چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
اشک، ندبه، انتظارت در غم پاییز نور
برگ ریزان غزل در بارش یک ریز نور
آفتاب عصر جمعه معدن سرخ عقیق
انعکاس نعره ی کوه است رستاخیز نور
گنبد فیروزه در انگشتر هفت آسمان
جمکران در جمکران است آشنا لبریز نور
کافه، عصر جمعه، فال قهوه، شوق انتظار
نقش صبر افتاده در فنجان روی میز نور
شاعر : جواد اسماعیلی تلخاب
گفته بودم که دل یار شکسته نشود از دستم
غفلتم باعث این شد که غریبانه دلش بشکستم
امشب از خودم ناراحتم ، دعا می کنم از زمین برم داره،نمیشه،بهش گفتم ببخش منو،ببر منو، نخر ...
هرچه کردم نشوم علت رنجیدن او باز نشد
بارها من دل زهرایی او را زگناهم خستم
یابن الحسن ...
گفتم این بار،که بر نامه ی من می نگرد خوشحال است
لیک اشکش به دلم گفت که من رو سیه ام،من پستم ...
آی .... آی ... این صداتو آزاد کن ،وقتی همه داد میزنن ، یه عده روشون میشه داد بزنن ، آی ...
قدر یک دوست نشد ، حرمت او حفظ شود میدانم
بی خودی آمدم و بر در او توبه و پیمان بستم
کاشکی نمیومدم ، خیلی بد شد ...
هر کجا مد نظر داشت نبودم که کنم یاری او
چرا آواره ی کوه و بیابانم نمی دانم
چه میخواهدغم عشق توازجانم نمی دانم
یابن الحسن .....
آقا
چرا آواره ی کوه و بیابانم ،نمی دانم
من که آوارت نیستم ، من که کاری باهات ندارم،خوش به حال اونایی که به تو فکر می کنن ،آقا .... خوش بحال اونایی که باهات آشتی کردن ،خوش بحال اونایی که زندگیشون بوی امام زمان میده ،خوش بحال اونایی که دلت رو خون نمی کنن،آقا .....ایام غم و محنت مادرت زهرای اطهره به خاطر مادرت یه نگاهی به ما بکن
به سمت آسمان رو میکنم هر جمعه می پرسم
کجایی ماه پشت ابر پنهانم نمی دانم
یا ابن الزهرا 3
آقا ، مولا
(توکه هر هفته امضا می کنی پرونده مارا)2
نمی دانم چرا بر عهد و پیمانم...نمی دانم
دراین
الا كه صاحب عزای ِ تمام غم هایی
دوباره فاطمیه آمده، نمی آیی؟
به ما نگاه كن ای ساحل ِ نجات بشر
تو را طلب كند این دیده های ِ دریایی
كجا سیاه به تن كرده ای غریبانه
كجا به سینه ی خود می زنی به تنهایی
كجا شبیه ِ علی سر به چاه ِ غم بردی
كجا شبیه ِ علی روضه ِ خوان ِ زهرایی
برای گریه به غم های مادرت آقا
نه اینكه فكر كنم، مطمئنم اینجایی
شنیده ایم كه گفتید روضه خوان باشید
به روی چشم هر آنچه شما به فرمایی
فرمود:برای مادر ما آه بكشید، آه
شنیده ایم زمین خورده است مادرتان
در آن دمی كه به در خورد ضربه ی پایی
هزار بار شکستند رکن ِ مولا را
یکی نگفت چرا میزنید زهرا را
همین که فاطمهاش بر روی زمین افتاد
سیاه دی
ای زخم تو مرهم من،تنها ترین محرم من
تصنیف بانگ دم من ، ای دلبر من
یا صاحب الزمان
مهر توافسانه ی ما،لبریزم از چشمه ی آه
می آیی ازره توناگاه ،ای دلبر من
یوسف ترین حسن عالم،درانتظار تو خاتم
می بارد این بغض نم نم،ای دلبر من
بازآی ای عشق آخر،چشمی که شدوقف مادر
می سوزد از آتش در ، ای دلبر من
بی تاب یک آیه از تو،بیدار یک سایه از تو
ای شعروآرایه ازتو ، ای دلبر من
آقاجان
حسن ختام غزل ها،رمز دوام غزل ها
ای تو تمام غزل ها ، ای دلبر من
عادتکم الاحسان و سجیتکم الکرم کار یکی خوبیه.....
ای شیوه ات مهربانی،کارتو ناگفته خوانی
ای آفتاب نهانی ، ای دلبر من
آقا ....
یک شام دیگر سحرشد،این هفته هم بی توسرشد
تقصیر رس
وای كه بی قرارم
وای به حال زارم
وای كه از تو دورم
وای به روزگارم
وای صاحب عزایی تو
آقای ِ مایی تو
آخه كجایی تو
وای از این مصیبت
وای از این همه درد
وای عزیز ِ زهرا
وای بیا و برگرد
وای ببین عزادارم
گریه شده كارم
جز تو كی و دارم
وای دلم گرفته
وای برای مادر
وای رسیده فصل ِ
وای عزای ِ مادر
وای گریونتم مادر
مدیونتم مادر
مجنونتم مادر
وای،وای،وای....
دانلود سبک
(تویی که صاحب زمانی و
این شب ها شب مناجات تو)2
خوشا به حال اوناییکه
این شب ها میان ملاقات تو
(دلتنگ بهار توام ، امشب رو کنار توام)2
امشب شب قدره که من
این قدر بی قرار توام
فقط تویی اون که میتونه
وقتی گم شدم نجاتم بده
فقط تویی اون که میتونه
از دست خودم نجاتم بده
(امشب یه قدم اومدم
با پای خودم اومدم)2
(گفتی هر چه هستی بیا
من خیلی بدم اومدم)2
پیش تو هستم ولی
زیر این بار گناه شکسته شدم
میخوام دوباره پاشم از جام
دستم رو بگیر که خسته شدم
(با روی سیاه اومدم ، با بار گناه اومدم)2
دستم رو رها نکنی
حالا که به راه اومدم
یا صاحب الزمان ....
باز کن در که گدای سحرت برگشته
عبد عصیان زده و در به درت برگشته
بن
(وقتی شبیه فاطمه لبخند می زنی
بر چینی ِ شکسته ی دل بند می زنی)2
من غرق خوابم و تو برای ظهور خویش
هر صبح جمعه ، رو به خداوند می زنی 2
کی پرچم مقدس دار الخلافه را
بر قله ی رفیع دماوند میزنی
آقای من ،مولای من.....
بعد از زیارت نجف و طوس و کربلا
حتما سری به فکه و اروند میزنی
به امید اون روزی که بیای زائر راهیان نور بشی،همه بگن صاحب الزمان رفته زیارت شهدای در رکاب و راه خودش...
بعد از زیارت نجف و طوس و کربلا
حتما سری به فکه و اروند میزنی
با اشک دیده ،آب به قبر مطهره
آنان که کشتگان فراق اند میزنی
دانلود سبک
حجله ی ناله بسته ام تا بیایی
ازهمه دل گسسته ام تا بیایی
گل نرگس گدای راه توام
سر راهت نشسته ام تا بیایی
دل ِ تنگم بهونه ی تو داره
کوچه گرد ِ شبای انتظاره
آسمون ِ چشای ِ ابری من
از غم تو بارون بارون می باره
چی میشه در بروم نبندی آقا
با بدی هام به من بخندی آقا
تو بگی می سوزم ، بگی می میرم
هر جوری که تو می پسندی آقا
غروب جمعه ها دلم می گیره
به کمند فراق تو اسیره
دل حسرت کشیده ام آقا جون
بی تو روزی هزار دفعه می میره
دانلود سبک
عمر گران من سر غفلت حراج شد
بازار گرم بندگی ام بی رواج شد
آتش زدم به دار و ندار و جوانی ام
چون حاکمی که مست ز وصل خراج شد
بیماری دلم، سرِ تکرار معصیت
از حد گذشت آخر و صَعبُ العلاج شد
چیزی ندارم و سر خوان امام عصر
دلگرمی ام همین صفت احتیاج شد
شکر خدا که از نفسش گریه کن شدم
گریه برای ظلمت قلبم سراج شد
تقصیر قاتل است اگر دختر علی
در قتلگاه بی رمق و هاج و واج شد
شاعر : محمد جواد شیرازی
(مرا خلاص کن از سال های غیبت خود
مگر تحمل من مثل صبر ایوب است )2
اگر چه روی سیاهم ،به کار می آیم
برای طی زمستان زغال هم خوب است
یابن الحسن .....4
همسایه ی قدیمی دل های ما سلام 2
ای عابر غریبه ی این کوچه ها سلام
تو هم مثل جد غریبت امیرالمومنین که در کوچه های بنی هاشم غریب بود کسی جواب سلامش رو نمیداد،بین ما غریب افتادی، آقا راستی سرت سلامت ، شنیدم مادرت مریضه ؟!! شنیدم این روزا مریض خونه ی علی بستر نشین شده .....
همسایه ی قدیمی دل های ما سلام
ای عابر غریبه ی این کوچه ها سلام
انتظار ندارم جواب سلاممو بدی، من کی باشم که تو جواب منو بدی،اما این سلام ناقص رو از ما قبول کن آقا ،منم اومدم ادای خوبا ر
تو اصلحی و تو مصلح تو اصل صلح و صفایی
تو والیِ دلی و شهریار ملک ولایی
تو رأی اول من انتخاب آخر قلبم
تویی رئیس دلم تا خدای راست خدایی
همیشه سایه ی جنگ است بی تو بر سر عالم
که آب و آتشِ بی فیضِ چشم توست بلائی
در ازدحام مساجد صفوفِ رأیِ مدارس
ندیدمت بگو آخر خدای را به کجایی
چگونه مردم این شهرِ پر فریب ندیدند
سرور سینه ی دلخستگان شهر ، شمایی
هر آنکه رنگ شما ببش داشت رأی من او شد
که اکملی تو و کامل ترین ولی خدایی
ز رأی اولی و رأی آخری همه گویند
خدا کند که بیائی خدا کند که بیائی
برای آمدنت روز و شب شبیه «رئوفی»
رسد ز شام و عراق و یمن به گریه دعائی
بر صورت و بر صولت مهدی صلوات
بر هر لب هم صحبت مهدی صلوات
او جمع رسولان و امامان خداست
بر هیئت و بر هیبت مهدی صلوات
سر و سامان دل از بی سر و سامانیِ توست
خُرّم این زندگی از دیده ی بارانیِ توست
همچو یعقوبی و اشکت ز گناهان من است
وای اگر همچو منی یوسف کنعانی توست
باز هم منتظری جانب تو برگردم
نکند رحلت من روز پشیمانیِ توست
دلم آرام نگیرد که دلارامم نیست
دیده دریا شد و سرگرم دُرافشانی توست
کس ندیدم که نباشد به جهان مدیونت
میزبانی تو و عالم همه مهمانی توست
هر چه زیبائی و زیباست به چشمان بشر
همه از سیرت و از صورت انسانیِ توست
موسم جشن و سرور است بزن لبخندی
که پریشان دلِ عالم ز پریشانیِ توست
به جهان جانی و با اذن خدای دو جهان
جز ربوبیت رب جملگی ارزانیِ توست
تار شد چشم و دل آهنگ تو را دارد و بس
به «رئوفی» ن
شبها نمی گردد سحر وقتی نباشی
روز است از شب تیره تر وقتی نباشی
از عالم و آدم وَ حتی از دل خود
بهتر که باشم بی خبر وقتی نباشی
من شُهره ی عشقِ توام بهتر که باشم
مجنون و مفقودالاثر وقتی نباشی
دنیا که جای خود ، کنم از سایه ام هم
هر لحظه احساس خطر وقتی نباشی
صحرانشین گشتی و من هم خانه بر دوش
باید شوم آواره تر وقتی نباشی
خون گریه کرد عباس چون گردید زینب
با قاتلانت همسفر وقتی نباشی
زینب علمداری کند تا کوفه و شام
با خون دل با زخم سر وقتی نباشی
چشم «رئوفی» میشود خشک و دعایش
گردد چه سرد و بی اثر وقتی نباشی
شاعر : حسین رئوفی
عزیز فاطمه من تشنهی سبوی توام
خدا گواهست نگارا که خاک کوی توام
نگار فاطمه کی میشود که باز آیی
به هر طرف کهروم باز من به سوی توام
به اسم اعظم زهرا فقط دعایم کن
نیازمند توام گر به گفتگوی توام
ز چاه یوسف زهرا برون نمیآیی؟
نسیم میوزد اینجا که مست بوی توام
فدای اشک دو چشمت،مدام گریه مکن
میان روضهی سقا به جستجوی توام
به تل زینبیه روضهی وداع خواندم
میان روضه همیشه در آرزوی توام
محرم با امام زمان(عج)
عزیز فاطمه من تشنهی سبوی توام
خدا گواهست نگارا که خاک کوی توام
نگار فاطمه کی میشود که باز آیی
به هر طرف کهروم باز من به سوی توام
به اسم اعظم زهرا فقط دعایم کن
نیازمند توام گر به گفتگوی توام
بزن خود را گهی بر خواب چون دادار بیدار است
مرنجان و مرنج ای دل که چشم یار بیدار است
اگر خاری گرفته دامن و داغی به دل آمد
مخور غم باغبان در کارِ این گلزار بیدار است
شهید عشق را هرگز نباشد آخر راهی
سری کز عشقِ جانان رفت روی دار بیدار است
خوشا آن عاشقی کز یک پیام از سوی معشوقش
ز فرط اضطراب وعده ی دیدار بیدار است
چگونه خواب می مانی سحرهای طلایی را
برای نسخه ای تا صبح ، یک بیمار بیدار است
چگونه شامِ سیر و خوابِ سیر و لختی آن سو تر
کسی محتاج قرصی نان ، گرسنه ، زار ، بیدار است
به گریه گفت زینب زیر لب پنهانی از مادر
که بابا تا سحر بین در و دیوار بیدار است
میان خواب رفتم صورتِ نیلیِ او دیدم
شده
من آن پروانه ام کز یک تلنگر زود میمیرم
به پای شمع ، خاکستر ولی خشنود میمیرم
شده عشقت عجین با زهرِ هجرانت و من راحت
شبی یک بار از این عشقِ زهر آلود میمیرم
رسد روزی که بعد از این همه پستی بلندی ها
به دریایِ نگاهت میرسم چون رود میمیرم
اگر مرگ است شرطِ آزمونِ عشقِ تو ای جان
شهیدم کن وگرنه میشوم مردود ، میمیرم
زِ هر مظلوم آید در سکوتی محض ، این فریاد
خدایا گر نیاید منجیِ موعود میمیرم
نبینم گر بجز زیبایی از فرط مصیبت ها
شبیه عمه ی سادات ، بنت الجود میمیرم
«رئوفی» ، شعله ور گردیده می گرید و می گوید
به شوقِ وصلِ تو ای آسمان چون دود میمیرم
شاعر : حسین رئوفی
به حکم حب تو حبس ابد شد این دل من
به حبس مفتخرم گر تویی موکل من
عجیب جرم بزرگی ندیده دیده تو را
که بوده ظلمتِ غفلت همیشه حائل من
به روز حشر بهشت و جهنم است یکی
ز منزل تو شود دور اگر که منزل من
گُلی که آب ز مهر تو خورده خوش گِل شد
اگر چه زشتم با تو سرشته شد گِل من
تویی امیر زمین و تویی امام زمان
چه کرد با دل پر درد تو رذائل من
فدای جد غریبت که روز عاشورا
بگفت در ره معشوق سوخت حاصل من
نمیکنم گله از حق به راهش ار پسرم
به خون خویش زند دست و پا مقابل من
بریز اشک «رئوفی» به اشک آن پدری
که گفت داغ علی اکبر است قاتل من
شاعر : حسین رئوفی
«کعبه یک سنگ نشانی است که ره گم نشود»
راه دل تا به خدا بسته به مردم نشود
وارث غربت زهرا پسر زهرایی
ای امیر عرفه در عرفه تنهایی
ای امیر عرفه جان و دلت را خستند
به روی شیعه ره امن حرم را بستند
شیعه مصداق نجات است خدا میداند
شیعه روح عرفات است خدا میداند
شیعیان در همه عالم به خدا مظلومند
دوستان علی از زادگهش محرومند
به فدای تو و آن قلب صبورت آقا
جای هر شیعه دعا کن به ظهورت آقا
کعبه در قبضه ی حکام یهودی تا کی
شرِ شیطانیِ اشرار سعودی تا کی
به خدا آمدنِ حجتِ حج نزدیک است
صبر کن صبر «رئوفی» که فرج نزدیک است
شاعر : حسین رئوفی
گر چه از دیده نهانی، من نمیدانم کجایی
چهره گل شد خزانی، من نمیدانم کجایی
میشود آقا بیایی، تا شود عالم گلستان
ای که جان جان جانی، من نمیدانم کجایی
همچو ماهی پست ابری، چشم من بر آسمان است
ای نگار آسمانی، من نمیدانم کجایی
شام تار من سیه شد، روشنی بخش شب من
روشنای کهکشانی، من نمیدانم کجایی
گوهر دریای جودی، مظهر غیب و شهودی
در صدف درّ گرانی، من نمیدانم کجایی
آخرین شمس ولایی، نور چشم مرتضایی
همچو دریا بیکرانی، من نمیدانم کجایی
باعث این طول غیبت، شد گناهانم، ببخشا
تو امام این زمانی، من نمی دانم کجایی
مکه ایی یا در منایی، مروه یا کرببلایی
عصرجمعه روضهخوانی، من نمیدانم کجایی
روضهی سخت وداع و
هر کس که در این میکده زحمت نکشیده
راه کجِ سِیرش به سعادت نکشیده
مردم به تملق به بزرگی نرسیدند
شاهیم به احسان تو، منت نکشیده
خسران زده آن است که در عالم فانی
با جان و دلش بار محبت نکشیده
از شام سیاه دل ما بی خبران است
خورشید اگر پرده ز صورت نکشیده
درد است که در خنده ی معصیت و غفلت
از چشم ترت بنده خجالت نکشیده
تأثیر دعای سحرت بوده که زهرا
بر اسم من بی سر و پا خط نکشیده
یابن الحسن امروز بیا درگذر از من
تا کار به فردای قیامت نکشیده
مانند حسین بن علی هیچ شهیدی
با جوهر خون، صحنه ی عزت نکشیده
در رخت اسیری است ولی دختر حیدر
پیروز نبرد است و حقارت نکشیده
در کوفه و در شام بلا هیچ خبیثی
چادر ز س
ترک ما كرده ای ای ساكن در صحراها
بی تو آرام نگيرند دل درياها
مهر هر كس به دل ما ننشسته بی تو
مهربان دلم! آقای همه آقاها
صبح فردا كه رسد حضرت موعود بيا
گرچه ما خير نديديم از اين فرداها
بی تو تكليف همه مبهم و نامعلوم است
بده پايان به تمام اگر و امّاها
تو بيايی چه كنم؟ گر تو نيايی چه كنم
دفتر خاطره ها پر شد از اين انشاها
جان ما را وسط روضه ارباب بگير
كه به جز اين نبود آرزويی با ماها
نيمه ی اين دهه هم رفت از اين می ترسم
باز از دست رود فرصت عاشوراها
شب پنجم شب اشک است به احوال يتيم
شب گريه، شب غربت، شب بی باباها
آمد از خيمه كه لبيک بگويد به حسين
قتلگه پر شده بود از تب واويلاها
آخرين لحظه خ
صدای طپشهای قلب منی
فدای نگاه غریبانهات
مناجات من ذکر نام تو شد
شدم مست مینا ومیخانهات
اگر میشود با حضورت منو
نوازش کن و دست من رو بگیر
ببر تا به اونجا که دل مایله
شدم من به بند نگاهت اسیر
به پای قرار اومدم پا به پات
میون همه تک تک ثانیه
مرا از نگاهت نبردی هنوز
شب و روز،لطفت به من جاریه
شاعر : مرتضی محمودپور
دورم از تو آسمانم در مسیرِ ماه نیست
بی تو خیری در ندامتگاهِ سال و ماه نیست
اشک هایِ سر به مُهرم از سرِ شرمندگی ست
از دلم آگاهی اما از تو دل آگاه نیست
حرفِ حاجت شد تو را از یاد بردم باز هم
وای بر من آرزوهایم چرا کوتاه نیست؟!
مثل جدّت خار در چشم و گلو در استخوان-
داری اما در دلِ صحرا برایت چاه نیست
لااقل قابل بدان گاهی کنارم گریه کن
حالِ من هم مثل تو آقا چنان دلخواه نیست
تا «بنفسی أنت» گفتم مادرت لبخند زد
گفت: مهدی(عج) جان قبولش کن! چنان گمراه نیست!
دستهایم خالی اما چشم هایم غرق اشک
مشتری باش آن دلی را که در آن جز آه نیست
کم محلی کن ولی از خیمه ات بیرون نکن
این بدِ بیچاره را جایی جز این
برگرد! در چشمان من از اشک٬ نوری نیست
سهم ِ دلی که عاشقش کردی صبوری نیست
شعرم اگر چه شعر اما تا نخوانی تو
شیرین نخواهد شد! غم انگیز است و شوری نیست
بی تو تمام ِ روزها خورشید کم دارد
از ظلمتِ آخر-زمان٬ راهِ عبوری نیست
عمریست حتی آنچنان که باید و شاید
در نیمهٔ شعبانمان جشن و سروری نیست
این روزهایِ بی تو را در ذهن گم کردم
چونکه نمی بینم تو را٬ شوقِ مروری نیست
سعیِ خودت را کرده ای تا عاشقت باشم
من غافلم! دلداده ات بودن که زوری نیست!
لعنت به من که شد نگاهم خرجِ غیرِ تو
چشمم نشد قابل! که دیدارت حضوری نیست
یکروز جمعه با همین پایی که می لنگد
می آیم و تا خیمه گاهت راهِ دوری نیست!
شاعر : مرضیه عا
یارِ سفر گزیدهٔ من از سفر بیا
هنگام ِ ندبه خوانیِ چشمانِ تر بیا
ناقابلم؛ قبول! ولی دوست دارَمت
ای مهربان ترینِ خلایق... پدر! بیا
چشم انتظارِ سیصد و چندین نفر شدی
از آن دیار٬ یارِ دل آرا بخر؛ بیا
تکلیفِ این دلی که برایت گرفته چیست؟!
از اشتباه و معصیتم درگذر! بیا
دیوار کعبه بعد علی(ع) از غمت شکافت
ای ذوٱلفقار! حضرتِ صاحب-نظر بیا
بازار شبهه داغ و سرِ جهل شد شلوغ
محضِ جوابِ شاید و اما اگر٬ بیا
تأکیدِ من به غربتِ این جمعه ها که نیست
اصلا همین دوشنبه سحر... بی خبر... بیا
شد آرزویِ نقشهٔ جغرافیایِ ما
پایانِ انتظارِ جهان! زودتر بیا!
شاعر : مرضیه عاطفی
چه سخت میگذرد حال لحظه ها بی تو
نمیرسد که به جایی دعای ما بی تو
تو نیستی و غمت کنج سینه سنگین است
بیا که هیچ ندارد جهان صفا بی تو
دوباره عاشق تو٬ دم گرفته ذکر فرج
چقدر ندبه بخواند دلِ گدا بی تو
دلیل گرمیِ بازارمان شده نیرنگ
رواجِ مکر و دغل کاری و ریا بی تو
میان خیمهٔ غربت چقدر گریه کنی؟!
چرا نمرده کسی از غمت؟! چرا بی تو؟!-
به راحتی سپری شد زمان... امامِ زمان؛
بیا که سهم ِ زمین شد فقط بلا بی تو
شده ست حال دل ما خراب تر از قبل
هنوز نسخهٔ ما مانده بی دوا بی تو
اگر چه غایبی اما رسیده رزق از تو
نمیدهد به کسی آب و نان خدا بی تو
هزار جان گرامی فدای چشم ترت
غروب جمعه که ابری شود هوا بی تو!
شا
رودِ جاری در زمان؛ ای هستیِ سیّال ها
ای بهار واقعی! تفسیرِ حوّل حال ها
از غمت حافظ کم آورد و شد از حال بدش؛
یوسف گمگشته سهم ِ انتظارِ فال ها
رفت سالی که تو را با خونِ دل حسرت کشید
غرق در گمراهی و توجیه و استدلال ها
باز هم دلگیر شد تقویم چون بی تو گذشت؛
روز ها و هفته ها و ماه ها و سال ها
شوق دیدار تو دارد ماه فروردین و دی
سخت دلتنگت ربیع ٱلاول و شوّال ها
صبح روزِ عیدمان با جان و دل می آمدی
دیدنت می شد اگر معنایِ قیل و قال ها
میرسی و محض توصیف جمالت میرسند؛
شاعران و ذاکران و تک تکِ نقّال ها!
شاعر : مرضیه عاطفی
لبریزِ استجابت هر چه دعا بزودی
یا سامع ٱلشکایا؛ رفع بلا بزودی
کار جهان گره خورد عجّل علی ظهورک
برگرد ای امام ِ مشکل گشا بزودی
أین بقیة ٱلله؟! قدری نگاه کافیست
تا پا بگیرد از نو صلح و صفا بزودی
گم شد خدا و... شیطان شد کدخدای ماها
تنظیم می شود این قبله نما بزودی
غم میشود زمینگیر٬ گل میشود سرازیر
عالم کنار کعبه حاجتروا بزودی
از دست رفته ایم و ای عشق دردمندیم
در جمکران بنا کن دارٱلشفا بزودی
لبریز از عدالت٬ آغاز خیر و برکت
محتاج میرسد به نان و نوا بزودی
هر لحظه می نشیند بی واسطه٬ پر از عشق
آری مقابلِ هم؛ شاه و گدا بزودی
یار از سفر می آید سیراب میشود دل-
یک شب از آبِ سرداب در سامرا بزودی
آ
