چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
در راه خدا نام علی(ع) زمزمه کرد
دشمن ز کلام حقّ او واهمه کرد
با هر سخنش کاخ ستم می لرزید
احیا ، جلوات ِحیدر و فاطمه(س) کرد
---
یوسف به ته چاه دیانت می کرد
دشمن به مقام او اهانت می کرد
بی رحمی هارون به سیه چال رسید
بر حافظ اسلام خیانت می کرد
---
ما مفتخریم باب حاجت داریم
با دشمن اسلام لجاجت داریم
ما پیرو مکتب پیمبر هستیم
بر گفته ی خودبه حق سماجت داریم
شاعر : اصغر چرمی
هنگام وداع با ناله شده گویی غم دل صد ساله شده
غرق محنم این ثانیه ها هستم به خدا دلتنگ رضا
گشته وقت رهایی از دست زنجیر/ با دست تقدیر/ سر شد شب من
دارم شوق پریدن سوی مدینه/ از زهر کینه/ خون شد لب من
وای وای خَلِّصني يا رَب 2
روشن شده دل در این ظلمات یارم نشده جز صوم و صلات
بودم شب و روز در حال سجود شد همدم من از اهل یهود
بین زندان غمها شد پیکرم زخم/ از بس که بی رحم/ زد تازیانه
از بغض کینه ی خصم رفته قرارم/ چشمان تارم/ دارد نشانه
وای وای خَلِّصني يا رَب 2
دنیای غمم این آخر کار بارد نظرم چون ابر بهار
بی و تابم و زار در وقت سفر شد نذر حسین این اشک بصر
می خوانم من دوباره از کربلا و/ از سر جدا و/ از
من در این زندان هارون روزها سر می کنم
پیروی از جدّ خود ساقیِّ کوثر می کنم
در غُل و زنجیرِ هارون حبس گشتم بی گناه
زیر و رو با ذکر حق کاخ ستمگر می کنم
من ز پا تا سر پُر از درد جراحاتم ولی
استقامت در بلا با یاد مادر می کنم
عُقده ها دارد به دل سِندی بی شرم و حیا
روضه های کوچه را این گونه باور می کنم
گر زپای نیمه جانم دائماً خون می چکد
یاد دردِ پهلوی مجروح مادر می کنم
صورتم از ضرب سیلیّ عدو نیلی شده
یاد مظلومیت زهرای اطهر می کنم
شاعر : اصغر چرمی
تو این کویر خستگی بال و پری شکسته دارم
هیچ کی نمیشه باورش که من سری شکسته دارم 2
کنج این سیه چال می گیرم بونه دوباره
دل شکسته ی من از این غم خونه دوباره
اونکه برام می سوزه دل زندونه دوباره
دلی شکسته دارم/ به خون نشسته دارم/ دستای بسته دارم/ وای وای وای
در کنج این سیه چال/ وقتی که میرم از حال/ میشم شهید گودال/ وای وای وای
فاطمه جان کجایی 3 مادر جان 2
برای فرزندم رضا دلم گرفته و می سوزم
چشمای غرق خونمو به پاشنه ی این در می دوزم 2
تنم داره می سوزه به زیر این تازیونه
می افته هی به جونم این نامرد چه وحشیونه
حلقه به حلقه زنجیر پر از لخته های خونه
بازم دارم می بارم/ خسته و بی قرارم/ دیگه توون ندارم/
تدبیر کــردند......... قتل ترا بر گـــردن تقـــــــــدیر کردند
آنهاکه بازهر......... کام ترا از زندگـــــانی ســـــیر کردند
با تازیــــــانه........ درپیش چشمت کوچه راتصویرکردند
با ناســزاها......... بدتر ز کار تیــــغه ی شمشـــیر کردند
باضرب سیلی...... یک روزه, صدساله رخت را پیرکردند
باکظم غیظت........ روباه ها پیش تو خود را شـــیر کردند
درچارده سال........ با ضربه ها در کشتنت تاخــــیر کردند
شمع وجودت......... شد آب و تشییع ِ غُل و زنجـیر کردند
شاعر : صمد علیزاده
مجلس پنجاهم:
شهادت امام موسی کاظم (ع )
نه معرفت فیض حضورت دارم
نه دیده ی جلوه های نورت دارم
ای حجت عصر والزمان یا مهدی
امّید به جمعه ی ظهورت دارم
یابن الحسن امشب شب شهادت موسی بن جعفر پدر بزرگوار امام رضا است که ما ایرانی ها مدیون وجود این امام رئوف هستیم. امشب شب شهادت پدر بزرگوار حضرت معصومه است که حرم اهل بیت است.
یابن الحسن تو را به صاحب این شب عزیز قسم می دهم که یک سری به این محفل و مجلس ما بزنی.
امام کاظم علیه السلام 7 سال یا به روایتی 14 سال در زندان در زندان هارون الرشید بود.
هر کس در این دوران به اهل بیت علاقه داشت باید به زندانی میشد روزی هارون الرشید به امام عرض کرد: حاضرم که فدک را
بار الاها حضرت موسی بن جعفر قالدی تنها
بیر کیچیک مرطوب یئرده حبس اولوپ دلبند طاها
ذکری یارب یارب اولدی سسلنیپدی بار الاها
اولدی راضی هر بلایه زادة زهرای اطهر
جان ئریر زنداندا یارب حضرت موسی بن جعفر
اون بیر ائیل زنداندا آللاه اولدی گل تک جسمی پرپر
زاهد شب زنده دار وعارف و عالمدی دینه
معدن حلم و کرامت مقتدادی متقینه
حجت اهل سمادی رهنما اهل یقینه
حضرت صادق آتاسی شیعه یه مولا و سرور
جان ئریر زنداندا یارب حضرت موسی بن جعفر
اون بیر ائیل زنداندا آللاه اولدی گل تک جسمی پرپر
ائیلروخ هارونه لعنت حضرته ائیلوب جسارت
بیر قارانلوق تنگ یئرده حضرته وئردی اقامت
حضرت زهرا بالاسی آللاهیلان ائتدی خلوت
عرض ائدوب ن
نگاه خسته ی تان ماتمی به دل انداخت
برای سینه ی ما روضه ی محرم ساخت
دوباره پیرُهن مشکی عزای شما
و باد می وزد از مشهد رضای شما
بخواه تا که کمی روضه خوان شوم آقا
فدای آن تن مجروحتان شوم آقا
چقدر برف نشسته است روی گیسویت
شبیه مادرتان گشته است پهلویت
امام گوشه نشینم ، نگو تو را زده اند
نه نه نذار ببینم ، نگو تو را زده اند
تو را به جان رضایت نگو چه بد زده است
نگو که پای پلیدی تو را لگد زده است
چقدر رنگ کبودی گرفته بازویت!!!؟
چقدر فاصله افتاده بیـن زانویت !؟
تکان مخور ز پرت خون تازه می آید
از این شکاف سرت...خون تازه می آید
فدای آن همه زخم نشسته بر بدنت
فدای ساق شکسته...فدای آن دهنت
امام یکسره مظلوم !
سالها وقتِ دعایِ سحرم خندیدند
درسیه چال به اشکِ بصرم خندیدند
سالها شد سپری در غل و زنجیر عدو
و به آزردگی بال و پرم خندیدند
روزها روزه ام و ناله کنان بهر حسین
بر لب خشک وبه چشمان ترم خندیدند
شد پذیرایی شان سیلی و دشنام و لگد
جای افطار به درد ِ کمرم خندیدند
مادرم فاطمه را چون که صدا میکردم
به جواب ِ نفس ِ نوحه گَرَم خندیدند
این نگهبان بخدا نسل و تَبار زَجر است
از همانها که به اطفال حرم خندیدند
خون دل خوردم از آن زخم زبانها همه عمر
دائما ً بر نفس شعله وَرم خندیدند
شکر حق گفتم و در خلوت با ربّ جَلیل
چهره بر خاک و بسوز جگرم خندیدند
تاکه آن زهر به جان کندن من خاتمه داد
شاد گشتند و همه دور و بَرم خند
پـر می زند دوبـاره قلم در هوای تـو
چون آسمان گرفته دلش در عزای تو
دیگـر صدای ناله ی شبهـات رفتـه و
حتـی سحـر بهانـه بگیـرد بـرای تو
از حال می روی چه قَدَر بین سجده ها
مشتـاق این عبـادت شیرین خدای تو
بـا سیلی و شکنجه کـه افطـار میکنی
حالا شبیـه فاطمه شد روضه هـای تو
با ناسزا بـه مادرتـان گریـه میکنـی
چـون از تبـار فاطمه ای ماجـرای تـو...
موسای مـا تویـی و فقط با اشـاره ای
نیلـی روان ز چشم تـرم با عصـای تو
بـدکـاره هم شوم تو مرا خوب میکنی
آدم کنـــد مــرا نفس ربنــای تـو
باب الحوائـج همــه ی مستمنـدهـا
شـد مستجاب حاجت مـا از دعـای تو
آیـا شـود گـدای حریـم شمـا شوم؟
هستـم دخیـل دامـن ابـن الرضای
چهار چوب نگاهت به چهار دیواری
اگر چه روز نداری، همیشه بیداری
مکیده است توان تو را لب زنجیر
برای دادن جان، ناتوان! توان داری
تفاوتی نکند روز و شام در چشمت
ز دست دشمن خود دائماً در آزاری
بگو که غنچۀ خود را ز دست گل چینان
کجا به دست که ای باغبان تو بسپاری؟
زبان روزه ای و باز هم زمان اذان
به سفرۀ تو شده تازیانه افطاری
دوباره رفته ای از هوش، دور تا دورت
ملائـکه همه سینـه زننـد با زاری
شاعر : محسن عرب خالقی
ای زیر و بم گریه ی زنجیر شنیده
با زمزمه ای موج به موج آینه چیده
ای محبس بی روزنه دیدی که نوشتند:
بر سقف کبودت رقم قتل سپیده
دود از نفس سوخته ات حلقه به حلقه
تا جزر و مد دجله ی بغداد رسیده
از شعشعه ی حیدری یوسفم افتاد
صد ولوله در محبس و هی دست بریده
ها! می شنوی ناله ی «یا صاحبی السجن»
در چشم ترش معجزه هایی ست عدیده
ای کاش که امشب متلاشی شوم از بغض
بر منبری از روضه ی آن ماه ندیده
گفتند شده «سوق ریاحین» پل بغداد
سوگند که جز لاله ی قرمز ندمیده
با پای خودش کعبه به تشییع می آید
تا تلبیه در تلبیه از حبس شنیده
این ماه جوان کیست که با گریه عبا را
در بدرقه بر کشته ی خورشید کشیده؟!
این ماه جوان هروله در
کنج زندان می کشم این سو و آن سو پیکرم
جرمم این بوده که فرزند نبی و حیدرم
بس که دشمن داده آزارم در این زندان غم
می چکد خون جگر از نوک مژگان ترم
استخوان هایم شکسته، از جفای دشمنم
سلسله در سلسله سر تا به پا، پا تا سرم
رد پای تازیانه بر تنم افتاده و ...
پیرهن گردیده عضوی از تمام پیکرم
سلسله سنگین و تن زار و فراوان زخم من
خون چکد از جسم زارم تا تکانی می خورم
تا شکسته استخوان ها را نظاره می کنم
یاد آن پهلو شکسته، یاد دیوار و درم
من اسیرم لیک مردم، از جسارت ها چه باک
دل غمین زینب و بازار و سنگ و معجرم
شاعر : ناصر شهریاری
آن پيكري كه بود ز گل هم شريف تر
جز دست تازيانه نوازشگري نداشت
شمعي كه سال ها به شبستانِ بي كسي
ميسوخت قطره قطره و خاكستري نداشت
خورشيد،سال ها مَه رويش نديده بود
روز و شبش يكي و شبش اختري نداتشت
زنجير بوسه داد به پايش به صد دهان
شد مهربانِ او كه كس ديگري نداشت
بوسيد پاي او و ز پايش نشد جدا
شكر خدا كه بوسه ي محكم تري نداشت
شاعر : سید فرید احمدی
هر قدر پیر می شوی و مو سپیدتر
وا می شود به روی تو زخمی جدیدتر
در سجده دید هر كه تو را، جز عبا ندید
هر روز می شوی ز چه رو ناپدیدتر؟
جدّت به بوریا و تو در هفت پارچه!
انصاف دِه كدام شما شد شهیدتر؟
یك لنگه در برای تو تابوت می شود
قحطی رسیده یا كه رسوم جدیدتر
دریا به روی تخته شكسته چه می كند؟
از تو بعید نیست از این هم بعیدتر
زانوی تو دو تا شده یا عیبِ چشم ماست؟
كوته شده است تخته و یا تو رشیدتر
----------------------------------------------------------
شاعر : محمد سهرابی
از تازيانه مانده بر رويت نشاني
روحت جراحت ديده از زخم زباني
زنجيرهاي پير اين گردن گواه است
شايد فقط امروز را زنده بماني
با اين تن سنگين نمي دانم چگونه
داري بلاي شيعيان را مي كشاني ؟
محروم از يك روزنه نوري به زندان
گرچه تو خورشید همه کون و مکانی
پهلوی تو با ضرب پايي آشنا شد
چون خواستي شب ها مناجاتي بخواني
از اين شكنجه سخت تر بهر پسر نيست
اسمي برند از مادرش با بد دهاني
چشم انتظار ديدن روي رضايي
در اين سيه چاله ... بميرم ، نيمه جاني
شكر خدا در شهر غربت هم كه هستي
تو باز داري در غريبي دوستاني
شكر خدا كه بعد مرگ تو كسي هست
نگذارد عريان بر زمين ديگر بماني
اما خدا داند كه زير نعل اسبان
ديده چه جسمي !
دلم را کردهای از ماتمت پیر
قسم بر سجدههای کُنجِ زندان
غریبیات شده در سینه چون تیر
از این زندان به آن زندان روانه
ز دستِ زندگی آخر شدی سیر
جهانْ کوچک به پیشِ غصههایت
یکی دردِ تو را کی شرح و تصویر؟
شده چشمم به پشتِ اشک زندان
بیا دست منِ افتاده را گیر
ضریحت را ندیدم وا دریغا
کنم ناله از این احوال و تقدیر
بیا موسی بن جعفر از سرِ لطف
دلم را با نگاهی کن تو درگیر
دلم را بر ضریحت چون دخیلی
ببند و با ولایت کن تو تسخیر
شاعر : حسن فطرس
ای بنای حرم عدل و امان را بانی
وی زرخسار تو آفاق همه نورانی
ای تو در مکرمت و جود نبی را مانند
وی تو در منزلت و قدر علی را ثانی
تو امین اللهی و بر در بیت الشرفت
هست جبریل امین را شرف دربانی
آن جمال ملکوتی که توداری .به ملک
ازتماشای رخت دست دهد حیرانی
که گمان داشت که باآن همه تشریف و جلال
یوسف فاطمه یک عمر شود زندانی
آب شد شمع وجود تو و خون شد دل تو
وای از ظلم مطامیر و شب ظلمانی
از فشار غم واندوه به تنگ آمده بود
روح قدسی تو در کالبد انسانی
مرگ خود را زخدا میطلبی حق داری
ای گریبان تو در پنجه سرگردانی
به پریشانی تو دجله بغداد گریست
ای نصیب تو همه بی سر و بی سامانی
بر در قاضی حاجات مناجات کنان
عرض
ای هفتمین مهر سپهر پارسایی
ای پادشاه کشور عقده گشایی
سر تا قدم آیینه ی پیغمبری تو
موسای کاظم یادگار جعفری تو
ای سکه ی عشقت به ملک جود رایج
دریای مواج کرم باب الحوائج
بر دشمنان هم لطف بی اندازه کردی
قرآن حق را با عمل شیرازه کردی
در گفته های تو کلام وحی پیداست
در کار و رفتارت تمام وحی پیداست
بهر قبول و رد تو معیار و ملاکی
نور خدا در ظلمت این تیره خاکی
ای طور سینا روشن از نور جمالت
ای برتر از اندیشه ی انسان کمالت
هر چند شد زندان هارون جایگاهت
خورشید روشن گشته از برق نگاهت
دربند،اما رهبری آزاده بودی
سنگر نشین عشق بر سجاده بودی
در حبس دشمن خلوتی با دوست بودت
گه در رکوع با خضوع و گه سجودت
ای آنکه در
ما عبـــــــد توایم،پس نجابــــت داریم
یعنی که به "کظم غیظ" عادت داریم
مــــا مردم سرزمین ایـــــــران اغلب
نسبــت به شمــا ویــژه ارادت داریم
شاعر : محمد کاظمی نیا
زمینه
(به سبك یه سال و نیمه،بعد از تو)
با قلبی خسته ، بال و پر میزنه کنج قفس
عزیز زهرا ، افتاد ای خدا دیگه ز نفـس
شبیه دستای مرتضی ، دستای آقا بسته بود
از این همه ظلم دشمنا ، تنش ضعیف و خسته بود
میخواست رضاشو باز ببینه ، خیلی آقا دل شکسته بود
شد ، دلشکسته ترین ، بی قرار و غمین
شده گوشه نشین
وای ، امون از غریبی
******
خدا میدونه ، آقا از دست عدو چی کشید
حتی یه لحظه ، آقا رنگ عافیت رو ندید
تو اون سیاهچال قامتش از ، جفای دشمنا خمید
ناسزا میگفتن به آقـا ، او هم فقـط آه میکشید
به دست سِندی بی حیا ، شد آقای خستهمون شهید
شد ، پاره پاره دلش ، پر شراره دلش
بی قراره دلش
وای ، امون از غریبی
شاعر
زمینه
می خونم دعا ، بین گریه ها
جان فاطِمه ، خلصنی خدا
رو گونه هام باز خون دله
نشستـه می خونم نافله
خدا میدونه که قاتلم (جسارت این قاتله)2
با این تازیـونه ها ، بـر جسمم بزن ولی
دیگــه نـاسزا نگو ، به (مادر آل علی)2
خلصنی خداخدا
******
اینجا قتلگاست ، گودال بلاست
اینـجا غربتش ، مثل کربلاست
غروبا زنـدون میشه حرم
با یـاد ارباب بی سرم
غروب عاشورا می شه باز (با گریه های مادرم)2
ای جد غریب من ، کاش بـودم تو کربلا
کاش می رفت سر منم ، (شبیه تو رو نیزه ها)2
خلصنی خداخدا
شاعر : محسن طالبی پور
دانلود سبک
زمینه
(به سبك یه سال و نیمه،بعد از تو)
با قلبی خسته ، بال و پر میزنه کنج قفس
عزیز زهرا ، افتاد ای خدا دیگه ز نفـس
شبیه دستای مرتضی ، دستای آقا بسته بود
از این همه ظلم دشمنا ، تنش ضعیف و خسته بود
میخواست رضاشو باز ببینه ، خیلی آقا دل شکسته بود
شد ، دلشکسته ترین ، بی قرار و غمین
شده گوشه نشین
وای ، امون از غریبی
******
خدا میدونه ، آقا از دست عدو چی کشید
حتی یه لحظه ، آقا رنگ عافیت رو ندید
تو اون سیاهچال قامتش از ، جفای دشمنا خمید
ناسزا میگفتن به آقـا ، او هم فقـط آه میکشید
به دست سِندی بی حیا ، شد آقای خستهمون شهید
شد ، پاره پاره دلش ، پر شراره دلش
بی قراره دلش
وای ، امون از غریبی
شاعر
نوحه
امام ِ کاظم غریب بغداد
از حبس هارون گردیده آزاد
غصه ها بوده در دل مولا
یک یهودی شد قاتل مولا
آه و واویلا
******
امان ز داغ فرزند حیدر
تابوت او شد یک تخته ی در
هر که بود آنجا ناله ها میزد
مادرش زهرا ناله ها میزد
آه و واویلا
*****
گرچه فدایی دور از وطن شد
موسی بن جعفر آخر کفن شد
دل بسوزد از داغ عاشورا
بی کفن مانده یوسف زهرا
آه و واویلا
شاعر : حاج امیر عباسی
دانلود سبک
شور
دلم داره بهونت ، که منم گدای خونت
باب الحوائج موسی بن جعفر
قسم به خودت آقا ، ندارم جایی جز اینجا
باب الحوائج موسی بن جعفر
سرمایه ی اشک و آه آوردم ، در محضرتون گناه آوردم
با من تو به جز وفا نکردی ، دست گدا رو رها نکردی
یا مولا ، ای انیس قلب مضطر ، گل یاس ِ گشته پرپر
هفتمین حجّت داور ، سیدی موسی بن جعفر
یا مولا سیدی موسی بن جعفر
******
دلم میخواد ای آقا ، کاظمین بیام ایشالا
باب الحوائج موسی بن جعفر
خوشم با غمت آقا ، فدای حرمت آقا
باب الحوائج موسی بن جعفر
ای خاک تو عرش کبریایی ، دلها میشه اونجا کربلایی
دلداده ی کاظمینم آقا ، من زنده به یا حسینم آقا
یا حسین ، ای حقیقت خدایی ، تو غریب آشنایی
ای
آنقدر روضهء در خواندکه بعد از مرگش
بدنش را به روی تختهء در می بردند
شاعر : مهدی نظری
بندِ دلم پاره شده
با طعنه های دشمنا
به پیش چشمای ترم
دشنام می دن ب مرتضا
کاری بکن جونِ مرا
بگیر خدای مهربون
دیگه که من خسته شدم
ار طعنه های بی امون
خدا دلم از دنیا سیره
ببین پاهام گیر زنجیره
خدا
دیگه نمی خوام زنده بمونم
منوُ
ببر به نزدِ مادرِ جوونم(2)
( یا موسی بن جعفر3)
....
...
ازجای زنجیر گران
خون می چکه روی زمین
بهر تسلا،پسرم
بیا دمی پیشم نشین
دیگه دلم تاب نداره
دختر من خواب نداره
فدای گریه هاش بشم
از دیده هاش خون می باره
خدا دلم ازدنیا سیره
شاعر: موسوی
دانلود سبک
چشم هایش همه را یاد خدا می انداخت
لرزه بر جان و دل تک تک ما می انداخت
پا برهنه همه بر بُشر شدن محتاجیم
نظری کاش که بر ما، گذرا می انداخت
دست بسته فقط او بود که شد دست به خیر
سکّه نه، ماه به کشکول گدا می انداخت
آن همه زخم به روی بدنش بود ولی
زَهر هم بر جگرش چنگ، جدا می انداخت
چشم خود بست ولی دختر او چشم به راه
روی شانه پسرش شال عزا می انداخت
او پر از درد شد امّا به خداوند او را
روضه ی کوچه و گودال ز پا می انداخت
پیکرش زخم شد امّا سر او دست نخورد
شد خراشیده ولی حنجر او دست نخورد
شاعر : محسن حنیفی
واحد
ناله زنان اهل سما ، گریه کنان اهل زمین
جان داده موسای تو در ، زندان هارون لعین
یا فاطمه یا فاطمه
صاحب عزا گردیده ای ، با قامت خمیده ات
بسته غل و زنحیر کین ، بر پای نور دیده ات
یا فاطمه یا فاطمه
از سوز غربت میکشید ، آتش زبانه از دلش
در کنج زندان بلا ، شد یک یهودی قاتلش
یا فاطمه یا فاطمه
بر غصه و مصائبش ، اشک ملک روانه بود
بر روی جسم لاغرش ، آثار تازیانه بود
یا فاطمه یا فاطمه
جسمش کفن شد عاقبت ، ای وای ازین درد و بلا
دلها بسوزد یاد آن ، مظلوم دشت کربلا
یا فاطمه یا فاطمه
آن دلبر دور از وطن ، آن کشته ی صد پاره تن
مانده به خاک قتلگاه ، غرقه به خون و بی کفن
یا فاطمه یا فاطمه
شاعر : حاج امیر عب
آرامش محض، روح آشفتهی توست
مبهوت، زمان زِ رنج ناگفتهی توست
تو صابری و صبر، شکیب از تو گرفت
تو کاظمی و خشم، فرو خفتهی توست
شاعر : سید مهدی حسینی
