چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
دوبیتی شهادت حضرت ابالفضل(ع)
خون و خاک و تیر با چشم شما آغشته بود
دور تا دورت شکسته تیغ بود و دشنه بود
خون فرقت در میان هر دو ابرویت نوشت
ساقی لب تشنگان عباس خود لب تشنه بود
بعد از اين كه سپاه اميرالمؤمنين به فرات دست يافتند ، معاويه براى بدست آوردن حكومت بر آب فرات شروع به خدعه و نيرنگ كرد ، دستور داد عده اى با لوازم كنده كارى اقدام به حفر كانال براى هدايت آب به سمت سپاه امام كنند و تيرى كه حامل نامه اى شايعه افكن بود شبانه به سمت سپاه انداخت ، با اين مضمون كه معاويه قصد دارد آب را هدايت كند و سپاه اميرالمؤمنين را از بين ببرد ، متاسفانه عده اي از غافلين فرياد بر آوردند كه «هم واللّه يحفرون فيها» به خدا قسم حفر خواهند كرد ما از اينجا ميرويم و اگر تو ميخواهي بماني به تنهايي بمان. پس سپاهيان كوچ كردند و از كنار آب جدا شدند و چون شب شد معاويه و اصحاب او بجاي لشگر آ
نوحه سنگین حضرت عباس
عباس من عباس من(۳) سالار لشکر
عباس من ای یاور در خون شناور
پاشو علمدار سپاهم ای دلاور
از داغ تو پشتم شکسته نور عینم
پاشو نظر بر حال من کن من حسینم
بنگر رقیه در حرم در التحاب است
چشم انتظار جرعه ای از مشک آب است
پیش دو چشمم پا مکش بر خاک صحرا
پاشو ملاقات تو آمد پور زهرا
عباس من عباس من(۳) سالار لشکر
تا بودی ای جان اخا من بر من علمدار
در بین دشمن وحشت افتاد از تو سردار
بعد از تو ای جان اخا زینب حزین است
دشمن برای حمله بر ما در کمین است
بعد از تو ای جان اخا پشتم شکسته
زینب اسیری می رود با دست بسته
چشم امید کودکان من تو بودی
آرام جان یاوران من تو بودی
عباس م
روضه و گريز
حضرت اباالفضل عليه السلام
گريزهاى مداحى
به نقل از عنوان الكلام ص٢٠
ترجمه مقتل مقرم ص١٨١
روزي ابوجهل - لعنة الله عليه- با جمعي بر سر پيامبر صلّي الله عليه و آله و سلّم ريختند و رخسار مبارك حضرت را بر خاك ماليدند و آنقدر سنگ زدند كه از پيشاني مباركش خون جاري شد هنگاميكه حمزه عموي پيامبر صلّي الله عليه و آله و سلّم از اين جريان مطلع شد گريان شد و با كماني كه در دست داشت چنان بر سر ابوجهل زد كه سر او شكست.
جا داره عرض كنيم يا رسول الله اگر اينجا پيشانى مبارك شما شكسته شد حمزه عليه السلام آمد انتقام گرفت درحاليكه شما لب تشنه و داغديده نبوديد . اما دلها بسوزه براي اون آقايي كه كنار نهر ع
مرحبا میروفا
از دل علقمه آمد این صدا مرحبا میر وفا
تشنه از آب روان گشته جدا مرحبا میر وفا
ردّ دستان ترش مانده به جا مرحبا میر وفا
دیده در آب روان روی أخا مرحبا میر وفا
******
ساقی تشنه که سرخیل دلاورها بود
فاتح شط فرات از همه باورها بود
آب ناخورده به آئینة علقم پس داد
در دل آب روان عکس برادرها بود
ردّ دستان ترش بر دل علقم باقی
روی لبهای فرات حسرت کام ساقی
( تشنه باشی و ننوشی به هوای دگری )
بسته بر سینة آئینه عجب میثاقی
از دل علقمه آمد این صدا مرحبا میر وفا
******
آب خوش موج زنان پیش لبانِ تشنه
هوس انداخته در عمق دهان تشنه
برتر از اهل وفا از لب آن می گذرد
کرده تدریس وفا با دل و جان تشنه
مرح
برخیز از جا دوباره
مشک و علم رو بردار
لب تشنه رفتی و شد
سپاهم بی علمدار
علقمه از غمِ تو
میخونه روضه ی آب
آسمون خون می باره
برایِ طفلِ بی تاب
پهلوونِ من نخواب
پاشو داره دیر میشه
بعدِ تو تنها میشم
خواهرت اسیر میشه
برخیز از جا دوباره
مشک و علم رو بردار
لب تشنه رفتی و شد
سپاهم بی علمدار
بند دوم
ماهم افتاده رو خاک
با تنِ پاره پاره
آسمونِ دل من
دیگه شد بی ستاره
قمرِ عشیره ای
چرا هستی رویِ خاک
بذار اینبار من بگم
یا اخا ادرک اخاک
برخیز از جا دوباره
مشک و علم رو بردار
لب تشنه رفتی و شد
سپاهم بی علمدار
بند سوم
پاشو برگرد برادر
خیمه در التهابه
تویِ چشمایِ گریون
همه رؤیایِ آبه
پیچیده تو کربلا
صدایِ "عمو ب
چه می شد ای خدا مشكم مرا حاجت روا می كرد
به حق هر دو دستانم همه دردم دوا می كرد
به یاد اصغر نالان كه عطشان و پریشان است
كمی از آبِ باقی را برای او سوا می كرد
خدایا عاقبت دیدی شدم شرمنده ی اصغر
چه می شد این فراتِ غم مرا در خود فنا می كرد
ز روی كودكان هر دم خجالت می كشم یا ربّ
چه می شد ناله ی آن ها دلِ من را رها می كرد
توانِ دیدنِ روی رقیه كرده مجنونم
چه می شد دشمنم اكنون سر من را جدا می كرد
به فکر اشک مولایم شدم شرمنده ی زینب
خدایا کاش مشک من به من قدری وفا می كرد
كنار علقمه آید نوای شیون و زاری
شنیدم مادرم زهرا مرا هر دم صدا می كرد
زمینه حضرت مسلم ع
بنداول؛
سردارم.به جرم عشق سردارم
حسین جانم.هوای تو به سردارم
ببخش آقا.اگرگفتم بیا کوفه
من ازاین شهر.برای تو خبردارم
خبرداری که آقاجان به مرگت راضی کوفه
وراضی بودبه قتل تو شریح قاضی کوفه
نیاکوفه نیاکوفه که گرم بازی کوفه
کوچه کوچه هرگذر.میرسه بوی خطر
من دعام اینه که از.کوفیاکنی حذر
یا حبیبی یا حسین
بنددوم؛
همینایی.که میگفتن بیاآقا
همیناکه.پای نامه زدن امضا
حالادیگه.توروازیادشون بردن
حالادیگه.شروع کردن به استهزا
توی کوفه برات جانیست نیاآقانیابرگرد
نمیشه اینجاروحرف یکیشونم حساب واکرد
که أشباه الرجالند کوفیای فاسق و نامرد
بغض من شکسته شد.مثل شیشه ی حباب
دلشوره دارم واسه.طفل
این فرات بی وفا خود تشنه ی جانِ من است
مشكِ پاره مرحمِ طفلان عطشانِ من است
من كنارِ علقمه مادر نشسته در برم
هدیه ی دیدارِ مادر اشكِ چشمانِ من است
جان دهم آهسته آهسته كنارِ علقمه
مادرِ پهلو شكسته چونكه مهمانِ من است
چون برادر آمده اكنون كنارِ پیكرم
هر دو دستش خون شده از خونِ دستانِ من است
منكه با صورت زمین خوردم ز روی مَركبم
این چنین جان دادنم از لطفِ یزدانِ من است
گر ببیند زینبم این جسمِ صد چاكِ مرا
تا ابد ناله كنان پیوسته گریانِ من است
از سكینه من خجالت می كشد یاربّ مدد
چون كه دانم تشنه لب هر دم پریشانِ من است
من كه افتادم به خاك و دست من گشته جدا
دشمنم با این چنین حالم هراسانِ من است
كیست این سینه سپر همچو حیدر با وقار
می كند با غرشش دشمن از هر سو فرار
هر زمان با یك رجز با تمامِ قوّتش
در حرم آرامشی می نماید برقرار
با دو چشمانِ ترش لحظه لحظه می زند
بوسه ای بر مشكِ آبِ با فغان و با فكار
كیست این شیرِ غَدَر، پاسبان خیمه ها
بر شهنشاهِ غریب، اوست تنها غمگسار
كیست او زینب دلش هر كجا دنبال اوست
چشم زینب بهرِ او، می شود ابرِ بهار
او كه باشد این چنین سوی میدان می رود
لرزه افتد بر دلِ دشمنانِ نابكار
رفته تا آب آورد بهرِ طفلانِ عطش
گر نیاید جان دهد این حرم از انتظار
شاهِ مردی و ادب، عشق و ایمان و وفا
نامش عباسِ علی، كربلا را تكسوار
کشته شد میر وفا
کشته شد میر وفا واویلا ساقی افتاده ز پا واویلا
تشنه برخاک بلا واویلا ساقی افتاده ز پا واویلا
پسر شیرخدا واویلا ساقی افتاده ز پا واویلا
در صف کرب وبلا واویلا ساقی افتاده ز پا واویلا
******
عبّاس غرق خون شده بر ساحل نگون شده
دریا لاله گون شده صبر از دل برون شده
ساحل از خون سرش رنگین شد
مشک از اشک عزا سنگین شد
آب دریا شده ماتم آلود
آسمان در غم او غمگین شد
لرزه بر پهنة دریا افتاد
غصه بر سینه مولا افتاد
هلهله در سپه نامردان
بر زمین پیکر سقا افتاد
کشته شد میر وفا واویلا ساقی افتاده ز پا واویلا
******
عبّاس غرق خون شده بر ساحل نگون شده
دریا لاله گون شده صبر از دل برون شده
دیده اش
عشق مدیون مهربان ماه است
هست حتی خدا به او حساس
از زبان امام می گویم
"رَحِمَ اللّه عَمّی الْعَبَّاس"
از شجاعت همین قدَر گویم
اسداللّه می شود پدرش
شیر، از چشمه ی ادب خورده
مادر ام البنین و او پسرش
مدح او را چگونه بنویسم
لَنگ مانده کُمیت این کلمات
من که باشم؟ حسین فرموده
ای اباالفضل "جان من به فدات"
شیعه و ارمنی ندارد که
ما همه بر عطاش مسکینیم
یاد شرمندگیش می افتیم
هر کجا طفل تشنه می بینیم
این طرف خیمه منتظر که عمو
زود با مشک آب می آید
وای اگر قامتش نظر بخورد
چه به روز رباب می آید
آن سوی دشت بر جبین عمو
از شتاب عمود چین افتاد
تیر در چشم دارد و بی دست
ماه از آسمان زمین افتاد
تا صدا زد اخا
السلام علیک یا قمر بنی هاشم (ع) -( عباس (ع) ندارد امشب خیمه پناه )
رباعی اول:
عباس (ع) ندارد امشب خیمه پناه
برگرد عمو گویی شد خیمه سیاه
برگرد تو "أَخْذ الثّار" هستی، ز چه روی
رفتیم به اسارت، آه، بی هیچ گناه
رباعی دوم:
از مشک تو می پیچد عشقت به حسین (ع)
از مشت تو می بارد شوقت به حسین (ع)
از دست تو می تابد آرمان حسین (ع)
آید دَمِ زهرا (س) از فرقت به حسین (ع)
رباعی سوم:
از مشک تو می پیچد آن بوی عَبیر
با نام تو می آید آن جود کَثیر
هر چند که آسمان نازد هم به مَهی
از فضل تو می تابد آن نور مَهیر
پ.ن:
وزن: مستفعل مفعولن مستفعل فع
عَبیر: ماده ای خوشبو مرکب از مشک و کافور
مه: قمر، ماه
مَهیر: ما
به سمت آب زدی و زدی به آب سپس
کشید آب ز تصویر تو عذاب سپس
خجالت همه ی خیمه را کشیدی بعد
هزار بار شدی عاجز از رباب سپس
سوار اسب شدی راه زیر پایت رفت
زدی به چهره ی خود با عطش نقاب سپس
به سمت خیمه ولیکن تو خود نمی رفتی
نمود راه تو را اصغر انتخاب سپس
نخست راه تو را بست لشکری از تیر
کشید تیغ دو دم باد و آفتاب سپس
«هوا ز جور مخالف چو قیر گون گردید»
به هیبت تو در آمد ابوتراب سپس
و تیغ دست تو را برد و تیر چشمت را
و گیر کرد دو پای تو در رکاب سپس
گلی به اسم اباالفضل شد اباال...فضل و
گرفت عمود ز فرق عمو گلاب سپس
مورخان همه گفتند اگر عمو می ماند
نمی گرفت کسی مجلس شراب سپس
یاربّ اكنون لحظه ی موعود شد
اشكِ چشمانِ حرم چون رود شد
تشنگی غالب به طفلان گشته است
قطره آبی قیمت جان گشته است
آمدش عباس سقای كرم
سر زدش بر خیمه ی آبِ حرم
دید طفلان تشنه لب با سنِ كم
می كِشند مشكان خالی بر شكم
سخت آمد جان او بر لب نشست
پای دیده شیشه ی عمرش شكست
*
مشك را برداشت از روی صفا
رفت تا بنماید الوعده وفا
گفت من بر این حرم آب آورم
زاده ی ام البنین و حیدرم
دشمنان سوی جهنم می روید
گر كه یك دم سدّ راهِ من شوید
می زنم شمشیر در راه خدا
می نمایم عمرِ هر یك را فنا
من كه سر داده به عشقِ داورم
من علمدارِ سپاه و لشكرم
قاتل دشمن منم در كربلا
ساقی طفلان منم در نینوا
می زنم اكنون به خیل دشمنان
تا بر
دردیم و قطعاً مرهمی داریم با تو
هر بار عهد محکمی داریم با تو
با دیدن ماه شب تاریک...عبّاس ع
شب ها همیشه عالَمی داریم با تو
آغاز حکایت ابوالفضل بهخیر
پایان روایت ابوالفضل بهخیر
هر نخلِ شکستهای که دیدم گفتم:
یاد قد و قامت ابوالفضل بهخیر
می رفت و جز شریعه به جایی نظر نداشت
از بیقراریِ دلِ او کس خبر نداشت
تنها به فکرِ تشنگیِ اهلِ خیمه بود
با مشک، احتیاج به تیغ و سپر نداشت
چشمِ ترش به خشکیِ لب خنده می زد و
یک جرعه بهرِ رفعِ عطش آب بر نداشت
پُر کرد مشک آب و روان سوی خیمه شد
طفلِ حرم نیاز، جُز این مختصر نداشت
دستانِ او به آب چو تَر شد به گریه گفت:
باید برای رفتنِ تا خیمه پَر نداشت
دستی که بود نیروی خیمه، بُریده شد
اَمَّن یُجیبِ خواهرِ او هم اثر نداشت
وقتی که مشکِ آب به دندانِ خود گرفت
در یاد، غیرِ دخترِ خونین جگر نداشت
می خواست تَر کند لبِ اصغر به جُرعه ای
اما مگر که حرمله تیرِ سه پر نداشت!
یک تیر، آب و آبرویش را به خاک ریخت
تیری
شراره میکشدم آتش از قلم در دست
بگو چگونه توان برد سوی دفتر دست؟
قلم که عود نبود آخر این چه خاصیتی است
که با نوشتن نامت شود معطر دست؟
حدیث حسن تو را نور می برد بر دوش
شکوه نام تو را حور میبرد بر دست
چنین به آب زدن، امتحان غیرت بود
و گرنه بود شما را به آب کوثر دست
چو دست برد به تیغ، آسمانیان گفتند:
به ذوالفقار مگر برده است حیدر دست؟
برای آنکه بیفتد به کار یار، گره
طناب شد فلک و دشت سراسر دست
چو فتنه موج زد از هر کران و راهش بست
شد اسب، کشتی و آن دشت، بَحر و لنگر دست
برید باد دو دستی که با امید امان
به روز واقعه بردارد از برادر دست
فرشته گفت: بینداز دست و دوست بگیر
چنین معاملهای داده
برخیز ای علمدار ای میرسپاهم
افتادی روی خاک در پیش نگاهم
ادرک اخا گفتی و در خون نشستی
پشت مرا از غم داغت شکستی۳
وای واویلا
امّید خیامم بی تو نا امیده
بی تو رنگ و روی خواهرم پریده
پاشو بریم که حرم چشم انتظاره
بدون تو خیمه ها آروم نداره
وای واویلا
بنگر ای برادر ای روح و روانم
می خندد عدو بر اشک دیدگانم
وقتی نباشی حرم میره به غارت
(بدون تو معجرا میره به غارت)
بدون تو خواهرت میره اسارت
وای واویلا
بند اول
ای سرو به خون خفته
برخیز علمدارم۳
بر خیز و ببین خورده
بی تو گره بر کارم
ای ساقی حرم ماه عشیره
آسمان پیش چشمم گشته تیره
یا اخا یا اخا اخا ابالفضل
بند دوم
در علقمه با پیکان
شد دیده تو بسته۳
برخیز و ببین پشتم
از داغ تو بشکسته۳
ای امید حرم ساقی عطشان
چشم انتظار تو دیده طفلان
یا اخا یا اخا اخا ابالفضل
رو دلـم آتیش غم نشست
تا گرفتی مشک آب به دست
وقتی که نفس نفس زدی
قامتم ز داغ تو شکست
می سوزونـه دلمو
این دو دستِ قلمت
باورش خسته برام
رو زمینــه علمــت
مثله تـو ندیده لشکر (اباالفضل ۲)
پاشو ای امیده لشکر (اباالفضل ۲)
....
بعد تو کارم عزا میشه
قسمتم درد و بلا میشه
پاشو که اگه نباشی تو
پای شمر به خیمه وا میشه
پا نکش روی زمین
کمرم تیر میکشه
دشمن از گریه ی من
داره تکبیر میکشه
اومده پیش تو مادر( اباالفضل ۲)
باز صدام بزن برادر ( اباالفضل ۲)
....
محاله نا امیدم کنی
کاش منو رو سفیدم کنی
پایِ درس نهضت حسین
چی میشه که شهیدم کنی
من که تو خیمه ی تو
غیر خوبـی ندیـدم
بـرایِ حفظ حـرم
همه هستیمو میدم
دیدنی گشته در گوشه ی علقمه
اشک چشم حسین گریه ی فاطمه
ای ابو فاضلم...
ای پناه حرم خیمه مضطر شده
دشمنم بعد تو بی حیاتر شده
ای ابو فاضلم....
دیدنی گشته است پاره پاره تنت
گریه های من و خنده ی دشمنت
ای ابوفاضلم
فکر دشمن بود غارت خیمه ها
از اسیری بود صحبت خیمه ها
ای ابو فاضلم
چشم تو همچو مشک دریده
بر زمین ردی از خون کشیده
پای من گر بلرزد عجب نیست
پای دشمن به خیمه رسیده
آه ای پناه حرم
آه دست تو شد قلم
آه نوحه خوان مادرم
آه الوداع یا عباس
بر زمین خورد اگر پرچم تو
تا ابد شد علم ، ماتم تو
غارت پیکرت شد غم من
غارت خیمه ها شد غم تو
آه صحبت از غارت شد
آه وقت مصیبت شد
آه حرف اسارت شد
آه الوداع یا عباس
یابن حیدر یابن زهرا زا ه ی ام البنین
ماه آل هاشمی افتاده بر روی زمین
نوحه خوان گشته حسین
بهر ( مقطوع الیدین )
حضرت عباس
جای دستان جدایت حق تو را داده دو بال
تو قمر بودی چرا در خاک و خون گشتی هلال
چهره ی ماهت چه شد
آن قد و قامت چه شد
حضرت عباس
اولین زائر کنار پیکرت شد فاطمه
تا ابد دارالزیاره می شود این علقمه
میزنم ای با وفا
بوسه ها دست تو را
حضرت عباس
بسته شد چشمت ز تیر و پشتم از داغت شکست
چشم خیمه خواب راحت را دگر داده ز دست
خیمه بی امنیت است
صحبت از غارت است
ای آرزوی دیرینه
ای عشق سر تا پا احساس
غلام درگاهت هستم
باب الحوائج یا عباس
عباس نجل مرتضی
عباس ساقی حرم
عباس چشم ما به توست
عباس صاحب کرم
رویای شیرین ماهه
دیدار روی تو عباس
با دست خالی نرفته
کسی ز کوی تو عباس
دارم دست التجا
سویت شاه علقمه
ساقی رد مکن مرا
امشب جان فاطمه
ای تشنه لب سقا عباس
ساقی بی همتا عباس
تشنه لعل لب هایت
لعل لب دریا عباس
عباس ای ذخر الحسین
عباس یار با وفا
عباس صاحب لوا
عباس شیر کربلا
مجید رجبی
۹۸
تا که شنیدم ادرک اخا را – بر خاک دیدم دست جدا را
داغ تو عباسم شکسته کمر من
دیدم به بالینت نشسته مادر من
یا ابوفاضل (2)
******
داده رقیه پیغام برگرد – آبی نخواهیم بر خیمه برگرد
داغ تو عباسم شکسته کمر من
دیدم به بالینت نشسته مادر من
یا ابوفاضل (2)
******
خیمه به خیمه در التهاب است – بعد تو زینب خانه خراب است
داغ تو عباسم شکسته کمر من
دیدم به بالینت نشسته مادر من
یا ابوفاضل (2)
******
دیگر نداری حسرت به سینه – دیدی تو اخر ماه مدینه
داغ تو عباسم شکسته کمر من
دیدم به بالینت نشسته مادر من
یا ابوفاضل (2)
ای ماهِ شب رقیه
از چه بین خاک و خون تپیده¬ای تو
در راهِ ، قرآن برادر
این همه تیر به جان خریده¬ای تو
وای، ای امید سپاهم ـ بعد تو بی پناهم
وای، ای برادر نظر کن ـ بر من و سوز و آهم
عباس اباالفضل
برخیز و ببین پس از تو
شده¬ام تنها میان خیل دشمن
دست تو جدا ز پیکر
فرق تو شکسته با عمود آهن
وای، ای علمدار زینب ـ حامی و یار زینب
وای، بر رهت مانده اکنون ـ چشم خونبار زینب
عباس اباالفضل
امّید و پناهم عباس
بعد تو من شده¬ام بی کس و تنها
برخیز و بگو که اینک (اکنون، حالا)
چه کنم با خنده¬ی لشکر اعدا
وای، هستیِ من تو هستی ـ از چه رو دیده بستی
وای، من کسی را ندارم ـ کمرم را شکستی
عباس اباالفضل
گو بر من (برگو چه)
دل من اسیر نگاه حسین – یه عمره منم در پناه حسین
همه آرزومه باشم تکیه گاش – روزی روزگاری تموم پناش
مولانا یا حسین مولا یا حسین
****
تا مشک آبم در صحرا چاره شد – انگاری حسین از کَفَش چاره شد
تا که صدا زدم من ادرک اخا – افتاد کنار من او از دست و پا
مولانا یا حسین مولا حسین جان
*********
ماه عالم آرا – ای عزیز زهرا
تو بیا تماشا – ای قبله ی من روی ماهت
ای امام عطشان – شده ام پریشان
جای گل حسین جان – افتاده دستم سر راهت
دریا ببیند دیده ی دریایی من
ای وای من زین منصب سقایی من
حسین حسین حسین حسین عزیز زهرا (2)
**********
مشک آب طفلان – گیرمت به دندان
تا مرا بود جان – تویی تمام آرزویم
کن مرا تماشا – من فتادم از پا
در کنار دریا – بشنو تو التماس سقا
اشک خجالت ریزد از چشم تر من
تو روی خاکی ، خاک عالم بر سر من
حسین حسین حسین حسین عزیز زهرا (2)
**********
روی تو چو ماه است – دل من پر اه است
دیده ام به راه است – ای دلربا ای نازنینم
بشتو تو سلامم – دلبر و امامم
من تو را غلامم – خواهد دلم
