چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
من رفاقت با تو ای شاه بلد نیستم
سُنّت ِ نوکر همراه بلد نیستم
دست من را تو بگیر حضرت مهدی
که وصال ره کوتاه بلد نیستم
#اللﮩـم_عجـل_لولیـڪ_الفـرجــــ
بدان که جای خدا را گرفته دکان ها
و پر شده است زمین از فریب شیطان ها
چه ناله ها که علی از نفاق یاران زد
سوار کشتیِ دین اند نامسلمان ها
ادای امر به معروف ، منکر است دگر
بیا که خاک گرفته است جمله قرآن ها
طواف روی شما آروزی مردم نیست
مزین است به نامت اگر چه میدان ها
سلاحمان به زمین است ، خشکمان زده است
چقدر دور شدیم از دعایِ باران ها
خوشا به آنکه تو را دید و آسمانی شد
دریغ ، ساخته بر ما گناه ، زندان ها
به خشکسالیِ این سفره ها نگاهی کن
بریز برکت خود را بر این نمکدان ها
بیا به عشق ، قداست ببخش ای یوسف
قلم به دست نشستند جمله رمان ها
اگر چه بهر غمِ انتظار ، مردودیم
ببخش غیبت خود را به ما پشیمان ها
زمین حال غم و غربت گرفته
زمان را حسرت و وحشت گرفته
ألا یا أیهالمنجی أغثنا
بیا که فتنه ها شدت گرفته!
#و_شدة_الفتن_بنا
تا قدم هایم به سمت تو وصالی تر شده
جاده ی پُرپیچِ هِجرَت اِنفِصالی تر شده
"یوسف"گُمگَشته باز آید به کنعان یا که نَه!؟...
فرضِ بیناییِ "یعقوب" احتمالی تر شده
مُدَّعیِ عاشقیِ "شمع"..،هر "پروانه"ای است
بُرده آن بال و پری که اشتعالی تر شده
داغ دوری ات ستون خانه ها را خَم نِمود
قامت بابایِ پیر من هلالی تر شده
در سحر تا با دُعای "عهد" ، بستم با تو عهد
بندِ پیوندِ من و تو لایزالی تر شده
"اَینَ اَینَ"گفتنم را لااقل پاسخ بده...
پُرسش "آقا کجایی" اَم سوالی تر شده
بَرده می خواهی..،سَرِ بازار من را هم ببین
از بلالِ آلِ تو رویَم بِلالی تر شده
بِین رویا..،بارها دیدم بغل کردی مرا...
چند روزی خوابِ شبهایم خیالی تر شده
غیر "گریه" نیست آهی در بساط من..،ببخش
کاسه ام از سال های قبل خالی تر شده
تا کسی از کربلارفتن برایم حرف زد
این دل وامانده ام حالی به حالی تر شده
هر زمانی که قسم دادم تو را "جانِ حسین"
چشم های خُشک من در روضه عالی...،تَر شده
■
■
چندساعت ذبح جدِّ تشنهکامت وقت بُرد...
قدِّ زهرا از همان ساعت هِلالی تر شده
آقاست عزیز فاطمه، ای مردم
مولاست عزیز فاطمه، ای مردم
افسوس که در میان ما منتظران
تنهاست عزیز فاطمه، ای مردم
ياد مهدي چه كنم صبر به صحرا فكنم
واندرين كار دل خويش به دريا فكنم
ديده دريا كنم از خون جگر در شوقش
راز سربسته خود را به خدا وافكنم
مايه خوشدلي آنجاست كه دلداري هست
مي كنم سعي كه خود را مگر آنجا فكنم
فلك از تير غمت بر جگرم زد من هم
عقده در بند كمر تركش جوزا فكنم
شور و غوغا و فغان در ملكوت اندازم
غلغل ولوله در گنبد مينا فكنم
از دل تنگ گنه كار بر آرم آهي
كآتش اندر گنه آدم و حوا فكنم
به دعا دست برآورده ز آه سحري
بهر تاثير دعا تير به هرجا فكنم
گفتگو را بهل اي فيض بيا تا خود را
بهر تفتيش درين عرصه غبرا فكنم
چون توان برد به سر در طلب وصل تو عمر
من چرا عشرت امروز به فردا فكنم
کم نیست مبتلای شما یابن العسکری
جان جهان فدای شما یابن العسکری
کی می شود که بر سرما سایه افکند
یک گوشه از عبای شما یابن العسکری
بیمار لاعلاجم و درمان من بُوَد
گردی ز خاک پای شما یابن العسکری
ابلیس هم به پیش خدا می رود اگر
سجده کند برای شما یابن العسکری
ازهرصدای خوش به خدا دلنشین تر است
آوای ربنای شما یابن العسکری
شرمنده ام که مایه ی ننگ شما شدم
رفت از سرم هوای شما یابن العسکری
تو که با مردم این شهر سخنها داری
در حریمِ حرمِ باورشان جا داری
دل این قوم به چشمان تو تنگ است هنوز
ندبه، هر جمعه سحرگاه قشنگ است هنوز
میچکد کم کمَک از باورم ایمان دریاب
«چشمه ی چشم مرا ای گل خندان دریاب»
عدهای معتقدند عشق شکوفا نشود
یاسها در بغل پنجرهها وا نشود
پیچک از دوری خورشید زمینگیر شود
باغ در پنجه ی پاییز فقط پیر شود
«مژده دادند که بر ما نظری خواهی کرد»
حتما از کوچه ما هم گذری خواهی کرد!...
التیام غم دوری است نگاهی گاهی
لذتی هست در این چشم به راهی گاهی
مصلحت هر چه که باشد، تو یقین میآیی
به بهارانه فردای زمین میآیی...
صبح دل انگیزی بیا تا جان بگیریم
با صوت زیبایت دمی درمان بگیریم
سختی این شبهای بی تو تلخ بوده
برگرد تا شهدی از این هجران بگیریم
حال دلم را خوب می دانی خراب است
با روی تو باید سر و سامان بگیریم
ما همچنان در آرزوی روز وصلیم
کی می رسی تا دست بر دامان بگیریم
از جمعه تا جمعه اسیر اضطرابیم
پس حق بده با ندبه ها بحران بگیریم
ما موج های کوچک روز ظهوریم
لب تر کن آقا پای تو طوفان بگیریم
عمریست در شعرم پر از , اما , اگر , شاید
خوف و رجائم را بفهمد یک نفر شاید
تا خیمه ی سبزت چه چیزی میبرد ما را ؟
دست دعا , پای زیارت , چشم تر شاید
وقت ملاقتت چه اوقاتیست معمولا ؟
در جمکرانت غرق ندبه یک سحر شاید
نامم به گوشت خورده یا نه ؟ گرچه بشناسی
ما را به نام عاشقان در به در شاید ....
دیگر سراغی از منِ تنها نمیگیری
دور و برت داری کسانی خوب تر شاید
این سالها یا تو جوابم را نمیدادی
یا من شدم چیزی میان کور و کر شاید
من خسته ام من خسته ام من خسته ام خسته
از اینهمه خوف و رجاء اما اگر شاید
با رايت فتح و نصر خواهد آمد
بنيانكن كاخ و قصر خواهد آمد
«والشّمس»! جمال دوست خواهد تابيد
«والعصر»! ولیّ عصر خواهد آمد
ذکر مناجات ما ذکر شب مهدی است
قبله حاجات ما خال لب مهدی است
حضرت عیسی اگر داد شفا بر مریض
خویش برای شفا در مطب مهدی است
اوکه زمین را به عرش دوخته با نور خود
فاصله عرش و فرش یک وجب مهدی است
هرکه بود در جهان ، منتَظِرِ منتَظَر
مژده دهیدش که او منتخب مهدی است
یوسف قدیس اگر دل به زلیخا نداد
واله و دیوانه وار در طلب مهدی است
عاشق او زینبش ، عاشق تاب و تبش
تاب و تب شیعیان ، تاب و تب مهدی است
گر چه امام است او ، لیک ابالفضلی است
این سخنم منبعث از ادب مهدی است
ﮔﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻬﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺷﮑﻮﻓﺎﯾﯽ
ﺍﺳﯿﺮ ﭘﻨﺠﻪ ﯼ ﭘﺎﯾﯿﺰﻡ ﻭ ﺧﺮﻭﺵ ﺧﺰﺍﻥ
ﻧﺴﯿﻢ ﺻﺒﺢ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﭼﺮﺍ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﯽ ؟
ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺗﻮ ﯾﮏ ﺟﻤﻌﻪ ﻣﯽ ﺭﺳﯽ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻏﺮﯾﺐ ﻋﻠﯽ
ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺍﻫﻞ ﺯﻣﯿﻦ ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﺯﻫﺮﺍﯾﯽ
ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺻﺪﺍﺕ ﺯﻧﺪ
ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻭﺍﯾﯽ
ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﺷﻌﻠﻪ ﯼ ﺗﺰﻭﯾﺮ ﺭﺍ ﮐﻨﯽ خاموش
ﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﺴﺘﻪ ﺣﯿﺪﺭ ﻃﻨﺎﺏ بگشایی
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻋﻄﺶ ﻣﺎ ﺟﮕﺮ ﮔﺪﺍﺯ ﺷﺪﻩ ﺍست
" ﻣﺘﯽ ﻧﺮﺍﻭﺣﮏ " ﺍﯼ ﺯﻻﻝ شیدایی
ﻋﺼﺎﺭﻩ ﯼ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺍﻧﺒﯿﺎ ﺯ ﭘﺎ ﺗﺎ ﺳﺮ
ﺧﻼﺻﻪ ﯼ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺍﻭﻟﯿﺎ ﺳﺮﺁﭘﺎﯾﯽ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺗﻮ ﻣﯽ ﻤﺎﻧﻢ ﺍﯼ ﺗﻤﺎﻣﺖ ﺣﺴﻦ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ تماشایی
ای چاره ساز مشکل ما را تو چاره کن
برحال عاشقان خرابت نظاره کن
پرده ز رخ نمی کشی ای ماه دل، مکش
حرفی بزن به جانب ما یک اشاره کن
خورشید آسمان علی، ماه فاطمه
شام سیاهِ بخت مرا پر ستاره کن
بنگر چه آمده به سرم از فراق تو
زخم دل شکستۀ ما را شماره کن
ما از نفس فتاده و در راه مانده ایم
ما را به روی مرکب لطفت سواره کن
ای سایۀ عنایت تو بر سر همه
بر سائل شکسته نگاهی دوباره کن
باید عریضه ای نویسم برای تو
خواهی بخوان تو نامۀ من... یا که پاره کن
آن عاشق بی قدر و بها...یعنی من
بیچاره و بی برگ و نوا...یعنی من
غافل شدم از یاد شما یک لحظه
خسران زده ی هر دوسرا...یعنی من
ای آخرین سرود خدا در بهار عشق
ای بهترین امید بقا رازدار عشق
ای خوشترین ترانة من ای نگار عشق
چشم امید جمله جهان ای نگار عشق
ای برترین نشانة خلقت زکار عشق
باز آتو ای امید دل بی قرار عشق
روشن نما به طلعت خود روزگار عشق
باز آ که نیست جز تو در این عصر یار عشق
تو را ای نازنین چشم انتظارم
ز هجران تو هر شب بیقرارم
برای دیدنت ای یار محبوب
تمام لحظه ها را می شمارم
تاکی برای دوری تودیده ترکنم
آخر چسان بدون توشب را سحر کنم
من هستم وخیال تو و چشم مست ماه
هرگز نشد خیال تو از سر به درکنم
یک لحظه یاد من کن ویکدم تبسّمی
تا عمر را به شوق وصالت بسرکنم
عاشق شدن اگرچه گرفتار گشتن است
ای یوسفم چگونه زعشقت حذر کنم
آید اگرخیال تو یکشب به خواب من
با اشک شوق کفش تو را نیز ترکنم
یا صاحب الزمان
ای بهار آدمیت، ماه پنهانی بیا
دل شده غرق تمنا، دلبر جانی بیا
سالها هستیم مانده در طریق انتظار
تا که مانده درتن رنجور ما جانی بیا
بس بود دوران غيبت، هست هنگام ظهور
ای ظهورت قله و اوج مسلمانی بیا
بی تو این دنیا پریشانست،یابن الفاطمه
مصلحا، ازبهر رفع این پریشانی بیا
طعنه بر ما میزند مولا،عدوی انتظار
حجت اللهی واز بهر جهانبانی بیا
بهترین روزست برما جمعه ناب ظهور
جمله ما موریم، بر تخت سلیمانی بیا
صاحب عصری وعصر تو خزان ظلمهاست
باغبان باغ، در عصر فراوانی بیا
شعر:اسماعیل تقوایی
میگذرد روز و شب امشب و فردای من
تا گذرد زِین گذر ، ماه دِلارای من
گر شبی آید بخواب پای نَهد دیده ام
لِیله ی قَدرَم شود آن شب و رویای من
مرغ دلم نغمه ها خوانده زِهِجر و وصال
کاش دَمی بشنود یار تَمنّای من
کُلبه ی اَحزان ما صحن گلستان شود
گر نَهد آنجا قَدم یوسف زهرای من
ترسم از این واقعه عمر به هجران رود
خاک سیَه تا شود منزل و مَاوای من
جان دو عالم بیا ، پَس بِزَن این پَرده را
گر نکنم جان فدا ،وای من و وای من
(نادر)اگر عاشقی خود شِکن آنگَه بیا
بُت شده درجان و تن این مَن و مَنهایِ من
یا صاحب الزمان
آخر گل هشت وچار کی می آیی
بر قلب همه قرار کی می آیی
آن جمعه بی نظیر کی می آید
در جاده ی انتظار کی می آیی
هجران تو ای حبیب، کی سرآید
ای صاحب روزگار، کی می آیی
روی تو عیان به ما، کی می گردد
مه چهره ی گلعذار، کی می آیی
تو تکیه به بیت حق، کی خواهی زد
با مصحف و ذوالفقار کی می آیی
این غیبتان ظهور کی خواهدشد
با هیمنه، آشکار، کی می آیی
آماده شديم دورتو چرخ زنیم
در مرکز این مدار کی می آیی
عالم همه آماده استقبالند
ای حجت کردگار کی می آیی
شعر:اسماعیل تقوایی
ای خدا پس مهدی موعود ما کی خواهد آمد
مصلح عالم سلیل مرتضی کی خواهد آمد
خسرو خوبان گل رضوان عزیز جاودانه
غمخور حال یتیمان صاحب عصر و زمانه
کهف امن بی پناهان آیت ذات یگانه
آخرین فرزند شاه لافتی کی خواهد آمد
دیده روشن کن الهی از رخ منجی عالم
پرده بردار از جمالش تا سحر گردد لیالم
سالها باشد که من در حسرت آن مه جمالم
بر دل مهجور ما آیا صفا کی خواهد آمد
بیخود از خود کرده ما را حسرت دیدار رویش
میکشاند چشم دل را میرود هر جا بسویش
گریم و نالم که روزی تا که ره یابم بکویش
دل ز غم خون شد الهی دلگشا کی خواهد آمد
مقدم مولی الموالی را نصیب عاشقان کن
محرم اسرار ما را ای خدا دیگر عیان کن
قائم آل عبا را ظاهر از شهر نهان کن
پایبند محکم عهد و وفا کی خواهد آمد
سالها در شام هجران طی شد این دور زمانه
شعله ی عشقش به دلها میکشد دائم زبانه
من غم دل با که گویم ای حقیقت را نشانه
مهربان آموزگار مه لقا کی خواهد آمد
لیل ظلمت را صباحی روشن و زیبا نیامد
حیف از این عمر گرامی در شب یلدا سر آمد
فجر صادق را ندیدم تا خدا بر ما چه خواهد
آخر این پیک خوش از بحر عطا کی خواهد آمد
آیت حق مظهر قهر تو ای ربّ توانا
ذوالفقار آتشین بر دست مثل شیر غرّا
در کف دیگر بگیرد پرچم انّا فتحنا
پادشاه کشور عین البقا کی خواهد آمد
آرزو دارد صفا روزی گل رویت ببیند
غصّه ها در سینه دارد با تو راز دل بگوید
طبع گوهر بارش از تو نشأت و رجحان بگیرد
چشم بر راهم چه روزی رهنما کی خواهد آمد
دادخواهی کی کند از خون سالار شهیدان
هم ز خون اصغر شش ماهه مقتول لب عطشان
کز غم او مادرش تا حشر باشد زار و گریان
مرحم و داروی زخم سینه ها کی خواهد آمد
قبر زهرای جوان تا کی نهان باید بماند
مهدی صاحب زمان ما را کی از این غم رهاند
کی شود داد دل زهرا ز جبّاران ستاند
بهر خونخواهی مادر ای خدا کی خواهد آمد
فاطمه از باغ عمرش در جوانی گل نچیده
در بهار زندگانی شد شهیده آن حمیده
هیجده سالش نبود اندر دل خاک آرمیده
مهدیش از وادی اُمّ القُرا کی خواهد آمد
جمعه شد باز همه منتظر دیداریم
انتظار قدم یوسف زهرا داریم
کی شود با تو بخوانیم نماز جمعه
مهدیا ما همه در حسرت این پنداریم
جمعه ها بدرقه با شوق وصالت کردیم
ای که در وصل تو عمریست همه بیماریم
وعده ی جمعه به عشّاق خدایت داده
چشم بر در همه در بارقه ی انواریم
هر شب جمعه فقط شمع بود شاهد ما
لیل را تا به سحر در غم تو بیداریم
غم هجر تو دگر تاب و توان از ما برد
شمع سان آب شده بر تن خود می باریم
شکوه ی درد فراق تو کجا باید برد
قصّه ی عشق تو را با چه زبان بنگاریم
درد هجران تو ما را نکشد کاش شبی
زیر پای تو بود نیک چو جان بسپاریم
عشق تو داده به ما رغبت روز جمعه
بوته ی وصل در این روز به دل می کاریم
کاش آن هفته ی موعود شود این هفته
آرزوئیست که خواهان ز حق داداریم
آگهیم عاشق خونخواهی اجداد خودی
ما هم از عشق همایونی تو سرشاریم
قسمت ما که نشد فیض عظیم شهدا
اذن ده تا که سر و جان به رهت بگذاریم
عالم عاریه چون حشر و حسابی دارد
گر خدا یار شد از راه خطا بیزاریم
شوکت عمر (صفا) را نبود راز دگر
همه از لطف شما هست که عزّت داریم
شب جمعه شده ای کاش بیاید یوسف زهرا
عطا بر شعیان خود نماید یوسف زهرا
خدایا این شب جمعه شود کاش اخرین جمعه
بیاید روضه ی زهرا سراید یوسف زهرا
خدایا در ظهور یار کمی تعجیل کن امشب
که غارت را برای ما بگوید یوسف زهرا
ولی چون سیصد و اندی ندارد یار و انصاری
بسی از ما شود دلخور که شاید یوسف زهرا
اگر چه سوره ی قران همه رمز بقا باشند
ز سر سوره ها پرده گشاید یوسف زهرا
خدایا خود وساطت کن دعاهایم قبول باشد
ولی ترسم بود شاید، نیاید یوسف زهرا
"خدایی " گریه کن هرشب که موعود زمان آید
چو ماه از پشت ابر فردا برآید یوسف زهرا
میرسد جمعه ولی گویا خبر از یار نیست
نه نشانی نه صدای از خود دلدار نیست
من که میدانم که مهدی جان تو می آیی ولی
روی عرض دیگر اثر از من در این اوار نیست
مخلصت هستم نگاهی کن به این بیچاره ات
من که هر روز منتظر هستم فقط اینبار نیست
من که میدانم تو تصمیم بر ظهور داری ولی
هی نظاره میکنی آثاری از انصار نیست
مهدیه زهرا قسم بر فاطمه خسته شدیم
یک نفس ما میزنیم شوقی در این تکرار نیست
مهدیه زهرا دلت پر است یقین از من بلی؟؟؟
یوسف زهرا نیا رونق در این بازار نیست
تو کجا و ما کجا و دیدن سیمای تو
انچه زیبایی که گل دارد بدان در خار نیست
مهدیه زهرا همه هر جمعه گویند که بیا
در صداها خواهش است ولی اصرار نیست
قلب بیچاره "خدایی" خواهد ایستاد از تپش
نوکرت مولا منم این نوکری که عار نیست
یابن الحسن کجایی؟ صبرم رسید به پایان
بر خال هاشمیت باشم همیشه قربان
دنیا وفا ندارد ما غرق بی وفایی
از من مگیر خودت را ای فخر کل انسان
زندانیه گناهیم از دین خود جداییم
این گونه کفر و فحشا باشد همیشه هرآن
یابن الحسن تو یار و انصار مگر نداری ؟؟؟
در بین این جماعت کس نیست شود چو یاران؟
این قلب پر جراحت دیگر دوا ندارد
تعجیل در ظهورت کن ای عزیز جانان
"ما را گذر ندادند در کوی نیک نامان"
زیرا که نیک نبودیم اما چه سودی الان ؟؟؟
مهدی قسم به زهرا دادم که تو بیایی
بازآی و بر "خدایی" مولا بکن تو احسان
چه کنم هفته به هفته پشت هم می اید
ولی قربان سجایای تو تعجیل نما
اثری نیست زپاکی و نجابت مولا
شب جمعه به فدایت نظری کن تو به ما
همه در راه گناهند همه در بحر ریا
دیگرانسانیتی نیست در این دار فنا
چه کنم عاشقم و مرز جنون رد کردم
بر منه عاشق و دیوانه تویی باب شفا
سالها چشم همه بر ره تو مانده ولی
خبری نیست ، اثری نیست زتو یا مولا
تسلیت باد عزای مادرت زهرا است
حتما الان ز غمش بزم عزایی ست به پا
ریشه ی کفر و نفاق در همه جا است ولی
چه کنم کم شده در سطح زمین اهل خدا
اشگ چشمان تو سرچشمه ز کوثر دارد
اشگ تو مرهم زخمی است به زخم دلها
دل شکسته هستی مهدی جان غصه نخور
حال مادر خوب است ای گل باغ طاها
گو "خدایی" که به دامان تو چنگ انداخته
دست او ردمکنی یاری نما یا مولا
اشگ ریزانم، ظهورت را تمنا میکنم
محرمم اسرار دل بر تو هویدا میکنم
آنقدر چشمم به ره ماند و ولی از دوریت
من شکایت مهدی جان آخر به زهرا میکنم
همچو مجنونی به صحراها فتادم دلبرا
من فدایت گر بیایی تو چه غوغا میکنم
ریشه فقر و فشا در جامعه قوت گرفت
ریشه را قطع باتو من با دست بیضا میکنم
مست روی ماهت هستم عطر تو عطر جنان
مسکنت با بوی عطرت منکه پیدا میکنم
یوسف زهرا بیا چون پیر گشتم از غمت
روز شمار جمعه را امروز و فردا میکنم
بتاب ای مه بخت و اقبال من
خوش آید ز هر سال امسال من
بتاب ای فرح بخش و روشنگرم
بیفکن دمی سایه ات بر سرم
بتاب ای رخ ات چون رخ آفتاب
بسوزان مرا هرچه بادا بتاب
بتاب ای به سر تاج نورین حق
به تنگ آمدم کن طلوع ای فلق
بتاب ای به از هر چه خوبان بتاب
بتاب ای شه انس و الجان بتاب
بتاب ای تن و جان فدایت بتاب
بگردان مرا خاک پایت بتاب
بتاب ای که در پشت پرده نهان
امام زمان منجی این جهان
بتاب ای ملک وی شه ممتحن
به سر تاج من حجت بن الحسن
بتاب ای گل گلستان ولا
که مرغ دلت مانده در کربلا
بتاب ای مدد کار قرآن و دین
خوش آمد به تو می سراید "امین"
سر برون از شرق دین ای نیر اعظم بزن
پرچم عدل خدا بر طارم عالم بزن
طلمت کفر از زمین برچین، به نور سرمدی
برق ایمان بر دل و جان بنی آدم بزن
ای رُخت آئینهء آیین دین احمدی
سنگ بر آیین زردُشت و به جام جم بزن
سکّهء دولت به نام نامی خود در جهان
ای وصیّ خاتم پیغمبر خاتم بزن
خوان احسان گستران، ای ریزه خوارت ماسوی!
زین کرامت داغ حسرت، بر دل حاتم بزن
جهل و نادانی کند فرمان روایی، همّتی
مشت محکم بر سر نابخردان محکم بزن
نظم دین با قدرت بدعت گزاران، بر هم است
ناظم دین، نظم این بدعت گزاران، برهم بزن
دین و قرآن را به زر دادند این دل مردگان
مردگان را بانگ #قوموا ای مسیحا دم بزن
بویی از عدل و عدالت، نشنود کس در جهان
ای امام دادگستر، بر جهان پرچم بزن
هر که با رای خودش تفسیر قرآن میکند
گردن آن شخص با اتباع وی با هم بزن
شیعیان خونین دلند از تهمت بیگانگان
ای طبیبا! زخم دلها را بیا مرهم بزن
دستگاه کفر را اندر جهان کن زیر و رو
تکیه بر تخت ولا، ای سرور افخم بزن
محو کن هستی اتباع بهاء بی بها
باب بابی را ببند و قفل مستحکم بزن
سُلَّم نردبان اخلاص صد ها پایه دارد (تائبا)
معرفت جو پا به اوّل پایهء سُلّم بزن
شیعهء پاکی اگر، می باش تابع بر علی
خدمت قرآن و دین کن، از تشیّع دم بزن
ای دو جهان منور از طلعت دلربای تو
سرمه چشم مهر و مه خاک در سرای تو
شمّه ای از جمال تو سر سخن كتاب عشق
مطلع شعر عاشقان ابروی دلگشای تو
از سر ما رود مگر نشئهء بادهء الست
مستی ما سبوكشان از قدح ولای تو
قصهء جانگداز تو ورد زبان عاشقان
ناله و سوز و ساز نِی زمزمه نوای تو
وصف تو و بيان من ذرّه كجا و آفتاب
از لب قدسيان سزد مدح تو و ثنای تو
كيستم و كيم كه من بهر تو جان فدا كنم
ای شرف جهان جان جان جهان فدای تو
ميگذرم به هر طرف می نگرم به هر صنم
جلوه كند به هر نظر در نظرم لقای تو
