چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
هر چه دارم همه از نام تو دارم حیدر
مستی ام را ز سر جام تو دارم حیدر
پرِ پرواز من از سمتِ نجف باز شده
همه دم من هوس بام تو دارم حیدر
شاعر : سیروس بداغی
باید از خویش رها کرد گرانجانی را
جز سر خاک نزد عقدهی پیشانی را
باید افکند به خون این تن حیوانی را
روبرو کرد به یک آینه حیرانی را
تا ببینیم عیان جلوهی ربّانی را
****
ربّ الارباب کجا، دیدهی در خواب کجا؟
رخ مهتاب کجا، سینهی مرداب کجا؟
تیغ پر آب کجا، گردن گرداب کجا؟
تاب احباب کجا و دل بیتاب کجا؟
نام حیدر برهاند دل زندانی را
****
گفتم از چشم غزالی دو غزل بردارم
از سر هند نظر، تاج محل بردارم
بیعمل آمدم از خیر عمل بردارم
رفتم از کندوی یعسوب عسل بردارم
نیش و نوشش به هم آمیخت غزلخوانی را
****
آب گشتیم و گلابی نخریدی از ما
دلمان سوخت کبابی نخریدی از ما
لا اقل کهنه کتابی نخریدی ازما
صبر کردیم
دم به دم من دم ز نامت میزنم یا مرتضی
تا خدا دارد خدایی میکنم مدحت به پا
عاشقانت تا ابد محبوبِ کوی دلبرند
با وجودت یا علی معشوقه گیرم من چرا؟
شاعر : سیروس بداغی
ما را قبول کن به گدایی ابالحسن
ما جمله نوکریم و تو شاهی ابالحسن
محتاجِ یک نگاهِ شماییم از ازل
عقده گشا زِ دل به نگاهی ابالحسن
گفتا بگو ز حیدرِ کرار سائلی
گفتم که عبدِ نابِ خدایی ابالحسن
گفتا چه دیدی از علی از راه و رسمِ او
گفتم ز غیرِ حق تو جدایی ابالحسن
عیسی گرفته إذنِ شَفا از کلامتان
بر دردِ ما سوی تو دوایی ابالحسن
هر روز ذوالفقار تو رقصد به وقتِ جنگ
هر شب هماره گرمِ دعایی ابالحسن
کعبه بدون تو چو بُت است دستِ مشرکان
خود کعبه و منی و صفایی ابالحسن
مستی ما نه زین می انگورِ أحْـمَــرْ است
تفسیرِ جام و باده شمایی ابالحسن
جنت که داده وعده خدا بهرِ مؤمنین
آنجا رود هر آن که تو خواهی ابالحسن
همین که نام تو بردم ، دهان من عسلی شد
و ذوالفقار زبانم شبیه لام علی شد
به دور ذهن و خیالم ، طواف کرد جمالت
به عشق دیدن رویت ، تصورم زحلی شد
محمد است علی و علی است جان محمد
همانکه دیر تر آمد به دار نامش علی شد
نه شعر سازم و شاعر، و اول من از آخر
قبول طبع ندارم ، ولی عجب غزلی شد
شاعر : جعفر ابوالفتحی
آن که وصفش میکند الّله به قرآن حیدر است
جلوه ی باری تعالی شیرِ یزدان حیدر است
کعبه را حق پیش پایش کرده ویران تا ابد
چون که تا روزِ جزا محبوبِ رحمان حیدر است
گر نبودش در جهان اسمی از این دنیا نبود
آنکه داده بر جهان همواره سامان حیدر است
صد هزاران همچو عیسی خادمانِ درگهش
گفته عیسی دم به دم معنایِ درمان حیدر است
من نمیگویم خدا باشد علی اما یقین
آنکه باشد نزد حق، مافوقِ انسان حیدر است
مُردگان را زنده گرداند علی با یک نگاه
آنکه بنموده بشر را مست و حیران حیدر است
منکرانِ مرتضی شیون کنان در آتشند
این نباشد ناروا چون دین و ایمان حیدر است
آنکه از مهر و وفا جود و سخا چون مصطفی
میدهد بر دردِ ما ال
این عطر حرم مست نموده همگان را
تنها نه بشر بلکه همه جانوران را
ابروی هلالی تو ای حضرت دلدار
در بند کشیده همه یوسف صفتان را
من ریزه خور سفره ی احسان تو هستم
آقا به خدا کار ندارم دگران را
حالا که بود روزی من دست تو ای شاه
اصلا نخورم ثانیه ای غصه ی نان را
لو رفته گمانم که علی جان تو خدایی
از بس که شفا داده ای اطفال زنان را
شیری نبود شیرتر از قنبرت ای یار
دنبال نموده صف پیکار یلان را
ای مظهر توحید قسم بر خَم گیسوت
عبد تو کند پادشهی پادشه هان را
شاعر : ابراهیم لالی
سرور و سالارِ ما مولا علی
عالِمُ الاسرارِ ما مولا علی
ها ولیُّ اللّه ؛ امامُ العالمی
حمدُ للّه دردِ ما را مَرهَمی
ای دوای دردِ ما ؛ رأسُ الکرم
دل هوای وصل دارد در حرم
در حرم دل را مداوا کرده ای
گِــــره های کورِ ما وا کرده ای
در حرم حالم الهی کرده ای
مرده ای را که وَه که ماهی کرده ای
در حرم دارد دلم وصلی مدام
کی رسد احوالِ ما را در کلام
در حرم دادی سُرورم سَرورا
مهرِ مَه دارد عَلَم در ماوَرا
مدح مولا کرده ام گَه در سحر
روحِ ما را کرده دارا دادگر
مدح او هر راه را هموار کرد
مدحِ او در راهِ ما صد کار کرد
ای که عمری مدح او کردی مرور
مدحِ مولا کرده موسی کوهِ طور
مدحِ مولا کرده آدم سوی ما
بی تو تاریخ به تاریکیِ شب می ماند
روشنی نقطه بی اصل و نصب می ماند
چشم پوشیدن از نام شما بی خردی ست
بی وجود تو چه فخری به عرب می ماند
دین به دنبال تو از صبح تولد میگشت
دینِ بی تو ز خداوند عقب می ماند
عین واحد به چهل جلوۀ خود تابیدی
قلم از کار تو انگشت به لب می ماند
ذوالفقار تو خدا را به ستایش آورد
جبرییل از ضرباتت به عجب می ماند
ذولفقار است و یا صاعقه باریدن کرد
حرکت ضربت تیغت به رطب می ماند
روز خیبر که درِ قلعه به دستت چرخید
همه گفتند که کار تو به رب می ماند
شاعر : حسن کردی
یا حیدر (ع)
سرشت من ز سرشت علی است ، ای عالم
غلام درگه اویم ، به خویش می بالم
میان جنت و زلف جلیل طوبا نه
میان صحن نجف من همیشه خوشحالم
چه آرزوست مرا در حیات و وقت مرگ
نظر به چهره ی دلچسب اوست آمالم
ریاح باد صبایم که میل او دارم
خداکند که به سویش کنند ارسالم
ز شیر پاک و ز نان حلال خلقم کرد
به سمت اوست هماره تمام امیالم
به نام نامی حیدر قعود باید کرد
به وقت بردن نامش "الف" نیم "دالم"
گدای مهدی زهرا ، در انتظارم من
غلام حیدر کرار و خصم دجالم
شاعر : جعفر ابوالفتحی
مدح امیرالمومنین پدر خاک یعصوب الدین امام علی (ع)
سائل کجا کجا شه اکرام ، مرتضاست
دست خدا ، حقیقت اسلام ، مرتضاست
لا یمکن الفرار من العدل ذوالجلال
بر تخت قسط ، مجری احکام ، مرتضاست
لا یمکن الفرار من السیف ذوالفقار
یکتا امیر صاحب صمصام ، مرتضی است
پیغمبر است شهر علوم و علی در است
عارف کجا کجا که علی حوض کوثر است
جبریل خاک زیر قدمهاش هم نشد
کس چون علی، امام همام امم نشد
قد کسی مقابل مولا علم نشد
روحی بدون اذن علی در شکم نشد
جز او کسی برای پیمبر ، صنم نشد
خورشید جز برای علی در عدم نشد
چشم خدا ز شوق جمال علی تر است
عارف کجا کجا که علی حوض کوثر است
عالم گدا و حضرت آقاست ، مرتضی
معشوق قلب زینب
ماسِوی گفت علی عرشِ خدا گفت علی
شهِ فرزانه ی ما در همه جا گفت علی
ماوراء گفت علی غارِ حراء گفت علی
شبِ معراجِ نبی ذاتِ خدا گفت علی
مصطفی گفت علی نور و ضیا گفت علی
کعبه تنها نه فقط سعی و صفا گفت علی
مجتبی گفت علی خون خدا گفت علی
ذکرِ تسبیح و مناجات و دعا گفت علی
یک صدا گفت علی خوف و رجاء گفت علی
جبرئیل آمد و با صوتِ رسا گفت علی
مبتلا گفت علی درد و دوا گفت علی
همه دم روحِ خدا بهرِ شفا گفت علی
با صفا گفت علی لطف و عطا گفت علی
داد انگشتر و همواره گدا گفت علی
بی ریا گفت علی حکم و قضا گفت علی
هر پشیمان شده از جرم و خطا گفت علی
مَه لقا گفت علی صاحبِ ما گفت علی
وقتِ آن واقعه موسی به عصا گفت عل
وقتی که علی صاحب ما بنده نواز است
ابواب خدا بر منِ ماتم زده باز است
من رونکنم سویِ خدا بی تو سپهدار
چون قبله تو باشی دلِ ما گرم نماز است
تا زائرِ بارانیِ ایوانِ طلاییم
برگو که دگر حورِ در آن جا چه نیاز است
تنها به علی گفتم و گویم غمِ خود را
چون خواجه ی فرزانه ی ما محرمِ راز است
سوزی که به ما داده دمی حیدرِ کرار
دائم دلِ ما غرقِ در آن سوز و گداز است
شاعر : سیروس بداغی
عاشق اگرچه شانه به گیسو نمی زند
بهر نیاز پَرسه به هر سو نمی زند
عمری است در خیال قدم رنجه ی علی
با اشکِ چشم، آب به هر گونه می زند
مقصود او نظاره ی رخسار ساقی است
بیهوده بین میکده جارو نمی زند
از سیلیِ زمانه اگر سرخ رو شود
جز مرتضی به هیچ کسی رو نمی زند
هر کس به ظن خویش شود یار بی نوا
حرف از دلیلِ کوچ، پرستو نمی زند
کل صفات ذات خدا جز خدایی اش
با مرتضی علی به خدا مو نمی زند
عابد بدون حبِ علی چون کسی است که
شیپور را گرفته و وارونه می زند
انگورهای روی ضریحش چه می کند
بیهوده شیخ بین حرم "هو" نمی زند
من حاضرم قسم بخورم بر ضلالتش
هرکس نجف رسیده و زانو نمی زند
بالم شکسته است ز طوفان معصیت
کش
ای تو دوا بر همه بیمارها
جمله خریدارِ گرفتارها
مدحِ تو را کرده خداوندگار
یا علی ای فاتحِ در کار زار
ای که ز عشقت شده ام سینه چاک
جانِ نبی هستی و بابای خاک
خَلقِ خدا ماتِ کراماتِ توست
پیر و جوان محوِ مناجاتِ توست
دینِ من آئینِ من از آنِ توست
پیر و جوان سر به گریبانِ توست
عالم و آدم همه سرمستِ توست
چرخشِ دنیا همه در دستِ توست
آن که نشد محوِ تو آزاده نیست
باده که بی إِذنِ شما باده نیست
چشم به الطافِ شما دوختیم
در دو جهان شعله برافروختیم
بر لبِ من صحبتِ بیگانه نیست
نای دلم ذکر لبم یا علیست
یا علی اعمالِ مرا ناب ساز
این دلِ ما را دلِ بی تاب ساز
در یمِ سختی تو مددکار باش
حامیِ این سائل بیم
گاهی میان راه عقب را نگاه کن
خیر کثیرِ حضرت رب را نگاه کن
بی خود نبوده که شب و روزت علی شده
از لطف فاطمه است سبب را نگاه کن
هرگز پیِ فلان و فلان زاده ها نرو
در راه عشق، اصل و نسب را نگاه کن
از برکت زراعت حیدر چنین شده
شیرینی میان رطب را نگاه کن
هرجا که رد شده است بهشتی بپا شده
خاک نجف وجب به وجب را نگاه کن
سوگند میخورم که به چشمش طلا کند
در زیر پاش ظرف حلب را نگاه کن
از من نپرس این همه سائل برای چیست؟!
کیسه به دوشِ نیمه ی شب را نگاه کن
تا که طبیب شد، همه بیمار او شدند
خیل گدای پشت مطب را نگاه کن
در جنگ تن به تن که همه خوف کرده اند
تنها امیرِ داوطلب را نگاه کن
عمربن عبدود سر خود را به
فخر خدای داورم که من غلام حیدرم
مست زجام کوثرم که من غلام حیدرم
مهرِ علی سرشته ام روز ازل نوشته ام
عاشقم وقلندرم که من غلام حیدرم
روز جزا صدا زنم ناله مرتضی زنم
روی سفید محشرم که من غلام حیدرم
زنده به نام نامی اش پادشهی غلامی اش
رهرو راه قنبرم که من غلام حیدرم
مستم و پیمانه به کف عاشق ایوان نجف
بر در میخانه سرم که من غلام حیدرم
شکر خدا روز جزا آتش دوزخ و بلا
حرام شد به پیکرم که من غلام حیدرم
عشق علی مرتضی گریه بر خون خدا
فاطمه گشته مادرم که من غلام حیدرم
مهدی صادقی
یک نگاه کن سوی نوکر یا امیرالمؤمنین
مِی عنایت کن ز کوثر یا امیرالمؤمنین
خود شفاعت میکنی از هر که آید بر درت
یک به یک فردای محشر یا امیرالمومنین
بر درت یعنی همان بابی که باشد بابِ علم
آمدم یک بار دیگر یا امیرالمؤمنین
جز تو مولا نیست یک تن در دو دنیا تا که او
با نبی باشد برادر یا امیرالمومنین
شک ندارم بار دیگر جبرئیل آمد به وجد
تا که دستت کنده خیبر یا امیرالمؤمنین
وقت رزمت هو کشد هر کس تماشایت کند
میزنی در قلب لشکر یا امیرالمؤمنین
لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار
در مقامت گفته داور یا امیرالمومنین
میکند در راهت ای مولای مه رویان مدام
جان فدا زهرای اطهر یا امیرالمومنین
باش مولا جان تو د
شده وقت علی گفتن، سرِ دیوانه آوردم
لبم را سوی این باده چه بی صبرانه آوردم
اگر میزان علی باشد، عمل هرگز ندارم من
فقط بارِ محبت را به روی شانه آوردم
دمی که معصیت کردم ز مستیِ محبت بود
شبیه آن بلایی که سرِ پیمانه آوردم
خراب آبادِ این سینه مبدَّل بر گلستان شد
ازل که حب حیدر را در این ویرانه آوردم
همین که صاحب دل شد، همین که شمع محفل شد
برای بیعت با او پرِ پروانه آوردم
گدا هر قدر هم آمد، غضنفر شهریارش کرد
فقیرم... ظرفِ خالی را ولی شاهانه آوردم
به هر کس می رسم می گویم از اعجاز چشمانش
تمام اهل بیتم را درِ این خانه آوردم
برای بردن نامش لبم برّان تر از تیغ است
همیشه نامِ مولا را فقط مردانه آورد
مدح امیر المومنین علی علیه السلام
ای که از کنج لبت " الله اکبر " ریخته
آبرویت ، آب ، روی حوض کوثر ریخته
در تکثر هم مقام آدمی اولاست پس
پیش پایت ، بیشتر از حور ، "قنبر " ریخته
مادرت "بنت اسد" هست و خودت هم حیدری
از دم یک غرشت صد " مالک اشتر " ریخته
عضوها سر را برای وصل سر باید دهند
هر شهیدی بهر تو سر را ز پیکر ریخته
تو مقام " قاب قوسینی " به معراج رسول
در سماوات تو جبریل امین پر ریخته
شکر لله آش را با جاش نوشاندی به ما
نام تو باید شود "ساقی ساغر ریخته"
از همین حالا بگویم که ز یمن مقدمت
ترس از قلب همه در روز محشر ریخته
شاعر : جعفر ابوالفتحی
(ا) اى خدا محور خدا باور على
(ب) بهترين سردار پيغمبر على
(پ) پهلوانان را به خاک انداختى
(ت) تنگ کردى عرصه برکافر على
(ث) ثروتم باشد سراسر مهرتان
(ج) جان فدايت مى کنم آخر على
(چ) چهارده قرن است اما روز و شب
(ح) حال ما را ميکنى بهتر على
(خ) خاطرت را کى ز خاطر ميبرم
(د) دشمنت را مى زنم خنجر على
(ذ) ذکر نامت افضل الاذکار ما
(ر) رهروان را دائما رهبر على
(ز) زنده گرداند نگاهت مرده را
(ژ) ژرف بينان را به دين محور على
(س) سائلت را از کرم از معرفت
(ش) شاد گردانى به انگشتر على
(ص) صد چو من را خود شفاعت ميکنى
(ض) ضامنى ما را در آن محشر على
(ط) طلعتت زيبا چو پيغمبر بود
(ظ) ظالمان راميکنى بى سر عل
ای عشق دخت پیغمبر ، مولای قنبر
علی جان مددی
تا دل سخن از حضرت حیدر به زبان برد
جبریل امین گفته ی جان را به جنان برد
پروانه ی دل سوخت و طاووس بهشتی
خاکستر آن را طرف سوختگان برد
من رندتر از کعبه در اجسام ندیدم
او مهر علی را به دل ساختمان برد
تا جام هوالحق به لب اهل یقین خورد
این شیشه شکسته شد و هوش از سرشان برد
من کج دهن اما کلمات قلم دهر
از گوشه ی منقار کجم فیض کلان برد
شاعر : جعفر ابوالفتحی
آسمان گفت علی پیر و جوان گفت علی
آن خدایی که به ما داده امان گفت علی
روز و شب گفت علی شهدِ رطب گفت علی
تا شود لایقِ پیمانه عنب گفت علی
ماوراء گفت علی غارِ حراء گفت علی
شبِ معراجِ نبی ذاتِ خدا گفت علی
در قفس گفت علی تازه نفس گفت علی
گفتم از علَّتِ خلقت همه کس گفت علی
لحم و دم گفت علی مادرِ غم گفت علی
قَمرِ فاطمه در زیرِ علم گفت علی
ناخدا گفت علی ؛ سعی و صفا گفت علی
تنِ افتاده ی در کرب و بلا گفت علی
بی نشان گفت علی سِرِ نهان گفت علی
بهر کشتارِ عدو جانِ جهان گفت علی
مادری گفت علی چون قمری گفت علی
هر زمین خورده ی بی بال و پری گفت علی
فخرِ دین گفت علی اُمِّ بنین گفت علی
تیغِ بنشسته ی در حنج
مدح مولی الکونین اباالحسنین ع
امیرالمومنین ع
هر جا که نام حیدر کرار می آید
اشهد ز نای گنبد دوار می آید
گشتن پی ِ معنای سِرُّالله لازم نیست
تو "هو" بکش گنجینه ی اسرار می آید
مست زمین نِی جفم اینجا که می آیم
دست خود من نیست.... این اشعار می آید
در این زمین هرچه بریزی سود می بخشد
اینجا گدا بکـّار ، سلطان بار می آید
دنبال تاکی ؟ بی گمان آنرا نخواهی یافت
انگور ، اینجا از در و دیوار می آید
دیگر غم فردا نخور ای جعفِر بی دل
فردا "قسیم الجنتِ ، و النار" می آید
ای منکر حیدر بترس از گفته ات دارد
خیل ملک با گرز آتشبار می آید
مولا تن بی سر دلت میخواهد انگاری
لب تر کنی از شهر "الانبار" می آید
شاعر
یا علی علیه السلام
به عشق حضرت حیدر کنون دل را به کف دارم
هلال چشم دلبر را ببین در هر طرف دارم
به قد گنبد زرد علی در دل شعف دارم
تمام خاطراتم را در ایوان نجف دارم
نجف جنات عدنن فی قلوب المخلصین یارب
نوشتی حیدر و خواندم امیرالمومنین یارب
من آن سیمرغ پروازم که در اوجم نمی افتم
میان بحر مواجش چنان موجم نمی افتم
به نووک نقطه ی ثقل زمان زوجم نمی افتم
ملک ، ملکم ،فلک ، فلکم ،پرم، فوجم نمی افتم
نجف موت الذنوبی و نجف حی الیقین یارب
نوشتی حیدر و خواندم امیرالمومنین یارب
علی ، دل را به طوف جان من انداخت ، خوشحالم
دلم ، خود را به بازار ولایت باخت ، خوشحالم
خدا من را ز آب و خاک حیدر ساخت، خوشحالم
علی
مدح مولی الکونین ، اب الحسنین ، امام المتقین ، همسر زهرای بتول (س)، امیرالمومنین (س)
قصد کردم بنویسم ز تو من ابیاتی
ز تو که برگ نشین شجر جناتی
رب و مربوب ، امام همه ی ذراتی
سنگ قسطاسی و خود مو بکش از جغراتی
تالی حقی و معنای صفات ذاتی
باب قدر و قلم و نون و شب خیراتی
کاتبی ، عین کتابی ، ورقی ، کلماتی
قبله از هر جهتی و وطن الحاجاتی
عسکر الاسمه فی نشعه ی معقولاتی
آشکارا شه ملک دل مکنوناتی
امر معروفی و نهی، از همه ی شهواتی
خلق ، حیران تو و خود به خدایت ماتی
شاکلات از تو گرفتند چه تشکیلاتی
سابحات از تو گرفتند چه تسبیحاتی
قابض روحی و مُحیی إ دل امواتی
همسر مادر سادات و اب الساداتی
شاعر : جعف
مولای یا مولای یا امیرالمومنین یا امیرالبرره
اگر که جامه ی مردی تمام ابریشمین باشد
وگر سر تا به پای او زر و در و نگین باشد
اگر او مالک ملک عراق و هند و چین باشد
بسوزد در دل دوزخ چو هیزم آتشین باشد
اگر او دشمن مولا امیرالمومنین باشد
مقام آدمی سر هست و حیدر سرنشین باشد
بدون اذن چشمانش زمان از کار می افتد
و بی حب علی جنت میان نار می افتد
تمام ضربهای عقل در اعشار می افتد
و با امر علی از هر درختی بار می افتد
به لب های خدا از خلقت او آفرین باشد
مقام آدمی سر هست و حیدر سرنشین باشد
نجف انگور و اشک چشم من هم آب انگور و
کمشکات است وجه الله و مولا مرجع نور و
اگر که مرتضی خواهد ملخ در بطن زنبور و
و ل
مدح حضرت امیرالمومنین علی (علیه السلام)
چنانکه ماهی تشنه به آب، محتاج است
تراب ما به ید بوتراب ،محتاج است
که گفته شمس ، خودش بی نیاز از نور است
به امر و نهی علی ، آفتاب، محتاج است
کتاب ناطق حق ، مرتضی است ای عالم
رسالت نبوی به کتاب، محتاج است
عمل برای خدا کرد و مزد را پس داد
مگر که عاشق حق به ثواب، محتاج است
نبی است شهر علوم و علی است دروازه
نبی برای ورودش به باب، محتاج است
علی است ، حبل متین و فتاده در ظلمت
به قعر چاه ، به لطف طناب، محتاج است
کجاست صبح الستش کجاست بیداری?
مگر چقدر زمانه به خواب ، محتاج است?
خدا کند بنماید نگاه، از لطفش
به "جعفری " که به وقت حساب ، محتاج است
شاعر : جع
مدح یعصوب الدین کهف الوری امیرالمومنین (ع)
منه افتاده از مستی، کمی امداد می خواهم
خرابم ، عاشقم، مستم ، دلی آباد می خواهم
به شهر نی جفم لطفی از این بنیاد می خواهم
از آن قرآن ناطق آیه ی ارشاد می خواهم
دلی دارم به دستان وصی پیک دین ، حیدر
منم، کلبی ز اکلاب امیرالمونین ، حیدر
به سمت وادی طورش ، ز بند ناف باید رفت
برای ناز مژگانش به کوه قاف باید رفت
چو تیری در کمان حق ،سوی اهداف باید رفت
بدون غل و غش ،مجنون ، چو آبی صاف باید رفت
مرا او کرده مهمانش، بگو پس، آفرین ، حیدر
منم، کلبی ز اکلاب امیرالمونین ، حیدر
جبینم می شود هر دم ز ناز عشق ، پرچین تر
دل غمگین ما را کرد، نازش، زار و غمگین تر
خوشا بر
ذکرنام علی (ع)عبادت ماست
یاعلی،خوش نوا و عادت ماست
حب او افتخار خود دانیم
او کریم است وباب حاجت ماست
دیدن مرقدش به شهر نجف
به یقین اوج کیف ولذت ماست
مهرش از کودکی به دل داریم
این عیان از دم ولادت ماست
گر غلامی ما پذیرد او
نوکری بر علی(ع) سعادت ماست
دوستدار علی(ع) به کل جهان
بی گمان شامل ارادت ماست
آن طلا کوب گشته ایوانش
بهترین سازه وعمارت ماست
زایر قبر مرتضی گشتن
موجب عزت وکرامت ماست
ما گدای علی(ع) واو سلطان
سالیانی ست این حکایت ماست
ما خدا در وجود او بینیم
او نشان از خدا وآیت ماست
عدل با او بود بجای درست
برترین شاخص عدالت ماست
ما یتیمان روزگار وعلی(ع)
پدر خوب وبا عنایت ماست
کاش آید به شام اول
