اشعار مدایح حضرت فاطمه زهرا

جهان آموخت از تو درس غیرت را
شجاعت را عنایت را کرامت را

مسلمان میشود درسایه سارتو
یهودی دارد ازتواین هدایت را

قیامت میکند چادر نمازتو
نشان دادی به این عالم اصالت را

پیمبر با تو دلگرم و علی آرام
و دارد هرکه از تو این محبت را ...

شکوفه با نسیمی زود می افتد
گرفت ازباغبان این داغ طاقت را

نه تنها در میان کوچه ها بلکه
نشان دادی تو عمری استقامت را

علی را جور دیگر امتحان کن چون
ندارد لحظه ای او تاب داغت را

نمیدانم چه حالی داشت آن لحظه
که برگرداند مولا آن امانت را

اگر دنیا بهم میریخت معنا داشت
جهان در خود ندید اینگونه غربت را

دلش خون است از این شهر بی انصاف
از آن دستی که گلگون کرد صورت را

بما

• دوشنبه
• 21
• اسفند
• 1396
• ساعت
• 14:02
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

شعرم به مدح حضرت زهرا رسیده است
روی زمین به عالم بالا رسیده است

باغ و بهار می چکد از بیت بیت من
شعرم شکوفه وار به زهرا رسیده است

آمد بهار خرّم و زهرا شکفت ماه
خورشید گرم محض تماشا رسیده است

میلاد دختر گل و ریحان و روشنی ست
شعری شریف و شاد و شکوفا رسیده است

نوروز آمده ست به تبریک فاطمه
چون رودخانه ای که به دریا رسیده است
::
هستی، نجات یافته ی حُسن خلق توست
زیبایی و کمال به امضا رسیده است

حُسنش رسیده است به فریاد زندگی
خُلقش به داد مردم دنیا رسیده است
::
وقتی که مادر پدری، پیر امتی
شعرم به درک امّ ابیها رسیده است

• دوشنبه
• 21
• اسفند
• 1396
• ساعت
• 14:25
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

حضرت زهرا

تو آمدی که شفاعت کنی به روز جزا
تو آمدی که بنازد به خلقت تو خدا

حقیقتا لقبت سرور زنان باشد
به یمن بودن تو خلقت جنان باشد

تو نور چشم نبی محرمی به راز علی
تو روشنیِّ تمامی به قلب و جان ولی

تو آمدی که شوی بر نبیِّ ما مادر
برای شیر خدا تکیه گاهی و یاور

تو آمدی که شوی مادر حسین و حسن
زدامن تو بروید شهید کوی و زَمن

تو کوثری به نبی و نبی است بر تو پدر
تو افتخار زمانی تو همسر حیدر

خوش آمدی گل گلزار و بوستان نبی
شود فدای قدوم تو جان ام و اَبی

• جمعه
• 24
• فروردین
• 1397
• ساعت
• 18:48
• نوشته شده توسط
• وحید زحمت کش شهری

یک دخترآفریدوعجب محشرآفرید
حق هرچه آفریدازاین دخترآفرید

ازخاک زیرپاش برای بشرتنی
وزگردآن برای ملائک پرآفرید

جوشیدچشمه در دل قران به نام او
اعجاز تشنه بود وخداکوثرآفرید

یک ذره نورفاطمه راریخت روی خاک
لولاک گفت واین همه پیغمبرآفرید

تازیرپای فاطمه گردد غبار راه
هرخلقتی که کردبرایش سرآفرید

ازعرش تابه فرش کسی لایقش نبود
ازجلوه ی جلال خودش حیدرآفرید

می خواست تاخلاصه شودعشق درکلام
ازبین واژه های جهان مادرآفرید

• جمعه
• 24
• فروردین
• 1397
• ساعت
• 12:28
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

هر دم زند مرغ دلم پر در هوای فاطمه
دارم به دل ماتم ولی بر لب ثنای فاطمه

گرچه گره افتاده است بر کار و بار عالمین
کل گره ها وا شود با یک دعای فاطمه

بعد از نبی آشفته بود از غربت مولا علی
باشد خبردار از دلش تنها خدای فاطمه

تا آخرین دم لحظه ای دست از امیرش برنداشت
عالم همه در حیرتند از این وفای فاطمه

در بستر افتاد است او در پیش چشمان علی
بر زیر لب دارد علی ذکر شفای فاطمه

از ظلم قوم اشقیا بر اهل بیت مصطفی
عجل وفاتی می شود بیرون ز نای فاطمه

تا آخرین دم میزنم سنگ تو را بر سینه ام
امید من باشد همین باشم گدای فاطمه

با این همه بار گنه در التماس توبه ام
تا بگذرد بر حق او از ما خدای فاطمه

وحید زحمت

• یکشنبه
• 3
• تیر
• 1397
• ساعت
• 20:45
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

‍#پیوند_دو_نور_آسمانی

تبریک که روزِ شادمانیست امروز

پیوندِ دو نورِ آسمانیست امروز

از آینه و آب و گل و قرآن مست

در عرش بساطِ گل فشانیست امروز

داماد علی است و عروس کوثرِ عشق

جبریل نوای خطبه خوانیست امروز

الحمد از این نعمتِ عظمی که همی

خوشحال رسولِ مهربانیست امروز!
.............................................

تبریک که روز شادمانی آمد
پیوند دو نور آسمانی آمد

داماد علی و فاطمه گشته عروس
داود نبی به خطبه خوانی آمد

از آینه و گل و گلاب و قرآن
جبریل برای گلفشانی آمد

با امر خدا بساط شادی جور است
دلشاد رسول مهربانی آمد!

#سالروز_ازدواج_حضرت_علی_ع

#و_حضرت_فاطمه_س_مبارکباد

#هستی_محرابی

• دوشنبه
• 22
• مرداد
• 1397
• ساعت
• 13:29
• نوشته شده توسط
• ۰۹۱۱۳۵۲۶۵۲۹

زهرا و علی دو یارِ عاشق هستند
لبخند لبِ گلِ شقایق هستند

تفسیرِ دقیق سوره ی انسانند
هر دو نفس و نبضِ دقایق هستند!

#پیوند_دو_نور_آسمانی_حضرت
#علی_ع_و_حضرت_زهرا_س_مبارکباد
#هستی_محرابی

• دوشنبه
• 22
• مرداد
• 1397
• ساعت
• 23:29
• نوشته شده توسط
• ۰۹۱۱۳۵۲۶۵۲۹

حضرت زهرا سلام ا.. علیها

كوته تراز گُل است اگر زندگانی ات
گل ها به گريه آمده اند ازجوانی ات

هجده بهار عمر تو پُرافتخار بود
دين سرفراز گشته زقد كمانی ات

باآن كه گُل نشان سروروطراوت است
ای گُل نديده است كسی شادمانی ات

سرسبز مانده است فدك تابه روز حشر
بهر قوام شيعه زگوهرفشانی ات

جبريل را به زاری وماتم كشيده است
رخساره ی كبود تو وارغوانی ات

ديوارو در هنوز، عزادار محسنند
همراه ناله ی تو و سوز نهانی ات

زخم عميق پهلو وبازو شب وداع
خون می گريست درسفر آسمانی ات

قبرت به لوح ديده ی دل نقش بسته است
پنهان بود زخلق اگرچه نشانی ات

شهر مدينه گرچه پُراز لاله های توست
كرب وبلاست يك اثر از باغبانی ات

م

• پنج شنبه
• 15
• شهریور
• 1397
• ساعت
• 12:47
• نوشته شده توسط
• سجاد

نه تنها مادرِسادات زهراست
که حتی فاطمه ام ابیهاست
من از طرزِ دعاهایی که میکرد،
یقین کردم که زهرا مادرِ ماست
چه مادر، مادرِ سبطینِ طاها
چه بانو، بانویِ عرشِ مُعلاست
فقیهه، عالمه، اِنسیه، حورا
فهیمه، فاطمه، ریحانه، عَذراست
بهشتی که به زیرِ پاش اُفتاد
همانا مُزد ِشیعه صبحِ فرداست
اگر آدم غلامِ مرتضی بود
کنیزِ حضرتِ صدیقه حواست
فقط نَه ماه و خورشید و فَلک، نَه
تمامِ کائنات از آنِ زهراست
اُمیدِ ملتمس بر چادر اوست
همان چادر که خونآلودِ غمهاست

• چهارشنبه
• 30
• آبان
• 1397
• ساعت
• 11:30
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

نام علی را هر نفس تکرار می کرد
افلاک را از نور خود سرشار می کرد

بر عهده رزق عالم لاهوت را داشت
روح الامین در منزل او کار می کرد

هر روز مانند نبی معراج می رفت
تا خویش را در آینه دیدار می کرد

آیینه بود و در تجلی کمالش
نور حسین خویش را اظهار می کرد

درگاه قدس از مقدم او نور می خواست
پس به غبار راه او اصرار می کرد

درکش برای خاطر خورشید سخت است
آتش چرا با چادرش پیکار می کرد

بی اذن آتش در رواق خانه آمد
ترغیب بی شرمانه ی مسمار می کرد

تا میخ در راه دگر را پیش گیرد
از او تمنا حیدر کرار می کرد

دستار زهرا در تب او سخت می سوخت
خیلی گلایه از در ودیوار می کرد

ای کاش قدری تازیانه نرم خو بود
با دست زه

• شنبه
• 12
• بهمن
• 1398
• ساعت
• 16:14
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

سلام ای فروغ محبّت
سلام ای تجلّیِ عصمت
گلِ یاس پرپر،همه هست حیدر
سلام ای عزیز پیمبر
وجودت مطهّر،وَ از عالَمِین سَر
سلام ای عزیز پیمبر
فدایی شدی،به راهِ ولی
شعارَت بُوَد یا علی یا علی
رُخِ ذاتِ حق،زِ تو منجلی
شعارَت بُوَد یا علی یا علی
تو هستی همه عشق بابا
مَلیکه به دنیا و عُقبیٰ
شدی قد خمیده زِ غمها
یا زهرا یا زهرا یا زهرا...
به محشر تو بالاترینی
تو بی مثلی و بی قرینی
تو نورُ الهدایی،عزیز خدایی
شفیعه به رور جزایی
تو ماهِ عطا و،تو مِهرِ ولایی
شفیعه به روز جزایی
قلوب همه پر از ماتمت
فدای تو و قدّ از غم خَمَت
غم مرتضی شده همدمت
فدای تو و قدّ از غم خَمَت
رهت راه سرخ شهادت
همه لطف و خیر و سعادت
بُو

• پنج شنبه
• 29
• آذر
• 1397
• ساعت
• 21:34
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

کوه بودم، بلند و باعظمت
روی دامان دشت جایم بود
قد کشیدم ز خاک تا افلاک
ابرها، فرش زیر پایم بود
شب که چشم ستاره روشن بود
نور مهتاب، دل ز من می‌برد
صبح، چون آفتاب سر می‌زد
اولین پرتوش به من می‌خورد
دفتر وحی حق که روز به روز
جلوه‌اش سبز و سبزتر بادا
در بیان شکوه من، دارد
آیۀ «والجبال اوتادا»
سینه‌ام را اگر که بشکافند
لعل و الماس دیدنی دارم
از گذشت زمان و «دحو الارض»
خاطراتی شنیدنی دارم...
صبح یک روز چشم وا کردم
ضربۀ تیشه بود گوش خراش
تخته سنگی شدم جدا از کوه
اوفتادم به دست سنگ تراش
پتک سنگین و تیشۀ پولاد
سهم من از تمام هستی شد
حکم تقدیر و سرنوشت این بود
نام من «آسیای دستی» شد
گرچه از بازگشت خویش

• پنج شنبه
• 29
• آذر
• 1397
• ساعت
• 19:39
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

دیگر امشب به مدینه، خبر از فاطمه نیست
جز حریق حرَمی، ‌در نظر از فاطمه نیست
شهرِ در خواب فرو رفته، ز خود می‌پرسد:
مگر این گریۀ بیدارگر از فاطمه نیست؟
آخر ای مرغ شباهنگ، در این خلوت راز
مگر این نالۀ شب تا سحر، از فاطمه نیست؟
این همه عطر دل‌انگیز مناجات و دعا
از کدامین گل سرخ است؟ اگر از فاطمه نیست
به همان سینه که شد دشت شقایق، سوگند
«زیر این چرخ، علی‌دوست‌تر از فاطمه نیست»...
مزنید آتش بیداد به گل‌خانۀ وحی
مگر این زمزمۀ پشت در، از فاطمه نیست؟

• جمعه
• 30
• آذر
• 1397
• ساعت
• 14:05
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

هستی، همه سر در قدم فاطمه است
آفاق، رهین کرَم فاطمه است
دنبال مزار او اگر می‌گردید،
دل‌های شکسته، حرم فاطمه است

• جمعه
• 30
• آذر
• 1397
• ساعت
• 14:13
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

شب های آخر آه و زاری داشت مادر
بر مرگِ خود چشم انتظاری داشت مادر
در انتظارِ دیدنِ روی پیمبر
این چند ماهه بیقراری داشت مادر
در هر قُنوتش مَردمِ این شَهر بودند
هر بار که شب زنده داری داشت مادر
وقتی که از مظلومیِ بابا سُخن بود
یک آسمان ابرِ بهاری داشت مادر
یک روز مادر خادمه! یک روز فِضّه!
جُز خدمتِ بابا چه کاری داشت مادر؟
پای حِمایت از پدر تا پای جان ماند
از بس که صبر و پایداری داشت مادر
دلتنگِ مُحسن بود و از ما دل نِمی کَند
با غُصّه ی ما اشکِ جاری داشت مادر
بر سینه ی زخمی و بازوی کَبودش
چَندین نشانِ افتخاری داشت مادر
اَجرِ پدر بر دُخترش دادند مَردُم
رفت و به صورت یادگاری داشت مادر

• سه شنبه
• 4
• دی
• 1397
• ساعت
• 16:36
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

می شَوَم دلتنگ، مانندِ هوای کوچه ها
هر زمان یادی کُنم از ماجرای کوچه ها
کودکی بودم که با غُربت دلم پیوند خورد
تا شُدم با مادرِ خود آشِنای کوچه ها
سال ها هم بُگذَرَد، در گوشِ من پیچیده است
نعره های زشتِ مَردِ بی حیای کوچه ها
بیشتر از سیلیِ او بر دلم آتش زَنَد
بی تفاوت بودنِ همسایه های کوچه ها
قَدِّ من کوتاه بود و دیدم آنجا شُد بلند
دستِ ثانی، آهِ مادر، وای وایِ کوچه ها
مادرم می گفت: جانِ مُجتبی چیزی مَگو
با علیِ غیرتی، از ناسزایِ کوچه ها
آسمان را مِه گرفت و می کِشیدم در غُروب
مادرم را سوی خانه، پا به پای کوچه ها

• سه شنبه
• 4
• دی
• 1397
• ساعت
• 16:39
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

بی سرپناه آمده ام یاوری کنی
حال و هوایِ قلب مرا کوثری کنی
لطف تو هست شامل حالم... ببین که باز
محتاج آمدم که گدا پروری کنی
زهرا(س)‌ شدی که نور٬ تو را بندگی کند
اصلا قرار بود که روشنگری کنی
میدانِ رزمگاهِ تو شد بینِ شعله ها
چون ذوٱلفقار٬ رفته که جنگاوری کنی
ترسی نداشتی ز غلاف و در و هجوم
وقتش رسیده بود که پیغمبری کنی
شش ماهه پر کشید... بیا فضه! زودتر...
باید برای مادرمان مادری کنی
طرزِ دفاعِ تو چقدر عاشقانه بود
باید که بر زنانِ جهان سروری کنی
وقتش رسیده روضه بخوانی و غرقِ اشک
فکری به حالِ پیرهن و معجری کنی!

• سه شنبه
• 4
• دی
• 1397
• ساعت
• 21:15
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

آسمانِ مدینه بارانی است
ماه...مشغول غسل و تدفین است
زخمِ پهلو به او نشان داده
ضربِ پایِ مغیره سنگین است

• چهارشنبه
• 5
• دی
• 1397
• ساعت
• 11:41
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

اشکیم و از بهشت سَرازیر می شویم
در روضه های فاطمه تَکثیر می شویم
شانِ نُزول آیه ی اشک است چَشمِ ما
فردای محشر است که تفسیر می شویم
هرگز عزای فاطمه بی گریه جور نیست
کی گفته ما زِ اشکِ بر او سیر می شویم؟
پاکی به نامِ فاطمه معنا گرفته است
در فاطمیّه هاست که تَطهیر می شویم
در شهرِ فاطمیّه نَفَس تازه می کُنیم
دلخسته تا زِ شهرِ نَفَسگیر می شویم
با روضه ی جوانِ علی سینه می زنیم
ما در جوانی از غمِ او پیر می شویم
قُدرت ندارد از تو مَرا کَس جُدا کند
بر حلقه های اشک که زنجیر می شویم
با آن کسی که وَهنِ عَزا می‌کُند فقط،
دیگر چه جای بَحث؟! که شمشیر می شویم

• چهارشنبه
• 5
• دی
• 1397
• ساعت
• 20:22
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

دل‌خسته،دل‌مُرده،مُکدّر،غُصّه دارم
این روزها چندین برابر غُصّه دارم
دنیا شده روی سرم آوار ؛ انگار
فهمیده که در سوگ مادر غُصّه دارم
از فضّه پرسیدم تمام ماجرا را
این قدر اگر مانند قنبر غُصّه دارم
دیروز اگر می سوختم از قصّه ی در
امروز را با یاد بستر غُصّه دارم
دیروز فکر غنچه‌ای نشکفته بودم
امروز مَحضِ یاس پرپر غُصّه دارم
در آتش در سوختم در روضه هایش
پس مثل تار و پود معجر غُصّه دارم
نفرین به من؛رفتم اگر دنبال شادی
وقتی که غمگین است حیدر،غُصّه دارم
مادر ؛ به حال آخرین روز تو سوگند
در ماتمت تا روز آخر غُصّه دارم

• جمعه
• 7
• دی
• 1397
• ساعت
• 13:48
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

بند اول
بهشت،زیر پای تو
منم،جون فدای تو
بذار،تا ابد بمونم (گدای تو)۲
عشق تو بی بی
توی رگ و ریشم لونه کرده
عشق تو بی بی
عاقلارو هم دیوونه کرده
بی بیِ بی حرم،نورِ چشم ترم
بده رخصت صداتون کنم مادرم
مادرم مادرم...
بند دوم
دلم،بی قراره تو
سرم،پای داره تو
یه عمر،روزی میخورم در (جواره تو)۲
مثل همیشه
روی سر من تو دست کشیدی
ممنونتم که
یه بار دیگه من رو خریدی
بی بیِ بی حرم،تاج روی سرم
بده رخصت صداتون کنم مادرم
مادرم مادرم...
بند سوم
مدد،شاهه بی مثل
حسن،ای شیر جمل
دلم،مست تو شده از (روز ازل)۲
ماهه مدینه
کی میشه شبیهت خیلی زیبا
ماهه مدینه
دم درِ خونت شده غوغا
تویی شاهه کرم،تویی صاحب علم
روزی میشه توام،دار

• پنج شنبه
• 6
• دی
• 1397
• ساعت
• 17:57
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

این سُرخ جامه ی بَدَنَش را عَوَض کنم؟
یا دستمالِ زخمِ تَنَش را عَوَض کنم؟
افتاده ام به پای پرستوی زَخمی ام
شاید که قصدِ پَر زَدنش را عوض کنم
اَسما بیا کمک بده هنگامِ غسلِ یاس
وقتش شده که پیرُهَنَش را عوض کنم
پُر کرده خونِ تازه زمینِ حیاط را
باید دومرتبه کَفَنَش را عوض کنم
زینب نشسته کُنجِ در و آب می شود
باید که جای سوختَنَش را عوض کنم
باید که بَعدِ رفتنِ زهرا به شیوه ای
رؤیای هر شَبِ حَسَنَش را عوض کنم
تقدیرِمان نوشته خدا، پس نمی شود
شامِ فِراقِ دل شِکَنَش را عوض کنم

• سه شنبه
• 11
• دی
• 1397
• ساعت
• 18:36
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

خوابی و یا بیدار؟! خوبی یا که پردردی؟!
حرفی بزن‌! جان مرا که بر لب آوردی!
تسبیح را گم کرده ای ! یا گوشوارت نیست؟
با چشم خون مرده به دنبال چه میگردی؟!
با زخمهای سینه ات مردانه جنگیدی..
با دنده ی یک دنده ات مردانه سر کردی...
حتی طبیب از دیدن حال تنت جا خورد!
تب میکنی !میسوزی! اما باز هم سردی...
ماندم چرا از دور رنگ صورتت سرخ است!
وقتی که از نزدیک میبینم تورا زردی!
تو ذولفقار اصلیم بودی نه یک شمشیر!
تو بین زنهای مدینه بی هماوردی...

• سه شنبه
• 11
• دی
• 1397
• ساعت
• 18:45
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

...صبح شور آفرین میلادت
لحظه‌ها چون فرشتگان شادند
چار تن بانوی بهشتی هم
گل فشاندند و دل ز كف دادند
داد فرمان، خدا به پیغمبر
كه: «فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَ انحَر»
مثل «حوا» شمیم جنّت را
«مریم» آنجا به یك اشاره گرفت
بوسه بر خاك پایت «آسیه» زد
دامنت را به شوق، «ساره» گرفت
جز تو ای معنی «كلام الله»
كیست شایستۀ «سلام الله»؟
ای وجودی كه در كمال شهود،
هستی‌ات نورِ عالمِ غیب است
نام پاك تو بی‌وضو بردن
نزد اصحابِ معرفت، عیب است
با علی نُه بهار پیوستی
دَرِ خواهش به روی خود بستی
به خدا، خانۀ گِلین تو را
اشتیاق حبیب، پُر كرده‌ست
عطر ناب «لِیذهِبَ عَنكُم»
بوی«امَّن یجیب» پُر كرده‌ست
حلقه زد گرد چهره‌ات چون ماه

• سه شنبه
• 11
• دی
• 1397
• ساعت
• 20:24
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

ياری ز که جويد؟ دلِ من، يار ندارد
يک مَحرم و يک رازنگهدار ندارد!
با ديدن سوزِ دلِ من در چمن و باغ
با داغ دل لاله، کسی کار ندارد
بايد سر و کارش طرف چاه بيفتد
يوسف که در اين شهر، خريدار ندارد
از گريۀ پنهان علی در دل شب‌ها
پيداست که دل دارد و، دلدار ندارد
در گلشن آتش‌زدۀ عصمت و ايثار
پرپرشدن غنچه که انکار ندارد
با فضه بگوييد بيايد، که در اين باغ
نيلوفر بيمار، پرستار ندارد
بر حاشيۀ برگ شقايق بنويسيد:
گل، تاب فشار در و ديوار ندارد

• سه شنبه
• 11
• دی
• 1397
• ساعت
• 20:27
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

ای نیمهٔ وجودِ پیمبر، نرو! بمان
چشم‌ و چراغ ِ خانهٔ حیدر، نرو! بمان
قران ناطقت شدم ای سورهٔ نجیب
شأن نزولِ مریم و کوثر، نرو! بمان
ای برکتِ همیشه! سرِ سفره باز هم-
نان از تنورِ خانه بیاور، نرو! بمان
مشغولِ رُفت و روب شدی خانم گلم
حالا که هست حالِ تو بهتر، نرو! بمان
«أمن یُجیب» هایِ مرا مستجاب کن
هر چند هست قلب تو «مضطر»، نرو! بمان
نُه سال عاشقانه به هم تکیه کرده ایم
یک روح در میانِ دو پیکر، نرو! بمان
اشکِ حسین(ع) و بغض ِحسن(ع) را نگاه کن
محضِ قرارِ این دو برادر، نرو! بمان
چیزی بگو به زینب(س) و کمتر سکوت کن
دق میکند بدونِ تو دختر، نرو! بمان
مرثیه خوانِ کرب و بلا... راویِ غم ِ
گودال و تلّ و خنجر

• سه شنبه
• 25
• دی
• 1397
• ساعت
• 19:21
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

این کیست به شوق یک نگاه آمده است
در خلوت شب به بزم آه آمده است
این بغض فروخفته خاموش علی‌ست
دریاست به مهمانی چاه آمده است

جوشان بود از اشک علی، سینۀ چاه
از گوهر اشک اوست گنجینۀ چاه
با اشک شبانۀ علی نقش گرفت
تصویر غمی ژرف در آیینۀ چاه

در شهر طنین ربنایش پیچید
آهنگ کلام آشنایش پیچید
گوش شنوا نبود و در ظلمت شب
در چاه طنین گریه‌هایش پیچید:

«من ماندم و غربتی کبود از غم تو
چشمی و چو ابر، رود رود از غم تو
گر خلوت ماه و سینۀ چاه نبود
تکلیف دل علی چه بود از غم تو؟»

شب گریۀ ماه، نیمه‌شب‌ها در چاه
مدّی از آه، هر شب از چاه به ماه
در جوشش اشک ماه، می‌جوشد چاه
لاحول و لا قوة الا بالله

شب گریۀ تلخ ماه ب

• پنج شنبه
• 27
• دی
• 1397
• ساعت
• 18:06
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

می‌رود از آن سَرِ دنیا خبر می‌آورد
شعر در وصف تو باشد بال در می‌آورد

شعر در وصف تو یعنی اشک، یعنی اشک، اشک
شاعر این ابیات را با چشم تر می‌آورد

مصرع اول اگر از «در» بگوید با خودش
مصرع دوم سر از دیوار در می‌آورد...

پرسشم تلخ است و پاسخ تلخ‌تر، این روزگار،
کی برای چیدن یاسی تبر می‌آورد؟

در جواب این که در کوچه چه آمد بر سرش
فاطمه هر بار اما و اگر می‌آورد

دست او بالا نمی‌آید، ولی این روزها
نام ما را در دعایش بیشتر می‌آورد

• پنج شنبه
• 27
• دی
• 1397
• ساعت
• 19:52
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

چه آشناست صدایی که رنگ غربت داشت
و دفتر لب او از پدر روایت داشت

صدا به لهجۀ صبح است و روشنایی روز
که در سیاهی ابهام‌ها صراحت داشت

شبانه کوبۀ دل‌های خفتگان را زد
زنی که خانه به خانه غم هدایت داشت

همان زنی که قدم‌های آفتابی او
برای سایه‌نشینانِ شهر برکت داشت

زنی که روی زمین شاخه‌شاخه شادی کاشت
نهال زندگی‌اش ریشه در محبت داشت...

حیات سرخ‌تر از خون او شهادت داد
درون خانۀ خود سنگر شهادت داشت

نخواست غیر علی در زمین ولی باشد
و گرنه او به زمینِ فدک چه حاجت داشت

نخوانده‌اند مگر دودمان دود و دروغ
که در نسب با آیات نور نسبت داشت

خیال باطل افسانه‌ها نمی‌دانند!
صدای مادرم آن سوی در، حقیقت داشت

::

• پنج شنبه
• 27
• دی
• 1397
• ساعت
• 18:30
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

عطر تن پیمبر از این خانه می‌رود
بال ملک معطر از این خانه می‌رود

از اینکه مهر مادر من آب بوده است
هر چشمی آمده، تَر از این خانه می‌رود

وقتی در آخرین نفسش آه می‌کشد
یک آسمان کبوتر از این خانه می‌رود

با دیدن نگاه پدر فکر می‌کنم
یک شب ز شرم این در از این خانه می‌رود

حیف ازگلی که خانه‌نشینی نصیب اوست
حیف از گلی که پرپر از این خانه می‌رود

دیدی چه زود گرد یتیمی به دل نشست
دیدی چه زود مادر از این خانه می‌رود...

هر جا که می‌روی برو ای دل ولی بدان
راه بهشت آخر از این خانه می‌رود

• پنج شنبه
• 27
• دی
• 1397
• ساعت
• 19:53
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور