چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
اين اشك ها براى تو مرهم نمى شود
چيزى ز غصه هاى دلت كم نمى شود
با من بگو عزيز دلم راز كوچه را
كس جز على به راز تو محرم نمى شود
جارو نزن به خانه..براى تو خوب نيست
پهلو شكسته اين همه كه خم نمى شود
زهرا بيا و غصه ى مارا تمام كن
زينب حريفِ اين همه ماتم نمى شود
ظهر دهم حسين تنش زير دست و پاست
لب تشنه مانده است كفن هم نمى شود
آرمان صائمی
دخترم، ارثیه ی غربت مادر مال تو
پر کشیدن مال من، این دو سه تا پر مال تو
داغ من مال علی، داغ علی هم مال من
حسنین و غم این دو تا برادر مال تو
خطبه خونی، توی مسجد مدینه مال من
خطبه خوندن، توی کوفه مثل حیدر مال تو
خنده ی همسایه ها، تو راه کوچه مال من
صدای هلهله و خنده ی لشگر مال تو
این سه تا کفن، واسه من و علی و مجتبا
زینبم، پیرهن حسین بی سر مال تو
قصه ی میخ در و کشتن محسن مال من
غصه ی سه شعبه و حنجر اصغر مال تو
بوسه های بی رمق؛ این دم آخر مال من
بوسه های لب گودال برادر مال تو
زخم بستر مال من، اشکای حیدر مال من
یک هزار و چندتا زخمِ تنِ بی سر مال تو
قتل و غارت مال تو، رخت اسارت مال تو
دیدن
لطفي نما غلام به لب جان رسيده را
بشنو فغان اين دل در خون تپيده را
چشمی دگر بده صنما تا كه بنگرم
آن خال گوشۀ لب تو آرميده را
روح لطيف تو نفس پاك و حق تو
در بند خود كشيده صفاي سپيده را
صف بسته اند سرو و صنوبر به راه تو
تا خم كنند پيش تو قد كشيده را
امشب بيا كه سینه پراز شور عشق توست
تا فرش پاي تو بنمايم دو ديده را
جانا... دلم هواي تو كرده تفضّلي
وقف تو كرده ام دل از غم رميده را
پرده بكش ز چهره ببينم دمي تو را
بر من نشان بده وجنات نديده را
شد فاطميه و دل ما مست فاطمه است
بر ما عيان نما حرم آن شهيده را
اشك مرا بگير و ببر نزد فاطمه
مرهم گذار زخم تن قد خميده را
ما را ببر به علقمه يا اينكه خ
چه غصه ها که نخوردی برای همسایه
هنوز هم که تو داری هوای همسایه
کمی به فکر خودت باش در قنوت شبت
بزرگ هست عزیزم خدای همسایه
تو ناله کردی و همسایه را دعا کردی
ز گریه ی تو در آمد صدای همسایه
دعای توست که مرگت سریعتر برسد
همین شده است دقیقاً دعای همسایه
کمر به قتل تو بستند، باز هم بانو
به فکر نان شبی و غذای همسایه؟!
به زخم دست تو پاشید آن نمک را که
گرفته بود ز دستت گدای همسایه
به خانه ریخته اند و گمان نمی کردم
به خانه وا شود اینگونه پای همسایه
نخواستیم جواب سلام ها را، کاش
سلاممان ندهد با کنایه همسایه
چه غربتی است که همسایه بی خبر باشد
ز داغ مرگ عزیز و عزای همسایه
قسم به سرخی خونهای چادرت
دوباره شب و حیدر و فاطمه
در خونه ها رو میبندن همه
جوابِ علی و نمیدن که هیچ
به اشکایِ زهرا میخندن همه
بغل کرده زانویِ غم رو... ولی
نگاهش سویِ ذوالفقاره علی
میگه فاطمه : یا علی چاره کن
آخه صبرم اندازه داره علی...
باید فاطمه مثل حیدر بشه
اونم فاتح بدر و خیبر بشه
توی کوچه ها در کنار حسن
باید یاسِ نیلی ِ پرپر بشه
یه گوشواره افتاده تو کوچه ها
یه مادر که گم میکنه راهشو
دیگه بعد اون روز توی خونه هم
میپوشونه اون صورتِ ماهشو
الهی بمیرم برات فاطمه
چرا تو چشات آیه های غمه
چرا روتو میگیری از شوهرت
مگه محرمت دیگه نامحرمه ؟
نرو پشتِ در ای پرستوی من
نمیخوام تو پاسوز حیدر بشی
نمیخوام تو ی
این صفای سینه هامان از صفای فاطمه است
هر چه داریم و نداریم از عطای فاطمه است
چادر خاکی او بر قلب ما هم نور داد
باز هم در جان ما حال و هوای فاطمه است
باز هم این سفره های هئیتی رونق گرفت
رونق این روضه ها از اعتنای فاطمه است
باز هم مهدی ما شال عزا انداخته
باز دلخون از غم و سوزِ عزای فاطمه است
بوی زهرا را گرفته باز شهر مصطفی
کوچه های شهر مست ربنای فاطمه است
آبرومان رفته اما بازهم ما را خرید
آنچه آورده است ما را هم، وفای فاطمه است
حاجت یک ساله می خواهیم این شب ها از او
دستِ رحمت، بازوی مشکل گشای فاطمه است
مریم و آسیه و حوا و آدم جای خود
خوب می دانیم ما، عالم گدای فاطمه است
من نمی دانم چه سر
ای غمت خوب ترین غصه ی دنیا بس کن
همنشین همه ی غصه و غمها بس کن
قطره قطره شو و بگذار که باران بزند
دلت آشوب شده، حضرت دریا بس کن...
گریه کن روی همین شانه که دلتنگ شده
بشکن این بغض گلوگیر صدارا، بس کن
غمت انگار معماست، بگوو...حل بشود
جانِ من زل نزن اینقدر به یک جا، بس کن
حرفِ رفتن نزن اِنقدر، علی میمیرد
خانه بی تو شده ماتم کده...زهرا بس کن
ای غمم رفتنِ تو، اشکِ مرا پاک نکن...
یا که راضی شو به غم خوردنِ من یا بس کن
من خودم جای همه عاشق غم های تو ام
گرچه غمهای تو زیباست...تو اما بس کن
حسین شهریاری
خسته ای از جفای شهر ولی
بهر رفتن چنین شتاب نکن
بی تو ماندن تصورش سخت است
خانه را بر سرم خراب نکن
درد تو می کشد مرا زهرا
گرچه بر عالمی طبیبم من
حرف رفتن نزن امید علی
ناامیدم نکن غریبم من
میسپاری به من حسینت را
فکر تاراج تلخ پیرهنی
از نگاهت ولیک میفهمم
بیشتر ناگران این حسنی
نه تو گفتی چه آمده به سرت
نه حسن گفت علت محنش
بین کوچه ولی همین دیروز
لرزه افتاد ناگهان به تنش
گر دعا بهر رفتنت نکنی
با دعایم امید بهبود است
صبرکن دخترت بزرگ شود
خانه داری برای او زود است
گفت فضه،به زینبت هر روز
می دهی درس زخم بستن را
تا مداوا کند به عاشورا
زخمهای عمیق یک تن را
شاعر : بهنام فرشی
سلام بر قُرَّةُ العِينِ مصطفی ، فاطمه
صَلِّ علی محمد و صَلِّ علی فاطمه
میان خانه ذوالفقار مرتضی میشود
شیرزن رشیده ی شیر خدا فاطمه
سیده ، ساجده ، سلیمه ، صابره ، انسیه
حانیه ، حوریه ، حبیبه و هدی فاطمه
مائده و کوثر و کهف و قدر و یاسین و نور
شمس و نساء و حمد و توحید و ضحی فاطمه
أُمِّ وفا ، أُمِّ سخا ، أُمِّ عطا ، أُمِّ جود
أُمِّ شرف ، أُمِّ ادب ، أُمِّ حیا فاطمه
شکر خدا بر سر اولاد و نوامیس ماست
ارث گرانمایه ی أُمُّ النُّجَبا فاطمه
روح نشسته به دو پهلوی نبی و گُلِ
سرسبد پنج تن آل عبا فاطمه
آینه ی جلالی حضرت پروردگار
روح خدا ، نور خدا ، سرّ خدا فاطمه
هر قدم فاطمه تنها به علی ختم شد
قبله ع
کسی در سن هجده سالگی پهلو نمی گیرد
کسی در خانه اش از محرم خود رو نمی گیرد
جوان وقت نشستن از کسی یاری نمی خواهد
و تا برخواست از جا دست بر زانو نمی گیرد
ولی زهرای من این روزها یک دست بر پهلو
و دست دیگرش را هم به روی گونه می گیرد
به دستی می کشد بر گیسوی طفلان خود شانه
به دست دیگر اما موج را از مو نمی گیرد
محمدحسین ملکیان
محكم نزن اين روزها در را به ديوار
حساس خواهي كرد نوكر را به ديوار
دلگيرم از هم دستي ديوار با در
ديگر نكش عكس كبوتر را به ديوار
در طول ايام عزاي فاطميه
در روضه هم نگذار منبر را به ديوار
جبريل اگر در روضه ديدي فاطمه هست
تكيه نده پهلوي مادر را به ديوار
ديوار هم در خانه هم در كوچه بد كرد
ديدم دو جا آيات كوثر را به ديوار
از يك طرف او دست بر پهلو گرفته
از يك طرف آن دست ديگر را به ديوار
هم روي ديوار است خون مادر ما
هم ديده راوي اشك حيدر را به ديوار
هم ميگذارد سر به گوش چاه حيدر
هم ميگذارد نيمه شب سر را به ديوار
محسن صرامی
این روزها مردم تو را بیمار میبینند
حال و هوای خانه ام را تار میبینند
آن ها که این مدت نپرسیدند حالت را
حالا تو را با خواهش و اصرار میبینند
بدبینترینها هم خیالش را نمیکردند
روزی تو را بین در و دیوار میبینند
دیوارهای خانه بیش از پیش میسوزند
وقتی تو را سرگرم استغفار می بینند
فرزندهایم خیره بر طرز نماز تو
در سجده رفتنهات را دشوار میبینند
هرچیز جز بیماری ات را تاب میآرند
هی دست بر پهلوی خود نگذار... میبینند
کمتر صدا کن فاطمه، آرام جان من
همسایه ها از ناله ات آزار میبینند
محمدحسین ملکیان
نَیُفتــَــد بـر قــــدِ گـــل آذر ای کاش
نگـردد هیـــچ یاسی پـرپـر ای کاش
به نفســــه عمر گـــل کوتاه باشــــد
نَشیند بر گلـــی خاکستــــر ای کاش
چه تشبیهی برایش بهتــــر از گــــل
بجای گــــل بگویند مــــادر ای کاش
صفــــا مادر ، وفــــا مادر ، شفـــا او
نگیــــرد مــــادری دردِســـَر ای کاش
پســر طاقــــت نــدارد دیدنــــش را
نبینــــد دردِ مادر ، دختــــر ای کاش
غمِ بی مادری سخت است وجانکاه
نباشــد خانه ای بی مـــادر ای کاش
مدینه مادری در شعلـــه ها سوخت
نگیرد آتشــــی بر معجــــر ای کاش
چـــه گویــم بار شیشه داشت مادر
به بیرون باز میشــد آن در ای کاش
علــی را دست بستــــه
میبرد امید همه را از دل خانه
میبرد علی جان خودش را سر شانه
تا زخم به بال و پر او خورد علی مرد
تا تیر غمش سمت علی کرد کمانه
یک روز عقیقی به گدا داد ٬ همانطور
یاقوت کبودی به علی داد زمانه
کردند حسادت به دو دلداده عاشق
اصلا همه معرکه ها بود بهانه
با موی پریشان وسط خانه نشسته ست
زینب که نگاهش شده معطوف به شانه
بانوی علی آینه عشق الهی ست
بی سنگ و نشانی که خدا راست نشانه
شاعر : مصطفی هاشمی نسب
آدمی که ضربه خورده از در و دیوار سخت
دست بر دیوار میگیرد ولی بسیار سخت
وقت چیدن که نباشد شاخه ها خم میشوند
بر زمین بگذاشت بارش را ولی اینبار سخت
وای من حالا ببین با سینه زهرا چه کرد
میخ،وقتی میرود بر سینه دیوار، سخت
میخ را با چه مکافاتی علی بیرون کشید
داغ اگر شد درمی آید از بدن مسمار ، سخت
زودتر از دیگران اطرافیان جان میدهند
هر زمان که میشود وضعیت بیمار ، سخت
وای اگر خوابیده باشی درد بیدارت کند
چند ماهی هست زهرا میشود بیدار سخت
کودکی دست جوانی را گرفت و راه برد
میشود دیدن برای دیدگان تار سخت
این شب آخر برای تو خودم نان میپزم
هر چه هم باشد برای خانه دارت کار سخت
مثل اینکه باید امشب زحمت
شب شبی سنگین شبی دلگیر بود
شب شبی بی صبح شامی دیر بود
شمع آخر در سرشکش غرق شد
آب گشت و بینِ اشکش غرق شد
شمع تا سو سو زنان خاموش گشت
خانه در باد و خزان خاموش گشت
در سکوتی باد زاری مینمود
باد آن شب سوگواری مینمود
باد میکوبید درها را به هم
باد میپیچید پرها را به هم
خانه آنشب باز طوفان خورده بود
چار غنچه با گُلی پژمرده بود
گاه سوز گریه بود اما خموش
گَه صدایِ آب میآمد به گوش
چکه چکه میچکد دل روی دل
آب میریزد دو چشمانی خجل
خیره خیره چشم طفلان مانده بود
آستین ها بینِ دندان مانده بود
سیل بسته راهِ نورِ نوح را
دست می شوید تنی مجروح را
چشم تا که فرصت دیدن گرفت
زانوانِ کوه لرزیدن گرفت
چ
جارو نکن عزیز من این خانه را به زور
بر دامنت نگیر دو دردانه را به زور
بگذار موی دخترمان را چنان که هست
دستت نگیر فاطمه جان شانه را به زور
بنشین کنار بی کسی ام چون نمی شود
آباد کرد خانه ی ویرانه را به زور
پژمرده ای و از همه ی اسم های تو
یادآور است روی تو "ریحانه" را به زور
مردی که کنده بود در قلعه را ز جا
وا می کند پس از تو در خانه را به زور
ساقی پر است جام نفس بعد فاطمه
دیگر نزن تعارف پیمانه را به زور...
شاعر : حسین زحمتکش
ای مسیح جان حیدر فاطمه
یاس نیلی رنگ پرپر فاطمه
ای پرستوی غمینم خنده کن
دیده بگشا و علی را زنده کن
بر دلم با رفتنت آذر مزن
شعله بر جان و دل حیدر مزن
پشت حیدر گرم بر پیمان توست
قدرت حیدر گرو بر جان توست
مرد خیبر التماست می کند
اشک چشمش را لباست می کند
بر لباست گر به جز خوناب نیست
بین ما پیمان شکستن باب نیست
ای قرارم دست از حیدر مکش
مرغ عشق من ز بامم پر مکش
دیده واکن ای بقربان سرت
کن نظر بر حال زار دخترت
زخمی و لبریز دردی فاطمه
خانه را آشفته کردی فاطمه
ای قرار حیدر و جان حسین
بیقرارت هم حسن هم زینبین
بین بستر دست خود حرکت بده
خانه را با یک سخن برکت بده
قلب حیدر را ز غم بشکاف
شهر مدینه غصه و غم دارد امشب
حال و هوایی پر ز ماتم دارد امشب
یک یاس پرپر دارد امّا خانه وحی
چشم علی اشک دمادم دارد امشب
او مادر ارباب مظلومم حسین است
در سینه اش داغ محرّم دارد امشب
بوی محرّم می دهد شهر مدینه
چیزی مگر از کربلا کم دارد امشب
امشب نشد دیگر نماز شب بخواند
زهرای اطهر قامتی خم دارد امشب
بر روی رخسار تو مانده جای سیلی
مهتاب رویت شد خسوف از رنگ نیلی
شاعر : محسن زعفرانیه
در نیمه های شب چه غریبانه در بقیع
دار و ندارِ زندگی ام دفن میکنم
ماندم چگونه سر کنم این عمرِ مانده را
وقتی تمامِ دلخوشی ام دفن میکنم
در بین بغض و غربتِ این شهرِ کینه توز
تنها پناه بی کسی ام دفن میکنم
زهرا تو را به پیشِ نگاهِ دو طفل خویش
این کودکانِ مادری ام...دفن میکنم
ای بضعه ی رسول مُکَّرم تنِ تو را
درحالتی که میبَری ام دفن میکنم
ای چرخ غافلی که به شهرِ شراره ها
همراه فاطمه علی ام دفن می کنم
داریوش جعفری
خاکیست چادری که ، عُمریست پرچمِ ماست
این روضه ها شروعِ ماهِ مُحَرم ماست
هرجا عقب کشیدم ، خیر و خوشی ندیدم
ای دوست فاطمیه خطِ مُقدم ماست
لَیسَت دُموعُ عَینی ، هذا لَنا العَلامهَ؟
این اشک دانه دانه ، تسبیحِ محکمِ ماست
ما را صفا طوافت ، احرامِ ما عِفافت
این چشم های چِشمه ، خود چاهِ زمزمِ ماست
ما را ببخش مادر ، پای تو جان ندادیم
دادیم اگر که جان هم ، عفواً که این کمِ ماست
در مجلسَت دمادم ، هی عطر یاس و مریم
می آید و مسیحا در حسرتِ دَمِ ماست
آتش به دربِ خانه ، سیلی و تازیانه
تا بیکران زمانه ، این داستان ، غم ماست
لعنت به عمْر اگر که ، پای تو طی نگردد
لعنت؛ که لعن گویی حقِ مسلمِ ماست
ممنونم از تو مادر ، این روضه ها خصوصی ست
گفتی بیاید اینجا ، هرکس که مَحرَم ماست
ای وای
غمی میون دل اسیره
خاطره ش از یادم نمیره
که چی کشیدیم توی کوچه
یادم میادگریه م میگیره
ای وای
بغضی توی دلم نشسته
خیلی دل زارم شکسته
وقتی که دیدم اون حرومی
راه تورو توکوچه بسته
زهرا ای یاس قد کمون حیدر
********
ای وای
توکوچه راهمون و بست و
چه بدغرورموشکست و
دیدم روگونه های مادر
کبودیه جای یه دست و
ای وای
یادم میاداون کوچه ی تنگ
نامرد اومد با بغض ونیرنگ
به سمت توچه حمله ور شد
با دست سنگین ودل سنگ
ای وای
همراه مادر هی زدم زار
ازگریه شد چشای من تار
قَدَّم به پنجه ش نرسید و
ازدست من برنیومد کار
زهرا ای یاس قد کمون حیدر
********
ای وای
قباله ی فدک رو دزدید
نامرد به اشک ما می خندید
یه جوری
حیدریون، شیرهای سینه چاک
زینبیون، عرشیان روی خاک
بی سر و صد پاره ثاراللهیان
فاطمیون هم، غریب و بی پلاک
شاعر: حیدر توکل
اين روزها نگاه تو از خون دل تر است
گويا دلت حسينيه ی اشک مادر است
شال عزا دوباره نشسته به دوش تو
شالی كه حيف، سوخته از آتش در است
گلبرگ های گونه ی شبنم گرفته ات
زخمی، شكسته، نيلی، چون ياس پرپر است
ای وارث تمامی غم های اهل بيت
اين روزها غريبی تو مثل حيدر است -
- چون ديده ام تو را و سلامت نداده ام
يا تو سلام كرده ای و گوش من كر است
مردن ميان روضه اگرچه سعادت است
در روضه های فاطميه باز بهتر است
زيرا كه اشک يك شبِ اين فاطميه ها
با گريه ی تمام محرم برابر است
حالا بيا و روضه بخوان آتشم بزن
چشمم به ناله ی تو و يک "وای مادر" است
يا رب كجا رواست زنی را كتک زنند
وقتی كه زن مقابل چشمان شوهر است
شب اول برای روضه رفتن اذن از مادر گرفتم
و با غم و مهر حسین دستور تا اخرگرفتم
چون که رخصت داد مادر"
سبقت از عود و گلاب و نافه و عنبر گرفتم
امدم در روضه با احساس، حس پنج گانه
صادقانه بی کرانه شاعرانه عاقلانه عاشقانه
پس برای روضه های سخت آن طوریکه
دیدن جایگاه ویژه دارد
برای روضه ی مادر شنیدن جایگاه ویژه دارد
روضه مادر شنیدنی نیست"عذرخواهی میکنم..." روضه ی مادر دیدنی نیست..." صحبت ناموسه فقط شنیدنیه" گوش بده ببین صدای نالش از بین در و دیوار میاد یا نه؟!! امشب شبشه ها همین امشب..."
وای مادرم ... مادرم... مادرم...
وای مادرم ... مادرم ... مادرم ...
عجب محرم و صفری داری امسال،سالی که نکوست از بهارش پی
برای روضه ی غیرت ولیکن چشم و گوشم را گرفتم، تا نفهمم درد یعنی چه؟
برای روضه ی غیرت برای خاطر مولا برای درک آقایم فقط با حس بوییدن به بطن روضه می آیم"
اصلا میگم بیان رفقا اون دوتا حس رو بذاریم کنار"دیدن و شنیدن وعرض کنم به خدمتتون بذاریم کنار این دو حس رو،بریم سراغ حس بویایی"دلشو دارین؟!
همین که بوکشیدم آمد از شش سمت بوی یاس
ولی درعطر این گل طعم پررنگ کبودی نیزشداحساس
به جز بوی کبود یاس بوی عود هم آمد
مشامم سوخت زیرا برمشامم بوی داغ دود هم آمد
نمیدونم چرا به این خوبی شاعرش داشت تو حس بویایی جلو میرفت"یه مرتبه توجهش به حس لامسه جلب شده
چونانکه حرف تیز میخ را در اصل گوش چوب میفهمد
کسی که خورده سی
من از جام ولایت مست مستم
امیدم را به این میخانه بستم
رضا جان ای فروغ آسمان ها
زمین بوس تو از روز الستم
امام رضا ... امام رضا ... امام رضا ...
تو خورشید همه خورشید هایی
ولی من ذره ای ناچیز و پستم
این سه تا رو ادعا میکنم ،میگم،هستم
فقیرم،دردمندم،مستمندم،
چه گویم بیش از این اینم که هستم...
آقا جان ... آقا جان ....
به جان مادر شرمنده ام من ....
چرا؟؟
نمک خوردم....نمکدان را شکستم ....
خدا رحمت کنه همه علما و گذشتگان رو ، محروم آشیخ عباس حجتی میفرمود،از علمای بزرگ مشهد بود،وقتی به اینجای شعر رسیدم،یه وقت دیدم بلند شد گفت چی خوندی؟،یه بار دیگه بگو... دیگه اینطوری شعر نخون...،بگو ما نمکدون نشکستیم،ما
کیست زهرا آنکه ختم انبیا را کوثر است
چیست کوثر هدیه حق هستی پیغمبر است
*شهدا اسم چه كسی رو بر لب می بردند،جون می دادن؟ اسم چه كسی رو بر لب می بردند عاشقانه جلو می رفتند؟برا كی الان دور هم جمع شدیم داریم اقامه ی عزا می كنیم؟ بیشتر توضیح میدم،بیشتر معرفی می كنم:*
مادر سادات، ناموس خدا، کفو علی
بانوی هر دو سرا، خاتون روز محشر است
نام او کوثر بدان معنی که او دخت رسول
با وجود مریم و حوّا، خدیجه، آسیه
از همه زنهای جنّت فاطمه بالاتر است
وقتی آدم مدح میخونه،روضه یه رنگ و بوی دیگه ای پیدا می كنه
گر چه نام ِ نامیش در پنج تن آمد علم
در میان چارده معصوم زهرا محور است
سینه و دست و جبینش بوسه گاه مصطفی
حجره
بهار میدهد امسال بوی فاطمه را
به هر گلی بنگر نقش روی فاطمه را
نسیم میشود از حجره ی خدیجه بلند
پراکَنَد همه جا عطر و بوی فاطمه را
بهار آمد و هر سال سالِ فاطمی است
به جویبار و گلستان ، بجوی فاطمه را
بگو به هاجر و مریم که قبل آمدنش
تمام کرده خدا شست و شوی فاطمه را
بهار عمر علی آمد و بدید پدر
حدیث عشق علی مو به موی فاطمه را
دلا ببین پر قنداقه را و پُر بنگر
ز اشک شوق محمد سبوی فاطمه را
دعا کنیم در این سال فاطمی که خدا
کمی به خلق دهد خُلق و خوی فاطمه را
دعا کنیم که در شرق و غرب عالم خاک
به خاک تیره زند حق ، عدوی فاطمه را
بهار آمد و ذکر «رئوفی» این شده است
خدا خودت برسان آرزوی فاطمه را
چادرت را دل شب سر کردم
تا سحر مادر مادر کردم
از چه این چادر پر وصله ی پاک
هر چه شستم نشود پاک زخاک
وصله ی چادر تو باز شده
کار زینب دگر آغاز شده
شسته ام پیرهنت را مادر
رد خون بدنت را مادر
شستمش با دل غمناک نشد
لکه ی پیرهنت پاک نشد
هر طرف عکس توام در نظر است
یادگاریت به دیوار و در است
یاد مسمار که در آتش سوخت
سوخت و سینه و در بر هم دوخت
دور از چشم علی و زینب
بغض کرد است حسینت امشب
حسنت باز نگیرد آرام
چند روزی نزده لب به طعام
عید شد ذکر «رئوفی» این است
کارِ خانه چقدر سنگین است
