شهادت امام موسی بن جعفر الکاظم

این مردمان که قلب خدا را شکسته اند
دائم غرور آینه ها را شکسته اند
خورشید را روانه ی زندان نموده اند
و حرمت امام مِنا را شکسته اند
زنجیر دور گردن او حلقه می کنند
با تازیانه دست دعا را شکسته اند
او ناله می زند و به جایی نمی رسد
کنج سیاه چال صدا را شکسته اند
با ذکر نام فاطمه دشنام می دهند
اینان که قلب قبله نما را شکسته اند
آقا شنیده ام که امانت بریده اند
با سعی خویش پشت صفا را شکسته اند
حالا خدا به داد دخترت رسد
بدجور ساق پای شما را شکسته اند
مسعود اصلاني

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 06:28
• نوشته شده توسط
• یحیی

خدا این ناله جانسوز از یک قلب سوزان است
صدای غربت مرد غریبی کنج زندان است
نزن ظالم که این دردانه قلب رسول ا...
فقط امروز و فردایی در این ویرانه مهمان است
ز روی زرد و اشک سرخ و قد تا شده هرکس
که دیده گفته این شمع وجودش رو به پایان است
مگر پای شکسته این همه زنجیر می خواهد
ز دست و پای او واکن که دیگر بر لبش جان است
شبیه مادرش مرگ خودش را از خدا خواهد
همه شب تا سحر اشکش روان بر روی دامان است
به حال زار او هر دانه زنجیر می گرید
تمام روز این زندان و شامش هر دو یکسان است
الا ای ضامن آهو سر و جانت سلامت باد
که از داغ پدر در سینه تو لاله باران است
الا ای حضرت معصومه کمتر گریه کن امشب
دگر راحت شده بابا

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 09:38
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

ندارد كس در اين عالم دل زارى كه من دارم
ندارد سينه‏ اى آه شرر بارى كه من دارم
نديده هيچ مظلومى چنين ظلمى كه من ديدم
ندارد چشم گردون چشم خونبارى كه من دارم
ندارد هيچ زندانى نگهبانى كه من دارم
ندارد كس بعالم خصم خونخوارى كه من دارم
شب و روزم بود يكسان ز تاريكى اين زندان
نديده ديده گردون پرستارى كه من دارم
ندارد محرم رازى بجز اين كنده و زنجير
نديده ديده گردون شب تارى كه من دارم
بگيرم روزه و ذكر خدا هر دم به لب دارم
نباشد روزه دارى را چو افطارى كه من دارم
از اين ظلمى كه هارون مى ‏كند بر من خدا داند
كسى باور ندارد چشم خونبارى كه من دارم

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 15:01
• نوشته شده توسط
• یحیی

داره از غم میکشه یه دختری آه (نفس گیر) 2
روی یک تیکه چوب یه پیکری بسته (به زنجیر) 2
بدنی که یه عمر بسته بوده به چوب
شده خورشید تو دم دمای غروب
داره بارون از چشای فرزند زهرا می باره
بمیرم آقام امام رضا رو چه دل بی قراره 2
دوباره بارون غم می باره دلا چه بی قراره
سینه پر از شراره
واویلا واویلتا واویلا 3
****
اونکه بودش همه شب گرم دعا گرم (عبادت) 2
نمی دونین چی گذشت به آقامون توی (اسارت) 2
چیزی باقی نبود دیگه از بدنش
جای زخم عمیق مونده روی تنش
میزدن آقام و تازیانه امون از جسارت
امون از تنهایی و غریبی امون از اسارت 2
دوباره بارون غم می باره دلا چه بی قراره
سینه پر از شراره
واویلا واویلتا واویلا 3
*

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 09:45
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

يوسف زهرا به زنان بلا افتاده بود
در كف هارون دون مرد خدا افتاده بود
روى خاك تيره جسمش آب شد مانند شمع
كز غمش آتش بجان ما سوى افتاده بود
گه به بغداد و گهى در بصره زندانى شده
گاه در تبعيد دور از اقربا افتاده بود
آن فروزان مشعل آزادى و عدل و شرف
سالهاى سال در ظلمت سرا افتاده بود
شد بهار دين خزان آن دم كه در گنج قفس
بلبل باغ ولايت از نوا افتاده بود
چاه زندان جايگاه يوسف زهرا نبود
شير حق در بند روباه دغا افتاده بود
)حافظى( با دست ظلم اهل باطل با رها
دهر و حق گوشه ى زندان ز پا افتاده بود

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 15:06
• نوشته شده توسط
• یحیی

داره تو قفس پر می زنه ناله پیش مادر می زنه
به روی لباش ذکر و دعاس حاجت همه دست آقاس
نمی تونه بین نماز دستاشو بالا بیاره
تو گریه هاش باز از خداش آقا تقاضایی داره
وای به حق زینب خلصنی یا رب خلصنی یارب
****
داره چی تو زنجیر می کشه تموم تنش تیر می کشه
سرش و رو تربت میذاره دوست داره که برنداره
خیلی ساله که این چشاش عادت به تاریکی داره
با ناله هاش از رو لباش چه روضه هایی می باره
وای به حق زینب خلصنی یا رب خلصنی یارب
****
دوباره پسرِ یاس کبود سر و کارش افتاد با یهود
باز اومده با تازیونه با دل پر و وحشیونه
چشای اون پر غضبه خدا چقدر بی ادبه
این آخرین ناله های شهید ماه رجبه
وای به حق زینب خلصنی یا رب خل

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 09:55
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

بارالاها سير شد از زندگانى جانم امشب
تنگ گرديده دلم از دورى طفلانم امشب
چهارده سالست بى جرم و گنه زندانيم من
كن خلاصم ديگر از اين گوشه ى زندانم امشب
باز كن زنجير از پايم مسيب طى شد عمرم
گوشه ى زندان من بى كس بتو مهمانم امشب
رو صبا اندر مدينه خواهرم معصومه را گو
جان بابا از فراق روى تو گريانم امشب
من كه مى ‏ميرم رضا جان گر بيايى گر نيايى
مى ‏كشد هجر توام آخر تو را ميدانم امشب
اين چه زهرى بود هارون بر من دور از وطن داد
كز شرارش بر سما شد ناله و افغانم امشب
مى‏ شوم راحت ز رنج و محنت دنياى فانى
گر روم)تابع( به جنت در بر جانانم امشب

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 15:13
• نوشته شده توسط
• یحیی

باب الحوائج ، اميد اهل عالمين موسي بن جعفر(ع)
غريب شهر كاظمين موسي بن جعفر(ع)
گريه كن غم حسين(ع) موسي بن جعفر(ع)
آه و واويلا ، واويلتا واويلتا ، آه و واويلا
*****
اي داد بيداد ، از اون غريب بي كسي كه رفته از ياد
بين غل و زنجير و اسير صياد
شكنجه ها كشيده تو زندان بغداد
غريب مادر ، واويلتا واويلتا ، غريب مادر
*****
موسي بن جعفر(ع) ، شده اسير عده اي قوم ستمگر
كه استخون شده يه تيكه پيكر
جسم عزيز فاطمه نحيف و لاغر
غريب مادر ، واويلتا واويلتا ، غريب مادر
*****
خلصني يا رب ، ذكريه كه آقاي من گرفته بر لب
هم گرم قرآن خوندنه هر روز هر شب
هم گريه مي كنه براي عمه زينب(س)
غريب مادر، واويلتا واويلتا ، غريب

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 10:06
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

من در اين كنج قفس غوغاى محشر مى ‏كنم
پيروى از مادرم زهراى اطهر مى‏كنم
كاخ استبداد را بر فرق هارون دغل
واژگون با نعره ‏ى اللّه اكبر مى‏كنم
تا زند سيلى به رويم سندى از راه ستم
ياد سيلى خوردن زهراى اطهر مى ‏كنم
گر چه در قيد غل و زنجير مى‏ باشم ولى
استقامت در بر دشمن چو حيدر مى ‏كنم
گر ز پا و گردنِ رنجور من خون مى‏ چكد
ياد ميخ و سينه‏ ى مجروح مادر مى ‏كنم

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 15:21
• نوشته شده توسط
• یحیی

در شبي باراني، با دل سوزانم،ديده ي گريانم
پله پله به ملاقات خدا مي رفتم
پله ها برعکس است جاي آنکه برود رو به در عرش خدا
در سراشيبي بود واي برمن چه سيه چالي بود
بين اين چاه جفا يوسفي گرم دعا، چه ضعيف است صدا
گوش من تيز شده
-لا معبودَ سِواک
لا معبودَ سِواک
لا معبودَ سِواک
حلقه هاي زنجير؛ مثل يک تسبيح است؛ ذکر: سبحان الله
چه غريب است اين مرد
لب او گرم نيايش باشد با دعا و قرآن؛ وقف او لحظه ي سوزش باشد
-سوزش زخمانش- . همه جايش زخم است
بين زنجير ستم مي لرزيد بين آن ظلمت محض، مثل خورشيد فقط مي تابيد
آسمان را مَثَل سقف سياهي مي ديد
دل او پر تب بود؛ صبح و ظهر و سحر و عصر برايش شب بود
و کمي هم شده مثل ع

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 10:13
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

ای دو صد موسی به طورت ملتَجی!
آفتاب و مـه بـه نـورت ملتَجی!
نـالۀ پنهان تـو، شمشیر تـو
حلقۀ وصل خدا، زنجیر تو
شمعِ خلوتگاهِ بـزم کبریـا!
کعبۀ روح بـلند انبیـا!
گوهر رخشانِ شش دریای نور!
نخل سبز نور بخش هشت طور!
آسمانِ پـنج خورشیـد کمال!
هفتمین وجهِ خدای ذوالجلال!
عرش اجلال و شرف را قائمه!
حاصل عمرت رضا و فاطمه!
انس بـا معبـود، روح نیّتت
حبس دشمن شاهد حریّتت
روح عرفان در مناجات شبت!
آسمان لبریز یا رب یا ربت!
ذکر، مشتاق و دعا دلداده‌ات
اشک تنهایی گل سجاده‌ات
نام حق گل کرده از لب‌های تو
گریه، شمع محفل شب‌های تو
آیه‌های نور، مشتاق صدات
جانِ شب بیدارها بادا فدات
قبلۀ دل باب حاجات همه
ناله‌ات صوت من

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 10:47
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

کنج زندان دل پریشان چشمانم شد گریه باران
زندگی پرغصه ام در قعر چاه رو به پایان
در دوران اسارت دارم از غم شکایت می زنم من صدایت
کجایی مادر
بی قرارم نیمه جانم دربند غل استخوانم
وای از این غم ذره نوری می آزارد دیدگانم
خسته و درمانده ام اشهدم را خوانده ام منتظرت مانده ام
کجایی مادر
ماتم دیده غم کشیده جانم روی لب رسیده
می شوم من روضه خوان تشنه لبِ سربریده
لبریز درد و آهم اسیر و چشم به راهم من هم در قتلگاهم
کجایی مادر
دوباره دل دارد آوا شد دلتنگ خون خدا
کرببلا کرببلا کرببلا کرببلا
این دل پرشور و شین شده دلتنگ حسین تنگ بین الحرمین
یاحسین ارباب
********
شاعر: رضا تاجیک
منبع: بي پلاك

دانلود سبک

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 10:50
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

دل ماتم زده ام ناله و فریاد دارد / یاد مظلوم و غریب سِجن بغداد دارد
پسر فاطمه(س) و گوشه ی زندان بلا / دیده تر، خونین جگر، خاطر نا شاد دارد
دیدگانش به در است، تا که بیاید خبری / حسرت دیدن رخساره ی اولاد دارد
با پَر و بال شکسته صید محبوسِ قفس / ناله از بی رحمیّ و جفای صیّاد دارد
قعرچاه وجسم رنجور و«ذِ ساقِ المَرضوض» / همه ازکینه ی زندانبان جلّاد دارد
تازیانه یک طرف،دشنام وطعنه یک طرف / شِکوه هازین ماجرا درروزمیعاد دارد
غُل و زنجیر ستم با بدنش گشته یکی / مگر این گل چقدر طاقت بیداد دارد
غربت بی یاوری و دل شکسته لاجرم / او زمرگ آرزوی یاری و امداد دارد
روزه داراست و ولی افطاراوبا سیلی است / با رخ نی

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 16:24
• نوشته شده توسط
• یحیی

کسي که آسمونيا حاجت مي گيرن از نگاش
غنچة غم گل داده تو باغچة دلواپسياش
خدا مي دونه چقدر قلبش بي شکيبه
ميون زندان آقا مون خيلي غريبه
توي باغ خشک و خالي و سرخ لبهاش
گلي که سبز مونده تنها أمن يجيبه
***
چه طوري آروم بگيره تلاطم گريه هامون
که جون داده کنج قفس غريب و تنها آقامون
همه عالم پرشد از عطرو بوي غربت
دعاي اون خسته دل شد آخر اجابت
همه تا ديدند تنش رو خون گريه کردند
روي دستاش مونده بود زنجير اسارت
***
شکر خدا که دخترش نديده اون صحنه ها رو
طاقت نمي آورد دلش ببينه اشک بابا رو
خالي بود جاش بين اون دشت اشک و ناله
که پرپر مي شد با شمشيرها باغ لاله
امون از اون لحضه اي که با گريه مي ديد
سر باباش و ب

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 11:18
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

حساس ترین آینه را می بردند
بر شانۀ سنگ ها، کجا می بردند؟
با اینکه سلیمان زمانت بودی!
تابوت تو را غلام ها می بردند
تابوت نه، اشتباه گفتم ای وای
با تخته ی پاره ای تو را می بردند
با ساق شکسته پیکرت را، ای کاش
پیچیده میان بوریا می بردند
از تختۀ در، دست و سرت آویزان
گیسوی تو در باد رها می بردند
تا خشک شود نموری پیرهنت
باید بدنت به کربلا می بردند
آیینه ی تکه تکه ای بودی که
از قصد، تو را چه با صدا می بردند
ای کاش به جای جسر بغداد آقا
بر نیزه سرت شام بلا می بردند
شاعر:وحید قاسمی

• دوشنبه
• 13
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 04:44
• نوشته شده توسط
• یحیی

عزيز زهرا تو کنج زندان بي سر و سامون
ميون غمها چشاش گرفته نم نم بارون
با دل محزون محبس هارون قتلگاهش شد
تازيانه ها مونس جان و سوز آهش شد
واي واي واي امون از اين دل 2
باب الحوائج موسي بن جعفر
****
جوون زهرا پير شد تو زندان تو غل و زنجير
بعد يه عمري چشم انتظاري شد ز جونش سير
ناسزا گويد سندي شاحک روبروي او
تو شب غربت هجرت راحت آرزوي او
واي واي واي امون از اين دل 2
باب الحوائج موسي بن جعفر
****
بارون غصه تو چشم عالم داره مي ريزه
عاقبت اين مه خدايي بس غم انگيزه
جسم عطر آگين تخته ي چوبين غربت آقا
اين دل شيدا نوحه ي زهرا آه و واويلا
واي واي واي امون از اين دل 2
باب الحوائج موسي بن جعفر
********
شاعر:

• جمعه
• 10
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 11:26
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

پر بسته بود... وقت پریدن توان نداشت
مرغی که بال داشت ولی آسمان نداشت
خو کرده بود با غم زندان خود ولی
دیگر توان صبر در آن آشیان نداشت
جز آه زخم های دهن باز کرده اش
در چارچوب تنگ قفس همزبان نداشت
آنقدر زخمی غل و زنجیر بود که
اندازه ی کشیدن یک آه جان نداشت
زیر لگد صداش به جایی نمی رسید
زیر لگد شکست و توان فغان نداشت
با تازیانه ساخت که دشنام نشنود
دیگر ولی تحمل زخم زبان نداشت
هر چند میزبان تنش تخته پاره شد
هرچند روی پل بدنش سایبان نداشت
دیگر تنش اسیر سم اسب ها نشد
دیگر سرش به خانۀ نیزه مکان نداشت
شاعر:محمد بیابانی

• دوشنبه
• 13
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:05
• نوشته شده توسط
• یحیی

زندان رواق روشنی شد غرق نورت
دیوارها نمناک از شرم حضورت
دهلیزها مستند هنگام عبورت
زنجیر تسبیحی به دستان صبورت
این بندها در بند زلف دلپذیرت
موسای دربندی و هارون ها اسیرت
یوسف که ترس از تنگی زندان ندارد
جان جهان است او غم کنعان ندارد
سیمرغ عاشق فکر آب و نان ندارد
زندان توان بستن مردان ندارد
عاشق دلش دریاست، حتی کنج زندان
تصویری از دنیاست، حتی کنج زندان
ای هفت دریا خیره در پهنای صبرت
هفت آسمان یک برکه در دریای صبرت
ای هفت شهر عشق در معنای صبرت
زانو زدند ایوب ها در پای صبرت
آقا! به این حجم بلا عادت ندارم
باید بگویم شاعرم، طاقت ندارم
سنگینی شلاق و آن بازو!... خدایا
زنجیر بر آن قامت دلجو!... خدایا
چ

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:13
• نوشته شده توسط
• یحیی

یا رب رضای من بود اندر رضای تو
که اینسان اسیر بند گرانم برای تو
روز و شبم به ظلمت زندان یکی بود
هر چند روشن است دلم از ضیای تو
از بی کسی و ظلمت زندان مرا چه باک
چون مونسم تویی و منم مبتلای تو
سخت است درد غربت و هجران و انتظار
اما چه غم که سهل شود در هوای تو
از سوز زهر، جان به لب آمد مرا ولی
شادم که می‌رسم به وصال لقای تو
دیگر ز عمر سیرم و از زندگی بری
خواهم که جان خویش نمایم فدای تو
آن کنج خلوتی که برای عبادتت
می‌خواستم، نصیب شوم از عطای تو
ای حجت خدای که باب الحوائجی
دارد امید بر تو "موید" گدای تو
شاعر:سیدرضا موید

• دوشنبه
• 13
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:25
• نوشته شده توسط
• یحیی

زندان تیره از نفسش روشنا شده
صد یاکریم گاه قنوتش رها شده
تا دیده کنج خلوت زندان، شکسته بال
در سجده آمده همه جانش دعا شده
از فتنه های سلسله تیرگی تنش
هر بند شرح واقعه نی نوا شده
آزادی است از دو جهان یاد او ولی
زنجیر بس که خورده تنش توتیا شده
این جامه فتاده به گودال قتلگاه
تصویری از حماسه کرببلا شده
هر گوشه گوشه تربت نوباوگان او
آیینه دار حرمت دین خدا شده
امروز کیمیای جهان سرزمین ماست
این خاک اگر طلا شده هم از رضا شده
معصومه، کوثری ست کز امواج حلم و علم
دریای خفته در دل ایران ما شده
دیدیم این که تا به ثریا توان رسید
هر دم به یمن پنجره هایی که وا شده
موسای دیگری ست، کنون نیل دیگری ست
فرعون هاست غ

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:48
• نوشته شده توسط
• یحیی

از گردش فلک، سر و سالار سلسله
شد در کمند عشق، گرفتار سلسله
نَبود هزار یوسف مصری بهای او
آن یوسفی که بود خریدار سلسله
تا دست و پا و گردن او شد به زیر غُل
رونق گرفت ز آن همه بازار سلسله
هرگز گلی ندیده ز خار آنچه را که دید
آن عنصر لطیف ز آزار سلسله
آگه ز کار سلسله جز کردگار نیست
کان نازنین چه دید ز کردار سلسله
غمخوار و یار تا نفس آخرین نداشت
نگشود دیده جز که به دیدار سلسله
جان ها فدای آن تن تنها که از غمش
خون می گریست دیده ی خونبار سلسله
این قصه، غصه ای است جهانسوز و جانگداز
کوتاه کن که سلسله دارد سر دراز
×××
شاعر:محمد حسین غروی اصفهانی

• چهارشنبه
• 15
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:27
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای دستگیر خلق خدا دست هایتان
زیباترین جواب دعا دست هایتان
گفتم در این مسیر گدایی تان کنم
شاید رسد به دست گدا دست هایتان
دستانتان دو دست خداوند طاهر است
دست پُر از گناه کجا، دست هایتان؟!
از این گناهکاری دستان من چقدر
افتاده است فاصله تا دست هایتان
باور نمی کنم فقط از کثرت گناه
نگرفته اند دست مرا دست هایتان
باشد! به خاک پای شما سجده می کنم
خورده به خاک پای شما دست هایتان
وقتی به خاک پای شما بوسه می زنم
دارم به دست های شما بوسه می زنم
اسلام راستین، مسلمان درست کن
با یک نگاه حضرت سلمان درست کن
از کیمیای دیده ی خود خرج ما نما
این سنگ را تو لوءلوء و مرجان درست کن
مولا بیا به خاک کف گیوه های خود
دست

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:52
• نوشته شده توسط
• یحیی

گوشه ی دخمه خلوتی دارد
کوه طورش همین سیه چال است
نمکِ آخرِ مناجاتش
روضه های شهید گودال است
توبه می کرد جای مردم شهر
گریه می کرد جای ما و شما
پسر فاطمه دعا می خواند
نیمه شب ها برای ما و شما
هر دلی عاشق نگاهش شد
خالی از تیره گی و زشتی شد
در کنار ضریح چشمانش
زن بدکاره ای بهشتی شد
زن رقاصه را به راه آورد
عارف حق، جدا ز غیرش کرد
پشت آن میله های فولادی
این چنین عاقبت به خیرش کرد
با رکوع و سجود فاطمی اش
شیوه ی بندگی به او آموخت
با نگاه پر از محبت خود
حکمت زندگی به او آموخت
ساق پایش شکستگی دارد
داد می زد ز درد، سجاده
غل و زنجیرها اجازه دهید
در قنوتش به زحمت افتاده
درد تا مغز استخوان می رفت
با لب تشنه

• چهارشنبه
• 15
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:33
• نوشته شده توسط
• یحیی

من و توسل به صحن و سرای موسی ابن جعفر
سر ارادت نهادم به پای موسی ابن جعفر
جهان هستی و جانش فدای موسی ابن جعفر
که لب گشاید به مدح و ثنای موسی ابن جعفر
قسم به جان رضایش بکوش بهر رضایش
رضای حق را بجو در رضای موسی ابن جعفر
به ذات حق کن توکل به سوی او بر توسل
که کل رحمت حق بود در عطای موسی ابن جعفر
هزار خاقان و قیصر کم از غلام غلامش
هزار حاتم گدای گدای موسی ابن جعفر
کلیم مدهوش طورش عصا به کف در حضورش
مسیح بیمار دارالشفای موسی ابن جعفر
نه می دهم دل به طور و نه می کنم رو به سینا
که سینه ام گشته دارالولای موسی ابن جعفر
عدوست مرهون فیضش به حیرت از کظم غیظش
که فیض گیرد به غیظ از دعای موسی ابن جعفر
کجا ن

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 15:27
• نوشته شده توسط
• یحیی

امام هفتم ما پاره پاره شد جگرش
نشسته گرد یتیمی به چهره ی پسرش
بدن کبود، جگر پاره، ساقِ پا مجروح
مگر چه آمده زیر شکنجه ها به سرش
هزار حیف که از جمع نوزده دختر
یکی نبود کنار جنازه ی پدرش
انیس و مونس او بود در سیاهی شب
صدای حلقه ی زنجیر و ناله ی سحرش
سیاه چال کجا طایر بهشت کجا
هزار حیف که یکباره ریخت بال و پرش
نیاز نیست ببندند چشم هایش را
که نیست تاب نگاهی دگر به چشم ترش
به هر کجا که روی قبری از زُراره ی اوست
نشان غربت فرزندهای دربدرش
شراره ی دل او گشت اجر روزه ی او
درست موقع افطار پاره شد جگرش
سیاه چال و نماز شب و غل و زنجیر
فراق روی رضا بود غصّه ی دگرش
بسوز ای دل «میثم» در آتش دل او
که سوز شعر

• چهارشنبه
• 15
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:45
• نوشته شده توسط
• یحیی

در سوگ عزای هفتمین ستاره ولایت

سر شب تا به سحر گوشه زندان چه کنم
دل آشفته چو گیسوی پریشان چه کنم
گاه پروانه صفت سوختم از هجر رضا
گا چون شمع مرا سینه سوزان چه کنم
آرزویم به جهان دیدن روی پسر است
سوختم، سوختم از آتش هجران چه کنم
کنج زندان، بلا گشته ز هجران رضا
تیره تر روز من از شام غریبان چه کنم
نه رفیقی به جز از دانه زنجیر مرا
نه انیسی به جز از ناله و افغان، چه کنم
به خدا دوری معصومه و هجران رضا
می کشد عاقبتم گوشه زندان چه کنم
از وطن کرده مرا دور،جفای هارون
من دل خسته سرگشته حیران چه کنم
گلی از خار ندید، این همه آزار که من
دیدم از طعنه این مردم نادان چه کنم
سرنگون کاش شود خانه هارون پلید
که چن

• یکشنبه
• 12
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 16:30
• نوشته شده توسط
• یحیی

کسی بدون دلیل از صدا نمی افتد

لب کلیم ز سوز دعا نمی افتد

کریم در غل و زنجیر هم کریم بُود

به دست بسته شده، از عطا نمی افتد

اگرچه خاک نشسته به روی لب هایت

عقیق، پا بخورد از بها نمی افتد

مگر چه گفته به تو این زبان دراز یهود؟

همیشه از دهنش ناسزا نمی افتد

چه آمده به سرت پنجه میکشی بر خاک؟

به هر نفس، لب تو از ندا نمی افتد

به سینه ای که لگد خورد پشت در سوگند

بدون درد سر این ساق، جا نمی افتد

کسی که در تن او پیرهن شده پاره

به یاد بی کفن کربلا نمی افتد

تو گیر یک نفر افتاده ای چنین شده ای

تن تو در گذر گرگ ها نمی افتد

پس از سه روز تو را عده ای کفن کردند

سر بریده ی تو زیر پا نمی افتد

سنان

• چهارشنبه
• 15
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 06:07
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای با خبر ز درد نهانت خدای تو
نَبود سزای گوشه ی تبعید جای تو
زندان توست سینه ی سینای معرفت
موسایی و هزار چو موسی گدای تو
ای ناخدای کشتی دین کز اراده ات
خاک نمور، نیل شود زیر پای تو
آری اگر اراده کنی، این سیاه چال
بهتر شود ز باغ و گلستان برای تو
اعجاز عشق موسیِ عمران ندیده بود
زنجیر می شود ید و بیضا به پای تو
ای کرده اختیار بلا را به جان خود
شیعه فدای غربت و درد و بلای تو
معبود بسکه طالب سوز صدات بود
می خواست روز و شب شنود ناله های تو
تو دردهای مادر خود را چشیده ای
سیلی نبود ای گل زهرا سزای تو
خَلّصنی یارب تو چو عجّل وفاتی است
شد مستجاب گوشه ی زندان دعای تو
ای پیکر تو با غل و زنجیر آشنا
مثل اسی

• دوشنبه
• 13
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:03
• نوشته شده توسط
• یحیی

چطور زنده بماند؟ بعید می دانم
سحر به صبح رساند ! بعید می دانم!
چگونه ماه بتابد به آن سیه چالی
که قدر نور نداند بعید می دانم
خدا کند تن زنجیر بسته را دشمن
به کوچه ها نکشاند بعید می دانم
خدا کند که به تعجیل، دخترش، خود را
به دیدنش برساند بعید می دانم
به جسم او ستم تازیانه ها ای کاش
تُوَل تُوَل ننشاند بعید می دانم
لبان تشنۀ او را دو قطره آب خنک
خدا کند بچشاند بعید می دانم
ز بس شکسته شده، با اشارۀ ابرو
قنوت وتر بخواند؟ بعید می دانم
به دست های شکسته قنوت ممکن نیست
مگر به آه کشاند بعید می دانم
رسد به بام اجابت، دعای خلصنی
مگر دعا برهاند بعید می دانم
مگر شود که اجل بی اجازۀ محبوب
ز دوست جان بستاند بع

• چهارشنبه
• 15
• خرداد
• 1392
• ساعت
• 05:29
• نوشته شده توسط
• یحیی

هر لحظه ای که آمد و از من خبر گرفت
حالات سجده های مرا در نظر گرفت
می دید عاشقانه مناجات می کنم
اغلب سراغی از من عاشق سحر گرفت
نفرین به ضربه ای که نماز مرا شکست
رویم ز ضرب دست یهودی اثر گرفت
پاره شد عبا به تنم بسکه با شتاب
این تازیانه حلقه به دور کمر گرفت
جا خورده دنده ام به گمانم که پهلویم
چون پهلوی مدینه به تیزی در گرفت
فهمیده بود غیرت ما روی مادر است
با حرف بد قرار مرا بیشتر گرفت
دانستم از چه کودک جا مانده ی حسین
وقت فرار دست خودش روی سر گرفت
در شام دختری که خودش ضربه خورده بود
دامن برای روی کبود پدر گرفت
هر چه شد عاقبت سرم از تن جدا نشد
تشییع پیکرم به زیر دست و پا نشد
تیزی نیزه ای نرسیده به

• چهارشنبه
• 30
• مرداد
• 1392
• ساعت
• 07:10
• نوشته شده توسط
• یحیی