قاسم بن حسن (ع)

بدر تمام است و جز این نیستش مثل
در وصف قامتش شده خم قامت غزل
شه پر گرفتم تا که چونین باوقار گفت
مرگ به راه عشق، چو احلا من العسل
از چاله برون شــدم ، شـدم در دل چاه
جز رب نبود کسی مرا پشت و پناه
زین رو همه دم بخوانم اینگونه چه خوش
لا حـــــــول و لا قــــوّه الا بــالله
مـــــرا مســــت پــیــــمبـــر آفــــــریدند
غبــــار درب حیـــــــــــــــدر آفــریدند
چـــو حــــب آل طاها در دلــــــــم بــــود
مــــــــرا فـــــــرزند مــــــادر آفــــریدند
اذ کـــار علــی دو بـال قـقـنوس من است
در لـــیــلـه ی تار ، نور فـــانوس من است
چـــو نام علــی سلسلـــه ی شـعرم شد
جاهل تو بدان که شعر ، ناموس من

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:21
• نوشته شده توسط
• یحیی

باز هم ای قلم ز من بنویس
از شهیدان بی کفن بنویس
نافه شو تا که اصلیت یابی
باز از آهوی خُتن بنویس
جای قاسم به روی صفحه ی دل
سیزده شیر صف شکن بنویس
بعد از آنکه به رنگ سبز شدی
عشق یا سیّدی حسن بنویس
ذکر شور آفرین نعم الامیر
بر روی صفحه های تن بنویس
یا که با دست خطّ درهم نغل
نام ارباب بر بدن بنویس
من تمامم حسینیه شده است
وقف زهرای مرضیه شده است
آه جانسوز در عزا بکشید
سیزده بار کربلا بکشید
تا عمو اذن رفتنم بدهد
سیزده دست التجا بکشید
ببرید اسم اعظم زهرا
سیزده دفعه مجتبی بکشید
عوض قتلگاه خونیِ من
سیزده بار کوچه را بکشید
حجله ای رنگ خون درست کنید
بر کف دست من حنا بکشید
بر روی کاغذ شن و ماسه
سیزده مرتبه

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:34
• نوشته شده توسط
• یحیی

چو اعدا دیدم قاسم را که اندر تن کفن دارد
همه گفت از ره تحسین عجب وجه الحسن دارد
رخش چون پرتو افکن شد در آن وادی فلک گفتا
خوشا حال زمین را کو مهی در پیرن دارد
لبش افسرده همچون گل ز سوز تشنگی اما
تو گوئی چشمة کوثر در این شیرین دهن دارد
چو بلبل شورانگیزد در آواز رجز خوانی
بشوق نوگلی کو در میان آن چمن دارد
کشیده تیغ خون افشان ز ابرو در صف هیجا
تو گوئی ذوالفقار اندر کف خود بوالحسن دارد
چنان آشوب افکند اندر آن صحرا زخونریزی
پس از حیدر نه در خاطر دگر چرخ کهن دارد
چه بی انصاف بودی آن جفا جویان آهن دل
چه جای نیزه و خنجر در آن سیمین بدن دارد
زهر سو لشگر عدوان هجوم آور در آن ظلمت
بصید شاهبازی جمله کز زاغ

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:26
• نوشته شده توسط
• یحیی

آب از سرش گذشت و به دریای خواب رفت
شیرین تر از عسل شد و در جام ناب رفت
نجمه دوباره غصّه ی زخم جگر گرفت
از سینه اش چکیده ی داغی مذاب رفت
با جلوه ای شبیه حسن، یوسف بهشت
نعلین خود نبسته ولی با شتاب رفت
در آسمان طنین صدای فرشته ها
تا کوچه های غمزده ی اضطراب رفت
مژده به قلب نجمه و زینب دهد صبا
پایش به سوی پنجره های رکاب رفت
از نعل های تازه ی بوسه گرفته اش
تا خیمه ها شمیم حضور گلاب رفت
برخیز و در جماعت مغرب ستاره باش
با رفتنت ز شهر بلا آفتاب رفت
شاعر:علی اشتری

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:35
• نوشته شده توسط
• یحیی

آنکه به چشم تو غزل ریخته
شوق ابد شور ازل ریخته
ازرق شامی شده حیران تو
قلبش از این طرز جدل ریخته
از دهن نیزه به تأیید تو
حی علی خیرالعمل ریخته
آمده تا خوب ببوسد عمو
از دهنت بسکه عسل ریخته
قامت عباسی تو بعد رزم
اشک ز چشمان اجل ریخته
پای تو بر روی زمین مانده باز
هر چه تنت را به بغل ریخته
شاعر:سید محمد جوادی

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:37
• نوشته شده توسط
• یحیی

می روی نور ز هر دیده جدا می گردد
حاجتی را که حسن داشت روا می گردد
مادرت نجمه به زهرا متوسل شده است
یا که مشغول مناجات و دعا می گردد
وجعلنا به تو می خواند که چشمت نزنند
این گل یاسمن انگشت نما می گردد
او مدام از من و عباس سؤالش این بود
این همه اسب به یک نقطه چرا می گردد
زرهی یافت نشد تا به تو اندازه شود
کفن اندازه به این قد رسا می گردد
مثل آئینه ی افتاده به زیر سنگی
برسد دست به آئینه دو تا می گردد
سنگ باران شده ای؟خصم نفهمیده هنوز
سنگ از فیض نگاه تو طلا می گردد
قد کشیدی بدن توست و یا موم عسل
تک تک اعضای تو در راه سوا می گردد
عمه ات زود تر از من بَرِ اکبر آمد
دیر اگر کرده به دنبال عبا می گردد
به

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:51
• نوشته شده توسط
• یحیی

مردن به زیر پای تو أحلی من العسل
پرپر شدن برای تو أحلی من العسل
بی شک برای من پدری کرده ای … عمو
آن طعم بوسه های تو أحلی من العسل
بوسیدن لبان تو شیرین تر از شکر
بوئیدن عبای تو أحلی من العسل
آه ای عمو به شکل یتیمانه پر زدن …
با نیزه … تا خدای تو أحلی من العسل
من مثل مادرت سپر جان حیدرم
پهلوی من فدای تو أحلی من العسل
من می روم که از لبه ی تیغ بگذرم
من می روم بجای تو … أحلی من العسل
شاعر:مجتبی حاذق

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:54
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای مرگ پیش گام تو احلی من العسل
پرپر زدن به بام تو احلی من العسل
فرهاد کوهکن پی شیرین چرا فتاد
وقتی که هست نام تو احلی من العسل
لعل لبت حریم خصوصی مصطفاست
شیرین دهن! که کام تو احلی من العسل
از اشک روضه چشمۀ کوثر درست شد
مستانه های جام تو احلی من العسل
هر کس که شد اسیر نگاهت زهیر شد
افتادن به دام تو احلی من العسل
با حرف تلخ، حر ریاحی انابه کرد
تلخیِ در کلام تو احلی من العسل
صوتِ شکستِ سینۀ مجروحِ قاسم است
ای مرگ پیش گام تو احلی من العسل
شاعر:محسن حنیفی

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:55
• نوشته شده توسط
• یحیی

وقتی گذشت پای من از حلقه ی رکاب
صحرا گرفت از گل پیراهنم گلاب
دریا برای پاره ی جان حسن گریست
وقتی شدم به گوشه ی مقتل چنان سراب
شوق عسل به سینه ی خرد و شکسته ام
می ریزد از تلاطم خمخانه ی شراب
از بسکه استخوان تنم آسیا شده
جاری شدم به پهنه ی صحرا شبیه آب
تو آمدی و درد یتیمی ز یاد رفت
چون باز می پری به هوایم چه با شتاب
مثل کبود شهر مدینه نگاه من
در زیر پای مردم این شهر گشته قاب
یدی به کارت آمدم آخر عمو حسین
می دیدم این نگاه تو را هر سحر به خواب
بخت یتیم نجمه دوباره سپید شد
زهرا مرا به روضه ی خود کرده انتخاب
شاعر:علی لشکری

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:59
• نوشته شده توسط
• یحیی

آیینــۀ جمــال خـداونــد ذوالجــلال!
بـر عـارضت سـلام رســول و درود آل
ای مصطفی خصائل و ای مرتضی کمال
ای فاطمی حقیقت و ای مجتبی جمال
ریحانۀ امـام حسن، ژالـۀ حسین
در باغ سبز کرب‌وبلا لالۀ حسین
آیینــۀ جمــال دل‌آرای پنــج‌تـن
پا تا به سر حسینی و سر تا به پا حسن
در بین خاندان حسن شمع انجمن
گل‌بوسه‌های یوسف زهرات پیرهن
باید کمال حُسن پیمبر بخوانمت
بایـد علی اکبـرِ دیگــر بخوانمت
بایـد شب عـروسی تـو، ماه‌پاره‌ها
ریزند جای نقل به فرقت ستاره‌ها
ملک وجود پر شود از جشنواره‌ها
گیرنــد تـا قیـام قیامت هزاره‌ها
آینـد انبیـا همـه بـر دیـده‌بوسی‌ات
آرند گل به مجلس جشن عروسی‌ات
جان هـا فـدات باد کـه در حجله

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:57
• نوشته شده توسط
• یحیی

همان که از لب هر غنچه آب می گردد
ز برگ های تن گل گلاب می گیرد
چه ساقی است که از تاک سیزده ساله
به یاری سم اسبان شراب می گیرد
کسی به لالایی سنگ ها رود در خواب
که رفتنش ز حرم خواب می گیرد
ز قصّه ی تن و تابوت و تیر پرسید و
به سنگ و نیزه ز هر سو جواب می گیرد
که گفته است که وقت نماز آیات است
خسوف گشته و یا آفتاب می گیرد
رکاب صبح عمویش گرفت و شب، دشمن
برای نیزه سواری رکاب می گیرد
شاعر:محسن عرب خالقی

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:00
• نوشته شده توسط
• یحیی

نفسم حبس شد از آنچه که چشمم دیده
پر و بال نفسم را پر و بالت چیده
هر تنی مثل تو پرپر بشود می پاشد
بدنت از عسل اینگونه به هم چسبیده
نقل دامادی تو بود مبارک باشد
سنگ هایی که به روی سر تو باریده
چه قدر خار به زخم بدنت می بینم
چه قدر پیکر تو روی زمین چرخیده
چه قدر موی تو در دور و برت ریخته است
پیچش زلف تو در دست چه کس پیچیده
نیست تیغی که لبی از تن تو تر نکند
بس که از پیکر تو چشمه ی خون جوشیده
چه قدر خاک نشسته به تنت، اما نه
تن تو مثل غباری به زمین خوابیده
هر کجا می نگرم زخم هلالی داری
رختی از نقش سم اسب تنت پوشیده
شور تو از لب تو وه که چه شیرین ریزد
عسل از کام تو شیرینی خود نوشیده
صفحه صفحه شده ای

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:04
• نوشته شده توسط
• یحیی

قد تو چون الف شد و با مد کشیده شد
اما دریغ بیشتر از حد کشیده شد
نجمه اگر به گوش تو آمد یقین بدان
روی لبان قاسمت اشهد کشیده شد
دستش مناره پیکر پاکش ضریح شد
وقتی که تیغ بر سر گنبد کشیده شد
دریا ز ماه علقمه شد دور بی گمان
در رفت جذر داشت در آمد کشیده شد
تشدید تیر و نیزه به حرف بدن رسید
ناچار پیکر تو مشدد کشیده شد
یک نکته مانده است که در سینه ی حسین
اعضای پیکر تو مجدد کشیده شد
شش گوشه شد برای علی اکبرت حرم
با قد قاسم این سوی مرقد کشیده شد
شاعر:مهدی رحیمی

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:07
• نوشته شده توسط
• یحیی

دستخطی دارد و آسوده حالش کرده است
ین همه چشم انتظاری بی مجالش کرده است
تا نقاب از رو بگیرد زاده ی شیر جمل
لشگری را خیره ی ماه جمالش کرده است
در خیال خام آخر می دهد سر را به باد
هر که از غفلت نظر بر سن و سالش کرده است
کیست با این نوجوان قصد هم آوردی کند
لحظه ای کافیست ... خونش را حلالش کرده است!
درس پیکاری که از ماه بنی هاشم گرفت
مرد جنگیدن در این قحط الرجالش کرده است
چشم تیغ و نیزه حیران قد و بالای اوست
تیر را در چله مست خط و خالش کرده است
هر که را آیینه باشد، سنگ باران می کنند
بی مجالی عاقبت بی برگ و بالش کرده است
استخوان سینه اش با کینه از هم شد جدا
این جدا گشتن مهیای وصالش کرده است
از تمام

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:06
• نوشته شده توسط
• یحیی

شوریدگیت داده به دل اختیار را
با زلف دوست بسته قرار و مدار را
آیینه ی تمام نمای یل جمل
ازاین سپاه فتنه درآور دمار را
ابروكشیده ! حُكم نیام است این نقاب
باید مهار كرد كمی ذوالفقار را
از انعكاس نام «حسن» كوفه دلخور است
فریاد كن دوباره شكوه تبار را
« إن تنكرونِ» تو لجشان را درآورد
آری، به رخ بكش نسب و اعتبار را
داری چقدر مثل علی تیغ می زنی !
دنبال كن سوارِ به فكر فرار را
برخیز جان فاطمه، دلگیرتر نكن!
تصویر بی سپاهی این شهریار را
از نیزه ای كه خورده به پهلوت واضح است
زرگر تلاش كرده بسنجد عیار را
با یك غرور له شده؛ مانده ست باغبان
آخر چگونه جمع كند این انار را
شاعر:وحید قاسمی

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:18
• نوشته شده توسط
• یحیی

نوجوان قبیله خورشید
عالم دَهر مکتب توحید
آمده نیزه جمل در دست
سیزده شیشه عسل در دست
نام اوچیست درعشیره عشق؟
قاسم بن الحسن،نبیره عشق
کارصد تیغ کرده مژگانش
خشم عباس برق چشمانش
با لب خشک خود غزل میخواند
شعر احلا من العسل میخواند
از نگاه و صداش غم می ریخت
رجزش دشت را به هم می ریخت
نعره می زد: منم یتیم حسن
کفنم را حسین کرده به تن
غیرتی سبز خون رگهایم
نوه ي بوتراب و زهرایم
آمدم پابه پای شمشیرم
انتقام مدینه را گیرم
یا علی گفت و لب تر از می کرد
اسب ها را یکی یکی پی کرد
تیغ را رقص ذوالفقاری داد
همه کفر را فراری داد
با دل شیر تا کجا رفته!؟
چقدر او به مجتبی رفته
گر چه از چارسو گلاویزند
کوفیان مثل برگ می

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:27
• نوشته شده توسط
• یحیی

می خواستند ملائکه وقف غمت کنند
جایی کنار دست خودم محرمت کنند
از پاکی ات شنیده و حالا قرارشد
اینجا کنار دجله تو را زمزمت کنند
لب تشنه می روی که مرا جان به لب کنی؟
باران شدی که بر سرمان نم نمت کنند؟
از اولش که حرف عسل خوردن تو بود
اصلا قرار بوده تو را در همت کنند
جان عمو نقاب خودت را تکان مده
راضی مشو شبیه خودم پرچمت کنند
نجمه کنار خواهر من گریه می کند
تا اندکی به نیزه تو را محکمت کنند
ارثی که برده ای تو زمادربزرگ خود
باعث شده در اوج جوانی خمت کنند
اصلا قرار بوده تو را پیش چشم من
مثل علیٍ اکبر لیلا کمت کنند

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:41
• نوشته شده توسط
• یحیی

گفتی که سرنوشت همین ازقدیم بود
گفتی مرا نصیب بلایی عظیم بود
دست رکاب بر سر پایم نمی رسید
آن اسب هم مخالف جنگ یتیم بود
وقتی که روی دامن تو سر گذاشتم
دیدم تو را چقدر نگاهت رحیم بود
حتی حضور زودِ تو هم فایده هم نداشت
آن لحظه آمدی تو که حالم وخیم بود
از نعل و اسب و دشنه و شمشیر و سنگ وخاک
هر چیز در بلندیِ قدم سهیم بود
وقتی که بال بال زدم بین دست تو
زیبا ترین پریدن این یا کریم بود
شاعر:رضا جعفری

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:43
• نوشته شده توسط
• یحیی

از کنج لبش عسل زمین می ریزد
کرده فوران که اینچنین می ریزد
همراه عسل گر که دهان بگشاید
اسماء خداوند مبین می ریزد
تا حرف شهادت به وسط می آید
از چشم ترش درّ و نگین می ریزد
از چهره دشمنان او تردید و
از صورت ماه او یقین می ریزد
از بس که حیا می کند از روی عمو
دارد عرق از روی جبین می ریزد
خرسند تر از همیشه شد وقتی که
فهمید که خون به پای دین می ریزد
شمشیر که می زند میان میدان
از اشک ملائک آفرین می ریزد
ای وای به جای نقل دشمن سر او
شمشیر و عمود آهنین می ریزد

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:45
• نوشته شده توسط
• یحیی

چه روی ناز و قشنگی چه موی زیبایی
تمام حاصل من گشته ایی تماشایی
دلیر و مرد نبردی گل رشید حسن
تو از تبار علـــی از تبار مـــولایی
و بعد اکبر لیلا ، تمام امیدم
تو بهترین هنر آموز درس سقایی
به جنگ که رفته ایی مردی شدی گل یاسم
چه هیبت علوی و چه قد رعنایی
شده امید دلم قد و قامتت مادر
به وقت رفتن و برگشتنت معمایی
تمام پیکر تو جای سم اسبان است
چقدر شبیه به دشت و شبیه صحرایی
تمام قد رشیدت مشبکی شده است
ضریح ناز و قشنگی برای بابایی
بزن بزن پر و بال ای یتیم مظلومم
بزن که تا دم دیگر کنار بابایی
کنار راس عموهای خود پریده ای و
کنار شمس و قمر ای ستاره غوغایی

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:47
• نوشته شده توسط
• یحیی

شوريدگيت داده به دل اختيار را
با زلف دوست بسته قرارومدار را
يينه ي تمام نماي يل جمل
ازاين سپاه فتنه درآور دمار را
ابروكشيده ! حُكم نيام است اين نقاب
بايد مهاركرد كمي ذوالفقار را
ازانعكاس نام «حسن» كوفه دلخوراست
فرياد كن دوباره شكوه تبار را
« إن تنكرون» تولجشان را درآورد
آري،به رخ بكش نسب واعتبار را
داري چقدرمثل علي تيغ مي زني !
دنبال كن سواربه فكر فرار را
برخيزجان فاطمه، دلگيرترنكن!
تصويربي سپاهي اين شهريار را
ازنيزه اي كه خورده به پهلوت واضح است
زرگرتلاش كرده بسنجد عيار را
با يك غرور له شده ؛مانده ست باغبان
آخرچگونه جمع كند اين انار را

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:49
• نوشته شده توسط
• یحیی

گُلی که رفته ای اما گلاب برگشتی
چو آب رفته ای و چون شراب برگشتی
پُر از سؤال به میدان قدم گذاشتی و
ز سُم ِ اسب گرفتی جواب، برگشتی
روان شده بدنت بین ِ دست هایِ عمو
بلند کردمت اما چو آب برگشتی
ستاره یِ حرمم بوده ای تو تا دیشب
قَدَت کشیده شد و ماهتاب برگشتی
به هم تنیده و پیچیده گشته پیکر ِ تو
شبیه موت، پُر از پیچ و تاب، برگشتی
چه آمده سرت از چشمْ زخم ِ این لشگر
چرا ز معرکه‌ات بی نقاب برگشتی؟!
به روی خاکِ بیابان که جای خواب نبود
رسیده ایم به خیمه، بخواب، برگشتي
شاعر:محمد رسولی

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:51
• نوشته شده توسط
• یحیی

تو خواستی کمی ز کار عشق سر درآوری
و از نهالِ قامتِ خودت ثمر درآوری
امانتی به مادر ِ تو داده بود مجتبی
سپرده است نامه را دَم ِ سفر درآوری
همین که از عمویِ خود گرفتی اذنِ رزم را
نمانده بود اندکی، ز شوق پَر درآوری
سَر ِ نترس داری و پدربزرگِ تو علی ست
عجیب نیست از تنت زره اگر درآوری
نداشت قلعه کربلا، وگرنه که برایِ تو
نداشت کار تا ز چارچوب در درآوری
رجز بخوان و خاندانِ خویش را به رخ بکش
که کفر ِ این سپاهِ کفر، بیشتر درآوری
به چرخ ِ تیغ ِ خود به رویِ خاکِ دشت سَر بریز
بزن که از حرامزاده‌ها پدر درآوری
نشد حریف تو کسی و میكنند دوره‌ات
خدا کند که جان سالم از خطر درآوری
ز اسب سرنگون شدی به شوق ِ شیشه ي

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:53
• نوشته شده توسط
• یحیی

سپرت سينه ي مجروح و زره پيرهنت
اجلت يار و عسل لخته ي خون در دهنت
سيزده سوره ي قرآن عمو با چه گنه
شسته با خون گلويت شده آيات تنت؟
روي هر زخم تو باشد اثر زخم دگر
جاي مرهم که گذارند به زخم بدنت
آب غسلت شده خون و کفنت زخمِ فزون
تو شهيدي، چه نياز است به غسل و کفنت؟
مي‌زند چاک، گريبان جگر را يوسف
گر ببيند که به خون شسته شده پيرُهنت
جگر سنگ بسوزد ز غمت چون دل من
تو چه کردي که شود سنگ، جواب سخنت؟
قتلگاه تو شده حجله ي دامادي تو
مي‌ چکد خونِ سر از زلف شکن در شکنت
چاک‌ چاک است تنت چون جگر پاک حسن
اي ز سر تا به ‌قدم حُسن ِ حَسن در حَسَنت
من نگه کردم و تو ديده به هم دوخته‌اي
جگرم سوخت از اين ديده به هم دوخ

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 07:58
• نوشته شده توسط
• یحیی

مُحَرَم آمد و این دل هنوز مَحرَم نیست
هنوز قلبِ من آماده يِ مُحَرَم نیست
همه ز سستی ِ این بی اراده میباشد
اگر که عهد من و آن نگار محکم نیست
همیشه دیر رسیدم به وعده گاه ، برفت
برای ِ اینکه هنوز این گدا منظم نیست
ز بی وفائی و ظلم و جفای ما باشد
اگر شرائط روز فرج فراهم نیست
به سود ماست نه سود نگار، این خدمت
و گرنه نوکر مخلص به درگهش کم نیست
به قطره قطره يِ اشکی که داده ممنونم
که بر طهارت این اشک، آبِ زمزم نیست
میان غفلتم اما به یادِ او هستم
هنوز جزگل نرگس کسی نگارم نیست

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 08:27
• نوشته شده توسط
• یحیی

عمو جان ـ عمو جان
بـگـو بـه آل هاشم
از پـا فـتـاده قاسم
اگر کـه من بـابـا ندارم بدامانت سر مي گذارم
* * * * * * * * * *
عمو جان ـ عمو جان
بـيـا کنـارم بنشين
ببين گرفته گلچين
با سـم اسـب خـود گـلابم در موج خون به پيچ و تابم
* * * * * * * * * *
عمو جان ـ عمو جان
از خون حنا بستم من
منتظرت هستم من
بيا که من ديده پـر آهم دارد تمـاشـا حجله گاهم
* * * * * * * * * *
عمو جان ـ عمو جان
روي من از خون رنگ است
نقـل سـرم از سـنگ است
چـرا نمي گيـري نشـانم بيـا شکسته اسـتخوانم

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 08:29
• نوشته شده توسط
• یحیی

از حسن هر کس که در دل ذره ای هم کینه داشت
نیزه ای پرتاب کرد و زخم بر جسمم گذاشت
تیر باران شد پدر من سنگ باران ای عمو
وای از سنگینی نعل سواران ای عمو
مادرم را گو ببیند قاسمش رعنا شده
سیزده ساله یتیمش هم قد سقا شده
بند بند پیکر من ای عمو از هم گسست
مفصلم از هم جدا شد استخوان هایم شکست
عده ای با نیزه و یک عده با تیرم زدند
دوره ام کردند و راحت تیغ و شمشیرم زدند
می شنیدم یک نفر فریاد زد در همهمه :
می زنم ضربه به پهلویش ز بغض فاطمه
شاعر:رضا رسول زاده

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 08:33
• نوشته شده توسط
• یحیی

ثمـر ریـاضِ دلی علی، دُر فاطمه، گهـرِ حسن
به رسول، قطعه‌ای از جگر، به حسین، پاره‌ای از بدن
به دو لب عقیق-یمن یمن، به دوطره مشک-ختن ختن
رخ او چــراغ بــهشت دل قــد او قیـامت کربلا
شهدا بـه وادی سرخ لا، شده خم به عرض ارادتش
سـر و دست و تن سپر بلا، یمِ خون، بهشت شهادتش
مه و سال و هفته و روز وشب، همه لحظه‌های ولادتش
زده خیمـه در یم سـرخ خـون، شده مردِ سنگرِ ابتلا
گـل سرخ بـاغ محمّـدی، شکفد ز باغ جمال او
صلوات خالق ذوالمنن، بـه خصال او بـه کمال او
بــه بــراق وهـم بگو مپر نرسی به اوج کمال او
که گرفته جلوه جلال او ز جلال حضرت کبریا
ثمرِ حسن! که هماره دل به حسینِ فاطمه بسته‌ای
تــو همـاي قله خونی و ب

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 08:31
• نوشته شده توسط
• یحیی

بس كه شمشير تنم خورد ز پا افتادم
اي عمو جان به كنارم تو بيا افتادم
جاي قاسم همه شب دامن پر مهر تو بود
باورت نيست ببيني به كجا افتادم
عسل از گوشه ي لبهام زمين مي ريزد
بس كه نوشيدم از اين جام بلا افتادم
بوي پيراهن بابا ز تو حس مي كردم
آن يتيمم كه بر اين خاك عزا افتادم
تير باران پدرم شد به مدينه اكنون
سنگ باران شده در كرب و بلا افتادم
از بلندي قدم هيچ تعجب نكني
بند هر مفصل من گشته جدا افتادم
سيزده بار نفس مي كشم و مي ميرم
رد پايم به زمين مانده به جا افتادم
آرزويش همه اين بود ببيند نجمه
كه چو اكبر به كنار شهدا افتادم
شاعر:رضا رسول زاده

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 08:35
• نوشته شده توسط
• یحیی

بيـا امـام نازنينم بار دگر ترا ببينم
بيا بيا کـه مـن بجـز تـو کـس ندارم
از بس زدم نفس نفس ـ نفس ندارم
يـتـيـم مجـتـبـايـم که زير دست و پايم
ببين که من به سختي دو ديده مي گشـايم
بيا عمو عمو جان بيا عمو عمو جان ((2
بيا که من ديده براهم دارد تماشـا حجلگاهم
جز سنگ و نيزه کس نمي گيرد نشانم
مثـل دلـم ببين شکسته اسـتخـوانـم
هستي مراد و پيرم به گيسويت اسيرم
خواهد دلم تـرا من بـبـيـنـم و بميـرم
بيا عمو عمو جان بيا عمو عمو جان ((2
کي مي کني يادي تو از من افتـاده ام در چنگ دشمن
گفتم يتيمم سويم از هر سو دويدند
تمـام آنهـا بـا لـگـد نـازم خريدند
به جان عمه زينب جانم رسيده بر لب
داماد را که ديده به زير سـم

• پنج شنبه
• 8
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 08:32
• نوشته شده توسط
• یحیی