چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
این هفته زهر کجا مسیرم افتاد
دیدم که چراغ و ریسه بستیم همه
با گریه سلامی به تو داده گفتم:
در راه عبور تو نشستیم همه
شرمنده نکردیم برایت کاری
یک عمر فقط دعا به دستیم همه
حالا خوشمان یا بدمان می آید!!!
در پای عمل نفس پرستیم همه
سرمایه عمر ما همین باشد و بس
ما گریه کن حسین هستیم همه
با روضه کوچه به خدا پیر شدیم
چون حرمت مادرت شکستیم همه
شاعر : قاسم نعمتی
گفتی که دلم را به نگاهی بردی
چون رهزن ودر شب سیاهی بردی
تقصیر تونیست دست من خالی بود
ناچار برای سر راهی بردی
۲
گفتم شبی به یارانِِِ باران نخواهد آمد
آبی که رفت ازدست آسان نخواهد آمد
سارا گرسنه خواب وبیدارگشته دارا
جایی که فقر آمد ایمان نخواهد آمد
۳
ازدرد وغمت ناله وزاری دارم
مانند تنت حال نزاری دارم
خوابم نبرد از سر شب تا سحری
من فکر سه میلیارد هزاری دارم
اي نسيم سحر آرامگه يار كجاست
منزل آن مه عاشق كش عيار كجاست"
اي همه بسته دل و ديده به بالا و قدش
فاش گوئيد مرا ،كان مه دلدار كجاست
ديدن اين همه عاشق كه در اين بازار است
عاشق و واله نمودست مرا ، يار كجاست
در كدامين وطن او كرده مقام اينهمه سال
قائم آل محمد ، سر و سردار كجاست
آنكه دارد خبر از سر همه عالميان
ليك ناگفته به كس ، محرم اسرار كجاست
مهدي منتظر و ماء معين ، رحمت حق
حجت عصر و زمان ، سرور احرار كجاست
ختم معصوم بود ، مظهر عدل احدي
پاك پاكان جهان ، اطهر الاطهار كجاست
راستان را تو امامي و پناهي مهدي
آنكه صادق به كلام است و به كردار كجاست
آنكه ماننده مريم بود و نرگس و سرو
قد و بالاش و دو چشم و
خیالت را ببر بگذار تنها باشم امشب را
وَ بگذارم به هم با آهِ تنهائی خود لب را
بسوزانم جهان را با تبِ عاشق ترین عاشق
که پائین آورم با یک غزل افسانه ی تب را
مترسک در دلِ این مزرعه با ماه می رقصد
چه زیبا می کند با لهجه ی خورشید امشب را
اگر باغِ دلم را می برد هرمِ عطش با خود
که باور می کند از سینه ام فریادِ یارب را
پریشان روزگارم در دلِ تاریکیِ مطلق
بفرما یک سبد نور از جوارِ لُبِ مطلب را
خس و خاشاک اگر باشم به رویِ آب می میرم
همین بالاترین باشد در این دریاچه منصب را
اي خوش آنروزي كه واعظ منبري بر پا كند
اين دل مــردار مـا را با دمش احيا كند
هر چه ميگويند در عــالم همه نابخردان
او به يك ايما و در آني همه حاشا كند
ما اگر با حضرتش قدري صداقت كرده ايم
او ز راه لطف صـد چندان ز بهــر ما كند
بركشد شمشير زان پس، گردن اعدا زند
بيرق اسلام را انــدر جهــان ، برپا كند
تيغ حيدر را به كف گيرد به هنگام نبرد
كاخ ظلمت را بكوبد دشمنان رسوا كند
آنزمان چون بهره از عدلش همه عالم گرفت
در مقــام پادشــاهي قصد استيفا كند
باز پس گيرد حقوق مسلمين اندر جهان
عالم پير از قدوم پاك خود بـــرنا كند
هر كه را چيزي ببخشد از سر لطف و كرم
بهر ما نيز از كمالش طبع خوش اهدا كند
تا سرايد بهر او
سوسوی هزار داغ روشن امروز
زد نیزه به چشم تنگ دشمن امروز
با یک نظرش جهان فردا کرده ست
پیراهن آفتاب بر تن امروز
::
مفهوم صریح نور در چشمانش
رمز سحر ظهور با ایمانش
ای ماه تو نیستی فقط حیرانش
عالم عالم ستاره سرگردانش
::
دریا به غمش که آبرو می گیرد
از باد صبا سراغ او می گیرد
سرباز سپاه اوست خورشید اگر
هر صبح به خون دل وضو می گیرد
::
در حسرت یک نگاه ماهش باشم
بی تاب کرشمه ی نگاهش باشم
در صبح قیام او الهی من هم
خاک ره سرباز سپاهش باشم
شاعر : محمد یزدانی جندقی
مولا سلام حضرت مولای نازنین
دستی بکش توبرسر وبرشانه ی زمین
دستی بکش که آینه زنگاریَست بس
دیگر نشان نمی دهد چینهای برجبین
دستی بکش و آه زمستانی مرا
بنمای محو ازدل این قلب آهنین
باران نیامده است زمانی دراز و ما
درحسرتیم بارش یک قطره ی مـَعین
درحسرتیم تاتو بیایی به باغ و جمع
گردیم زیرسایه ی سرو تو دلنشین
دانی که چیست دلخوشی ما عزیزدل
آیی تو و برآری دستی ازآستین
دستی که دردهای زمان رادوا کند
دستی که عشق هدیه کندبردل زمین
دستی که انتقام باغ بگیرد ز باد سرد
دستی بهارآور ، دستی گل آفرین
***
دلم برای تو تنگ است ای سرا پاخوب
دلم برای تو تنگ است مثل تنگ غروب
چه لحظه های غریبی که بی تو میگذرند
چه روزگارعجیبی است بی تو ای محبوب
چقدربی تو به غربت شکست خاطرخاک
نیامدی وعطش درعطش زبانه کشید
نیامدی وزمین شعله شعله درتب شد
نشست خاطرآیینه هابه آه ملال
شکست خلوت آدینه ها به زمزم اشک
چقدر بی تو به حسرت دلم لبالب شد
نسیم نرگسی از گلشنی نمی خیزد
که تا به دامنش اندوه من بیامیزد
کسی کجاست غریب آشنا در این غربت؟
که از تبسم او روزگار تازه شود
و از شمیم نفس های اوغزل خیزد
تمام ثانیه ها بی تو میرود غمناک
ولحظه ها همه بی مهر تو غروب آلود
دلم هوای تو کرده است ای سخاوت محض
دلم هوای تو کرده است ای حلاوت و
بیــا کــه دل بــه امـــید تـــو بســـتم آقــا جـان وزین عمـل به خدا مست مستم آقا جان
به هر چه دل بسپردم پس از یکی دو سه روز بــه اعــتبار تـــو آن را گســستم آقا جان
پـس از یک عـمر نشـستن به پـای ایـن یـا آن کـنون ز عشق تو بیمـار هســتم آقا جان
قــرار بســـتم و چـندین هــــزار ســال بــر آن ســر قـرار خــودم هـــم نشـستم آقا جان
بیـا کـه از غــم این سـال هــای بی سـر و ته شـدم مریض و در این راه خستم آقا جان
تـو از همیشـه برایــم قــشـنگ و خــوب تری قسم به آن که منش می پرستم آقا جان
هـــــزار بـوســه گــــذارم بــــه پــــای نامـۀ تو اگـر رسـید جـــوابت بـــه دســتم آقا جان
مـــیـان خـرد و کــ
تو آن دلیــل خدایی که حاضری امّا
بـرای آمـدنت نـدبه خوانده ام ؛ آقا
خدا کــند که بتـابی به باور مـردم
و گل کنی به بلنــدی عشق در دلها
تو فصل آخر منظومه ی خدایی عشق
تمام ِ سوره ی یاسین ، طلیعه ی طاها
قــیامِ حتمی عشقی ، قـعود در قلبم
ســرادقات جمـال ِ تو ، جنت المـأوا
بیاکه بی تو چه سرد است فصل ایمانم
و با تو سبــز و بهاری ، تمــام باورها
شاعر : رضا محمد صالحی
ساعت رسیده رأس قرارِ دوازده
دردی نشسته گوشه کنار دوازده
خورشید رفته عشق بیارد برایمان
در پشت ابر مانده تبار دوازده
در لابه لای غربت خود غوطه میخورد
در سیل اشک، دار و ندار دوازده
ساعت هنوز عاشق وقت رسیدن است
افتاده باز دورِ مدار دوازده
دست زمان به صورت آن ماه قد نداد
بالا گرفته قامت یار دوازده
ساعت از انتظار سرش درد میکند
حتی زمین شده ست دچار دوازده
در ایستگاه عقربه ها ایستاده ایم
چشم انتظار سوتِ قطار دوازده!
شاعر : مرضیه عاطفی
دل عاشقی غریب است در حسرت نگاهت
بیمار بی طبیب است در حسرت نگاهت
هر لحظه می شمارد آدینه را دل من
پیوسته ناشکیب است در حسرت نگاهت
پیوسته بیقراری در عین بردباری
اینجا کمی عجیب است در حسرت نگاهت
یاران تو نجیبند مثل غروب خورشید
خورشید هم نجیب است در حسرت نگاهت
خورشید اگر نشسته در ابتدای راهت
مشتاق بی رقیب است در حسرت نگاهت
گویند که می آیی آدینه روزی اما
آدینه هم غریب است در حسرت نگاهت
می رسد نوری که خورشید ست وماه
می رسد عدلی که امید ست و جاه
نام او در کام عشق سوداگراست
می رسد عشقی که میلادست وماه
...
می رسد روزی که ظلم هم رفته است
می رسد عدلی که از ظلم خسته است
حافظ جان ست و عاشق برخداست
نور امید ست ،زبیداد رفته است
...
می رسد روزی که امید دل ست
می رسد روزی که عدل حاصل ست
می خرامند آهوان در دشت دل
نغمه سازند مرغکان،او عادل ست
...
می رسد روزی که ظالم رفته است
می رود ظلمی که برما رفته است
قبله حق ست،کعبه جای اوست
می رسد حجی که راهش بسته است
...
می رسد صبحی،که فردایش تویی
می رسد ماهی که رویایش تویی
کعبه دلها همه مشتاق توست
می رسد روزی که خورشیدش تویی
هرانتظار ، خاصه این انتظار سبز
دارد نوید رویش و عطر بهار سبز
در انتهای سلطه ی شبهای تیره ،سرد
خورشید گرم صبح دمد از دیار سبز
مردی رسد که میدهد عشق و امید و گل
مردی ست از صلاله ی نور ،از تبار سبز
امروز اگرچه حال جهان بی قراری است
فردا جهان رسد به سر یک قرار سبز
با انتظار در دل صحرا بپاش بذر
همت کنیم تا که شود کشتزار ...سبز
بی کوشش،انتظار ، ندارد ثمر ،بلی
این باغ گردد از اثر پشتکار ،سبز
تنها نه منتظر ،که بر او عاشقم به جان
وقت ظهور، دانه ی دل در مزار سبز
در گرد كعبه تا سحر
من عشق بازي مي كنم
آرام در چشمان تو
تصوير سازي مي كنم
در كوي ابراهيمم و
با عشق هم مسلك شدم
شمع و شب و شور و غزل
احساس را از بر شدم
تا صبح يك ركعت دگر
گويي هنوزم تشنه ام
يك سجده مي خواهد دلم
وقتي تو باشي قبله ام
هر لحظه من تنها شدم
با ياد تو آميختم
خود را به شور و اشتياق
از دام تو آويختم
تسكين و دردم با همي
يك شب ،شكنجه مي دهي
فردا در آغوشت به من
يك روح تازه مي دمي
تا صبح يك ركعت دگر
گويي هنوزم تشنه ام
يك سجده مي خواهد دلم
وقتي تو باشي قبله امدر گرد كعبه تا سحر
من عشق بازي مي كنم
آرام در چشمان تو
تصوير سازي مي كنم
در كوي ابراهيمم و
با عشق هم مسلك شدم
شمع و شب و شور و غزل
احسا
آری به حقیـــقت ، به ره عشــــــق پـرستی
"مشتــاق گل از سرزنش خــــــار نتـــرسد"
این نکته مرا مظهر شادی است که در عشق
"جویـــــای رخ یـــار ز اغیــــــار نتــرسد "
عــاشق شد و پروانه صفت گفت که جــــانا
"پــــروانه دلســــوخته از نـــــار نتـــــرسد"
گفتا که به شمع رخ دل ، جان همه ســـوزد
ای کـاش! دل از شمـــــع رخ یـــار نترسد
هر چند" امینی " شده مـحــزون ز فراغش
لیک از عطش عشــق ، ز دیـــدار نتـرسد
انگار من به دست خودم آشنا شدم !
از زندگی بریدم و غرق شما شدم!
انگار کار چشم گنهکار تو نبود !
نادیده محو دیده ی یک بی حیا شدم
رد می شدی ،نگات به دنیای ما رسید
در خاک مرده بودم و ناگه جدا شدم
اقرار می کنم همه دنیای من شدی
افسوس می خورم که به تو مبتلا شدم
ای وای اگر دوباره ببینم که می روی
می میرم آنقدر که بفهمی رها شدم
غـزال خـوش قـد و سیما کمال انسانــــی
نــــزول آیـه ی رحمت،صـدای ایمـانــی
شکوه هرچه بهاری،عبور هر چه سرور
به دشت سبز دل من جو مــاه می مانـــی
دوباره دست دلـم می رود بـه سوی غـزل
دوباره می شکنــم من در اوج ویرانــــی
شنیـده ام که مـی آیـد کسـی به سمت دلـم
ز کوچـه های عدالـت شبی به مهمانــــی
کسی که قاصد عشق و تمام مردی هاست
همـو که نقطــه ی پایان شـهر ظلـمانـــی
زسمـت دشـت ستــاره ز آسمـــان غــزل
به سمت لحظه ی عشق و طلوع عرفانی
بگو برای رسیدن چه قصّــــه ای داری؟
بگو که مانده نگـاهم به خـطّّ پـایـانـــــی
بیـا که با تـو نشینـم بـرای همــــــدردی
چرا که درد دلــم را فقط تـو می دانـــی
سکوت سـ
شمه ای از عشق تو با شمع گفتم آب شد
یم خروشان بود گفتم ناگهان در خواب شد
بر سر سنگی نشسته زیر لب می خواندمش
سنگ بر ذوق آمده چون تکه مهتاب شد
چون ز حسن روی تو با ماه گفتم در شبی
سر به زیر افکند و ناگه در دل خود آب شد
شمه ای از حسن روی گل به بلبل گفتمی
روز و شب نالید و گوئی تا ابد بی تاب شد
حسن احمد، خوی حیدر،طالب خون حسین
حاضر است و حی و ناظر،نادر و کمیاب شد
ای منجی گل، امام بی رنگ!
ای معنی آسمانی چنگ
ای آتش جان باده نوشان!
ای سعی و صفای می فروشان
ای یوسف لحظه های کثرت
دردانه ی آسمان وحدت!
در چشم غزال مست وحیران
در شورش مهر وماه و کیوان
در ساحل آبی ترانه
در شورش جان هر جوانه
در عطر کمند زلف مهتاب
هر بوسه ی لاله بر لب آب
تو شورش لحظه های نابی
در دفتر دل، تو آفتابی
ما چله نشین گرد راه ات
دُردی کش ساغر نگاه ات
در معبد گل ترانه خواندیم
با نام تو عاشقانه خواندیم
خواندیم تو را به هر بهانه
با شروه و شور عاشقانه
در موسم نغمه های باران
با ناز و کرشمه ی بهاران
خواندیم تو را که ما تو بودیم
در خانه ی لحظه ها تو بودیم
خواندیم تو را ترانه بارید
از آینه ها جوانه
پیش روی چشمانم یک درخت و یک جاده
انتظار، چون طوفان، تکیه بر دلم داده
بی حضورت ای خورشید! سر به صخره میکوبند
ابرهای بارانزاد، موجهای آزاده
کوچه کوچه میگردد، ماه هم به دنبالت
گرچه اهل اینجا نیست، این دهاتی ساده
شاعرانه باید داد، دل به آتش عشقت
عاشقانه باید بود، در کنارت آماده
با تو میشود خوشبو، روز و شب ، ولی بی تو
میکشد به روی زخم، روزگار سمباده
پیش پایت ای مولا! - عاشقانه بی پروا
سر به خاک میسایند سروهای آزاده
شاعر : عبدالرحیم سعیدی راد
چه سالها که گذشت و بهار منتظر است
بهار ِ زخمی ِ پشت حصار منتظر است
چه سروها که به دست ِ تبر شهید شدند
شقایق ِ دل ِ ما ، داغدار منتظر است
از این لباس سیاه عزا ، دلش پوسید
سحر مگر برسد ، شام ِ تار منتظر است
بهانه گیر شدند و به گریه افتادند
ستاره کشت خودش را ، سه تار منتظر است
چه قدر پنجره باز است رو به سوی امید
چه قدر دلشده ی بیقرار منتظر است
مگر به مقصد ِ خورشید رو بگرداند
در ایستگاه ِ تغزّل ، قطار منتظر است
کویر شد دل عشّاق و آسمان خشکید
بیا که عشق ببارد ، بهار منتظر است
شاعر : محمدرضا سلیمی
دارد بدون خنجر و بی دار می کشد
آخر مرا به دست خود این یار می کشد
جز ادعای عشق که کاری نکرده ام
شاید مرا به خاطر این کار می کشد!
امسال توبه می کنم اما چه فایده
من را برای شیطنت پار می کشد
من مانده ام که می کشدم در فراق خویش
یا صبر می کند شب دیدار می کشد
باری سزای عشق چه سنگین و پربهاست
دارد مرا گرانی این بار می کشد
فریاد! لال باش که تنها تو نیستی
سلطان عشق سرزده بسیار می کشد
شاعر : امین نورالهی
«ای نامده» .... با نام تو پا ... پا شدم از جا
«ای آمده» ... دنیا به امیدِ تو به دنیا
من آن دفِ دفْ دفْ دفِ افتادهی از کف
من آن نیِ بیهمدم افتادهی از نا
منْ منْ منِ بیمن شده در من شده مجنون
منْ منْ منِ در تن به تنِ تن شده تنها
از هر چه به غیر از تو، به شوق تو برائت
ای «صاحب» منظومهی «دیوان تولّا»!
ای بغض فروخفتهي صبح جبلالنور!
ای صیحهی خونینشبِ مسجدالاقصا
افراشته قد شاخ نبات از تو در اين شعر
گل كرده به «عِطر حرم سِتر» تو طوبا
حی حیِّ عَلَیالمَی که تجلّای جلوس است
قد قامت این قوم به آن قامت زیبا
باد از تو به باد آمد و خاك از تو بلند است
آتش به تو آتش شد و دريا به تو دريا
از زلزلهی زل
آقا(عج)،خبری دراین زمین نیست
جز زخم زبان ،حسد و کین نیست
درپرده نهان بمان که اینجا
کس منتظر تو راستین نیست
اغلب همه فکر حال خویشیم
کس فکر سرای واپسین نیست
آقا(عج)پس پرده باش زیرا
اینجا کسی از ریا غمین نیست،
دنیا پر ظلم و فقر و فحشاست
غیر از تو دلی از این حزین نیست،
شاعر : مهدی زکی زاده
ای آفتـــــــاب مصطفـــــــــوی مـــــــــاه منجلــــــــــی
آرام جـــــــان فاطمــــــــــه نــــــــور دل علــــــــــــــــی
خـــــــــــــــاموشی چـــــــراغ ولای تـــو دور بــــــــــاد
دلهــــــــــــــای عــــــاشق از قدمت غرق نور بــــــــاد
گـــــاهـــی که دل ز هجــــر تو بــــــی تـــاب مـــی شود
بـــا مـــــژده ی ظهــــــــــــور جهانتـــــــاب مــــی شود
رفت آن که در طــــریق ولایت بــــه نــــــــور عشــــق
در هرمقـــــام دید تــــو را بــــــا حضـــــــــور عشـــق
پیغمبـــر آن که صبـــح ظهــــور تـــو مــــــــژده داد
مــــا را به آفتـــــــاب حضــور تــو مـــــــــژده داد
بـــــ
ای کاش که با خوشه ی گندم برسی
پلکی بزنی به داد مردم برسی
یک بار تو منتشر شدی درعالم
وقتش شده تابه چاپ دوم برسی
تب کرده ام ازعشق تب بالایی
درشهربدون عالم و دانایی
برگردکه نبض عشق لازم دارد
انگشت حکیم ابوعلی سینایی
هر رنگ که هست باید آبی بشود
طعم لب معشوقه شرابی بشود
روزی که افق روی تو را می بیند
خورشید نباید آفتابی بشود
صبح و شب راهی بازار شدن می ارزد
یوسف فاطمه را یار شدن ، می ارزد
با کلافی که شده بافته از خون جگر
پیش تجار خریدار شدن ، می ارزد
ای طبیبی که علاج غم هجران هستی
از غم هجر تو ، بیمار شدن ، می ارزد
کاروان راه بینداز که ما شاد شویم
بخدا قافله سالار شدن ، می ارزد
تا که یه لحظه ی کوتاه بببینیم تو را
متوسل به علمدار شدن ، می ارزد
هر کسی که شده مجذوب جمالت گفته
محو خال لب دلدار شدن ، می ارزد
دست و پامیزنم آقا که مرا هم بخری
بس این نوکر دربار شدن ، می ارزد
غافلم غرق گناهم چه کنم بدبختم
یار این عبد گنه کار شدن ، می ارزد ؟
پسر فاطمه این دفعه ، شبیه قبلا
وا نکن دیده که ستار شدن ، می ارزد
دل من را به همان پن
ای مستمند جام شراب تــو شعرها
دورنـد از حقیقت نــاب تـــو شعـــرها
وقتی تو شاه بیت غزل های خلقتی
جان می کنند پای رکاب تو شعــرها
باران چکید بر تن خشک کویر هــا
جاری شد آب از دل سرد غدیرها
آمد بهار آخر زهرا ، از این به بعــد
صید ثمر کنید ز حتی حصیــر هـــا
توفیق اشک ساری و جاری ندارم
خشک است چشمم فیض،سرشاری ندارم
در مجلس ترحیم دل شرکت نمودم
کاری به جزناله،به جز زاری ندارم
از بس برای این و آن خواندم که حالا
بَهر تودر حَنجر دگر تاری ندارم
یا قلّت سرمایه تاجر گشتم،اما
کالای ناب و رُنده بازاری ندارم
در حد نام یک خیابان خواندمت،وای
انگار اصلا با تو من کاری ندارم
با طرز رفتاری که داری،می توان گفت
تو دوستم داری،من انگاری ندارم
دورم مَزَن،دورت بگردم،حضرت عشق
جز حائرتو میل پرگاری ندارم
من از تهِ دل دوستت دارم،به قرآن
حیف،عُرضه ی اِثبات گفتاری ندارم
جز عشق حیدر راکه زهرا داده بر من
در کیسه اَم چیز گهر باری ندارم
کاری بکن تا سائِل زهرا بمانم
جز صاحب این خا
