوی آنها فرستاد!
با این کار،حضرت در مقام تقیه اشاره به ظلم و ستم بنی امیه و بی رحمی آنان نمود و مردم را به یاد مصائب جان سوز سیدالشهدا(ع) انداخت.
شهادت
عصر عاشورا، پس از شهادت امام حسين عليه السلام، زمانى كه لشكر عمربن سعد به خيام امام حسين عليه السلام هجوم آورد، محمّد و ابراهيم از ترس پا به فرار گذاشتند ولى راه را گم كرده و توسّط سربازان عبيداللَّه بن زياد دستگير شدند. آن دو را نزد عبيداللَّه آوردند. عبيداللَّه به شخصى كه بعضى منابع نام او را مشكور مى دانند- گفت: اين دو را در زندان بيانداز و از غذاى خوب و آب سرد و گوارا محرومشان كن و بر آنها سخت بگير. زندانبان هر روز هنگام شب، دو قرص نان و كوزه آبى برايشان مى آورد. سرانجام يكى به ديگرى گفت:
«خوب است حالا كه هنگام شب است و شبها برايمان غذا مى آورند، روزها روزه بگيريم. »
بدينگونه تمام رو
محمد و ابراهيم
در منابع دست اول كه درباره حوادث كربلا نگاشته شده، از دو كودك، به نامهاى محمّد و ابراهيم ياد شده كه به طرز فجيعى به شهادت رسيدند، هرچند درباره چگونگى شهادت و اصل و نسب آنها اختلاف است، امّا در اصلِ حادثه شهادت اين دو طفل، نمى توان شك كرد؛ زيرا در منابع مختلف ذكر شده است.
خوارزمى، محمّد و ابراهيم را فرزندان جعفر طيّار مى داند. همچنين علّامه مجلسى در بحارالأنوار، روايتى نقل مى كند كه دلالت بر اين مطلب دارد. اينكه دو كودك، فرزندان جعفرطيّار بودند، بسيار جاى ترديد و شك است؛ زيرا او در سال هشتم هجرى قمرى، در جنگ موته به شهادت رسيد و در سال 61 ه. ق. يعنى 52 سال بعد از آن واقعه، جعفر ط
حرملة بن كاهل -لعنه الله علیه- تيرى به سوى عبداللّٰه گشود و وى را در دامن عمويش به شهادت رسانيد. پس از آن شمر بن ذى الجوشن -لعنه الله علیه- به خيمههاى حسين عليه السّلام حمله كرد و گفت: آتش به من دهيد تا خيمهها را با هر كس كه در آن است به آتش كشم. حسين عليه السّلام فرمود:«فرزند ذى الجوشن! تو آتش را خواستى تا اهلم را آتش زنى خدا تو را در آتش بسوزاند». شبث آمد و امام او را نكوهيد و او شرمنده بازگشت.
راوى گويد: حسين عليه السّلام فرمودند: "پيراهن كهنهاى به من دهيد تا زير لباسم پوشيده مرا از آن برهنه نكنند".
پيراهن تنگى آورده شد. فرمودند:«اين نه، زيرا اين لباس اهل ذلّت است».
بعد پيراهن كهنهاى را
يونس بن يعقوب گوید: حضرت امام صادق عليه السّلام فرمودند: اى يونس، در شب نيمه شعبان خداوند متعال گناهان گذشته و آينده هر مؤمنى كه قبر حضرت امام حسين عليه السّلام را در آن شب زيارت كند مى آمرزد و به ايشان گفته مى شود: شروع به انجام عمل كنيد. (یعنی همه گناهانتان بخشیده شد) یونس گوید: محضر مباركش عرض كردم: اين همه عنايت و لطف براى كسى است كه امام حسين عليه السّلام را در نيمه شعبان زيارت كند؟ حضرت فرمودند: اى يونس، اگر مردم را خبر دهم به فضيلتى كه در زيارت اين شب است قطعاً مردان بر چوب سوار شده و خود را به سر قبر مطهّرش می رسانند.
منبع:
کامل الزیارات؛ باب ۷۲؛ حدیث ۱۰
