امام رضا علیه السلام

شنیده ام که خودت در زمان پر زدنت
بروی خاک رها گشت پیکر و بدنت
هزار لاله روان شد ز گوشه دهنت
غریب بودی و خون شد تمام پیرهنت
ز سوز زهر اگرچه به خویش پیچیدی
ولی زمان غروبت جواد را دیدی
اگرچه جز پسرت کس نبود در بر تو؟
ولی ندید تنت را به خاک خواهر تو
به زیر سم ستوران نرفت پیکر تو
اسیر پنجه سرنیزه ها نشد سرتو
حسین گفتم و قلبت شکست آقا جان
به دل غبار محرم نشست آقا جان
شاعر : محمد علی بیابانی

• سه شنبه
• 5
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:53
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

دوباره پای من و آستان حضرت تو
سر ارادت و خاک سرای جنت تو
وباز سفره لطف تو و عنایت تو
کویر دست من و بارش کرامت تو
امـــــــــام مشـــــــرقی عالم وجود رضا
سحاب رحمت حق آسمان جود رضا
دوباره مثل همیشه رساندیم آقا
میان این همه دلداده خواندیم آقا
خودم نیامده ام . . . تو کشاندیم آفا
سلام داده نداده . . . تکاندیم آفا
شکستم و به نگاه تو سلسبیل شدم
و پشت پنجره فولادتان دخیل شدم
میان صحن تو برگ برات می دادند
مداد عفو گنه را دوات می دادند
به زائران شکسته ثبات می دادند
شراب کوثر و آب حیات می دادند
من آمدم که مریض مرا شفا بدهی
من آمدم که به من اذن کربلا بدهی
همینکه میرسم . . . از چشم های بارانی
هزار حاجت ن

• سه شنبه
• 5
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:55
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

در اوج غربت و غم زهر کینه یارش بود
میان حجره دلش تنگ گلعذارش بود
در آرزوى جوادش دمى قرار نداشت
به آخرین نفسش چشم انتظارش بود
شکوفه‏هاى لبش روى دامنش مى‏ریخت
هزار غنچه به لبهاى لاله بارش بود
شبیه مار گزیده به خویش مى‏پیچید
نشان از آمدن موسم بهارش بود
میان حجره‏ى غربت غریب مى‏میرد
و کاش حداقل خواهرش کنارش بود
گهى حسین و گهى مادر و گهى پسرم
ز ناله‏هاى جگرسوز قلب زارش بود
به خشکى دولب خویش روضه خوان شده بود
براى مرد غریبى که داغدارش بود
به یاد مرد غریبى که بین یک گودال
هجوم نیزه و شمشیر غمگسارش بود
به یاد خواهر مظلومه ای که هر منزل
سر برادرش از نیزه سایه سارش بود
به یاد طفل یتیمى که در خرابه شبى
س

• سه شنبه
• 5
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:58
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

طفل دل را به نیل اشک سپرد
زائری که رسید خسته حرم
باور چشم­­های او نشدند
گنبد تو ، دل شکسته ، حرم
دست خود را به روی سینه گذاشت
السّلامُ علیکَ یا خورشید
در شلوغی گریه ها چشمم
به ضریح نگاه تو نرسید
خسته ام ، حاجت همه دِه را
روی دوشم برایت آوردم
التماس دعای مردم را
به امید دعایت آوردم
حجّ امثال من ! نگاهی کن
دور ما غصّه ها طواف کنند
آرزوهای ما به امیدت
دور کرب و بلا طواف کنند
کعبه ای و کنار دست خودت
چقدَر زمزم غمین داری
این­همه اشک و حاجت و گریه
این همه ناله ، این همه زاری ...
کربـلای فقـیرترهـایی
نه فقط کعبه ی فقیرانی
قبله ی هفتم زمین هستی
هشتمین شاه­راه ایمانی
شاعر : امیر علی شریفی

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:25
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

آشنای همۀ غریبه‌هایین آقاجون
واسۀ غریبه‌ها هم آشنایین آقاجون
از تو دورم که باشم عطر شما را دوس دارم
حرم طلایی امام رضا رو دوس دارم
توی ذهن آسمون یه گنبد طلاییه
حرمی که وسعت زلال آشناییه
جاده‌ها می‌دَوَن و خسته و بی‌همنفسن
تا به درواز‌ۀ روشن خراسون برسن
دستۀ پروانه‌ها سر می‌رسن از آسمون
دخیل رنگی‌ می‌شن روی ضریح سبزتون
آسمون دامنشو پر می‌کنه از ستاره
وا‌سۀ کبوتراش دونۀ نذری میاره
همۀ فرشته‌ها به گنبدش رو می‌کنن
صحنو با گریه‌هاشون هی آب و جارو می‌کنن
نسیما می‌رسن و با نوحه همزبون می‌شن
ابرا گریه می‌کنن، چشمه‌ها روضه‌خون می‌شن
شعرا با اسم شما همیشه آسمونین
واژه‌ها آهوای تشنۀ مهربونین
آشنای همۀ غر

• سه شنبه
• 5
• دی
• 1391
• ساعت
• 19:01
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

امشب سر و کارم به شما افتاده ست
دل،معتکفِ مسجدِ گوهرشاد است
بر سَر زده است عمری از عشقِ شما،
دستی که به زلفِ پنجره فولاد است
شاعر : عارفه دهقانی

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:29
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

امشب هواي سينه روحانيست ياران
دنيا به چشمانم چه نورانيست ياران
امشب دلم شور عجيبي باز دارد
صحن دلم ابري و طوفانيست ياران
از غصه نه اين بار از شاديست اشكم
چشمم دوباره سخت بارانيست ياران
امشب تمام التماسم وصل يار است
كمتر اگر خواهم كه نادانيست ياران
ما و رهايي از كمند يار؟؟ هيهات...
دل در حصار عشق زندانيست ياران
هستم غلام درگه سلطان عالم
ارباب من شاه خراسانيست ياران
بر دل رسد عطر حضورش...شاه آمد
پايان آن دوران هجرانيست ياران
كافر سخن كوتاه كن اسرار پنهان
گاهي سخن عين پشيمانيست ياران
شاعر : هاشم مصطفوی

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:34
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

ای همه دل‌ها، حرمت یا رضا
خلق خدا و کرمت یا رضا
جنّ و بشر، حور و ملک می‌برند
سجده به خاک حرمت یا رضا
بر سر این مملکت از بام طوس
سایه فکنده، عَلَمَت، یا رضا
نیست عجب گر که طواف آورد
کعبه به دور حرمت یا رضا
زادۀ موسایی و عیسا کند
زندگی از فیض دمت، یا رضا
بس‌که بوَد، لطف و عطایت زیاد
ظرف وجود است کَمَت، یا رضا
گر تو قبولم نکنی، می‌دهم
به جان زهرا قسمت یا رضا
ضــامن آهــو بــه فـدایت شوم
جود و کرم کن، که گدایت شوم
تو هشت بحر نور را، گوهری
تو مطلع الفجر چهار اختری
تو شمع جمعی، به شبستان طوس
تو بر تن عالم خلقت، سری
نام علی بُوَد برازنده‌ات
بلکه تو یک محمّد دیگری
ضامن آهویی و پیش خدا
ضامن خلقی به صف

• سه شنبه
• 5
• دی
• 1391
• ساعت
• 19:06
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

آقا سلام! سوز و نوایی به ما بده
هر صبح و شام حال بکایی به ما بده
دل تنگ دیدن تو شدیم ایّها الغریب
آغوش خویش وا کن و جایی به ما بده
تنها به عشق دیدن تو ندبه خوان شدیم
هر صبح جمعه حال دعایی به ما بده
این دیده ای که غیر تو هر چیز دیده است
از ما بگیر و چشم خدایی به ما بده
تا کی اسیر لذّت نفسانیت شدن؟!
بشکن حصار و برگ رهایی به ما بده
زنگار معصیت دل ما را سیاه کرد
با کیمیای عشق، جلایی به ما بده
روی سیه به ما نمی آید نگاه کن
این جلوه را بگیر و نمایی به ما بده
در این زمان که هر که به دنبال زندگی است
توفیق نوکری و گدایی به ما بده
چیزی نمانده تا که مُحرّم فرا رسد
سهمیّه ی امام رضایی به ما بده
سهمیّه ای

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:26
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

من از شما که شمش طلایی نخواستم
من از شما که نان و نوایی نخواستم
این سینه خانه ی تو بود - من چه کاره ام ؟
من از تو که برو و بیایی نخواستم
هرچند بچه گانه قلم میزنم ، بس است
من از شما که ذوق " سنایی" نخواستم
هربار هم که گفته ای " اصلا نمیدهم "
من هم بدون چون و چرایی نخواستم
آب و هوای بی نفس تو جهنمی ست
دیگر پس از تو آب و هوایی نخواستم
حتی بقیع و صحن و سرای مدینه را
وقتی شما مدینه ی مایی نخواستم
از روز های اول همسایگی مان
دیگر برات کرببلایی نخواستم
وقتی که مثل مادر خود گریه آوری
من رزق اشک و حال بکایی نخواستم
دارالهدایه ات شده است آشیانه ام
من جز حریم پاک تو جایی نخواستم
شاعر : علیرضا خاکساری

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:55
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

نداری که گدای توست آقا می شود حتمن
بیابان قدمگاه تو دریا می شود حتمن
دو چشمم ابر باران بود و من خوشحال از اینکه
بساط عاشقی باتو مهیا می شود حتمن
به پایم راه می رفتم ولیکن تجربه می گفت
دم باب الجواد .ع. تو سرم پا می شود حتمن
زمانی را که صرف دیدن گنبدطلا کردم
ضمانت نامه خیر دودنیا می شود حتمن
مقدر بوده از اول چه در محشر ، چه در برزخ
هوادار غلامان تو زهرا .س. می شود حتمن
به چشمت بستگی دارد عدم یا هستی خلقت
شما پلکی بزن ایجاد معنا می شود حتمن
اگر اینجا نشد سوی تو من سجاده اندازم
خدا بالای سر شاهد که فردا می شود حتمن
و من شکی ندارم که بهشت و هرچه درآن است
میان صحن گوهرشاد پیدا می شود حتمن
توهرچه آر

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:31
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

این نسخه را بر بال یک پروانه بنویسید
دارو؟...نه در این برگه دارو خانه بنویسید
مشهد-حرم یک عمر پشت پنجره فولاد
جای مسکّن هم برایم دانه بنویسید
این بغض ها جای خودش آقا برای من
اشک روان تا ناودان چانه بنویسید
روزی دو ساعت آه-پشت پنجره فولاد
لطفا برای گریه هایم شانه بنویسید
نامم درون لیست باشد هرچه که باشد
زائر اگر که نیستم دیوانه بنویسید
"این جاست داروخانه ی تضمینی عالم"
این جمله را بالای سقاخانه بنویسید
هرروز اگر امکان ندارد لااقل آقا
توفیق این درگاه را ماهانه بنویسید
تامستی از حد بگذرد در مجلس مستان
این شعر را روی لب پیمانه بنویسید
شاعر: مهدي رحيمي

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:15
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

صبا دوباره مشام دلم معطر کرد
فضای جان مرا پُر ز مُشک و عنبر کرد
شمیم یار بیاورد و دیده ام تر کرد
دل شکستۀ عشاق، پُر ز آذر کرد
«معاشران، گره از زلف یار باز کنید
شبی خوش است بدین قصه اش دراز کنید»*
دهید مژده به یاران که در حریم رضا
هر آن چه هست همه شادی است و لطف و عطا
که اوست پادشه جبر و اختیار و قضا
ملیک هر دو سرا، صاحب سزا و جزا
که هر که ساغر او شد ز باده اش لبریز
خورَد ز بادۀ کوثر به روز رستاخیز
هَزار و قُمری و مرغان عشق و پروانه
ز شوق و عشق رضا نغمه خوان و مستانه
حریم او به ملائک شده است کاشانه
رواق انور او شد به عارفان خانه
غبار جامۀ زوار او به خلد برین
شده است سرمۀ چشم سیاه حورالعین
گدای

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:40
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

ای واسطه ی فیض خدا بر مردم
ای قبله ی هفتم،ای امام هشتم
از جانب خواهرت سلام آوردند
این هشت رباعی که رسیدند از قم
ای نور که تابیده شدی بر ظلمات
ای مَقدم تو مایه ی خِیر و برکات
در ارض و سماوات همه می گویند:
بر نورِ دلِ موسی جعفر صلوات
پیدا ز رُخ تو نور ثاقب باشد
بر درگه تو فرشته حاجب باشد
بر هر که شود زائر قبرت در طوس
فرمود نبی:بهشت واجب باشد
ای آنکه بود مهر و ولایت دینم
نام تو دهد به وقت غم،تسکینم
باید که خودت نگاه لطفی بکنی
تا سلسلة الذّهب شود آئینم
معنای بلند إنّما هستی تو
مصداق شریف هَل أتی هستی تو
ایمن ز عذاب می شود هرکس که
گوید:(أنا مِن شُروطِها)هستی تو
بر شوکت جاودانی تو صلوات
بر عصمت آسما

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:45
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

شکر صد بار خدا را که سعادت دارم
فرصت آمدن و عرض ارادت دارم
باز در کسوت یک عبد گدا آمده ام
من از این جامه به تن خلعت شهرت دارم
دست من نیست اگر بی سر و پا آمده ام
دست من نیست اگر شوق زیارت دارم
قصّه ی پنجره فولاد و مرا می دانی
من به بوسیدن این پنجره عادت دارم
در این میکده خیمه زده ام شاهد باش
دست امید به دامان اجابت دارم
این دل مرده ی من زندگی اش دست شماست
من خودم خوب به این نکته عنایت دارم
معجزه از تو عجیب است مگر من حتّی
به گدایان تو هم چشم کرامت دارم
حاجتم را ندهی پیش خودم خواهم گفت
او مرا خواسته پیداست که قیمت دارم
" داشتم کنج حرم جامعه را می خواندم "
این سلامی است که تا صبح قیامت دارم
پدرم

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:47
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

باید که دلم به عشق عادت بکند
در محضر دوست حفظ حرمت بکند
من پشت در حرم چنان می مانم
شاید که کبوتری ضمانت بکند

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:54
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

امن ، آهوي رَم كردهي تهران آقا !
از بس كه نيامدم خراسان آقا ...
اوضاع دلم مخيم شد حالا هم ...
ديوانه ام - از شما چه پنهان آقا !

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:57
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

ما شیعه ایم و مهر علی آبروی ماست
آیینه ایم و جلوه ی او نقش روی ماست
شکر خدا که گرم هیاهوی حیدریم
شکر خدا که ذکر علی گفتگوی ماست
در پای درس مکتب او پا گرفته ایم
لبریز باده ی ازلی اش سبوی ماست
با او طهارت نسبی کسب کرده ایم
یعنی که خاک درگهش آب وضوی ماست!
سوگند می خوریم که ما با علی خوشیم
شکر خدا که قبله ی رویش به سوی ماست
ما شیعه ایم و در همه عالم زبانزدیم
حلقه به گوش عالِم آل محمدیم
آقا قسم به تو ز غم آزاد می شوم
وقتی دخیل پنجره فولاد می شوم
شیرین ترین دقایق عمرم دمی است که
در بیستون عشق تو فرهاد می شوم
احساس می کنم ز دو عالم بریده ام
وقتی مقیم صحن گهر شاد می شوم
با تو خرابه ی دل من قصر می شود

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:50
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

مردم! خودم دیدم، شبی در صحن گوهرشاد
یک اتفاق شاعرانه اتفاق افتاد
فریاد میزد کودکی: «آقا شفایم داد»
از دورها هم یک صدا از پنجره فولاد...
اینجاست آنجا که نمایشگاه اعجازست
شکر خدا همواره این دارالشفا باز است
در بین این دستان لبریز از تهی دستی
فرقی ندارد گوئیا عزت و یا پستی
دیدم یتیمی را که گفت از روی سرمستی:
«می دانم آقا! که خودت بابای من هستی»
خاموش می شد اندک اندک سوز نجوایش
خوابید آن شب را به روی پای بابایش...
باور کنید آوردن او در سخن سخت است
پرواز روح خسته از زندان تن سخت است
گفتن از او – آری – برای شعر من سخت است
شاعر شدن آسان ولی دعبل شدن سخت است
هرگز ندارم در سرم فکر عبایت را
بر من بزن یک

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 17:58
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

مرغ دل من كه ميل گندم دارد
پرواز ميان مشهد و قم دارد
ماييم كبوتران بين الحرمين
يك كشور از اين هر دو تنعم دارد

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:59
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

در ازدحام حرم هركسي به تنهايي
گرفته دست دعا را به سوي آنجايي
كه جلوه كرده در آن جلوه اي مسيحايي
همان حريم قشنگي كه هست رويايي
خلاصه گشته در آن انتهاي زيبايي
پر از شميم بهشت است ازدحام حرم
نشسته اند ملايك به روي بام حرم
گرفته است پر و بالشان به دام حرم
نه اينكه دام تو گسترده اي بنام حرم
كه صيد عزم تو كرده به شور شيدايي
من از سجيه ات آموختم مسلماني
تويي كه عالم ديني و نطق قرآني
به من نگاه مي كني؟! نگاه يك آني
شبيه آن نگهي كه به سنگ سلماني
نمودي و همه ديدند چون مسيحايي
تو هشتمين نفري كه بهار مي آري
به زير سايه خود لاله زار مي آري
براي مردم مشهد وقار مي آري
به زير گام خودت كسب و كار مي آري
كسي ندا

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:02
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

هر چند كه حال روز زمين و زمان بد است
يك تكه از بهشت در آغوش مشهد است
حتي فرشته اي كه به پابوس آمده
انگار بين رفتن و ماندن مردد است

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 19:02
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

مهرت نشسته بر دل من ایهالرئوف
هستی تمام حاصل من ایهالرئوف
عشق تو گشته قاتل من ایهالرئوف
نامت علاج مشکل من ایهالرئوف
امشب دوباره سائل تو یاابالحسن
می گوید از فضائل تو یا ابالحسن
اصلا تمام شعر و غزل ها برای توست
بر روی سینه ام اثر رد پای توست
صدها هزار حاتم طایی گدای توست
صدها هزار حضرت یحیی فدای توست
"پیغمبران عرش خدا در تحیرند
بر ساحت مقام شما غبطه میخورند"(۱)
در امتداد نسل طهورای کوثری
محبوب قلب حضرت زهرای اطهری
آقا تویی که عالم آل پیمبری
اصلا تمام هستی موسی بن جعفری
مژده رسیده سمت زمین با ظهور تو
بال ملائکه شده فرش عبور تو
پیچیده است در همه جا لطف بی حدت
بالاتر از تمامی افلاک گنبدت
قبله نمای

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:06
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

باید چگونه عرضه کنم گریه هام را
این شوق گیر کرده ی بین صدام را
تکرار می کنم که سلام علی الرئوف
تا بشنوم دمی " و علیک السلام " را
اذن دخول را پدرم داد یاد من
تا که ادا کنم همه جا احترام را
با جبرئیل دست . خدا خوب آفرید:
این شعبه ی حقیقی بیت الحرام را
ما بین صحن های شما من مرددم
حالا بگو قدم بزنم من کدام را ؟
یک عمر می شود که فقط فکر می کنم
پرواز این ملائکه ی پشت بام را
مبهوت مانده ام وسط انقلاب صحن
وقتی که صحن انقلاب پر از ازدحام را -
طی می کنم قدم به قدم روی سنگ فرش
ادراک می کنم حرم ما ورام را
دور ضریح پنجره فولاد ُ بوی سیب
پر می کند ز کرب و بلا هر مشام را
دلتنگ می شوم همه پروانه هاش را
این خا

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:10
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

آرزويم نه به دل باغ بهشت و حور است
نه مرا جنت و فردوس برين منظور است
يا غريب الغربا پاره قلب زهرا
خواهشم خواهش سلماني نيشابور است

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 19:07
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند
به چه مقدار به زائر بدهم فکر کند
ازشما خواستن عشق است ضرر خواهدکرد
هرکه در وقت گدایی به رقم فکر کند
بهتراین است که زائر اگر آمد به حرم
دوقدم عشق بورزد سه قدم فکر کند
به کف صحن به گنبد به غم گوهرشاد
زیر این قبه به هستی به عدم فکر کند
به دو گلدسته دوتا ساق به دوش گنبد
به رواقی که شده پیش تو خم فکر کند
به چرا سال گذشته دو سه بار و امسال-
فقط این بار...به این قسمت کم فکر کند
به خودش...نه به کسانی که به یادش آمد
چون که در آینه کاری حرم فکر کند
موقع دست به سینه شدن و عرض سلام
کربلایی شده هرکس به علم فکر کند
چون که از باب جواد تو کسی داخل شد
خنده داراست که دیگر به قسم

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 18:13
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

دلم امشب برای تو هوایی است
سکوت من ز درد بی نوایی است
الا ای یوسف شهرخراسان
دلم بی تاب اسماعیل طلایی است
شاعر:حسین سنگری

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 19:13
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

ای سر همیشه خاک سر کوی یار باش
هرگز زجا ملرز و به آن استوار باش
آنقدر گویمت که انیست فقط رضاست
پس تا ابد به صحن و سرایش غبار باش

• چهارشنبه
• 6
• دی
• 1391
• ساعت
• 19:17
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

با دستِ تهی و روسیاه آمده ایم
با اذنِ دخول در پناه آمده ایم
در میزنم آقا ...تو بیا و در را
بگشای اگر غرقِ گناه آمده ایم
شاعر: حمید رضا نوری

• پنج شنبه
• 7
• دی
• 1391
• ساعت
• 15:30
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض

گاه گاهی به این می اندیشم
چه کسی گفته طعم غم خوش نیست
میشو با تو بود و با خود گفت:
"آخرِ شاهنامه ام خوش نیست؟"
غم ِ عشقِ شما چه شیرین است
مثل ِ تَه لهجه ی خراسانی
مثلِ داروی ِ دیدنت که دل ِ
همه را کرده "عشق درمانی"
مثلِ لبخندِ بچه آهویی
که نِشَسته به رویِ دامانت
مثلِ صیدی که از خدایش هست
که بمیرد به دستِ دستانت
دست در دست ِ پنجره فولاد
گرچه می بُرَّم از هرآنچه که هست
کمترین عاشقت منم ...آری
دست بالای دست , بسیارست_
چشم در چشم گنبدت شده ام
زائران در مقابلم,پر شور
امشب انگار مصلحت اینست
که ببوسم ضریح را از دور
تا که نقّاره خانه میخواند
کودتا میکند دلم آقا
دیگر از عشقتان چه عرض کنم؟
"قِصَّةُ العش

• پنج شنبه
• 7
• دی
• 1391
• ساعت
• 15:47
• نوشته شده توسط
• سیده زینب فیض